Skip to content

ratatouille

March 2, 2009

linguini

Επι τελους τα καταφερα να καθησω δυο ωρες, και να δω το τρισχαριτωμενο εργο κινουμενων σχεδιων Ratatouille, παρ’ ολο που εχει κυκλοφορησει εδω και δυο χρονια.

Ο αξιολατρευτος αρουραιος  Ρεμυ,  με ιδιεταιρη κλιση στην υψηλη γαστρονομια,  οδηγειται απο το πνευμα του μεγαλου σεφ Gusteau, απο τη γαλλικη επαρχια, στο κεντρο του Παρισιου, οπου ο πρωην ναος της γαστρονομιας του κινδυνευει απο τις εμπορικες βλεψεις του καταχθονιου Skinner.  Ο Ρεμυ γνωριζει το garbage boy Linguini, που τυχαινει να ειναι γιος του μεγαλου σεφ, και συνεργαζεται μαζι του, βοηθωντας τον να δημιουργησει πιατα, που αρχιζουν να δινουν στο εστιατοριο την παλια αιγλη του.  Στην ολη ιστορια καθοριστικος ειναι και ο ρολος του μεγαλου (αυστηρου μεχρι κακιας) κριτικου Anton Ego, που  τον ζωντανευει η φωνη του Peter o’Toole.

Ο Ρεμυ ανακαλυπτει οτι ο Λινγκουϊνι ειναι γιος του Γκαστω, χωρις ομως να εχει κληρονομησει και το χαρισμα της μαγειρικης.  Μεσα στην τρελλη πλοκη που οδηγει στην αναβιωση των καλων ημερων του παρισινου εστιατοριου, και στην αναδειξη του αρουραιου στη θεση που του ανηκει,  θαυμαζω την απιστευτη τεχνη της animation στον κινιματοφραφο.  Οι εκφρασεις, οι κινησεις και οι ζωντανες εικονες μεσα απο την ταχυτητα που χαρακτηριζει παντα τα κινουμενα σχεδια.  Το βιντεακι που βρηκα στο youtube, ειναι ενα μικρο  δειγμα της τεχνης πισω απο τα παρασκηνια.

Το εργο εκτος απο πλοκη,  θετει και τα ερωτηματα: Πρεπει να ακολουθουμε τα ονειρα μας;  Ανηκουμε μονο στον περιορισμενο μας κοσμο;  Μπορει ο καθενας να κανει το ονειρο του πραγματικοτητα (να μαγειρεψει);  Και φυσικα θριαμβευει η θετικη σκεψη.  Εχει και αισθημα στο εργο. Ο Λινγκουϊνι ερωτευεται την ανερχομενη σεφ Κολεττ, που προσπαθει να αναδειχθει σε ενα περιβαλλον καθαρα ανδρικο.

Στο τελος του εργου, μεχρι και ο Αντον Ηγκο παραδεχεται την αξια του αρουραιου σε ενα συγκινητικο επιλογο. Τον παραθετω:

Anton Ego: In many ways, the work of a critic is easy. We risk very little yet enjoy a position over those who offer up their work and their selves to our judgment. We thrive on negative criticism, which is fun to write and to read. But the bitter truth we critics must face, is that in the grand scheme of things, the average piece of junk is probably more meaningful than our criticism designating it so. But there are times when a critic truly risks something, and that is in the discovery and defense of the new. The world is often unkind to new talent, new creations, the new needs friends. Last night, I experienced something new, an extraordinary meal from a singularly unexpected source. To say that both the meal and its maker have challenged my preconceptions about fine cooking is a gross understatement. They have rocked me to my core. In the past, I have made no secret of my disdain for Chef Gusteau’s famous motto: Anyone can cook. But I realize, only now do I truly understand what he meant. Not everyone can become a great artist, but a great artist can come from anywhere. It is difficult to imagine more humble origins than those of the genius now cooking at Gusteau’s, who is, in this critic’s opinion, nothing less than the finest chef in France. I will be returning to Gusteau’s soon, hungry for more.

ratatouille-remy2

P.S.1 Ερωτευτηκα τον Ρεμυ

P.S.2 Το Παρισι ειμαι μαγικο παντα

About these ads
19 Comments leave one →
  1. March 2, 2009 10:41 pm

    Αγαπημένο Δεσποινιώ,
    Στο σπίτι έχει πέσει τρελλός έρωτας με τον Ρατατούιγ. Τα αγόρια είναι δοσμένα, αλλά εγώ δεν είχα χρόνο να το δώ, τ’ ομολογώ.
    Οσο για το Παρίσι φεύγω την άλλη Τετάρτη για το Σαλόνι του Βιβλίου!!! Θεϊκό; Σε καλώ να πάμε βολτίτσες γιατί προσωπικά έχω πήξει!!!
    Δεν μπορώ άλλο, τέρμα οι αντοχές (εννοώ σε Βόρεια Αμερική) Αν δεν πάρω δόση Παρισιού εδώ και τώρα θα τα παίξω.
    Φιλάκια με ανακούφιση που ολοκληρώνεται σιγά σιγά και η διόρθωση!!!

  2. Κατερίνα permalink
    March 3, 2009 3:40 am

    Καλημέρα Δεσποινιώ.Το “κουκλίτσα” μου άρεσε πολύ και σου κάνω μια αγκαλιά ζεστή,γιατί πραγματικά μου έφτιαξες την Κυριακή.Στο σπίτι έχουμε κάτι κατά καιρούς με τα λατρεμένα ποντικάκια στα κινούμενα σχέδια.Μικροί-μεγάλοι.Πουθενά ιδιαίτερα δε πηγα το τριήμερο.Οστρακοφαγία με τσίπουρα και βόλτες εδώ γύρω.Την Πέμπτη φευγουμε για Λονδίνο με το Κωστάκη(ουαου!!)Κυριακή επιστροφή.Όμορφες σκέψεις και σχέδια.Καλό μήνα και καλή Σαρακοστή γλυκιά μου.Φιλιά

  3. fevis permalink
    March 3, 2009 3:46 am

    Εξαιρετική ταινία πράγματι… Την έχω δει ήδη δυο φορές και θα την δω και άλλες, και όπως συμβαίνει και με τα καλά βιβλία, η κάθε “ανάγνωση” μου δίνει καινούρια πράγματα, καινούρια χαρά…. Μακάρι όλα τα ταλαντούχα ποντικάκια της γης να βρίσκουν πάντα τον δρόμο για την καταξίωση… Τι άλλο? Καλημέρα φιλενάδα μου και πολλά, πολλά φιλιά….

  4. March 3, 2009 5:29 am

    Εμείς είδαμε πριν λίγες μέρες, την Ιστορία του Ντεσπερό, του ατρόμητου ποντικιού που τα έβαλε με όλους τους αρουραίους για να σώσει την αιχμάλωτη πριγκίπισσα. Πολύ ποντικοιστορία πέφτει μου φαίνεται!!!
    Πρέπει να ακολουθούμε και να πιστεύουμε στα όνειρά μας, χωρίς αυτά δεν θα είχαμε κάνει βήμα ως ανθρωπότητα! Λέμε τώρα …γιατί αυτά τα βήματα σαν να κλείνουν τον κύκλο και να οδηγούν πάλι στην αρχή!
    Καλημέρα και καλή Σαρακοστή!!!

  5. margarita permalink
    March 3, 2009 5:54 am

    διαβασα ολα τα τελευταια ποστ μαζεμενα.. Πολυ καλα εκανες που δεν βγηκες απο το σπιτι με το χιονι και που ειδες τον ρατατουιγ… Εμεις στην οικογενεια μου , ειχαμε παντα συνηθεια ανημερα Χριστουγεννα να πηγαινουμε απογευμα στο σινεμα κει να βλεπουμε ΤΟ εργο με τα κινουμενα σχεδια της χρονιας… Οταν λοιπον προτεινα στο βαυαρικο μερος της οικογενειας προπερσυ να παμε με ολη την πιτσιρικαρια σινεμα, αυτο το ιερο για του; καθολικους απογευμα , .. επεσε μια σιγη .. τα παιδια μεν ενθουσιαστηκαν.. οι υπολοιποι κοιταχτηκανε με νοημα.. ( τι λεει παλι αυτη..) και το αποτελασμα ολοι ερωτεθτηκαν τον ρατατουιγ και την ιδεα του σινεμα …. χτε ς εισηγαγα και την νηστεια της καθαρης δευτερας..συνοδεια κλαρινων . του χρονου μπορει να πεταξουμε και αετο .. αν το επιτρεψει ο καιρος… Οχι για να μην ξεχναμε και τα εθιμα ,επειδη ξενητευτηκαμε δηλαδη..

    φιλια .. και να προσεχεις..

  6. March 3, 2009 8:03 am

    Την ταινία την είδα, φανταστική! Στο Παρίσι δεν πάλι δεν πρόκαμα να πάω….ακόμα! Ο κριτική όμως, ήταν πιο πολύ για τους μεγάλους παρά για τα παιδιά..
    φιλιά

  7. March 3, 2009 8:44 am

    @Ιουστινακι Βρες δυο ωρες ματια μου να το δεις στο υποσχομαι οτι θα σου αρεσει. Δεν ειναι απλα ενα αριστουργημα της γραφικης τεχνης, ειναι ενας συνδιασμος πολλων τεχνων συμπεριλαμβανομενης και της εκθεσης καιριων ερωτηματων και ολα αυτα με φοντο το Παρισι.

    Το οποιο Παρισι ακουγεται πολυ πειρασμος, μονο που οσο πλησιαζει μια εκτοξευση τεχνητου δορυφορου προς φυσικο δορυφορο της γης, εγω δεν μπορω να απομακρυνθω απο την πρωτευουσα. Κι ας πηζω μπηγιοντ ιματζινεησον. Καλημερουδια

    @Κατερινα, οτι βλεπω λεω χαρα μου, και κακως ειπα κουκλιτσα, κουκλαρα ηθελα να πω. Κατερινακι ξερεις τι ειναι πολυ ομορφο. Που γραφεις εδω ανετα και ξερεις οτι καποιοι σε καταλαβαινουν. Λονδινο λοιπον, αντε πιασαμε τις ευρωπαϊκες πρωτευουσες. Τελεια. Φιλακια.

    @Ευουλα. Κι εγω το κανω αυτο φιλεναδα μου. Ξαναδιαβαζω, ξανα βλεπω και παντα υπαρχει κατι που μου ειχε ξεφυγει την πρωτη φορα. Προσπαθεια και επιμονη εδειξε ο αρουραιος παρα τις (οχι αβασιμες) αντιρρησεις της οικογενειας του. Φιλακια πολλα.

    @Μαρκονη μου καλε μου φιλοσοφε, επιασες το σωστο νημα της αναρησης. Μα ειναι η δεν ειναι ελπιδοφορο το μυνημα για τους ανθρωπους. Κι αν ειναι να μας το δειχνουν τα ποντικια ας ειναι. Με οτι μεσον εχει αποτελεσματικοτητα. Τελικα μπορει να μη κλεινει ο κυκλος αλλα να ειναι μια βολτα στα παλια για να θυμηθουμε και να προχωρησουμε. Εκεινο που μου εκανε προσωπικα εντυπωση ειναι η ερωτηση αν μπορουμε να μεγαλουργησουμε εξω απο τον δικο μας κοσμο. Στη θεση του αρουραιου για παραδειγμα θα μπορουσε να ειναι το πανεξυπνο και εργατικο παιδι ενος μεταναστη που η αθλια κοινωνια μας δεν μπορει να αναγνωρισει. Σε φιλω πολυ.

    @Μαργαριτακι σε ευχαριστω για το χτεσινο σου τηλεφωνημα εδω που ημουν αποκλεισμενη. Εισαι Η πρεσβειρα μας στο Μοναχο και σιγουρα αναβιωνεις τα εθιμα και λιωνεις τους παγους. Ο Τεντυ απο καιρο μου το ελεγε, δες το το εργο “μάμο” ειναι για σενα. Και παντα εχει δικιο οταν μου προτεινει κατι. Οπως ξερεις δε του ξεφευγει τιποτα που να εχει σχεση με σινεμα. Φιλακια.

    @Σοφιτσα μου , κακως εχουμε συνδεσει τα κινουμενα σχεδια με παιδικες ταινιες. Αλλα και μερικα λιγο μεγαλυτερα παιδακια που σκεφτονται και κανουν παραλληλισμους κατι καλο θα επειρναν. Και αν ειναι πιο μικρα εδω ειμαστε εμεις να τους εξηγησουμε. Καλη σου μερα.

    @α τουτι Εφταμισυ , οι δρομοι καθαροι, εφυγα και επιστρεφω αργα το βραδι.

  8. Κατερίνα permalink
    March 3, 2009 9:33 am

    Ίσως και να μην είναι καλό Δεσποινάκι.Παρασύρομαι και ξεφεύγω νομίζοντας οτι τα λέμε μεταξύ μας σ ένα όμορφο και φιλικό σπιτικό.Που ξέρουν μπορεί να είναι το “Κατερίνα” καλλιτεχνικό μας.Χο χο.Όσο για τη ταινία,όχι, δεν την έχουμε δει, έχουμε καμαρώσει άλλα ποντικομικράκια.Σύντομα όμως θα τιμήσουμε και το Ρατατουιγ1 Φιλάκια και καλή δουλίτσα

  9. March 3, 2009 11:15 am

    ωραία η ταινία αλλά και το φαγητάκι είναι πολύ ωραίο και μόνο του και συνοδευτικό μούρλια!!

  10. March 3, 2009 11:49 am

    Εεε…ρεεε….ποντικια που εχω.. να φαω στο Παρισι συντομα ;)
    Ευτυχως μεχρι τοτε θα εχει περασει..η σαρακοστη!!!
    Μιαου!!!

  11. FoodJunkie permalink
    March 3, 2009 1:01 pm

    Δεν ήταν σούπερ η ταινία? Δύο φορές την είδα και εν την χόρτασα! Ωραίο και το βιντεάκι που μας έδωσες, αυτοί οι κομπιουτεράδες κάνουν θαύματα…

  12. March 3, 2009 1:13 pm

    Την είδα προχτές… πραγματικά δε σ’ αφήνει να σηκωθείς από τον καναπέ, την καρέκλα, απ’ όπου κάθεσαι τέλος πάντων. :-) Σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να υπάρχει και ελληνική εκδοχή του συμπαθέστατου Ρεμύ: ο… Ρεμούλ, βδελυρός και τρισάθλιος αρουραίος που μέσα από ρεμούλες και κομπίνες φτάνει στη διασημότητα και την επιτυχία… :-P (είμαι πολύ κακός; Όχι, απλώς ζω στο Ελλάντα ;-)

  13. March 3, 2009 11:58 pm

    @Kατερινα ..ειναι το καλλιτεχνικο μας, φυσικα οπως και δεσποιναριον επισης. Εχω πηξει αυτες τις μερες. Φιλακια

    @Μελισσουλα, μη μου πεις οτι εχεις παει στου Γκαστω; Πφφ

    @persönlich οταν πας στο Παρισι θα σου τραγουδησω το ασμα, ζηλευω τοοοο μικρο σου το γατι!

    @FoodJunkie Πολυ καλη Ιωαννα μου, προσπαθω να μαζεψω ολες τις ταινιες που εχουν σχεση με την γαστρονομια.

    @Γερασιμε Δεν μπορεσες να μη σκεφτεις ..ελληνικα! ακου Ρεμουλ!!

  14. March 4, 2009 5:46 pm

    Είχαμε πάει και το είχαμε δει στον κινηματογράφο όταν πρωτοβγήκε. Τρελάθηκαν τα κορίτσια! Θυμάμαι μόλις χαμήλωσαν τα φώτα κι άρχισε να μιλάει ο αφηγητής πετάχτηκε η Εβελίνα με δυνατή φωνή και είπε: «Μα αυτή είναι η φωνή του Μαμαλάκη!»
    Φυσικά τώρα το έχουμε και σε DVD και το έχουμε μάθει απ ‘έξω κι ανακατωτά!

    Φιλάκια πολλά!

  15. March 4, 2009 6:09 pm

    @Ασπα μου μη μου πεις οτι κυκλοφορησε και μεταγλωτισμενο;
    Φιλακια γλυκεια μανουλα.

  16. March 5, 2009 5:02 pm

    Ε βέβαια κυκλοφόρησε και μεταγλωττισμένο! Και η φωνή του αφηγητή ήταν όντως του Μαμαλάκη – δεν πέφτουμε εμείς έξω σε τέτοια θέματα!

  17. March 5, 2009 11:04 pm

    Χα χα Ασπακι εσυ και ο Βασιλης γραφετε σχολια μαζι αφου κοιμηθουν τα μωρα ε ;

  18. domenicodelapalomablanca permalink
    March 7, 2009 11:20 am

    ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΝΑ ΡΙΞΕΙΣ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΜΑΣΑΜΠΟΥΚΙΑΣΜΑ. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΤΑΙΝΙΑ ΑΛΛΑ ΝΑ ΦΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΨΙΔΙ ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΚΟΥΡΜΕ ΚΟΥΖΙΝΑ.
    ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝΕ ΔΕΙ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΗΝ ΔΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ.

  19. March 8, 2009 1:07 am

    Καλως τον φιλο με το μικρο ονοματακι. Πραγματικα ειναι εκπληκτικος συνδιασμος κινηματογραφικης και γραφικης τεχνης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 29 other followers

%d bloggers like this: