Tony Foreman and Chef Cindy Wolf opened Charleston in Baltimore in 1997 at the waterfront of Harbor East. Tony and Cindy own two more restaurants in the neighborhood which I had presented in the past : PAZO and Cinchiale . This one where Cindy cooks is their top of the line. I had the opportunity to taste Cindy’s cuisine on Saturday November 21, and I can talk only with the best words about it. We arrive a few minutes earlier. The valet service impeccable and cordial. Our table was not ready so we had the time to relax in a very cozy bar with a glass of champagne. A few minutes after the reservation time, we were escorted by the host to our table and another waiter carried our drinks along. The view of the open kitchen is delightful and everyone there works as if in a laboratory.
The menu at Charleston is Southern, with a definite French touch. Imagine Louisiana at it’s best. There is a choice of 3 to 6 courses with the desert not included in this number but offered by the house. We decided to go with four (4) courses, and of course with different choices to have the opportunity to taste as many different plates as possible.
The impressive wine list is compiled by Tony Foreman (more than 600 labels from all over the world). Each of the choices on the menu comes with a recommendation.
The plates are very simple and have the signature of chef Cindy Wolf on them.
Our first course was soup. Oyster stew for Erricos and Lobster soup for myself. The dish comes with a beautiful arrangement of the solid ingredients and a decanter with the hot liquid which is poured over, in front of you and steaming hot. They were both perfect. The lobster soup velvety and the oysters just right. You see they were not cooking while transferred to out table. In the menu we read:
Oyster Stew, Blue Point Oysters, Fresh Basil Albariño, Bodegas La Cana (Rias Baixas) 2008
Rich Lobster Soup with Curry Montlouis-Sur-Loire, Le Rocher des Violettes “Cuvée Touch-Mitaine” (Loire Valley) 2007
Burgundy Snails, Butter Poached Garlic & Bacon Puff Pastry Tart
The burgundy snails were my second choice. You see this time I did not take many pictures of the food because the environment and the ambiance did not permit this. I only took four pictures just for you (I sinned for my blog). There are no words to describe this plate. The puff pastry was perfectly crispy despite the sauces.
Cornmeal Fried Oysters, Lemon Cayenne Mayonnaise was Erricos pick. You see he has a thing for oysters. Perfectly fried in a thin crunch coating just to hold them in place. Inside a tad bit raw as a good oyster should be.
Foie Gras
That was my third choice for the evening. Again I have to exclaim PERFECT! I thought I had good foie gras at the Iron bridge co. but this was levels above.
Erricos picked the Wild Rockfish Ceviche with Cilantro, Red Onion & Chiles , Soave Classico, Pieropan (Veneto) 2008.
I did not try this but I could see in his eyes the satisfaction.
Our fourth course was meat. Beef tenderloin for Erricos and Lamb for me. Erricos comment eating his tenderloin was, ”tyfla naxei h Artzentina” Here is the menu description from the restaurants .pdf file:
Grilled Beef Tenderloin, Hoppin’ John, Fried Green Tomato, Bordelaise Sauce Malbec, Susana Balbo (Mendoza) 2007
Grilled Lamb Rack Chop, Local Kale & Potato Gratin, Grilled Local Zucchini Barolo, Fontanafredda (Serralunga d’Alba) 2001
Crème Brûlée Trio: Maple, Calvados & Cappuccino
despinarion’s choice for desert, with the calvados variation being the best of all.
Buttermilk Panna Cotta, Local Blackberry Compote & Mixed Berry Sorbet
Erricos choice from which I tasted the panna cotta and found it better than mine.
There were two minor mistakes that the personnel handled in the most perfect manner. ” The client is right ” . They are operating in a way that the meals come at their time. They never ask you if you like their food. They are discreet and cordial, and when the time comes for the bill, they ask for your car ticket to make sure it waits for you as you exit the place. The only time we were asked if we had a good time was by the host as we were leaving. BUT OF COURSE! I cannot wait to go there again and try more of chef Cindy’s creations.
The last picture is taken from the Internet and shows chef Cindy Wolf in action!
1000 Lancaster Street
Baltimore, MD 21202
USA
σας φιλω γλυκα!
Μεταφερω απο χτεσινο σχολιο σε παλια αναρτηση, μια συνταγη για λαγο σκορδαλια που μου εγραψε σαν δωρακι στη γιορτη μου, ο αγαπημενος μου Γιωργος Ζερβουλακος. Δεν ηταν μονο για μενα, ηταν και για ολους εσας που περνατε βολτα απο δω. Την μεταφερω λοιπον αυτουσια.
“ Αγαπητότατη Δεσποινιώ +την συντροφιά σου
Προχτές είχα πάει στη Μάνη, Αρεόπολη μεριά, εκεί υπάρχει ενας εκδοτικός οίκος κι ένα μεγάλο βιβλιοπωλείο με το όνομα ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΜΑΝΗ. Εκεί θα βρεις βιβλία σχετικά με την Μάνη αλλά και το εξαίρετο περιοδικό ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΜΑΝΗ.
Σκαλίζοντας ξέθαψα ενα βιβλιαράκι με τίτλο Γεύσεις της Μάνης.
Ξαφνιάστηκα , τι γεύσεις στην ξεραϊλα και την άγρια λιτότητα του αποσκιαδερού βραχότοπου .
Και όμως στο βιβλιαράκι βρήκα κάτι που μονάχα Μανιάτες θα μπορούσαν να φάνε. Λαγός σκορδαλιά. Εψαξα στο δύκτιο και βρήκα κάποιες λάiτ νησιώτικες παραλαγές αλλά με την συμβουλή του φίλου εκδότη Γιώργου Δημακόγιαννη συνάντισα την Αναϊπόνυφη τη νοικοκυρά.
Σας μεταφέρω τη αυθεντική συνταγή:
Ένας μέτριος λαγός σε κομάτια , αλεύρι πιπεριά καυτερή, νερό λαδι ξύδι και ισο βάρος με το λαγό σκόρδα Τεγέας.
Καθαρίζουμε τα σκόρδα και τα κοπανάμε στο γουδί σκέτα μονάχα με κάλο λάδι, ξύδι και λίγο αλάτι χωρίς ψωμιά, πατάτες και τοιάυτα. Είναι μια σκορδαλιά για Μανιάτες..
Βράζουμε στο τσουκάλι το λαγό με λίγο νερό και την πιπεριά. Τον σιγοβράζουμε. ‘Όταν βράσει καλά τον ρίχνουμε στο κουρκούτι που έχουμε έτοιμο από το ζουμί του λάγου και αλεύρι..
Τηγανίζουμε τα κομάτια σε κάυτό μανιάτικο λάδι.
Βάζουμε στο τραπέζι μια τσανάκα με την σκορδαλιά βουτάμε μέσα το κομάτι του λάγου και κατευθείαν στο στόμα, όποιος αντέξει.
Εγώ επέζησα!
Γιωργος Ζερβουλακος “
Πη Ες: Μπομπα ο λαγος! Παω προς αγραν σκορδων Τεγεας. Απο τοτε που ανοιξα το μπλογκ αυτο..εχει γινει η ζωη μου πολυπλοκη.
Σας φιλω γλυκα.
UPDATE: Ηθελα να το γραψω απο χτες και το ξεχασα, στην Αθηνα στην οδο Φαληρου στο Κουκακι υπηρχε ενα εστιατοριο που λεγοταν ΜΑΝΗ ΜΑΝΗ. Δεν ξερω αν υπαρχει ακομα αλλα πριν τρια χρονια που εφαγα εκει ηταν παρα πολυ καλο. Καλομαγειρεμενες μανιατικες σπεσιαλιτε σε ωραια μοντερνα ατμοσφαιρα.
Αποψε οταν γυρισα στο σπιτι βρηκα μια ωραια εκπληξη στο γραμματοκιβωτιο. Μια προσκληση απο την αγαπημενη μου θεια Ιριδα Δρακουλη για την εκθεση ζωγραφικης που κανει στην galerie ASTRA. Δυστυχως σημερα ειναι η τελευταια ημερα, και ακομα πιο πολυ λυπαμαι που δεν ειμαι εκει να παω. Ειχα παρουσιασει παλιοτερα στο μαυρο εργα απο μια αλλη εκθεση της θειας Ριρης. Ετσι την ελεγα παντα. Αυτη τη φορα βλεπω εχει διαλεξει την θαλασσα για θεμα. Συνηθισμενη να βλεπω παντα ζεστα χρωματα στους πινακες της, ξαφνιαστηκα ομορφα με το ζωηρο μπλε.
Δεν ειχα σκοπο αποψε να κανω αναρτηση αλλα σκεφτηκα μηπως καποιος απο σας ειναι φιλοτεχνος και θελει να παει στην εκθεση.
Σας φιλω γλυκα.
Sensa parole
Kellari, 1700 K St Washington, DC 20006-3817 - (202) 535-5274
A quick review in English.
On a Sunday afternoon, the town looks like a ghost town, the place is almost empty but completely dysfunctional. It takes more than half hour to bring the appetizers and an hour and a half for the main course. The saganaki and the greek sausage excellent, everything else unimpressive. I want to visit the place once more for dinner on a Friday night after two or so months to give it a chance to organize the kitchen and the service. The place is recommended for the fresh imported fish. I hope that will be better. So far, I did not see or ate anything to support all the positive reviews.
Η Κ street παρ’ ολο που βρισκεται στο κεντρο της Washington, εκει που περνα την ημερα του ο κοσμος που εργαζεται για την ομοσπονδιακη κυβερνηση, δεν ειχε καποιο εστιατοριο να βριθει απο ζωη τα μεσημερια. Ετσι περιπου γραφει στην κριτικη του για το Kellari DC ο Tom Sietsema την περασμενη εβδομαδα στην Washington post. Και συμπληρωνει οτι, την ημερα που το επισκεφθηκε, δειπνουσε εκει ο περαστικος απο την πολη μας Πατριαρχης Κωνσταντινουπολης Βαρθολομαιος, περιστοιχισμενος απο φρουρα.
Μετα απο τετοια εισαγωγη και μετα απο την μαλλον θετικη κριτικη, φυσικο επομενο ηταν να μας τραβηξει την προσοχη και να σπευσουμε να κανουμε κρατησεις για την Κυριακη το μεσημερι που μας περασε. Ηταν μια ηλιολουστη μερα, που εκανε την διαδρομη απο το Μερυλαντ μεχρι το κεντρο της Washington εξαιρετικα απολαυστικη. Κατεβαινοντας την 16η οδο τα φθινοπωρινα χρωματα ηταν μαγευτικα και δε σταματουσα να φωτογραφιζω, για να μπορεσω σε καποια επομενη αναρτηση να σας τα δειξω.
Ηξερα για το εστιατοριο της Νεας Υορκης Kellari Taverna και διαβασα οτι αυτο ανηκει στην ιδια επιχειρηση. Η Νεα Υορκη παντα χαιρει καλης γαστρονομιας, και η Ουασινγκτων γενικα υστερει. Ετσι καθε τετοια κινηση, ειναι ευπροσδεκτη απο εμας και ακομα περισσοτερο οταν ειναι Ελληνικη η κουζινα.
Το εστιατοριο που ανοιξε πριν ενα μηνα περιπου, διαφημηζει για την Κυριακη brunch, και γι αυτο λοιπον βαλαμε πλωρη κι εμεις. Μαλλον ομως δεν καναμε σωστη επιλογη. Κι αυτο γιατι το κεντρο της Ουασινγκτων τις Κυριακες, ειναι η πολη φαντασμα. Ολα τα δημοσια γκαραζ ειναι κλειστα για τον φοβο των τρομοκρατων, και οι λιγοστες θεσεις στο δρομο φυσικα ειναι ολες πιασμενες. Με αφηνει ο Ερρικος να πιασω το τραπεζι και να βρει με την ησυχια του να παρκαρει. Μπαινω σε ενα χωρο ευχαριστο αλλα.. αδειανο. Μια η ωρα μεσημερι Κυριακης, μονο δυο παρεες ετρωγαν ηδη. Με οδηγει η κοπελλα της υποδοχης στο τραπεζι και την πληροφορω οτι περιμενω παρεα σε λιγα λεπτα. Η σωστη ερωτηση.. τι νερο προτιμω, και ο σερβιτορος παει να αφαιρεσει το εξτρα σερβιτσιο. Του λεω οτι περιμενω παρεα σε λιγα λεπτα. Ερχεταιτ ο bus boy και φερνει το νερο και παει να παρει το δευτερο σερβιτσιο. Του λεω οτι περιμενω παρεα σε λιγα λεπτα.
Εν τω μεταξυ ερχεται και ο Ερρικος μπαϊλντισμενος απο την αγραν παρκινγκ και συγχρονως εισβαλλει στο εστιατοριο μια παρεα απο 16 Αιθιοπες που ηρθαν μαλλον κατι να γιορτασουν. Ετσι εχουμε τωρα πριπου 22 ατομα σε ενα χωρο που μπορει να φιλοξενησει πανω απο 120. Το ματι μου παιρνει τρεις σερβιτορους, δυο σεφ, ενα μπαρμαν κι ενα μανατζερ. Δινουμε παραγγελια πριν απο την μεγαλη παρεα. περιπου στις μια και δεκα. Στην αρχη ερχονται τα προκαταρκτικα μπιρμπιλικια τυ μαγαζιου που ηταν, ενα καλαθακι με γλυκα κρουασσανακια και μαφινς και μια πιατελιτσα με τρια γλυκα spreads. Το ενα ηταν μαλλον cream cheese με κατι που δε καταλαβα, το αλλο μερεντα (!) και το τριτο βουτυρο χτυπημενο με λιγη φραουλα. Τωρα για να πω την αμαρτια μου, παρ’ ολο που ακομα σερβιραν brunch, αυτα τα γλυκακια θα τα προτιμουσα το πρωϊ με τον καφε μου.
Για ορεκτικο παραγγελνουμε σαγανακι και σπανακοπιττακια. Τα ορεκτικα εφτασαν στις 1:45, περισσοτερο απο μιση ωρα απο την ωρα της παραγγελιας. Εν τω μεταξυ γνωρισαμε και τον μανατζερ τον κυριο Φ. που το καταλαβε οτι περιμεναμε με τις ωρες και δικαιολογηθηκε οτι οταν δεν εχει κινηση αποσυντονιζονται στην κουζινα. Ο αποσυντνισμος αυτος ειχε σαν αποτελεσμα να σερβιριστει πρωτα η μεγαλη παρεα που παρηγγειλε μετα. Το σαγανακι ηταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ. Φιαγμενο με κεφαλοτυρι. Δε λεω μου αρεσουν κι αλλα τυρια οπως το χαλουμι, η το κασερι, αλλα αυτο το σαγανακι ηταν τελειο. Φυσικα δεν ελειπε και η θεατρικη φλογα που αναψε με κονιακ Μεταξα κι εσβησε με λεμονακι.
Οι σπανακοπιτες μπορει να φαινονται ομορφες, αλλα κατα τη γνωμη μου ηταν ξαναζεσταμενες, μπορει και χτεσινες. Το φυλλο δυσκολα κοβοταν και μασιοταν. Το δε εσωτερικο φυλλο ηταν ζυμαρι.
Για κυριως πιατο παραγγειλαμε και οι δυο απο το brunch menu.
Αυγα με μελιτζανες: Ψημενο ψωμακι, μελιτζανα στο γκριλλ, αυγα ποσε με σαλτσα Ολανταιζ , ντοματα και ριγανη απο τον Ταϋγετο (!), πρασινη σαλατα και πατατες fingerling. Αυτη ηταν η επιλογη του Ερρικου.
Eggs Ulisses για μενα. Μια μεριδα απο τα ιδια αλλα εχουμε ενα μικρο μπιφτεκακι απο αρνισιο κιμα και η σαλτσα ειναι τζατζικι. Να πω την αμαρτια μου παλι, δεν ενθουσιαστηκα. Το πιατο του Ερρικου ηταν πιο ντελικατο γευστικα. Οι πατατες παρ’ ολο που απο μονες τους αυτη η ποικιλια ειναι νοστιμη, ειχαν μια επιπεδη ακαθοριστη γευση. Ο Ερρικος που δεν μπορει και χωρις λιγο.. κρεατακι παρηγγειλε και τα χωριατικα λουκανικα και τα βρηκε εξαιρετικα.
Το κυριως γευμα εφτασε στις 2:30, μιαμιση ωρα μετα την παραγγελια. Το γευμα συνοδευτηκε με ενα ποτηρι αφρωδες λευκο ” Ωδη Πανος” του Σπυροπουλου που θα επρεπε να ηταν καλο οταν εμφιαλωθηκε γιατι σε μας φανηκε corky. Τωρα ολα αυτα μπορει να σας φαινονται υπερβολικα, αλλα κι εγω ειμαι πιο αυστηρη οταν προκειται για Ελληνικο φαγητο και μαλιστα αξιωσεων που μας αντιπροσωπευει εδω. Και οπου κι αν βρισκομαι, η αναμονη μιαμιση ωρα για να φαω, με χαλαει, ιδιεταιρα οταν το μαγαζι ειναι αδειο. Εν τω μεταξυ ο μανατζερ ξαναζητησε συγνωμη.
Δεν ειμαι ανθρωπος που απαιτω. Ποτε δεν απαιτω κατι. Αλλο προσδοκια και αλλο απαιτηση. Οταν ομως δεν ειμαι ευχαριστημενη θα το γραψω. Εαν με ρωτησουν θα το πω. Καθομαι και προσπαθω να απολαυσω οτι μου προσφερουν. Μπορει εαν ημουν μανατζερ και γνωριζα Ελληνες που τους επρηξαν στο κακο σερβις (το νερο δεν ανανεωθηκε παρα μονο οταν αδειασε το ποτηρι και ζητησαμε εμεις) ισως λεω να κερνουσα ενα γλυκο. Τις καθημερινες, ειμαστε γεματοι, λεει ο μανατζερ, τους διωχνουμε. Τους διωχνετε και τις Κυριακες λεω απο μεσα μου. Γλυκο δεν παραγγειλαμε για να μη περιμενουμε μεχρι τις 4:00. Στην εξοδο υπαρχει ενας δισκος με μπουκιτσες μελομακαρονα και κουραμπιεδακια. Ωραια λεπτομερεια.
Παμε τωρα να δουμε και τον εσωτερικο χωρο λιγο.
Μετα απο ολα αυτα που εγραψα, θελω να ειμαι δικαιη. Θα δωσω δυο μηνες ακομα στο Κελλαρι και θα παω για ψαρι ενα βραδυ Παρασκευης. Να εχει στρωσει το προσωπικο, να εχει μπει η κουζινα σε μια ροτα. Η πρωτη μου εντυπωση απογοητευτικη, αλλα και οι κριτικες οι θετικες που διαβασα με προβληματιζουν.
Εδω βλεπετε τον Ερρικο χαμογελαστο! Ειναι γιατι ακομε δεν εχε δει την κληση που του εβαζε η τροχονομα καθως πλησιαζαμε στο αυτοκινητο (μιλαμε για 2 λεπτα) επειδη ο ποπος του εξειχε 20 ποντους πισω απο την κοκκινη πινακιδα. Να ανοιγετε τα παρκινγκ της φωναξε, κι εκεινη του απαντησε, κανονικα ειναι $50 αλλα σου εκανα σκοντο μονο $30.
Σας φιλω γλυκα.
Erricos is back and as always looking for delicious new places to go “avec moi” on a relaxing weekend. This time he discovered the restaurant and bar “Redwood” on Bethesda Lane off Elm Street. Before we even got into the restaurant, Bethesda Lane itself was a big surprise for me. A beautiful pedestrian lane, already decorated with a big Christmas tree and huge menoras, with many cute little shops that attract a woman’s eye. Although we have been in the neighborhood before visiting “Mon Ami Gaby” and ” Thyme Square”, we never reached this little secret of Bethesda. I got so excited, that food was the last thing on my mind. The first shop that I discovered turning the corner, was the Bluemercury Apothecary and Spa one of my favorite places to go and the only place in Washington besides Neiman Marcus where I can find my Aqua di Parma cologne. I really had to go down town for this, and as we turned the corner and I faced the blue letters and the yellow boxes, I stuck my face on the window. There are other beautiful places to visit on Bethesda lane including Ginger , le pain quotidien , Le Creuset and many more. But let’s go have a bite in the restaurant, and then I will take you with me outside for an early Christmas escape.
(this picture is from the internet)
The Redwwod Restaurant and Bar has the open look of Californian restaurants and the “Frank Lloyd Wright” feeling in it’s decoration. The food is fresh American with an Italian touch. The people young and very friendly. The menus are printed on a recycled large piece of paper which I suppose needs to be replaced regularly. What makes always a good impression to me is when the waiter asks me if I prefer tap water to bottled. We decided to share a couple of appetizers before the main course. Erricos picked the grilled octopus salad, and my eyes stopped at the artisanal cheese and meat selections. I like cheese very much, and so far I have not found great american cheeses except for some aged cheddars. But I decided to go for it modestly ordering two cheeses and the terrine de campagne.
The octopus salad was a combination of small pieces of baby octopus grilled and marinated, served with farro, olives, onion and cilantro. A very well balanced combination and a very good choice for appetizer as the smooth farro prepares the stomach for the first sips of wine which in this case was a rose from California. A Sangiovese from the Alexander Valley wineries.
artisanal cheese and meat
4 each / 3 for 11 / 5 for 18 deluxe meat & cheese board 36
goat monocacy silver ash rind, cherry glen farms, MD
so” cow sweet grass, green hill dairy, GA
semi-firm sheep dante, wisconsin sheep dairy co-op, WI
semi-firm cow stony man, jersey cow, VA
blue st. pete’s select, faribault, MN
speck americano cold smoke-cured pork
duck rille!e slow braised shredded duck leg
capicola paprika spiced, cold smoke-cured pork shoulder
terrine de campagne veal, pork, chicken
prosciuto salt-cured ham
I am so happy I went with the local cheeses, as for the first time I can say that I ate great American cheese. The goat cheese from Maryland was exquisite. Not as crumbly as the French goat, a bit creamier with an amazing taste. Now, I don’t know where are the goats in Maryland, but wherever they are, they are responsible for this wonderful taste. The second selection, the blue cheese from Minessota was also superb, and now I really want to return and order the delux cheese and meat board. Just this and wine.
Both Erricos and I selected the grilled pork loin with crushed potatoes and olive oil, topped with figs and broccoli rabe. The meat was perfectly grilled, juicy inside, the broccoli still alive with a wonderful buttery taste. The sauce very light the combination a good dish. As I was eating, my eye caught the waiter bringing a hamburger (from local cattle as the menu described) to the guests next table. It really looked great and I want to come back to try that too.
Let’s see now some pictures taken in the restaurant, with a glimpse of the beautifully decorated Bethesda lane.
We decided not to have desert in the restaurant as Erricos found an Ice Creme parlor named Dolcezza next to it and wanted to try it. After all the anticipation, we did not like the ice cream. It was very sweet for our taste.
As we exited the restaurant, I stopped to take a photograph of a case full of beautiful apples in the restaurant’s foyer, left there for the guests to grab.
Then we saw a little Christmas..
..and some more Christmas…
.. and some Hanukkah ..
.. and some fin fon hats and ballerinas behind the shop’s windows.
I want to end this post with a nice picture I found on the internet. It is from a fashion show last summer in Bethesda lane. Lovely girls with a pink drink. I will return to Bethesda Lane, probably next weekend for shopping. And lunch.. and whatever more!
Redwood Restaurant and Bar. 7121 Bethesda Lane, Bethesda, MD 20814 301.656.5515
Σας φιλω γλυκα.. αυτο δεν μπορω να το γραψω αγγλιστι, χανει το νοημα του.
Σπεσιαλ αναρτηση για την μικρη lonely στη μακρυνη Σκωτια που της αρεσει η πανακοτα
και στην καρδουλα στο Απμου Νταμπι για να μαγεψει τους Αραβες! Φανταζεστε αραβικες νυχτες με πανακοτες!
Η συνταγη αυτη ειναι απο το βιβλιο του Στελιου Παρλιαρου “Ευκρατες Γευσεις” (Γλυκα και γευσεις της μεσογειου, εκδοσεις Σιδερη). Η σχεση μου με την ζαχαροπλαστικη δεν μπορω να πω οτι ειναι η καλυτερη. Ισως δεν της εχω δωσει την πρεπουσα προσοχη. Αυτο το βιβλιο ομως πολλες φορες με εχει κανει να αναθεωρησω οχι μονο την αποφαση μου να φιαξω μονη μου ΚΑΙ το γλυκο αλλα και να μεινω εκστατικη μπροστα στις εναλλακτικες που παρουσιαζει ο Στελιος Παρλιαρος, χρησιμοποιωντας υλικα ελαφρια και μυρωδατα σε συνδιασμους ικανους να ικανοποιησουν και την πιο δυσκολη γευστικη παλεττα. Η λεβαντα, το μελι, τα φρουτα, τα ροδια, τα ροδοπεταλα, ακομα και το τυρι γινονται ενα μικρο μυστικο σε γλυκα που οχι μονο ειναι εργα τεχνης στην απλοτητα τους, αλλα σε καθε μπουκια σε ανεβαζουν σε μεσογειακους ουρανους.
Σημειωνω εδω οτι αν ειστε απο τους ανθρωπους που οταν λενε γλυκο..εννοουν σοκολατα, αυτο το βιβλιο δεν ειναι για σας, αλλα εαν ειστε σαν κι εμενα που καποια στιγμη ξεφυγα απο τα δεσμα της σοκολατας και ανακαλυψα τις ντελικατες κρεμες, τοτε θα σας ενθουσιασει.
Πανακοτα με Μαστιχα (για 6-8 ατομα)
600 γρ. κρεμε γελεκτος (35% λιπαρα)
100 γρ. γαλα
1 κλωναρακι βανιλιας
2 γρ. μαστιχα (εδω ειναι που κανω την παρεμβαση και χρησιμοποιω 3-4 σταγονες μαστιχελαιο)
60 γρ. ζαχαρη
2 φυλλα ζελατινας
Βραζουμε το γαλα, την κρεμα γαλακτος, τη ζαχαρη και το κλωναρακι βανιλιας κομμενο καθετα και ανακατευουμε. Μολις το μειγμα αρχισει να φουσκωνει, το αποσυρουμε απο τη φωτια και προσθετουμε τα φυλλα ζελατινας, αφου προηγουμενως τα εχουμε μαλακωσει σε κρυο νερο. Αφηνουμε το μειγμα να κρυωσει ανακατευοντας σταδιακα. Αδειαζουμε το μειγμα σε ατομικα φορμακια η σε φορμα της αρεσκειας μας. Βαζουμε τα φορμακια στο ψυγειο τουλαχιστο για 5 ωρες, ωστε να κρυωσουν. Λιγο πριν σερβιρουμε , ξεφορμαρουμε την κρεμα βουτωντας την σε ζεστο νερο για λιγα δευτερολεπτα. Το γλυκο συνοδευεται με σαλτσα της αρεσκειας μας.
Μαστιχελαιο μπορειτε να προμηθευτειτε στα καταστηματα “mastic shop” των μαστιχοπαραγωγων της Χιου που υπαρχουν σε ολη την Αθηνα. Το πιο κεντρικο βρισκεται στην Πανεπιστημιου ψηλα απεναντι απο τη Μεγαλη Βρεττανια.
Πριν λιγο καιρο ειχε δημοσιευσει μια συνταγη για πανακοτα η αγαπητη μικρη κουζινα. Με περισσοτερες πληροφοριες και μικρα μυστικα για την επιτυχια του γλυκου. Δειτε την κι αυτη.
Η πανακοτα υπηρξε αφορμη πριν 5 χρονια να γνωρισω μια γλυκεια κοπελλα στο διαδυκτιο που αφηνει συχνα σχολια εδω με το ονομα Χριστινα. Η συζητηση περιστρεφοταν γυρω απο την πανακοτα και καπου ειπα οτι θα τους εφερνα συνταγη και για πανακοκορα. Εκει η Χριστινα μου γραφει ενα μεηλ εντ δε ρεστ ιζ Χιστορυ! Η Χριστινα ειναι στην ηλικια της Δαφνης μου. Σε μερικους μηνες παντρευεται τον αγαπημενο της. Λεω να παω στο γαμο να φιαξω πανακοκορα!
Μιλωντας για γλυκα, τωρα που πλησιαζουν οι γιορτες πρεπει να ψαξω να βρω την πουτιγκα σοκολατας της θειας Νικης. Ηταν το καλυτερο γλυκο των παιδικων μου χρονων. Η θεια Νικη αδελφη της κυριας Δαφνης, εξη χρονια μεγαλυτερη, ειναι μια υπεροχη κυρια που εκανε τοσα τραπεζια στα νιατα της, οσα εχει ο ουρανος αστερια.
Σημειωση: οι φωτοφραφιες ειναι απο το βιβλιο του Δεσποιναριου.
Σας φιλω γλυκα.
Πεμπτη βραδυ σημερα και σας φερνω φωτογραφιες και σημειωσεις απο το γευμα της Κυριακης που μας περασε. Πεμπτη σημερα, και ξαφνικα επιασε ενας χειμωνας εδω ατο Μερυλαντ, απιστευτος. Η βροχη που ειχε αρχισει την Τεταρτη συνεχιστικε ολη την ημερα, ακομα και τωρα που σας γραφω. Την Κυριακη λοιπον τα σου-σεφακια με βοηθησαν να φιαξουμε το φθινοπωρινο μενου που θα φιλοξενουσε το ανοιξιατικο σερβιτσιο!
ΜΕΝΟΥ
Φακες που εφερα απο το Μετσοβο και τζιτζιλομιτζιλα ταιριαστα
Κολοκυθοπιτα με κιτρινες κολοκυθες
Χοιρινο με μηλα (απο συνταγη της κυριας Αγλαϊας Κρεμεζη στο βιβλιο Culinaria Greece)
Τυρακια Μετσοβου και αλλα με σταφυλια
Πανακοτα με μαστιχα (συνταγη Σ. Παρλιαρου απο το βιβλιο Ευκρατες γευσεις)
Οι φακες που εφερα απο το Μετσοβο, ειναι ωραιες και καλοβραστες. Οι φακες που προμηθευομαι εδω ,δεν εχουν καμια σχεση με αυτες. Βραζουν με τις ωρες και καποια στιγμη διαλυονται και με διαλυουν. Φακες βεβαια φιαχνουμε ολοι. Στο Δεσποιναρεϊκο μαθαμε να φιαχνουμε φακες σε νησιωτικο στυλ οπως τις εφιαχνε η γιαγια του Ερρικου κι εκεινος την παρακολουθουσε και μαθαινε. Το κρεμμυδακι και το σκορδακι ειναι φυσικα απαραιτητα. Το υγρο που βραζουν, ειναι ζωμος απο κρεας η κοτοπουλο, εν προκειμενω το δευτερο. Προσθετουμε ομως και φρεσκια ντοματα ξεφλουδισμενη και κομμενη σε κομματακια. Το φυλλο δαφνης που βλεπετε στην επιφανεια ειναι κλεμμενο. Ενα βραδυ που γυρνουσαμε με τον Ερρικο στην Ρωμη προς το ξενοδοχειο και περνωντας εξω απο το Κολοσσαιο λιγο χαρουμενοι.. μαζεψαμε μερικα φυλλα απο τις δαφνες τις ιστορικες και αρχαιες, για να δινουμε στα φαγητα μας ενα Italian touch.
Οι φακες μας εχουν αγνο παρθενο λαδακι και το ξυδι μπαινει στο τελος. Δεν ειναι σουπα, μπορουμε να το φαμε και με πηρουνι.
Και νατη η φακη μας σερβιρισμενη. Το Σαββατο το πρωι που (οπως ξερετε) παντα μιλαω με τη μαμα στην Αθηνα, οταν της ειπα οτι ειχα φακες για πρωτο πιατο αρχισε να με μαλωνει. Καλα φακες θα προσφερεις στον κοσμο; Ειδα κι επαθα να την πεισω οτι δεν ειναι κατι επισημο. Συμφωνω, σε ενα πιο καλο τραπεζι δε θα σερβιρα φακες. Σε μας ομως ειναι σπανιο να βρουμε καλο οσπριο εδω και οταν το βρουμε, το θεωρουμε.. καλο!
Μαζι με την φακη, σερβιρουμε πρασινες ελιες γεμιστες με φετα, τυρι καπνιστο μετσοβονε και ..
.. ενα πατε απο βοδινο κρεας που εφερα απο το Μπουενος Αϊρες.
Η κολοκυθοπιτα εγινε με τεσσερα κιτρινα κολοκυθια. Τα τριβουμε στον τριφτη η στην κουζινομηχανη και τα αλατιζουμε. Ψιλοκοβουμε τρια πρασσα (το ασπρο μονο). Τα πρασσα και τα κολοκυθια σιγοβραζουν σε ανοιχτο σκευος με λιγο λαδι μεχρι να σωθει το νερακι τους. Σε βαθυ μπωλ αναμιγνυουμε τα λαχανικα με τεσσερα αυγα και τυρι φετα τριμμενο κατα βουληση. Στρωνουμε και ψηνουμε σε μετριο προς δυνατο φουρνο για περιπου τρια τεταρτα της ωρας.
Ετοιμη και η πιτα μας και παμε να φιαξουμε το χοιρινο με τα μηλα.
Το χοιρινο με μηλα μου το ενεπνευσε η Ευη που το Σαββατο μαγειρευε χοιρινο με καραμελλωμενα λεμονια. Μεχρι να μαθω περι καραμελλωμενων λεμονιων, περιοριζομαι στα μηλα. Ξυνομηλα διαλεξα και αφου τα καθαρισα τα εκοψα ροδελλες, τα πασπαλισα με λεμονι χυμο και τους ειπα να περιμενουν.
Εδω λιωνουμε φρεσκο βουτυρο που κανει ωραιες μπιρμπιλοφουσκαλιτσες. Οταν καψει τηγανιζουμε τις ροδελλες των μηλων μεχρι να ροδισουν και απο τις δυο πλευρες.
Σε αλλο σκευος σωταρουμε χοιρινα μπριζολακια (χωρις κοκκαλο) και απο τις δυο πλευρες συνολικα 8-10 λεπτα μεχρι να ροδοκοκκινησουν.
Σκεπαζουμε το χοιρινο με τις τηγανισμενες ροδελλες των μηλων και πασπαλιζουμε με λιγη σκονη κανελλα.
Σκεπαζουμε το σκευος μας και το αφηνουμε να παρει μια βραση.
Να λοιπον και το κυριως πιατο με το χοιρινο, τα μηλα και την κολοκυθοπιτα. Παμε τωρα να δουμε και τα υπολοιπα.
Τα τυρακια που ακολουθησαν το γευμα ηταν παλια γκουντα, μετσοβελα και γιδισιο μετσοβισιο απο το τελευταιο ταξιδι.
Η πανακοτα με μαστιχα του Στελιου Παρλιαρου, ειναι μια αγαπημενη συνταγη στην οποια εχω αντικαταστησει την κοπανισμενη μαστιχα με μαστιχελαιο, που δινει κατα τη γνωμη μου καλυτερο αποτελεσμα. 3-4 σταγονες μαστιχελαιο αρκουν. Εκανα ομως μια “πατατα”. Θελοντας να δωσω στην πανακοτα ενα ομορφο σχημα χρησιμοποιησα μια κεραμεικη φορμα για να την παγωσω. Οταν ηρθε η ωρα να την ξεφορμαρω, δεν γλυστραγε απο την φορμα με τιποτα. Βουτηξα την φορμα σε ζεστο νερο, μα τιποτα. Τελικα με χιλια ζορια βγηκε αλλα ειχε χαλασει το ομορφο αναγλυφο που ειχα ονειρευτει. Τα μπαλωσα με σιροπι απο βυσσινο λιγο. Η γευση παρα πολυ καλη αλλα η εμφανιση πιφ! Την επομενη φορα θα χρησιμοποιησω χαμηλη πλακε φορμα.
Η ωραιοτατη κουμπαρα εφερε ενα εκπληκτικο κεικ μηλου, συνταγη της μητερας του ωραιοτατου κουμπαρου απο το Κονεκτικατ. Κλεινω την σημερινη αναρτηση με μικρα τζιντζερ κουκις νοστιμωτατα που μου γυαλισαν εκει που ψωνιζα στο Balducci’s .
Σας φιλω γλυκα.
Pierre: Jacques, ποιος ειναι αυτος ο λιμοκοντορος μεσα στο αυγοτσουφλο της κυριας;
Jacques: Ποιος αυτος με τον κοπανο; Ειναι ο Gaston Pierre μου, τον προσελαβε λεει για να της ανοιγει τα φυλλα.
Pierre: Tres bon, ενας ακομα μας λειπει να στρωσουμε μια πρεφα!
Jacques: Qu’est que c’est que la prefa?
Pierre: Ειναι ενα φιν φον χαρτοπαιγνιο που μου το εμαθε η κυρια.
Jacques: Ε! να την παρουμε για τεταρτη. Dis moi mon ami, σου ειπε για το γευμα της Κυριακης; Πρεπει να βρουμε το καταλληλο σερβιτσιο. Εχει λεει μια ανοιξιατικη διαθεση. Οτι θυμαται χαιρεται φθινοπωριατικα!
Gaston: J’ai apport’e’ cela, le Monet service. Tres fin fon assiettes!
Pierre: Ελληνικα δε μιλαει ο βαζιβουζουκος ρε Ζακ;
Jacques: Mais certainement, απλα πουλαει μουρη. Μια χαρα ειναι αυτο το σερβιτσιο για ανοιξιατικο. Allons παμε να στρωσουμε το τραπεζι.
Gaston: Η πετσετα δε μου αρεσει!
Pierre: Jacques, δε του αρεσει η πετσετα του σεφ Βουργουνδιας!
Jacques: Θα βαλω ενα τριανταφυλλακι απανω να το δει το δεσποιναριον να χαρει!
Gaston: Παω να φωτογραφισω την αμπιανς μεζ αμι! Μετα θα κανουμε συνελευση για το μενου!
Pierre: Πολυ καλλιτεχνης μας προεκυψε ο Αλσατος ρε Ζακ!
Jacques: Και πολυ συνδικαλιστης!
Pierre: Λες να καπελωσει το κουζινικο κινημα;
Jacques: Δε θα προλαβει, θα τον κλεισω στην κοκκινη κοκοττα! Αλον ρεγκαρντον α λα αμπιανς!
Gaston: Quand il me prend dans ses bras
Il me parle tout bas,
Je vois la vie en rose.
Pierre: JACQUES!!!!!
Jacques: Τι θα βαλει μεσα στα αδεια πιατελακια Πιερ;
Pierre: τζιτζιλομιτζιλα
Jacques: Pardon?
Pierre: gigilomigiles ετσι τα ειπε της το εμαθε καποια δικια της στο φεης. Θα μας πει αυριο.
Pierre: Alons dormir mes amis! Εχουμε μπολικη δουλεια αυριο!
Pierre, Jacques et Gaston ensemble: Σας φιλα γλυκα!
… του μπη κοντινιουντ!
Εχω ενα πολυ γλυκο φιλαρακι στην Ελλαδα που τον λενε Βασιλη και τον αγαπω παρα πολυ. Ειναι ενα απιστευτα ταλαντουχο παιδι σε παρα πολλους τομεις. Εξαιρετος επιστημονας αλλα και μουσικος. Ο Βασιλης ερχεται ποτε ποτε εδω για κατι σεμιναρια. Το Σαββατοκυριακο που μας περασε ηταν παλι εδω και ειχαμε την ευκαιρια να τα πουμε. Καθε φορα που ερχεται φερνει μαζι του και μια καινουργια εκφραση που την λεει τοσες φορες, ωστε να μου την περασει στο υποσυνειδητο και να αρχισω να την κολλαω κι εγω οπου βρω! Αυτη τη φορα εφερε την εκφραση Φαμπολόζο! Βλεπει το καινουργιο αυτοκινητο του Ερρικου και αναφωνει: “ΦΑΜΠΟΛΟΖΟ”. Καταβροχθιζει το φαγακι του στην enoteca Cinghiale που πηγαμε μαζι και ξανα.. Φαμπολοζο! Πινει το κρασακι του του μπαταρουν τα ματια απο ευχαριστηση.. φαμπολοζοοο!! Ωρες ειναι τωρα να εγκαταλειψω το “φιν φον” και να πιασω το “φαμπολοζο” .
Βασιλης με tiramisu faboloso!
Σας φιλω γλυκα.
Υ.Γ Την ωρα που τα γραφω αυτα ο Βασιλακης βρισκεται πανω απο τον ατλαντικο επιστρεφοντας στην Αθηνα. Του ευχομαι φαμπολοζο ταξιδι και καλη ανταμωση.
