salt

Η σημερινη αναρτηση ειναι αφιερωμενη στην αναγνωστρια Μαρθα (υπογραφει Marthaki)  απο το Σικαγο.  Και οι φωτογραφιες που βλεπετε ειναι κρυσταλλοι αλατιου.

Δευτερα βραδυ, φτανω στο σπιτι εξουθενωμενη απο το φορτο της δουλεας.  Ο συνεργατης μου λειπει για μια εβδομαδα και εχω αναλαβει και τις δικες του σκοτουρες.  Βρισκω στην πορτα να με περιμενει ενα κουτι.  Μεσα στο κουτι ηταν αυτος ο θησαυρος, μια ευγενικη χειρονομια της Μαρθας. Οι ανθρωποι που μοιραζονται εχουν τις  πιο αγνες  καρδιες.

Το αλατι στη φωτογραφια ειναι μαζεμενο απο μια φυσικη αλυκη σε ενα σπιτι στην Αλονησσο.  Δεν μπορω να σας περιγραψω τη γευση του.  Παιρνω ενα κρυσταλλακι και το ακουμπαω στην ακρη της γλωσσας.  Η γευση της θαλασσας χωρις υπερβολες.  Λιωνει αμεσως, και αφηνει ολη τη νοστιμια του κοσμου στο στομα.

Ονειρευομαι ωριμες ντοματες σε ροδελλες με λιγο απο αυτο το αλατι.  Ονειρευομαι ψαρακι στα καρβουνα με αυτο το αλατι.

Τα αλατια ειναι πλεον μοδα, τα βρισκεις παντου σε ολα τα χρωματα, σε διαφορες μορφες, και απο χωρες που δε φανταζοσουν ποτε.  Σε κατι προηγουμενα ταξιδια οταν επισκεφτηκα το Trapani  της Σικελιας και την Camargue στη νοτια Γαλλια ειχα φροντισει να προμηθευτω αλατι αγνο μεσογειακο.

Τουτο δω ομως ειναι απλα τελειο.  Και οταν ο κρυσταλλος λιωνει και απλωνεται στον ουρανισκο, αφηνοντας αρωμα θαλασσας,  και οταν ξερω οτι η θαλασσα αυτη ειναι το Αιγαιο,  τοτε δεν ξυπνα μονο η γευση.

Ευχαριστω Μαρθα που μοιραστηκες μαζι μου αυτο το θησαυρο. Ευχαριστω και για τα αλλα καλουδια που εβγαζα ενα ενα απο το κουτακι και που ισως θα τα δεις σε αλλες αναρτησεις.  Ευχαριστω που ηρθες καποια στιγμη στο μπλογκ και σε γνωρισα.