τεσσερεις εποχες – quattro stagioni
Δεν υπαρχει αμφιβολια οτι η πλεον αγαπημενη “εθνικ” κουζινα στον κοσμο, ειναι η Ιταλικη. Δεν αναφερομαι σε νουμερα γιατι τοτε ισως η κινεζικη να μας εβγαινε αποτομα και να μας εκανε ντριπλα στη μεγαλη περιοχη. Αναφερομαι σε καθαρη απολαυση. Ακομα, δεν υπαρχει αμφιβολια οτι ο απλουστερος τροπος να δοκιμασεις ιταλικες γευσεις ειναι επανω σε ενα λεπτο καλοψημενο στον ξυλοφουρνο ζυμαρακι. Σημερα το μπλογκ και η κυρα του, παραγγελνουν πιτσα γιατι η κυρα εχει χιλιαδες πραγματα να κανει και δεν θα προλαβει να σας φιαξει μπεφ μπουργκινιον και πατατες ντωφινουαζ!
Η πιτσα λοιπον εδω και μερικες δεκαετιες αποτελει το παγκοσμιο ουλτημεητ γευμα του συγχρονου αστου πασης ηλικιας και βαλαντιου. Θα ελεγα οτι σε καποια ανυποπτη στιγμη εκει στη δεκαετια του ‘70 αντικατεστησε το κλασσικο σαντουϊτς που ειδε μεγαλεια μεταπολεμικα. Τωρα που γραφω αυτο το κειμενο, σκεφτομαι να αφιερωσω μια αναρτηση στα σαντουιτς. Πρεπει να υμνησουμε την καθημερινοτητα μας. Στην αρχη της καρριερας της η πιτσα εδω στην Αμερικη επεσε σε μαστρωπους και ποικιλους γκανγστερς , και καποια στιγμη εμφανιστηκε σε τηγανι με πολυ ψωμι και της παναγιας τα ματια σε τοπινγκς. Η πιτσα … μου ελεγαν τοτε εκει στο Οχαϊο.. ανακαλυφθηκε στο Σικαγο. Ναι απαντησα οσο και το φετουτσινι αλφρεντο ειναι ιταλικο. Εκεινο που ποτε δεν καταλαβα ειναι, πως η κακοποιηση ενος τοσο απλου και νοστιμου φαγητου, γινεται αρεστη και πολλες φορες αγαπητη. Τι ειδους γευστικα κυτταρα μπορει να εχει καποιος, που τρωει ενα ζυμαρι ποτισμενο με ντοματα σαλτσα κονσερβας, ξεραμενο πεπερονι, και αψητα μανιταρια και βλεπεις την αγαλλιαση στα ματια του!
Κυριολεκτικα οταν πρωτοηρθα στην Αμερικη ειχα παθει γαστρονομικο σοκ! Τα πραγματα σημερα εχουν βελτιωθει κατα πολυ. Ο αμερικανος πιτσαδορος ανακαλυψε το λεπτο ζυμαρι, τον ξυλοφουρνο, την μοτσαρελλα μπαφαλλα και αλλες φιν φον πρωτες υλες. Επισης ανακαλυψε την αντζουγια που ειναι το λατρεμενο τοπινγκ του δεσποιναριου . Παρ’ ολα αυτα οι πιτσαριες του συρμου, ακομα να συνελθουν. Και οχι μονο αυτο, αλλα εχουν απλωσει πλοκαμια σε ολο τον κοσμο. Η κυρια που μοιραζοταν το ταξι μαζι μου στην Αθηνα το καλοκαιρι λεει στον ταξιτζη: Αφησε με στο Πιτσα Χατ! Ω θεοι και δαιμονες που πηγε το Πορτοφινο των παιδικων μου χρονων;
Εκεινο ομως που ηταν το απολυτο ντηζαστερ εδω στο Αμερικα, ηταν οταν η καθε Νανσυ και Σουζαν .. αποφασισε να φιαξει πιτσα στο σπιτι για να βαλει αγνα και καλα υλικα. Δεν μπορεις κουκλα μου, δε γινεται! Ειναι μερικα πραγματα που δε φιαχνονται ποτε σπιτι και μεταξυ αυτων ειναι, η πιτσα, το σουσι, και η κινεζικη γλυκοξυνη σουπα. Παντα θα ψαχνουμε την τελειοτητα σε μερικες γευσεις, τρεχοντας στον καθε μαστορη που μας συνεστησαν.
μαργαριτα – margherita
Οι πιτσες που βλεπετε εδω ειναι απο μια μικρη πιτσαρια στην Περουτζια. Ποια πριτιματε; Τι θα πιητε μαζι; Οχι ανανα δεν βαζουμε!
Σας φιλω γλυκα!
Κερναω καφεδακι στο Sant Eustachio στη Ρωμη σημερα. Στην αιωνια πολη, ειναι δυσκολο να μη πιεις καλο καφε. Ομως στο Caffe Sant Eustachio, κατα γενικη ομολογια θα πιουμε τον καλυτερο. Πισω απο την εκκλησια που εδωσε το ονομα της και στην πλατεια και κοντα στο Πανθεον, δε θα σας γεμισει το ματι απο την πρωτη στιγμη γιατι δε διαφερει απο μια κοινη δικη μας “Εβγα”, αλλα σας το υποσχομαι οτι η γευση του δυνατου καφε οχι απλα θα σας αποζημιωσει, αλλα θα σας ανεβασει και τη διαθεση. Θα ειμαι σε κεινα τα αδειανα τραπεζακια και θα σας περιμενω.
Μια κλεφτη φωτογραφια στην αποθηκη του μαγαζιου. Εδω αλεθεται ο καφες αλλα μπορουμε να προμηθευτουμε κοκκους για το σπιτι. Ο καφες Sant Eustachio εξαγεται τυποποιημενος σε πολλα κρατη.
Σας φιλω γλυκα.
Περνωντας τις προαλλες απο τον παγκο του Τζο του μαναβη, τι να δω! Εχει κατι ντοματες μμμμμουρλια. Τελος εποχης τωρα, ψιλοωριμασμενες, μοσχοβολανε αυτη την λαχταριστη ξυνιλα του “ντοματικου οξεως”. Παιρνω πομοντορο για σαλτσα, χοντρες για γεμισμα και κατι πιτσικοσβωλακια για τη σαλατα. Αυτα στο δαγκωμα ειναι τοσο γλυκα που νομιζεις οτι τα ποτιζαν με μελι. Εχει και κατι χαρτοκουτα με τις πιο ωριμες για να φιαξεις μπολικη σαλτσα να εχεις και για το χειμωνα. Ψιλοφλερταρω με την ιδεα, αλλα την απρριπτω σαν μπελα και χρονοβορα. Τωρα αν το μετανοιωσω εχω ακομα μια εβδομαδα για να επανορθωσω. Με τη σακουλιτσα μου και με πηδηματακια τσιγκολελεττας, παιρνω το δρομο του γυρισμου! Ονειρευομαι μια στραπατσαδα, τραχανα με φρεσκια σαλτσα, κι αυτο το “ντοματικο οξυ” σαν σπεσιαλ χοουμ φραγρανς.
Ode To Tomatoes
Pablo Neruda
The street
filled with tomatoes,
midday,
summer,
light is
halved
like
a
tomato,
its juice
runs
through the streets.
In December,
unabated,
the tomato
invades
the kitchen,
it enters at lunchtime,
takes
its ease
on countertops,
among glasses,
butter dishes,
blue saltcellars.
It sheds
its own light,
benign majesty.
Unfortunately, we must
murder it:
the knife
sinks
into living flesh,
red
viscera
a cool
sun,
profound,
inexhaustible,
populates the salads
of Chile,
happily, it is wed
to the clear onion,
and to celebrate the union
we
pour
oil,
essential
child of the olive,
onto its halved hemispheres,
pepper
adds
its fragrance,
salt, its magnetism;
it is the wedding
of the day,
parsley
hoists
its flag,
potatoes
bubble vigorously,
the aroma
of the roast
knocks
at the door,
it’s time!
come on!
and, on
the table, at the midpoint
of summer,
the tomato,
star of earth, recurrent
and fertile
star,
displays
its convolutions,
its canals,
its remarkable amplitude
and abundance,
no pit,
no husk,
no leaves or thorns,
the tomato offers
its gift
of fiery color
and cool completeness.
Ανοιγω δειλα την πορτα μου και βλεπω το φθινοπωρο να εχει στησει τρελλο χορο. Πρωτη του Νοεμβρη και ειναι ζητημα ωρων πια να απoγυμνωθουν τελειως τα κλαδια. Θα ηθελα να ημουν μαζι σας πανω σε ενα αεροστατο την εβδομαδα που μας περασε. Για να δειτε το Μερυλαντ και το DC απο πανω. Για να δειτε πως το κοκκινο, μπλεκεται με το κιτρινο, και πως λιγοστευει το πρασινο. Για να δειτε σε πραγματικο χρονο πως μεταμορφωνεται η φυση. Ο ηλιος, ο αερας η βροχη, το ενα μετα το αλλο, περασαν μεσα απο τα κλαδια και παρεσυραν οτι βρηκαν στο περασμα τους.
Ποσες μα ποσες φορες δεν σας εχω δειξει τις τρεις Θιβετιανες μανολιες την ανοιξη οταν γινονται ροζ σαν τεραστια μπουκετα. Τωρα πια ξεφυτρωνουν μεσα απο μια μοκετα καφετια σχεδον γυμνες μεχρι τον Απριλη. Και ποσο συντομες μου φαινονται πια αυτες οι εναλλαγες! Ολη μερα βρεχει σημερα. Χωρις να το θελω οι εικονες με μελαγχολουν. Δεν μπορω να μεινω αμετοχη στο μαρασμο της φυσης.
Αυτο θα μεινει στο τελος, αυτο, ο πρασινος κισσος, και τριγυρω μερικα ελατακια.
Mrs K’s toll house (picture from the internet)
Erricos came back from Warsaw the other day a few kilograms less. He did not enjoy the food there, and there is no condemnation to this statement, but he was restricted to executive lunches and dinners, and limited to the selections offered. And you don’t want to listen to him describing that food, because you will never go to Poland. He spend unwillingly two days in Frankfurt, making up with the famous German potato salad he adores. However in the back of his mind he had cheese and pasta. Last night, instead of asking me where should we go for dinner, he suggested to go to Sergio’s (Hilton, downtown Silver Spring) who makes great Italian food. This was the second time we decided to go there without calling first for reservations, and sure enough, the place was packed with a wait time of one hour.
No way! I started thinking fast for close by alternatives. Mrs K’s Toll House is an American restaurant two blocks down the road on Route 29. We have not been there for several years and I had heard that they renovated it recently. I am not sure if the management is new, but I saw definitely some interior remodeling as we entered the hallway. The hostess asked if we prefer the dinning room or the cellar. We both said “the cellar” with one voice. Apparently this was one of the recent renovations. The toll house is really big and offers possibilities.
The cellar features a bar with very good wine selection including eight excellent Greek wines. The decoration however is a bit overdone with emphasis on some horrible work of art on the walls and a bottle of mediocre olive oil on each of the rustic tables. There is one type of wine glass regardless of your selection.
I really got excited reading the new menu, and the first thing that caught my eye was the grilled octopus. We ordered that and a selection of cheeses featured today on the header of the blog.
The octopus was fresh but not tenderized and not grilled enough. It is unfortunate to have such good quality food and not being able to prepare it right. The presentation and the salad under, were perfect and I kept on thinking that this could be the perfect dish, had it been grilled a bit more.
A nice transition between the octopus and the pasta that followed, was a small ball of lemon sorbet. Actually that was the best lemon sorbet I have ever tasted.
My selection was ravioli, stuffed with goat cheese and artichokes. There is no doubt that the ravioli was prepared there. Fresh pasta, excellent filling, you could really taste the chunks of cheese and artichoke. BUT look at it. That sauce killed the entire dish and took away a potential great experience.
This is the way most American people like their pasta, I said to Errico.
You are in America, he replied.
I was certain about that. Some groups in neighboring tables were laughing and shouting as if the place was their private dining room.
I noticed in the menu, another ravioli dish with smoked mozzarella. However the sauce was also creamy not giving me the possibility to go with a lighter dish.
His linguini with seafood and champagne cream sauce had the same problem. Excellent fresh seafood including crabmeat, scallops and shrimp, swimming in thick cream which came hot, still cooking the otherwise al dente pasta. They can definitely do better with their fresh ingredients.
The desert (some hazelnut and chocolate cake) was a dissapointment. Too sweet, too bready.
The service was ok, the bread was a joke, there was a selection of a soft white roll or sourdough that you had to pick from the servers basket. There was no bread left on your table and no one asked if you wanted more. The dishes dissappear from your site as soon as you put the last bite into your mouth, and the bill comes along with your desert. Erricos is leaving tomorrow for Texas and I hope that he will heve the chance to taste some good steaks and gulf shrimp, hopefully without so much cream.
Mrs K’s Toll House
9201 Colesville Rd
Silver Spring, MD 20910-1657
(301) 589-3500
P: Jacques, τι κανει αυτη εκει κατω;
J: Ποια; το δεσποιναριον Pierre;
P: Mais oui, νομιζει οτι μαγειρευει;
J: Probablement, μια ζωη βουρλιζεται!
P: Pardon? Qu’es qu’ elle fait?
J: Elle se vourlize! Καλα δεν την ξερεις, εισαι καινουργιος εσυ!
P: Ναι, dis moi, ποιες ειναι αυτες εκει στα καδρακια απεναντι;
J: Α! η μαμα της και η πεθερα της, η μια πλαθει κεφτεδακια, και η αλλη παλευει με ενα ψαρι. Τις βλεπει λεει, και χαιρεται και εμπνεεται!
P: Εμεις δεν της φτανουμε; Α κοιτα εκει στο ραφι! Λόξα εχει με τα γουδια;
J: Mais oui, αλλα μη της αντιμιλας οταν τα χρησιμοποιει.
P: Oh non, jamais! Και αυτο εκει τι κουμαρο ειναι;
J: Α αυτο το μαδαει, ενα φυλλαρακι καθε μερα και αφου διαβασει το τραγουδακι απο πισω κανει χαρουλες. Les greques mon ami! Regarde, ces moutons a la fenêtre.
P: Ξερεις Jacques τι μπορουμε να φιαξουμε με τρια αρνακια!
Εμενα μου αρεσει το μαγνητακι που εχει στο ψυγειο!
J: Α! ναι αυτο της το χαρισε η κορη της και το προσεχει πολυ. Ουτε εμας δεν προσεχει τοσο Pierre!
P: Oh mon Dieu, Qu’est-ce que c’est que ça. Εχει παει στου Ερικ?
J: Α ναι, και κρατησε το λογαριασμο σαν αυτογραφο. Κι αυτος ο Ερικ, ολα μονος του, κουζινα .. σερβιρισμα.. ταμειο.
P: Κι εχει πιο καλο βιογραφικο απο μας ε;
J: Δε νομιζω, ελα παμε τωρα μια creme anglaise να την γλυκανουμε.
P: D’ accord!
Τελεια και παυλα (ποσο πιο απολυτα μπορω να το εκφρασω;). Θελω να παω για καφε στο καφενειο της γειτονιας, αλλα μου λειπει η γειτονια, θελω να παρω το τρολλεϋ να παω Ακαδημιας κι ας στριμωχτω, αλλα δε περνα τρολλεϋ απο δω. Θελω να παω στον Ελευθερουδακη να ξεχαστω εκει μεσα και να με ξυπνησει το τηλεφωνημα απο τη μαμα.. “εβαλα πατατες τι ωρα ειπες οτι θα γυρισεις;;;;; nag nag nag” , ομως ουτε κι αυτο μπορω να το κανω. Τριτο μπλογκοφθινοπωρο και δε θελω να αρχισω παλι με τα χρωματα και τα φυλλα. Τα εχω ξαναπει, θα με σιχτιρισετε στο τελος. Τα ειπα παλιοτερα εδω και εδω και το 2007 εδω. Ετσι θα φερω μερικες φωτογραφιες χτεσινες αλλα, αλλη εκθεση για την αποταμιευση δε γραφω.
το παλιο αουντι μαλλον θα το χασουμε κατω απο ενα βουνο κιτρινα φυλλα
Θελω να κοιταξω εξω απο το παραθυρο για να μου ερθει καποια εμπνευση για μπλογκινγκ, οπως εκανε το καρτουν που εβαλε ο μπλογκερικος (*) στο φεης μπουκ. Και παλι ατυχησα, ερημια! Κανεις δε περνα απο κατω. Πρεπει ομως να ομολογησετε οτι εβαλα μια ρεγουλα στην μπλογκομανια μου. Δεν κανω αναρτησεις καθε μερα παρ’ ολο που εχω μαζεψει του κοσμου τις φωτογραφιες. Και εδω και δυο εβδομαδες ξεκουραστηκα, μου περασαν οι αϋπνιες και το απλαμβανω περισσοτερο.
Χτες μοιραστηκα τις σκεψεις περι μπλογκομανιας με τον μπλογκερίκο που εχει επισης μουρλα με το γραψιμο. Λεω.. τρια χρονια τωρα εχω αρχισει να πιστευω οτι αναμασαω τα ιδια και τα ιδια, κι οταν βαριεμαι αλλαζω χρωματα. Οσοι γραφετε σε καποια γωνια της μπλογκοσφαιρας για τρια χρονια η και παραπανω ισως να με καταλαβαινετε. Ειναι εκεινη η ρημαδα η ερωτηση.. “Και μετα;” Εκει δεν βρισκει απαντηση ουτε ο μπλογκερίκος. Αναλυοντας λοιπον την κατασταση λεπτομερως και παντα ανοιχτη σε προτροπες θα συνεχισω χαλαρα (καθοτι μου απαγορευει ο μπλοκερικος να σταματησω, μονο φαπα που δε μου εδωσε!) και θα σκεφτω τι θα αλλαξω πρωτιστα για να μη με βαρεθω η ιδια.
αρχαιες μποττες παντος καιρου
Ειναι οχι απλα γεγονος αλλα και πολυ φυσικο, τωρα το φθινοπωρο να μας πιανουν τα μπλογκουπαρξιακα. Ολα αλλαζουν, τα δεντρα η φυση, και αλλαζουν οχι απλα γρηγορα αλλα οχι προς το καλυτερο. Την ανοιξη η αλλαγη φερνει και αισιοδοξια απο τη φυση της, το φθινοπωρο το αντιθετο. Οσο και να θελουμε να ενθουσιαστουμε με τα χουχουλιασματα και τα φιν φον ζακεττακια, με αλλη χαρα αγοραζω ενα ζευγαρι πεδιλα και με αλλη ενα.. παλτο, πως να το κανουμε.
Δεν εχεις κατι σταθερο στο μπλογκ δεσποιναριον, μου λεει ο μπλογκερικος, αλλαζεις συνεχεια την εικονα απανω. Δεν σε αναγνωριζει ο καινουργιος κοσμος που ερχεται. Και οσο κι αν παραδεχομαι οτι εχει δικιο, ειναι κι αυτο στοιχειο της αστατης προσωπικοτητας μιας παλιοδιδυμης. Θελω ομως να βρω κατι πιο σταθερο μια φωτοραφια οπως ειχα κανει παλια στην Ταβολα Μπιανκα. Καθε ανθρωπος εχει μια εικονα να τον αντιπροσωπευει, εγω γιατι να μην μπορω; Σε αναζητηση αλλαγης λοιπον, σε αναζητηση σταθεροτητας, θεε μου .. φρικη.. λες να αρχισα να ωριμαζω;;;;
το δεσποιναριον οδηγει σε ερημο δρομο και ψαχνει για ξεφωτα
Δεν αφηνεις τιποτα να πεσει κατω.. μου λεει ο μπλογκερικος κι εχει δικιο. Δεν ειναι αναγκη να απαντας σε ολα τα σχολια. Μα… λεω δεν ειναι αγενεια, ο αλλος ερχεται και μου αφηνει μπιλιετακι, να μη του απαντησω; Ειναι αγενεια μου απαντα, αλλα στο μπλογκινγκ επιτρεπεται. Δε συμφωνω παρ’ ολο που δεν με ενοχλει οταν το βλεπω. Γραφω σε μπλογκς που δεν απαντανε στα σχολια και παρ’ ολα αυτα γραφω γιατι κατι εχω να πω. Και ξερω οτι τα διαβαζουν. Και ξερω οτι το εκτιμουν. Διαφωνω σε αρκετα με τον μπλογκερικο αλλα τον ακουω. Γιατι παντα ακουω οταν μου μιλανε. Ο μπλογκερικος δε βαριεται να λεει, κι εγω δε βαριεμαι να ακουω. Χειμαρρος!
γαυροι και βαζελοι αγκαλια, λεπτομερεια απο κηπο δεσποιναριου
Βρε μπλογκερικο του λεω, η επιτυχια ενος μπλογκ δεν εξαρταται απο τον αριθμο των σχολιων. Υπαρχουν τοσα μπλογκς που γραφουν πολυ ενδιαφεροντα θεματα, η γραφη τους ειναι εξαιρετικα συγκροτημενη και ομως δεν εχουν σχολια. Πως εξηγειται αυτο με ρωτα. Μα ο αλλος που σερφαρει, ειτε δε θελει να προβληματιστει, ειτε ξερει οτι δεν θα μπορεσει να σταθει στο υψος της συζητησης, ειτε βαριεται, ειτε δεν εχει κατι να πει. Αυτα τα κανω κι εγω πολλες φορες. Δε με ενδιαφερει .. προσπερναω.. κομσα!
Μετα μιλαμε για “προμο” μπλογκς, για “ψυχολογικα” μπλογκς, για “ψυχοβγαλτικα” μπλογκς και για “ανουσια” μπλογκς. Και μετα αφου αποφασιζουμε (με το ετσι θελω) οτι τα δικα μας δεν ανηκουν στις παραπανω κατηγοριες, μου διαβαζει απο τις Κυριακατικες εφημεριδες .. το μοιρα μου οπως το εχουν προκαθορισει τα αστερια και ο Κρονος (π’ αναθεμα κι αν καταλαβαινω τι ρολο παιζει ο Κρονος) που διαγραφεται (λεει) λαμπρο απο ολες τις αποψεις. Και θα κανω σχεση (λεει) με μεγαλυτερο (ακουσον τι λεει.. εγω εδω πηγα και παντρευτηκα μικροτερο) και τωρα θα παω να κανω μια ανακεφαλαιωση στα “γκομενικα” της Ευης που θεωρειται η κορωνιδα στις διατριβες των διαπροσωπικων σχεσεων. 
Παιρνω και λουλουδια να στολισω το σπιτι, φιαχνω και ενα stew στην κοκοττα που ειναι παλι καιρος της (φθινοπωρο γαρ) και μετα ο καιρος στην κεντρικη Ευρωπη αποφασιζει οτι θα το φαω μονη μου. Ο Ερρικος κολλαει στην Γερμανια γιατι βασικα φταιει μια ομιχλη η Πολωνια. Και δεν βρισκει θεση παρα μονο Δευτερα βραδυ κι αυτη μεσω Δανιας. Αυτα ειναι τα κομβια του ιντερνασιοναλ τραβελινγκ!
Παμε κουζινα.. προσεξτε δεξια απανω κατι πατατουλες πιτσικουκικες! Θα σας δειξω μετα πως εγιναν να παθετε πλακα! Τα υπολοιπα μπηκαν στην κοκοττα μαζι με κομματακια απο Νηου Γιορκ Στεηκ με μονα υγρα λιγο λαδι και μια μπυρα, κι εγινε ο παρακατω πινακας.
Και τωρα κυριες και κυριοι..
πατατακια περλες (εδω ειναι πιο μεγαλα απο την πραγματικοτητα) με λαδι λεμονι αλατι και ριγανη. Καθε μπουκια σε στελνει σε αλλο συννεφο. Αποτελεσε το δειπνο του δεσποιναριου χτες το βραδυ. Τζαστ δις και κρασακι φρασκατανο.
Αυτο τον δρομο αμα τον ακολουθησετε θα καταληξετε στο σπιτι του δεσποιναριου. Σας περιμενω. Εχω μια κοκοττα γεματη στιού με μπυρα. Και τωρα σαμπμιτ γιατι με περιμενει μια ηλιολουστη Κυριακη. Που θα μπορουσα να παω για καφε στο καφενειο της γειτονιας, αλλα ειπαμε αλλες οι προσδοκιες των ανθρωπων και αλλες οι βουλες του Μωαμεθ!
(*) Ο μπλογκερικος ειναι υπαρκτο και αγαπημενο παιδι και καλος φιλος.
Η Κωτσόρω περνα απο την πλατφορμα στον δρομο. Ειμαστε στο Αντιριο καποια μερα του Ιουλιου ενα καλοκαιρι πριν πολλα χρονια. Η Κωτσορω ειναι ενα ασπρο Φιατ 124, που πηρε το ονομα μιας γαϊδουρας απο το χωριο της γιαγιας της Κωνσταντινας. Η Κωτσορω ηξερε ολους τους δρομους και πηγαινε μονη της.. Το ιδιο και το ασπρο Φιατ. Στο πισω καθισμα μπορεις ανετα να διακρινεις δυο δεσποινιδες. Το δεσποιναριον δωδεκα και το Τινακι. οχτω χρονων αντιστοιχα. Μπροστα στο τιμονι ο κυριος Θοδωρος και διπλα του η κυρια Δαφνη.
η φωτογραφια ειναι απο το ιντερνετ αλλα θα μπορουσε να ηταν η αυθεντικη Κωτσορω. (Κωτσορω ειναι το θηλυκο του Κωτσος)
Η Κωτσορω κανει μια σταση στο Αγρινιο οπου το δεσποιναριον δοκιμαζει για πρωτη φορα μπακλαβαδακια μπουκιτσες. Ο δρομος πια (το καινουργιο κομματι της Ιωνιας οδου) περνα εξω απο το Αγρινιο. Οσο για την πλατφορμα του Ριου εχει αντικατασταθει απο την υπεροχη κρεμαστη γεφυρα.
Η Κωτσορω ακολουθει τα σηματα “Προς Παργα” που ακομα και σημερα στις κουβεντες μας, σημαινουν ενα δρομο ολο χαλικια που τελειωμο δεν εχει. Τελικος προορισμος ειναι ενα συγκροτημα bungalowς στην αμμουδερη παραλια μπροστα στον μεγαλο βραχο, οπου η οικογενεια θα περασει ενα μηνα ξενοιασιας με κολυμπι και παιχνιδια. Βγαινοντας απο τον κεντρικο, δρομο στο φιδωτο δρομακι που κατεβαινει προς το χωριο το ραδιοφωνο της Κωτσορως παιζει ” το δικο μου παπλωμα ειναι για δυο ατομα” .
Βγαινοντας απο τον κεντρικο δρομο, στο φιδωτο δρομακι που κατεβαινε προς το χωριο, πριν εναμισυ μηνα, συλλαμβανω το δεσποιναριο να σιγοτραγουδα.. “το δικο μου παπλωμα ειναι για δυο ατομα” . Ο βραχος, η θαλασσα , το καστρο ειναι ολα εκει. Το χωριο δεν το αναγνωριζω πια. Η Παργα εχει γινει μια μικρη τουριστικη πολη που ακομα και το Σεπτεμβρη ειναι γεματη κοσμο. Ολα τα σπιτια νοικιαζουν δωματια και στα περιπτερα πουλανε ολες τις ξενες εφημεριδες της ημερας. Απο την προσφατη επισκεψη λοιπον φερνω σημερα μερικες φωτογραφιες. Δυστυχως φωτογραφιες απο εκεινο το καλοκαιρι δεν εχω. Προσπαθω να αποφυγω την τουριστικη ασχημια. Παμε λοιπον.
Σας φιλω γλυκα!
Λιγο πριν ξεκινησει για το αεροδρομιο Dulles, κι ενω μιση ωρα πριν ερθει το ταξι, η βαλιτσα δεν ηταν ετοιμη, ανεβασα απανω ενα μεζεδακι για να με θυμαται στο ταξιδι. Δε ξερω αν καταφερα να πλησιασω την απολυτα γκουρμε κουζινα της Λουφτχανσα που επροκειτο να με συναγωνιστει τεσσερεις ωρες περιπου μετα, αλλα εβαλα τα δυνατα μου. Τους ειχα στο νου μου μερες τωρα. Καβουροκεφτεδες με σπιτικο αϊολί. Ο κλασσικος κεφτες του Μερυλαντ χωρις ομως τις κλασσικες cocktail η tartar sauces. Το αϊολί του ταιριαζει ομορφα και ειναι τοσο ευκολο. 1/2 φλυτζανι μαγιονεζα, 3 κουταλιες της σουπας λεμονι, δυο σκελιδες σκορδο περασμενες στην πρεσσα και αλατι. Κατα βουληση αυξομειωση των υλικων ,για να ταιριαζει στην γευση μας. Η σαλτσα να ειναι λιγο αραιη.
Καβουροκεφτεδες: 250 γραμμαρια καβουροψυχα, εικοσι κρακερακια κοπανισμενα σε γαλεττα, 6 πρασινα κρεμμυδακια ψιλοκομμενα, ενα αυγο (οχι αβγο), δυο κουταλιες της σουπας μαγιονεζα, ενα κουταλακι του γλυκου μουσταρδα τυπου Ντιζον, μια σκελιδα σκορδο περασμενη στην πρεσσα, ελαχιστο καυτερο πιπερι, μισο κουταλακι του γλυκου Old Bay Seasoning (*), αλατι, πιπερι και μισο φλυτζανι τριμμενη ψυχα ψωμιου.
Σωταρω τα κρεμμυδακια σε λιγο ελαιολαδο μεχρι να μαραθουν. Προσθετω ολα τα υπολοιπα υλικα, εκτος απο την τριμμενη ψυχα. Πλαθω τεσσερα μπιφτεκακια. Τα καλυπτω με την ψυχα πιεζοντας τα απαλα. Στο τηγανι ζεσταινω ελαιολαδο και τηγανιζω τους καβουροκεφτεδες για λιγα λεπτα απο καθε πλευρα μεχρι να παρουν ενα χρυσο ξανθομελαχροινο χρωμα. Στραγγιζω για μερικα λεπτα σε απορροφητικο χαρτι.
Τρωγονται στο ποδι κι ενω η βαλιτσα χασκει ακομα ανοιχτη και το ταξι ηδη βρισκεται καθ’ οδον. Συνοδευεται με ηχητικο εφε: ΜΜΜΜΜΜ!
Αργοτερα σκαρωνουμε και το τελειο συνοδευτικο για τους καβουροκεφτεδες. Ντοματες πομοντορο που βραζαμε για μιση περιπου ωρα, μεχρι να γινουν σαλτσα, με ολοκληρα αυγα και τυρι φετα. Αλατακι εχει ηδη η σαλτσα μας, και πιπερακι στο τελος απο πανω. Τρωγεται συνοδευομενο με ενα ποτηρακι Pinot Grigio.
(*) Old Bay Seasoning. Μιγμα μπαχαρικων που περιεχει, ξερο σεληνο και σπορους σεληνου, σκονη μουσταρδα, κοκκινο πιπερι, φυλλα δαφνης, γαρυφαλλα, μπαχαρι, πιπερροριζα, καρδαμο, κανελλα και παπρικα. Το χρησιμοποιουμε για να δωσουμε γευση στο νερο που θα βρασουν οι γαριδες, η κατ’ ευθειαν απανω σε καβουρια και θαλασσινα.
It was a little before he left for the Dulles Airport. Half hour before the taxi arrived, the suitcase was not ready yet. I surprised him with freshly fried crab cakes and homemade aioli sauce. I had this in mind for days and I managed to make a good impression, hopefully better than Lufthansa’s upcoming gourmet menu! Crab cake is Maryland’s classic delicacy, this time without the classic cocktail or tartar sauces. Homemade aioli is soooo easy: We need 1/2 cup mayonnaise, 3 tablespoons lemon juice, two garlic cloves smashed and some salt. Adjust the ingredients to your taste. The sauce should not be thick.
Crab cakes: one 6 ounce container crab meat preferably claws, 3 oz buttery crackers pulverized, 6 green onions, one egg, two tablespoons mayonnaise, one teaspoon of Dijon type mustard, a clove of garlic smashed, e little hot pepper, half a teaspoon Old Bay seasoning, salt and pepper to taste and about half cup fresh bread crumbs.
Sautee the chopped green onions in olive oil until they are soft. Add everything except the bread crumbs and mix gently. Form four patties. Press them softly on the bread crumbs to cover. Fry in hot olive oil a couple of minutes on each side until the turn golden brown. Let drain on kitchen paper towel.
Eat standing, in front of an open unfinished suitcase waiting for the taxi!
A great accompaniment to crab cakes is a dish called ‘tomatoes with eggs and feta cheese’. Use ten ripe peeled roma tomatoes. Turn them once in the food processor to form a course pulp. Cook in a shallow pan for about half hour until most of the tomato “water” is evaporated. Add some olive oil and when it is hot, add two eggs (unbeaten) and some feta cheese. Cook until the egg white is done. Add salt and freshly ground pepper .. et voila! Open a Pinot Grigio bottle and enjoy!
There is a folder in my computer’s “pictures” directory that I call “the refrigerator”. In there, I keep the food pictures that at some point, have pleased my eyes more than they have pleased my taste buds. The refrigerator keeps them always fresh and ready to be served on a rainy Sunday’s table. So please be my guests!
Στις “φωτογραφιες” του λαπτοπ, εχω ενα αρχειο που το ονομαζω “το ψυγειο”. Εκει βαζω κατα καιρους φωτογραφιες φαγητων που καποτε συγκινησαν οχι απαραιτητα τα γευστικα μου κυτταρα αλλα κυριως την οπτικη μου αισθητικη. Τα φαγητα διατηρουνται παντα φρεσκα στο “ψυγειο” κι εχουμε κατι να σερβιρουμε σε σας τους επισκεπτες της βροχερης Κυριακης. Κοπιαστε!
This picture is not very focused but I like the spontaneous arrangement. An anchovy, a parmesan cracker and four different greek olives. This picture makes me thirsty for a glass of ouzo on the rocks.
Η φωτογραφια δεν ειναι πολυ καλα εστιασμενη αλλα μου αρεσε η συνθεση της. Μια αντζουγια, ενα κρακερ παρμεζανας και τεσσερεις διαφορετικες ελιες. Με προκαλει να φιαξω ενα ουζακι με παγο.
Artichokes from California before the peeling the outer layers.
Αγγιναρες απο την Καλιφορνια λιγο πριν αρχισει το καθαρισμα.
Two brown eggs. YES THESE ARE EGGS!
Δυο αυγα Τουρ.. οχι δυο αυγα απο αλανιαρα κοτα. Θελω ομως να ερθει η φαβα να δω τι θα μου πει!!!!
Crepes
One of my absolute favorites. I may have already post it in the past. Ripe tomato on the vine.
Μια απο τισ πιο αγαπημενες μου. Ισως να την εχετε ξαναδει στο μπλογκ. Ωριμη τοματα με το κοτσανακι της.
Grilled octopus leg.
Ωρε μανα μου, τι να μεταφρασω τωρα στα ελληνικα.. ξερετε!
Spaghetti with grated myzithra cheese. Myzhthra is a greek hard cheese made from sheep’s milk. It goes great over spaghetti even without sauce. When the spaghetti is ready, pour some hot melted butter on top and the grated cheese.
Ναι ναι σπαγγετι! Μεγεθυμενο 5 φορες. Το τυρακι ειναι μυζηθρα τριμμενη. Ετσι σκετο πανω απο βουτυρωμενα μακαρονια.
Selection of Italian salami slices. We enjoyed this dish in a small wine bistro in Vienna.
Ποικιλια σαλαμακια Ιταλιας που απολαυσαμε σε μια οινοθηκη στη Βιεννη.
Oven baked potatoes/Πατατουλες φουρνου
Spring in your salad bowl/ Η ανοιξη στη σαλατιερα σας.
Mushroom soup/Μανιταροσουπα.
Ice cold grapes/Παγωμενα σταφυλακια
Greek dolmades snuggled in a dish.
Ντολμαδακια στριμωγμενα.
We are coming now to my best theme unfortunately completely out of focus. Butter, caper berries and Hungarian peppers in an ice bowl. I love the theme and I wish I had taken one more shot there and then!
Αγαπημενο θεμα απολυτα ανεστιαστη φωτογραφια. Λυπαμαι που δεν εβγαλα αλλη μια τοτε.
Εσενα ποια σ’ αρεσει;
Σας φιλω γλυκα!
