Skip to content

παλουκωσου επι τελους (*)

June 18, 2009

(*) αναλαφρη καλοκαιρινη αναρτηση σε τρια μερη.

Εισαγωγη:

A!  χρειαζεται καμια φορα να κοιτας τι εχει μαζευτει στα drafts της Press.  Καπου τον Φλεβαρη, ειχα κανει μια αναρτηση για το τι κουβαλαει μαζι του ο κοσμος στα ταξιδια.  Καποιο σχολιο μου γραφει τοτε η Πηνελοπη, και σκεφτομαι να γραψω μια αναρτηση για τους τυπους που συναντα κανεις στην καμπινα ενος αεροσκαφους.  Και την γραφω.  Κατι αλλο ομως θα προεκυψε τοτε, και εμεινε στα αζητητα.  Μεχρι σημερα, που περνωντας απο της Βαλισιας και βρισκοντας την παλι στο αεροδρομιο, μουρχεται φλασια το μπαγιατικο!  Το διαβαζω και δεν το βρισκω καθολου μπαγιατικο.  Α προ πο ειναι,  τωρα που εχω αρχισει να σκεφτομαι ποια παλιοβαλιτσα να παρω μαζι μου,  αφου αν παρω καλη,  θα την παραλαβω σε τευχη.  Τελικα εχω αποφασισει οτι οι καλες βαλιτσες ειναι μονο για να ικανοποιησουν τη ματαιοδοξια μας, καλο ειναι να τις αφηνουμε σπιτι. Ποτε δε ξερεις αν ο υπαλληλος του αεροδρομιου τσακωθηκε με τη γκομενα του, και βγαλει ολο του το μενος στη μανταρινα ντακ σου!

cabin

Μποντι οφ δε ποστ: (οτι γραφτηκε τοτεΣ)

Η σημερινη αναρτηση ειναι συνεχεια της προσφατης οπου με τις δυο μικρες μου χειραποσκευες περναω τον ελεγχο, το τσεκαρισμα, παιρνω και τα τυχον ποτα που λιμπηστικα στο ντιουτι φρη και προχωρω ακαθεκτη προς την εισοδο του αεροπλανου.  Εκει με περιμενουν λιγο βαριεστημενοι, οι συνοδοι που δεν τους αδικω γιατι βλεπουν πολλα τα ματια τους και ακουνε πολλα τα αυτια τους ωστε να μου κανουν εμενα χαρουλες και μαλιστα αγριες ωρες. Παρ’ ολα αυτα μερικοι χαμογελανε και  μου υποδεικνυουν το διαδρομο μου.  Βολευω την τσαντουλα μου, καθομαι, δενομαι και αρχιζω να παρατηρω τους επιβατες.

1. Ο υπερφορτωμενος. Αυτον τον συναντησαμε στην προηγουμενη αναρτηση.  Ερχεται με ενα σωρο σαϊζαμπλ μπογαλακια και αρχιζει να επιδιδεται στην τακτοποιηση των 2 κομπαρτμεντς που χρειαζεται, αδιαφορωντας για την ουρα που μαζευεται απο πισω του. Μολις τελειωσει τα κλεινει (δειγμα οτι εδω δεν εχει αλλο χωρο). Εαν καποιος τολμησει να τα ανοιξει ελπιζοντας να βολευτει, τον προλαμβανει. Can’t you see ? these are full.

2. Αυτος που δε μπορει να διαβασει γραμματα και νουμερα.  Με το αποκομμα στο χερι προσπαθει (μαλλον οπτικα) να βρει το ομοιο του κοιταζοντας σε εντελως ασχετα μερη. Οταν τελικα τα καταφερει αρχιζει αλλος καϋμος. Ποιο ειναι το Α ποιο το Β και ποιο το Γ.

3.  Αυτος που τον εβαλαν σε ασχετη θεση ως προς την συμβια του.  Χαιρεται ο ανθρωπος (και κυριως γιατι τουπεσε λαχνος να κατσει διπλα σε μανουλομανουλο)  αλλα η συμβια, που αναλαμβανει να διευθετησει την υποθεση, εχει αλλα σχεδια.  Εκτος του οτι αναφερει το γεγονος σε ολες τις συνοδους, σε ρωταει κιολας αν θειλεις να αλλαξεις  τον ωραιο σου διαδρομο στο μπροστινο μερος του αεροπλανου με μια καταπληκτικη σε παραθυρο ακριβως απανω στο φτερο.

4. Ο κοινωνικος. Οπου και να τον βαλουν δημουργει αμεσως φιλιες, ανοιγει την καρδια του και διηγειται ιστοριες που δεν ενδιαφερουν κανενα. Αυτο το ειδος το τρεμω οταν ταξιδευω μονη μου. Θελει να ξερει απο που ερχεσαι, που πας και τι χρωμα βρακι φορας.

5.  Ο περιαυτολογος.  Εχει συνηθως φωνη αρκετων ντεσιμπελ ωστε να ακουγεται δεκα θεσεις μπρος και πισω.  Η (εκπληκτικη και ενδιαφερουσα) ιστορια της (επιτυχημενης) ζωης του μονο νανουρισμα κατα τη διαρκεια του ταξιδιου δεν ειναι.

6. Η κυρια που εχει παρεξηγησει την εκφραση “ο πελατης εχει παντα δικιο” με την εκφραση “οι συνοδοι ειναι δουλοι και οι συνεπιβατες δεν υπαρχουν”  Λυπαμαι που το λεω αλλα πολλες γυναικες ανηκουν σ’ αυτην την κατηγορια.  Εκεινοι μπορουν να ριξουν πισω την θεση, αλλα ο μπροστινος τους δεν μπορει!  Θελουν μαξιλαρι, κουβερτα, περιοδικα,  και συνηθως εχουν υποτιμητικο βλεμμα. Λες και ψαχνουν ευκαιρια να σου κανουν μυνηση.

7.  Ο επιβατης “Μελισσανιδης” .  Διαβασε οτι στις μεγαλες πτησεις, πρεπει να κινουμαστε για να κυκλοφορει το αιμα, αλλα δεν καταλαβε οτι δεν μπορει να κανει τζαμπινγκ τζακς  μεσα στην καμπινα. Ενταξει πηραμε μια γευση απο τα μουσκουλα και τις ραβδωσεις.  Παλουκωσου τωρα!  Η  “ωραιοτατη” κουμπαρα μου ισχυριζεται οτι ολοι αυτοι ειναι επιδειξιες.  Και συμφωνω απολυτα.

8. Ο υπναρας.  Δε τολμαει το αεροσκαφος να ανεβει δυο ποντους απο το εδαφος. Εχει τυλιχτει με την κουβερτα και τον εχει παρει ενας γλυκος υπνος.  Δεν πτοειται με τιποτα, ουτε φασαρια, ουτε καροτσακια με ποτα και φαγητα, και αν ειναι στο διαδρομο, καλα θα κανει αυτος που ειναι στο παραθυρο να μη πινει πολλα νερα και θελει συνεχεια πιπι.  Στην πραγματικοτητα αυτον τον ζηλευω γιατι δεν μπορω να κλεισω ματι στο αεροπλανο, με αποτελεσμα να φτανω στον προορισμο μου σαν μπαγιατικο μυδι.  Αντιθετα ο Ερρικος,  γερνει απαλα στον ωμο μου και νανακια. Και αναρωτιεμαι,  τοσα ταξιδια που κανει μονος του σε τι ωμο γερνει;  Διοτι οτι κοιμαται δεν αμφιβαλλω!

9. Ο τυπος με το λαπτοπ, που ειναι συνηθως ησυχος αλλα εχει το ανοιξε, κλεισε, ανεβασε, κατεβασε, καθε φορα που θα προκυψει ενα σνακ, ενα ποτο, η το φαγητο.

10. Ο εχων παλουκια στον ποπο. Αυτος , θα ερθει , θα βαλει τις χειραποσκευες απανω και μετα θα καθισει αφηνοντας σε να υποθεσεις οτι ειναι ενας ησυχος επιβατης.  Αλλα τα επομενα δεκαπεντε λεπτα θα κανει τα εξης:  Θα θυμηθει οτι ξεχασε τη ζακετα του, θα ανοιξει το κομπαρτμεντ θα κατεβασει την τσαντα, θα βγαλει τη ζακετα, θα τη φορεσει, θα βαλει την τσαντα απανω και θα καθησει, θα σηκωθει, θα ξανακατεβασει την τσαντα, θα βγαλει το βιβλιο και ξανα μανα τα ιδια, θα ξεχασει οτι αφησε μεσα το στυλο για το SULMUDUKU (η καπως ετσι) και αντε παλι τα ιδια.

Αλλες μικροτερες κατηγοριες ειναι, οι ταλαιπωρες μαμαδες που προσπαθουν να κρατησουν τα μωρακια τους ησυχα και βλεπεις στα ματια τους ενα συγνωμη,  τα δυο αγορακια που καθονται μπροστα σου και αποφασιζουν να παλαιψουν και να σου ρημαξουν τα γονατα,  και ο κυριος που βγαζει τα παπουτσια του μολις καθησει (και καλα να φοραει καλτσες). Το γκρουπ της αμερικανικης εκκκλησιας που παει για πρωτη φορα στην Ευρωπη και φορανε ολοι τα ιδια καπελλακια, το ιδιο σουετσερτ με ιδιες κονκαρδες και συννενοουνται φωναχτα εκ του μακροθεν,  τα δε ονοματα τους ειναι ως επι το πλειστον Ναν(συ), Τομ, Μπομπ και Σου(ζαν).

Α! θυμηθηκα τωρα καποτε ταξιδευα σε μια κοπελα που πηγαινε στην Πολωνια για να παντρευτει. Κουβαλαγε μαζι της το νυφικο και ΔΕΝ το εδινε στην αεροσυνοδο να της το φυλαξει μπροστα.  Νυφικο μου ειναι δε το δινω!   Το ειχε μπροστα της στη θεση συνεχεια και το ” εφιαχνε”  . Μονο στην τουαλεττα δεν το πηρε μαζι της.

Τελος ειμαστε εμεις του τυπου “δεσποιναριον” που ειμεθα αξιολατρευτες επιβατιδες, ησυχες και χαμογελαστες και παρατηρουμε τι κανει ο πλαϊνος μας.  :P  ;)

42-15419416

Επιλογος αναρτησης: Ερωτησεις κρισεως

Εσυ σε ποια κατηγορια ανηκεις;

Εχεις υπ’ οψιν σου αλλες μεητζορ κατεγκοριζ;

Σου την εχει πεσει ποτε ο πλαϊνος (πλαϊνη);

Θαθελες να ταξιδεψεις διπλα μου;  Στομα εχω και μιλια δεν εχω!

About these ads
57 Comments leave one →
  1. June 18, 2009 4:36 am

    Αγαπημένη,
    Καλά μην παίρνεις όρκο για το ματσό του Μελισσανίδη. Τέλος πάντων, με καλύπτεις ως προς τις κατηγορίες επιβατών. Ωστόσο, εγω πέφτω κατευθείαν για ύπνο με το που κάθομαι στη θεσούλα κι έτσι δεν καταλαβαίνω ποιός ή τι περνάει απο δίπλα μου.
    Αλλά να σου πώ και μια αμαρτία. Ενα Δεσποινάριον θα ήθελα ως συνταξιδιώτισσα να μη βάλουμε γλώσσα μέσα μας! Και τότε θα δείς ήσυχον Δεσποινάριον ή κοιμισμένον Ιουστινάριον!

    • June 19, 2009 12:59 am

      Χμμμ!! Καναδεζα σε βλεπω να υπεραμυνεσαι του Μελισσανιδη. Φανταζομαι λοιπον οτι κανεις κι εσυ γυμναστικες επιδειξεις με τσερκια και χουλα χουπ στο σαλονι της πρωτης θεσης και δε μας το λες!! Χμμμμ!!!

  2. June 18, 2009 5:19 am

    Δεσποινάριον καλημέρα μου και όνειρα γλυκά σου!
    Λοιπόν, αρχίζω την περιγραφή περί του ατόμου μου σαν ταξιδιώτισσα.
    Κρατάω μόνο μια μικρή χειραποσκευή με βιβλίο και sudoku με στυλό και μολύβι οπωσδήποτε μέσα. Άρα δεν σηκώνομαι ΠΟΤΕ από το κάθισμά μου. Δεν έχω πάει ποτέ σε τουαλέτα αεροπλάνου. (Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει πάνω από 4 ώρες ταξίδι, οπότε κρατιέμαι). Τρώω μόνο ό,τι μου δίνουν οι αεροσυνοδοί, χωρίς να ζητάω επιπλέον τίποτα. Δεν πιάνω κουβέντα από μόνη μου ΠΟΤΕ (δεν μιλάμε σε αγνώστους τα μικρά κορίτσια και σαν μεγάλες μην νομίζουν πως τους την πέφτουμε κιόλας) και μόλις βαρεθώ βιβλίο και sudoku γέρνω απλώς το κεφάλι μου στον δικό μου ώμο (στραβολαιμιάζω τελικά, αλλά τι να κάνω η μόνη ταξιδιώτισσα, που δεν θέλω να ενοχλήσω ούτε τον άντρα μου που φοβάται στο αεροαπλάνο) και ρίχνω έναν ύπνο…όσο πάρει.
    Βέβαια, αν είχα εσένα δίπλα μου προφανώς δεν θα έβαζα γλώσσα στο στόμα μου.
    Ουφ, πολλά έγραψα πρωινιάτικα και βουρ για δουλειά!
    Καλημέραααα… με φιλάκια!

    • June 19, 2009 1:13 am

      Ωπ λυνεις κι εσυ σουλουμουντουκου!! Α πα πα!! μια φορα καταπιαστηκα και με πιασαν τα νευρα μου. Μου φανηκε οτι τρεις ωρες απο τη ζωη μου πηγαν .. στραφι. Το αν θα μιλησω με το ατομο διπλα μου εξαρταται απο πολλα. Αν ειναι συμπαθητικο μπορει να πω δυο κουβεντες. Σε ενα ταξιδι ετυχε να πιασω κουβεντα με μια Ολανδεζα νεαρη και ηταν πολυ ευχαριστη. Αλλα βρε Φωτεινη, πως.. το κρατας και δε πας τουαλεττα; Τς τς, καλα στο αεροπλανο υποτιθεται οτι πινεις και νερακια για την αφυδατωση. Ελα καλημερα οταν μπεις και ονειρα γλυκα σε μενα.

  3. orfa permalink
    June 18, 2009 5:22 am

    Καλημερες, καλησπερες…Δεσποινακι πραγματι ειναι πολυ ενδιαφερον να παρατηρεις τους συνεπιβατες, εγω μαλιστα προσπαθω και φτιαχνω ιστοριες..τι ειναι αυτος, που παει απο ερχεται και παντα ηθελα να ηξερα τις απαντησεις…Οπως λες και εσυ, ετσι και εγω ειμαι ησυχουλα..υπνος δεν με πιανει δε ποτε…αλλα συχρονως βαριεμαι φρικτα τις συζητησεις ακομη και αν εχω παρεα. Αν ημασταν συνεπιβατιδες…ε ναι..φανταζομαι οτι …ενα κους κους θα το καναμε…τι στο καλο…!!!Οσο για τις κατηγοριες…θα προσθετα αυτους που φοβουνται και κανουν…διαφορα “κουλα” να ξορκισουν το κακο.!!Οσο για “ενοχλητικους” συνεπιβατες…εε ναι και δεν το ευχομαι..να μου ξανασυμβει. Φιλακια πολλα

    • June 19, 2009 1:16 am

      Αρα στην επεσε ο διπλανος!! Χο χο χο χο χο !!! Μας το αφησες τελευταιο και μας τα μασησες, αλλα δε πειραζει, εμεις καταλαβαμε!!! Φιλακια!

  4. June 18, 2009 5:39 am

    Καλημέρα Δεσποινάκι.

    Εγώ είμαι λίγο από κατηγορία Δεσποινάριο, ήσυχη, αξιολάτρευτη, χαμογελαστή και … πανευτυχής, γιατί τα αεροπλάνα τα λατρεύω, εκτός και αν αρχίσει να κουνάει, οπότε αυτομάτως γαντζώνομαι στα μπράτσα του καθίσματος, και όποιος και να μου μιλήσει εκείνη την ώρα δεν απαντώ…ή απαντώ με κάτι σαν “κάτσε να σωθούμε πρώτα και θα σου πω μετά”…

    Μέιτζορ κατηγορίες δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα. Απλά θυμάμαι ένα κοριτσάκι γνωστό μου, χιχι, που όταν ήταν δύο χρονών, κυκλοφορούσε στον διάδρομο σε νυχτερινή πτήση, και όποιον έβλεπε να είναι γερμένος στο πλάι και να κοιμάται, τον κτυπούσε στο κεφάλι…Μετά, αφού κουράστηκε από αυτό, έπεσε στο διάδρομο κάτω και κοιμήθηκε…γιατί ήταν αδύνατο να κάτσει σε κάθισμα. Έκτοτε το κοριτσάκι έκανε μπόλικα ταξίδια και τώρα έχει εξελιχθεί στην καλύτερη ταξιδιώτισσα…Εκτός και αν κάθεται δίπλα σε καμιά Λίλυ, χεχε, οπότε θεωρεί καλό να … χτυπιέται και να ρίχνει τα … ντοματίνια της μεταξύ καθίσματος και παραθύρου.

    Και βέβαια θα ήθελα να κάτσω δίπλα σου. Απλά όταν έχει κενά αέρος δεν θα σου μιλάω. Θα σε τσιμπάω!

    Και τέλος κανείς διπλανός δεν μου την έχει πέσει…Και καλύτερα βέβαια, διότι όσες φορές έχω ταξιδέψει μόνη μου, ο διπλανός μου είναι επιεικώς απαράδεκτος! Σκέψου να έχω να αντιμετωπίσω και αυτό, εκτός από την φοβία μου σε ώρες κρίσεως!

    • June 19, 2009 1:22 am

      Αξιολατρευτο Λιλακο, σε φανταζομαι με το απολογητικο υφος της μανουλας. Τα δικα μου δε κανανε τετοιες ταρζανιες. Και θα χαρω να κατσεις διπλα μου αλλα μη τολμησεις και με τσιμπισεις γιατι κανω μελανιες ιμηντιατλυ και αν εχει πολλα κενα αερος μπορει να προσγειωθω σαν.. δαλματικο!

  5. June 18, 2009 6:07 am

    Καλημέρα ταξιδιώτισα… Εγώ ανήκω στην κατηγορία υπναρού, μια που με παιρνει ο ύπνος αμέσως σε όλα τα μέσα… Αεροπλάνα, πλοία, τραίνα.. Το αυτοκίνητο δεν το συζητώ, έχει βαρεθεί ο καημένος ο Μάνος να οδηγεί με μένα στο διπλανό κάθισμα να κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου.. Ειδικά στις επιστροφές… Αφού να φανταστείς, όταν επιστρέφουμε καμιά φορά το καλοκαίρι απο Βουλιαγμένη, ξυπνάω στο Hilton, λέω κάτι ακατάληπτο και μετά ξαναξυπνάω ότνα μπαίνουμε στο γκαράζ του σπιτιού….:-))))
    υ.γ. Ενοείται πως θα ήθελα να ταξιδεψω μαζί σου… Για μέρη εξωτικά και ονειρεμένα… Και φιν φον φυσικά…:-)))

    • June 19, 2009 1:27 am

      Χα χα Ευη πολυ ωραια εισαι. Ξερεις να παιρνεις και τα πυτζαμακια σου μαζι οπως κανουν ολα τα παιδακια και οταν φτανουν σπιτι ειναι ετοιμα για το κρεββατι.

  6. Anonymous permalink
    June 18, 2009 6:46 am

    Kalhmera!!θα το λατρεψω αυτο το ποστ
    αλλα θα το διαβασω μολις γυρισω …ειναι μεγαλο και φαινεται απολαυστικο
    -και εχω αργησει 49 λεπτα ηδη!:)

  7. June 18, 2009 8:01 am

    Καλημερούδια!
    Εγώ είμαι υπναρού και μεγάλη μάλιστα. Αλλά μην ανησυχείς, είμαι καλή συνεπιβάτισσα υπναρού: παίρνω πάντα θέση παράθυρο και δε χρειάζομαι καν ώμο για να κοιμηθώ, τα καταφέρνω μια χαρά και χωρίς!
    Νομίζω μια συμαντική κατηγορία που αξίζει να αναφερθεί (και να εξολοθρευτεί αν είναι δυνατόν:)) είναι τα μαθητικά γκρουπ που πάνε εκπαιδευτική εκδρομή στο εξωτερικό: μυρίζεις την παρουσία τους με το που μπαίνεις στο αεροδρόμιο, ένα μπουλούκι από εφήβους εκτός ορίων που χρησιμοποιούν όλα τα ντεσιμπέλ τους για να τραβήξουν την προσοχή, που εκσφενδονίζουν πράγματα ο ένας στον άλλον, που δεν κλείνουν τα κινητά κατά τη διάρκεια της πτήσης και που, αν έχεις την τύχη να καθήσεις δίπλα σε έναν αρσενικό εκπρόσωπο του είδους, στην πέφτει κιόλας για να πουλήσει μούρη στους φίλους του.
    Αν ταξιδεύαμε μαζί, θα έκανα την υπεράνθρωπη προσπάθεια να μην κοιμηθώ, πρόμισ:))

    • June 19, 2009 1:38 am

      Γεια σου Κωνσταντινα. Αυτο που λες με τα σχολεια μου εχει τυχει και ετσι οπως τα περιγραφεις αλλα εχ τυχει και σε γκρουπ παιδιων που ηταν αψογα. Καλα κοιμησου εσυ, μη σε νοιαζει, σκοπος ειναι να φτανουμε στον προορισμο μας φρεσκιες!

  8. June 18, 2009 8:23 am

    εγώ δεν κοιμάμαι, αλλά δεν μιλάω κιόλας. τώρα με το άι φον βλέπω ταινιούλες και σειρές, όπως μαντ μεν!! κάθομαι πάντα παράθυρο γιατί δε θέλω να με εχει σήκω κάτσε κανείς. δεν αφηνω τον μπροστινό να ξαπλάρει μες στη μούρη μου γιατί μου κλείνει όλο το χώρο και στενεύομαι, οπότε κρατάω κόντρα με το πόδι μου μέχρι που το παίρνουν απόφαση ότι το καθισμά τους είναι χαλασμένο και εγκαταλείπουν την προσπάθεια άνετου ύπνου και δικού μου στριμώγματος :)
    μου τη δίνουν αφάνταστα οι τύποι που μιλάνε συνέχεια και που προσπαθούν να πιάσουν κουβέντα, επίσης μου τη δίνουν οι κυρίες που κουβαλάνε στην τσάντα τους τα ΑΒ Βασιλόπουλος μαζί με του πουλιού το γάλα και θέλουν να με τρατάρουν μπισκότα, πατατάκια, σοκοφρέτες,φρυγανιές, κρακεράκια και διάφορα άλλα.
    στα αγοράκια που μου τσακίζουν τα γόνατα κάνω παρατήρηση με σχετικά άγριο ύφος χωρίς δεύτερη σκέψη και δισταγμό.
    γενικά θέλω την ησυχία μου ακόμα και στη 2ωρη πτήση Γενεύη-Αθήνα :)
    μαζί σου άνετα θα ταξίδευα, να γλιτώσω κι από την κυρία με την τσάντα σούπερ μάρκετ, χο χο χο

    • June 19, 2009 1:49 am

      Εγω παλο προτιμω διαδρομο. Δε κοιμαμαι που δεν κοιμαμαι, να κανω και καμια βολτα. Καλα τι επιβατις εισαι, μαλωνεις τα αγορακια, μουρλαινεις τους μπροστινους. Λοιπον οταν ταξιδεψουμε μαζι να μη ξεχασω να φερω μαζι μου μια πλαστικη σακκουλα “σπερμαρκετ”με πακοτινια, γαριδακια, ηλιοσπορους ορηο κουκις, τσικλες, μπανανες και σοκολατα Καντμπερυ για αντιπερισπασμο (θα εφερνα λακτα..αλλα)
      Πλακα πλακα, με τις μπουρδες που σερβιρουν στα αεροπλανα, το να εχεις κατι δικο σου δεν ειναι κακη ιδεα. Μια φορα ζουλεψα που καποιος, πηρε το κρασι, αρνηθηκε το φαγητο και εβγαλε απο την τσαντα του κατι ΦΙΝ ΦΟΝ σαντουϊτσακια με ροκφορ και κατι αλλα μπιρμπιλικια ντελικατεσσενοειδη κι εκανε πικνικ στον αερα.

      • June 19, 2009 8:44 am

        τι είδους επιβάτης είμαι?? μα η ξινή φυσικά!!

        • June 19, 2009 11:46 am

          Χααα!!! Προσεχε ομως τωρα με το γονατακι να μη κανεις τετοια ξυνα και σου βγει ξυνο!! Μηπως να σε λεγαμε γλυκοξινη για να το ξορκισουμε!!! Κις!

  9. June 18, 2009 10:19 am

    Xo xo!! Απολαμβάνω τόσο τη πτήση που δε κοιμάμαι λεπτό. Παράθυρο πάντα. Στην επιστροφή από ΝΥ μόνο είχα κοιμηθεί πολύ λίγο , ημουν πτώμα. Μ ενα mini mini βαλιτσακι ταξιδεύω πάντα. Γκλος, περιοδικά, φωτο-μηχανή σε πρώτη ζήτηση. Αθόρυβη και σιωπηλή. Ποτέ δεν έχω μιλήσει με άνθρωπο άγνωστο διπλανό, όσο επώνυμος κι αν είναι με δικαιολογίες μπλα μπλα!!΄Ίσως να θεωρούμαι και σνομπ, δε ξέρω οι άλλοι το λούζονται.
    Τώρα το χο χο ξεκινώντας είχε σημασία διότι θυμήθηκα προ 10 ετίας πτήση για Βιέννη-Ολυμπιακή. Μεγάλη παρέα, οπου κάποια στιγμή σηκώνομαι και όπως κάθομαι στο μπράτσο ενός καθίσματος και ψιλοκουβεντιάζω με φίλη ,κοιτάζω μπροστά όπου ο συνκυβερνήτης κάνει ένα νεύμα!! “Μπα,λέω, λάθος θα κάνω!!” , στο λεπτό “άντε πάλι”. Κοιτάζω πίσω μου, όρθιος κανείς!! Του λέω με νεύμα: ” εμένα? “. “Ναι”. Κόκκαλο!! Μια και δυο η καλή σου βρέθηκα στο κάθισμα δεμένη, πίσω απ το πιλότο, να βλέπω απ το πιλοτήριο την προσγείωση. Μία πτήση μαλλί΄από επιφωνήματα!!! Αχ τι όμορφα ήταν !!Τι καλά που το φρεσκάρισα στη μνήμη! Να σαι καλά γλυκιά μου φίλη .
    Μαζί σου ένα υπεραντλαντικό ταξίδι με φιν φον κουβεντούλες και πλούσια κοινωνικά σχόλια.
    Η αυπνο γυριστρούλα φίλη σου,που έφαγε και γλυστρίδα σήμερα, σου στέλνει φιλί ταξιδιάρικο.

    • June 19, 2009 2:00 am

      Α! τι ωραια, εσενα δηλαδη σου την επεσε ο συμπιλοτος!! Χε χε!
      Τωρα που ειπες για επωνυμους συνταξιδιωτες, καποτε πεταγα απο Παρισι στην Αθηνα και διπλα μου καθησε η Νορα Κατσελη. Μαζι στο αεροπλανο ηταν και πεντε εξι ατομα ακομα που γνωριζοντουσαν και ειχαν ερθει απο πανω της και ολοι μαζι εθαβαν τον Σημιτη. Ηταν η εποχη που αρχιζε το ..σχισμα στο πασοκ

  10. Marthaki permalink
    June 18, 2009 1:16 pm

    Δεσποιναριο, Εγω απλα βαζω το κεφαλι μου κατω και δεν λεω πολλα οταν ταξιδευω. Συνηθως τα ταξιδεια μου ειναι πολλες ωρες, οποτε μπενω σε “ζεν στατε οφ μαιντ”, και επειδη ταξιδευω “σταντ βαι” ειμαι παντοτε χαρουμενη οταν με δινουν την θεση μου.
    Προσπαθω να εχω μαζι μου μονο την τσαντα μου. Το προβλημα του υπνου το εχω λυσει με λιγο αμπιαν και εαν ποτε ταξιδευαμε μαζι θα σου εδεινα και εσενα ενα.
    Αυτο ειναι εκτος θεματος, αλλα προς τιμη του καινουργιου Μουσειου της Ακροπολης σου στελνω το λινκ….

    http://www.gettyimages.com/Search/Search.aspx?eventId=88538639

    Φιλακια και καλη μερα.

    • June 19, 2009 2:04 am

      Μαρθακι, μια φορα πηρα ενα χαπακι αλλα ΔΕΝ μου εκανε τιποτα. Χειροτερα ηταν. ΚΑΙ δεν κοιμηθηκα ΚΑΙ με κατεβαλε το παλιοχαπο!
      Θα παω στο μουσειο, φαινεται υπεροχο. Φιλακια γλυκεια μου.

  11. June 18, 2009 4:11 pm

    Aπολαυστικό! Απόσταγμα, φαντάζομαι, δεκάδων ή εκατοντάδων ωρών πτήσεως. Και για να απαντήσω και στην ερώτηση εγώ σε ποια κατηγορία ανήκω, θα έλεγα αυτού που περνάει απαρατήρητος – χωρίς να το επιδιώκω, απλώς οι άλλοι, σε αντίθεση μ’ εμένα, όλο κάτι κάνουν και δεν έχουν χρόνο για ανθρωποχάζι -, παρατηρώντας τους άλλους. ;-)

    • June 19, 2009 2:09 am

      Γερασιμε πραγματικα, οταν καθε φορα βλεπω περιπου τα ιδια! Παρατηρητης λοιπον κι εσυ!

  12. Ρούλα permalink
    June 18, 2009 6:43 pm

    καλησπέρα !!!καλώς τη δέχθηκες την κορούλα σου!αυτή την ώρα μάλλον θα πήρε το δρόμο της ..την τροχιά της ήθελα να πω και η λόλα ναι?καλοτάξιδη!!
    ανήκω στην κατηγορία των αθόρυβων,ακούνητων,απορροφημένη στο βιβλίο,
    κακή παρέα θάλεγα για τον πολυταξιδεμένο μου που μέχρι να φτάσουμε έχει μάθει το βιογραφικό των διπλανών του.άσε που τρώω το δούλεμα της αρκούδας του τύπου ,δεν κουνιέσαι για να μην πέσει το αεροπλάνο?
    αν τύχει και ταξιδεύουμε μαζί θα στείλω τον αγαπημένο μου να καθήσει με την κυρία που την έβαλαν σε άσχετη θέση με το συμβίο της για να μη παραπονιέται και μας πρήζει,ο αγαπημένος μου καλά να πάθει που του αρέσει να ακούει ιστορίες και είναι καλός ακροατής και βεβαίως θα επέλεγα να καθήσω δίπλα σου.δε φαντάζομαι να κουνιέσαι πολύ και έχουμε τίποτε αναταράξεις?
    καλά να περάσεις με τα παιδάκια σου!φιλάκια

    • June 19, 2009 2:20 am

      Ρουλακι σ’ευχαριστω. Το Δαφνακι θα ειναι εδω μεχρι την Τριτη. Τι μου λες, ο αγαπημενος σου κανει φιλιες στο αεροπλανο; Ομως η κυρια με τον ατυχη συμβιο δεν την αξιζει κανεις! Α πα πα!! Φιλια!

  13. June 18, 2009 7:27 pm

    Καλησπερα στο γλυκοδεσποιναριον!
    Κατ αρχας,εχω μερες να μπω εδω.
    Sorry.
    Εφτειαξε λιγο ο καιρος,και χαθηκα..στα κεραμυδια διοτι ;)

    Πολυ ωραιο το ποτηρι κρασι μπροστα στο πανεμορφο φατσουλινι σου!
    Αλλα δεν ειναι Rioja το περιεχομενο ;(

    Θα ταξιδευα,μονο και μονο για να κατ/σω διπλα σου!
    Ετσι να εχεις να λες,οτι καποιος σου..την επεσε ;)

    Φιλια γατισια!

    • June 19, 2009 2:30 am

      Ελα βρε μπεζε κατσε!! Τα κεραμιδια μου σε πεθυμησαν. Οχι οχι δεν ειναι ριοχα. Κλεινω για την επομενη πτηση. Προτιμας παραθυρο; και απο φαγητο.. τσικεν ορ παστα; Φιλια!

  14. June 18, 2009 8:02 pm

    α παπα

    κανεναν δεν θελω
    μπορω να εχω ενα σκαφος μονη μου??
    ουτε και καλοσυνατη και χαμογελαστη και παρατηρητικη ειμαι

    ειμαι συνηθως εξω φρενων με ολους αυτους
    κι αν ειχα την ανεση θα αγοραζα και την διπλα θεση να ειμαι μονη μου

    τελευταια πτηση ημουν με εναν κυριο τετραπαχο, ο οποιος ομως
    ειχε ενα απιστευτα απολογητικο βλεμα που ειχε στριμωξει τα ποδαρακια πανω στο μπιουτικεις σαμσοναιτ μου
    κι ομως αυτον τον κατασυμπαθησα
    δεν μιλουσε
    δεν επαιζε κλειδια
    δεν επαιζε κομπολοι
    δεν κροταλιζε τα δοντια του
    δεν ροχαλιζε
    δεν ανοιγε διαπλατα την εφημεριδα του
    δεν μου εκανε παρατηρηση που εβγαζα φωτο τα συννεφα (ενω η απο πισω μου εκανε και απαξιωσα να της πω πως υπαρχουν και κινητα που λειτουργουν κλειστα )

    πφφφφφφ
    δυσκολο πραγμα να τα βρεις ολα αυτα και χαλαλι το στριμωγμα .
    Αν δεν φοβομουν να μη φανω χοντροκομμενη θα του χαριζα με ευχαριστηση το μπισκοτακι μου το οποιο λατρευω !

    -καλα ταξιδια κοσμοπολιτισσα μου και ποτε δεν ειναι μπαγιατικο ενα τετοιο ποστ !

    • June 19, 2009 2:37 am

      Βρε γρινα, βρε μουρμουρα, να σου πω τι εκανε μια φορα η ωραιοτατη κουμπαρα μου. Εβγαλε τα μπαγκαζια που ηταν ακριβως απο πανω απο τη θεση της, και ανηκαν σε καποιον πεντε θεσεις πιο περα, κι εβαλε τα δικα της. Εγινε το σωσε, αλλα τελικα της περασε. Α και την κυρια που σου εκανε την παρατηρηση, επρεπε να τη βγαλεις φωτο με το κινητο .. Φιλια χαρα μου.

  15. June 19, 2009 7:46 am

    Πάντως στα αεροπλάνα δεν ακούς φαντάζομαι τα απείρου κάλλους ελληνικά του ΟΣΕ, που μου ‘χάιδευαν’ τ’ αυτιά χθες στο πρωινό τρένο από Αθήνα για Θεσσαλονίκη. Καταρχάς να πω ότι εδώ και χρόνια έχει απαγορευτεί το κάπνισμα στα τρένα αλλά κάποιοι θεριακλήδες επιβάτες δεν αντέχουν και επιμένουν να ρωτάνε τους ελεγκτές ‘μα πότε απογορεύτηκε’ και άλλα τέτοια. Οπότε, ακούγεται πριν τους σταθμούς (επί λέξει): ‘Λάρισα. Η αμαξοστοιχία θα σταθμεύσει για δέκα λεπτά. Όσοι επιθυμούν για τσιγάρο μπορούν να κατέβουν…’. Περιττό να πω ότι αυτά τα ‘όσοι επιθυμούν για τσιγάρο’ τα λέει μια άχαρη ανδρική φωνή μέσα από ένα μικρόφωνο που διαρκώς σφυρίζει ενοχλητικά, κάνοντας και ανακοινώσεις όπως: ‘ώρα αναχώρησης δεκατρία και σαράντα [παύση 2-3"] δεκατρείς και σαράντα [παύση 1-2"] λεπτά’.

    • June 19, 2009 11:29 am

      Χαααα χααα Γερασιμε, σαν να ακουω την αχαρη ανδρικη φωνη λιγο πριν τον αποπλου των φερρυ για νησια απο τον Πειραια!! Η ακομα και δημοσιογραφους στις ειδησεις. Ειναι αυτο το κακο που προσπαθουν να πουν κατι με σωστη συνταξη και εννιαια γλωσσα και μπερδευουν καθαρευουσα που φυσικα δεν την κατεχουν με τη γλωσσα που μιλανε καθε μερα και που επισης δε νομιζω οτι εχει καποιο χαρακτηρα.
      Οσοι επιθυμουν για τσιγαρο ε; καλοοο!! Αμαν βρε παιδι μου ας τα μαγνητοφωνησουν μια φορα σωστα σιγα το πραγμα.

  16. June 19, 2009 9:15 am

    Εγώ είμαι βολικός άνθρωπος, όπου με βάλεις θα κάτσω, ακόμα και με το ένα πόδι σε ολόκληρο το ταξίδι!

    Μια ακριβή αίσθηση (σκανάρισμα) για το που κάθεται ποιος την έχω, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να κοιτάξω παραπάνω από ότι μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο κάποιον-α. Οπότε το βλέμμα καρφωμένο μπροστά, σε βιβλίο ή στο παράθυρο που προτιμώ! Και μπορεί να φαίνομαι από εντελώς αδιάφορος και σνομπ, ενώ στη πραγματικότητα μπορεί να καίγομαι για την ύπαρξη δίπλα μου, δλδ είμαι …στον κόσμο μου!

    Θα προτιμήσω λοιπόν να γείρω στον ώμο σου, να κλείσω τα μάτια, να αφήσω τις αισθήσεις μου ανοιχτές και να πιάσω κουβέντα με την αύρα σου :)

    Καλησπέρα!!!
    (ακρίδες, αράχνες και άλλα ζωύφια, δεν παίρνω μαζί μου!)

    • June 19, 2009 11:33 am

      Καλα πελεκανε μου εσενα σε ξερω!! Το ματι σου τα πιανει ΟΛΑ! Αρα μπορουμε ανετα να υποθεσουμε οτι ο καρακουκλαρος διπλα μας μπορει και να καιγεται ενοσω καταπιανεται με ενα δυσκολο σουλουμουντουκου για καμουφλαζ!! χοοοο χοοοο!!!
      Αυρα ειπες η σαυρα; Γεια σου Θυμιουλη, η αυρα μου κι εγω σε ευχαριστουμε και σε φιλουμε.

  17. June 19, 2009 9:24 am

    Καλά με κάνατε και γέλασα(και το είχα ανάγκη πραγματικά).
    Το τι μπορεί να δει ο καθένας μας στα ταξίδια του δεν λέγεται και μου έχουν τύχει μερικές τρελλές καταστάσεις κατά το παρελθόν, οπότε τώρα κάθε φορά που μπαίνω μόνη (σπάνια πια, δηλαδή) σε κάποιο μέσο μεταφοράς (αεροπλάνο, πλοίο, τραίνο) προσπαθώ να κάνω τον κοιμισμένο λαγό (τέτοιο τύπο δεν έχετε γράψει) για να γλυτώνω από τα σχόλια, τις συζητήσεις, τις συγκρίσεις και τις αναμνήσεις των συνεπιβατών μου :-))
    Κοιμισμένος λαγός, αυτός που κοιμάται με “ανοιχτά μάτια” γιατί αν δει ή μυρίσει τον κίνδυνο πρέπει να την κάνει τρέχοντας και μεγάλα πηδήματα.

    • June 19, 2009 11:34 am

      Κοιμισμενος λαγος!! μεητζορ κατεγκορυ λοιπον!!! Αλλα Πηνελοπη μου, που θα τρεξει και θα πηδηξει απο την καμπινα. Κομματακι ρισκἐ δε νομιζεις!!!

  18. June 19, 2009 11:30 am

    Ομολογώ πως εγώ είμαι η πιο δύσκολη περίπτωση.
    Μεχρι πριν ενα χρόνο, δεν ήξερα καν τον λόγο, που ταξιδευοντας νύχτα,
    αφιονιζόμουνα,και απο ηρεμος ανθρωπος, γινόμουν σάικο.
    Στο τελευταιο ταξιδι, απο Αμστενταμ, τον διπλανό μου τον καταλυπήθηκα.
    Θα νόμιζε οτι δίπλα του καθόταν η σχιζοφρενής που της είχαν αφαιρεσει το πριόνι.
    Να τεντόνομαι μεχρι το πάτωμα, και αστραπιαία να ξανακάθομαι στο κανονικό υψος,
    να απλώνω πόδια, και να τα τινάζω, απλώνοντας τα,
    να φαγουρίζομαι παντου,
    να σηκώνομαι, για τουαλέτα και να ξανακοαθομαι.
    Να διπλώνομαι στα ποδια μου, και να στραβώνω το σώμα μου σε αφύσικες στασεις…
    Ολο το αεροπλάνο να ροχαλίζει ρυθμικά, και εγώ να εχω το μάτι του τρελλού,
    και ο φουκαράς είμαι σίγουρη, κατω απο το μπουφανακι του εκρυβε ενα σταυρό, ετοιμος να με ξορκίσει!!!
    Τυχαία, εντελώς ( γιατί νόμιζα οτι δεν είχα κατι παθολογικό),
    έμαθα για το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών ( Σ.Α.Π.).
    Απ’αυτό πασχω, και γαμώ την τυχη σας αν πέσετε δίπλα μου, χιχι
    Ενταξει τώρα που το ξερω, θα εχω τα χαπακια μου, μεγάλη ταλαιπώρια σας λέω.
    Αλλά το χειρότερο των χειροτέρων, ειναι να σου τύχει διπλανή, που φοβαται,
    και για να νικήσει τον φόβο της πίνει αλκοολ, και πριν καν τροχιοδρομήσει,
    το αεροπλάνο, να ξερνάει δίπλα σου τον βόσπορο…. και το κερασακι στην τούρτα,
    να προσπαθησεις να γυρίσεις το κεφάλι προς την άλλη μεριά, όπου τύπος,
    εχει ήδη βγαλει τα παπούτσια του( λες και τον εσφιγγε η δωδεκαποντη),
    και η καλτσίλα να πάει σύννεφο.
    Σας ξενέρωσα λίγο και απο φιν-φον καταστασεις, σας πήγα σε.. αφιον-αφιον.
    Καλά ταξίδια ευχομαι.

  19. June 19, 2009 11:44 am

    Οχι καθολου καλη μου αρεμαρε, η χαρα του ταξιδωτη εισθε!! Ομολογω οτι δε μου εχει τυχει η περιπτωση σας αλλα ετσι που τα λετε, θα σας αναγνωρισω σιγουρα.. δεν τιθετει θεμα. Παντως χαιρομαι που βρηκατε το καταλληλο χαπακι και τελοσπαντων το αναχαιτιζετε το ΣΑΠ που ομολογω δεν το ειχα ματακουσει!
    Το χειροτερο που εχω δει ειναι μια κυρια που επασχε απο πανικο, και για χαρη της αργησε να αποχωρησει το αεροπλανο δυο ωρες, γιατι ολο σηκωνοταν και εβγαινε εξω για να ηρεμησει. Στο τελος εμεινε εξω αλλα επρεπε να βρουν ΚΑΙ τη βαλιτσα της. Αποτελεσμα εχασα την κονεκτινγκ πτηση για Δανιμαρκια και ζοχαδιαστηκα.

  20. June 19, 2009 11:47 am

    Τωρα γιατι κωλοβαραω? Εχω ραντεβου με την οδοντιατρο σε μια ωρα. Πως θα παω ταξιδι χωρις αστραφτερα δοντια ε;

  21. June 19, 2009 12:00 pm

    Δεν κοιμάμαι ρε γμτ!!!Έπρεπε να με δεις πώς προσγειώθηκα στο Christchurch μετά απο 36 ώρες, το χαλασμένο μύδι δεν συγκρινόταν με μένα…
    Και βέβαια θα συναταξίδευα με σένα…
    Ωραία ανάρτηση…
    Καλημέρα απο ΝΖ…

    • June 20, 2009 10:42 am

      Συγνωμη βρε χαρα μου αλλα 36 ωρες δεν ειναι ταξιδι. Ειναι ο ορισμος της ταλαιπωριας. Τη γη ολοκληρη καλυψες. Καλημερουδια σου στη Ν.Ζ.

  22. margarita permalink
    June 19, 2009 12:04 pm

    θεση διαδρομος, δεν κοιμαμαι δεν μιλαω ( συνηθως πεταω μονη μου) και η ανακεφαλαιωνω τι εκανα. η σκεφτομαι τι με περιμενει.. εκτος απο αρεοπειρατεια νομιζω οτι τοσα χρονια στο περα δωθε τ αεχω δει ολα..
    δεν αντεχω τις πτησεις Μοναχο Αθηνα την εποχη γιορτων.. σακουλες σακουλιτσες φωνες… σε λιγες ωρες περνω το αγαπημενο μου μεταφορικο μεσο.. ΤΡΕΝΟ .. και παω στο βορρα.. παλι με το βιβλιο μου τη βαλιτσουλα μου και το καθιερωμενο σαντοθιτσακι και το θερμος με το τσαγακι μου. Α μπιεντο..

    • June 20, 2009 10:47 am

      Αποφευγω μετα μανιας να κανω ανακεφαλαιωση μεσα στο αεροπλανο γιατι αυτο σημαινει οτι τελειωσανε οι διακοπες, ενω συνεχιζονται μεχρι να ανοιξω την πορτα του σπιτιου μου. Οταν πηγαινω καπου διαβαζω περιοδικα και σπανια βιβλιο γιατι η συγκεντρωτικη μου ικανοτητα περιοριζεται. Καλο ταξιδι με το τρενο χαρα μου και τα λεμε οταν γυρισεις.

  23. June 19, 2009 4:25 pm

    Η κατηγορία που ανήκα παλαιότερα ήταν “πειραχτήρι”, ειδικά αν έπεφτα σε γιαγιάδες που γύριζαν από ταξίδι με την ενορία από Ιεροσόλυμα.Αυτό μου συνέβαινε σταθερά όσο σπούδαζα στη Θεσ/νίκη μετά τις διακοπές του Πάσχα. Εκμεταλλευόμουν τα πάντα από ένα απλό κενό αέρος, μέχρι τα φώτα που αναβοσβήνουν για να τους λέω σοβαρά σοβαρά “δεν πάμε καλά”
    Τώρα πια , ειδικά αν τελειώνει η σεζόν , έχω τόσο πολύ κουραστεί που έχω φτάσει σε σημείο ακόμα και να κοιμηθώ, όπως χτες που πέρασα πάνω από τον Ατλαντικό και ούτε που κατάλαβα πότε έφτασα Μαδρίτη
    Άλλοτε πάλι δουλεύω αδιάκοπα και δεν προλαβαίνω ούτε καν να προσέξω τους συνεπιβάτες μου
    Πολλά φιλιά Δεσποινάριο, αργεί ακόμα αυτή η Ρώμη;

    • June 20, 2009 10:48 am

      Λοιπον δε σε ειχα για τετοιο πειραχτηρι, με εκπλησσεις. Καλως επεστρεψες στη βαση σου και οχι η Ρωμη δεν αργει κι εκεινο που σου υποσχεθηκα θα το κανω καποια στιγμη το Σ/Κ Σε φιλω χαρα μου.

  24. June 19, 2009 7:13 pm

    Καλε κι εγώ είμαι εδώ λιγο έλειψα και με αντικατεστησες. αν νοιωσεις μια ματια σαν laser beam στο αεροπλανο εγώ θα είμαι ;)

    • June 20, 2009 10:51 am

      Καλως την αναρχικια! Αγαπη μου δε σε αντικατεστησα, εχεις ποπιουλαρ νεημ. Η αλλη Πηνελοπη ειναι μια αξιολατρευτη μαγειρισσα.. Το να καρφωνεις τον αλλο με το βλεμμα τα παιδια μου το θεωρουσαν ιδιο των ελληνων. Σε καμια αλλη χωρα (ισως με εξαιρεση την Ιταλια) δε σε κοιτανε οι ανθρωποι με διαπεραστικο βλεμμα) ΧΧΧ

  25. panathinaeos permalink
    June 20, 2009 7:57 am

    καλημερα σας! με αργοπορια!
    θελω να προσθεσω μια κατηγορια, τους ναυτικους
    στα ταξιδια μου εχω πολλες φορες τυχει να ειμαι διπλα σε ναυτικους που ειτε πανε για να μπαρκαρουν ξανα, ειτε γυρνανε απο το μπαρκο για ξεκουραση
    το χαρακτηριστικο ειναι η φευγατη ματια
    ειναι και δεν ειναι
    ο τονος της φωνης ειναι χαμηλος, οι εκφρασεις του προσωπου μετρημενες
    ουισκια μπυρες κρασια αραουντ δε κλοκ,
    ειναι σαν τα καραβια που πανε να δεσουν και εχουν μειωσει ταχυτητα ισα ισα για να μπορουν να κανουν ελιγμους
    κυριολεκτικα οι ανθρωποι με τις δυο (η και παραπανω) ζωες
    που προσπαθουν μεσα στην πτηση να κανουν την μεταβαση

    • June 20, 2009 10:55 am

      Καλωστονε κι ας αργησε. Το βλεμμα αυτο το ξερω κι εχετε δικιο. Μια σιωπη για να περασεις απο τη μια ζωη στην αλλη. Πιστευω οτι η μεταβαση ποτε δεν πρεπει να γινεται ομαλα μεσα τους γιατι παντα η μια ζωη ειναι πιο επιθυμητη απο την αλλη. Τα ποτα καλυπτουν το μαρτυριο.

  26. June 20, 2009 7:36 pm

    Από μικρό παιδί αγαπούσα τα αεροπλάνα.Πρώτη φορά μπήκα στα 9 μου και μετά στα 14.Αγαπώ την απογείωση και την προσγείωση.Συνήθως κάθομαι στο παράθυρο και κοιτάω ή τον χάρτη ή την ψυχαγωγία.Αν ο άλλος έχει εξωτερικά κάποιο ενδιαφέρον μπορεί να μιλήσω-για λίγο-μαζί του.Αν όχι ρίχνω κι έναν υπνάκο καναδυό ώρες να στανιάρω.Αγαπημένο ποτό εν ώρα πτήσης είναι το Bllody Mary.Δεν έχω χτυπήσει ποτέ το κουδουνάκι για να φωνάξω αεροσυνοδό.Δεν κουβαλάω τίποτα σχεδόν μαζί μου ακόμα κι όταν πρόκειται για υπερτλαντικό ταξίδι.Less is more.Εδώ και κάποιο καιρό αρχίζουν να μου κόβονται τα γόνατα όταν κάνει γερές αναταράξεις.Παραμένω ψύχραιμη πάντως.
    Μια φορά σ’ένα ταξίδι μου στην Αμερική-μέσω Λονδίνου-κάθησε ένας νεαρός δίπλα μου και γλώσσα δεν βάλαμε μέσα μέχρι την προσγείωση.Σημείωσε όταν λέω γλώσσα εννοώ ΚΑΙ φιλί.Δεν τον ξαναείδα ποτέ.
    Θα ήθελε να ταξιδέψω μαζί σου την πρώτη φορά που θα σε γνωρίσω.

    Καλό Σαββατόβραδο!

  27. June 21, 2009 4:44 am

    Χα! ναι θυμασαι το λεγαμε και πιο παλια. Τομεητο τζους, η μπλαντυ Μερυ σα να με ενυδατωνει στο αεροπλανο. Να σου πω ουτε μενα μου αρεσει να κουβαλαω πολλα εκτος αν αλλαζω αεροπλανο στην Ευρωπη, κι επειδη πολλες φορες χανω πτησεις, θελω να εχω δυο πραγματα μαζι μου. Καποια φορα την επαθα και εμεινα στην Γερμανια δυο μερες χωρις τιποτα παρα με κατι μαλακιες που μου εδωσε για παρηγορια η Λουφτχανσα. ενα τι σερτ και εικοσι ευρω να παρω κανενα βρακι. Μιλαμε με υποχρεωσαν. Ενα φιλακι αλλα ακομα το θυμασαι!! Καλα αλλοι κανουν περισσοτερα πφφ!!
    Ε ωραια ετοιμασου, ον μαϊ γουεη μπακ θα σε απαγαγω απο το Ελ. Βενιζελος.

  28. June 21, 2009 9:45 am

    Χρόνια πολλά στον πατερούλι Ερρίκο και τα καλύτερα για το πάρτυ αποχαιρετισμού εύχομαι καλή μου φίλη. Πρωινό μεσημεριανή επίσκεψη για φιλί.
    Σμουατς!

    • June 21, 2009 6:19 pm

      Ευχαριστουμε, ο μπαμπας μας πεταει προς Σηατλ αζ αϊ ραϊτ.

  29. June 21, 2009 4:12 pm

    Χριστε μου!!

    αυτη η ευκολια που λες
    “λεω να φτιαξω ενα σπετζοφαι σημερα ”

    σαν να λες “λεω να κανω μια αολη ομελετα”

    ΜΕ ΣΤΕΛΝΕΙ!

    κΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ γιατι
    μα παρ ολο που ειναι υπεροχα οσα εφτιαξες

    υ π ε ρ ο χ α ..παρ ολο που καθε φορα που σε διαβαζω μου αρεσεις ακομα πιο πολυ

    δεν ξερω
    αλλα σε αυτο το ποστ καπου εκει αναμεσα στα κρυσταλλινα ποτηρια
    εχει κρυφτει ενα δακρυ και μια μελαγχολια

    Ισως ειναι η ιδεα μου
    ισως ειναι η μανουλα που λειπει και δεν μπορει να μοιραστει την ετοιμασια και την αξιοσυνη

    ισως ειναι αυτη η ξενιτεια που καταραστηκες βριζοντας τους κρουνους

    κι επειδη τωρα θα δακρυσω κι εγω
    σταματαω!!

    ΔΑΦΝΟΥΛΑ ΕΙΣΑΙ ΚΟΥΚΛΑ
    ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΘΕΙΑ ΣΚΑ?
    με θυμασαι??
    ξερεις ποσο σε ταχταριζα εγω μικρη ???
    χχχχχχχχχχχχχχχχ
    (πως μεγαλωνουν ετσι τα παιδια μποζα σατσουβαι με!!

    • June 21, 2009 6:24 pm

      Σε λαθος ποστ εγραψες χαρα μου!!
      Σε λαθος ποστ εγραψες χαρα μου!!
      Σε λαθος ποστ εγραψες χαρα μου!!
      Εχεις δικιο, ηταν μια περιεργη μερα χτες που με ταρακουνησε λιγο, γιατι οι μαζικες χαρες κρατανε λιγο. Αλλα θα ξαναγινουν. Ισως να υπηρχε μια μικρη λυπη οσο εγραφα γιατι οταν γραφω εδω ειναι σα να μιλαω σε καποιον, και ο καποιος εχει ωρισμενα χαρακτηριστικα. Ειναι μερικοι απο σας που ξερω οτι νοιαζονται. Κι δε φτανω να σας κανω μια αγκαλια, και μου βγαινει σε πεσσιμισμο. Αυτο στο ορκιζομαι..εξαφανιστηκε οταν εκλεισα το ρημαδολαπτοπ. Και περασαμε φιν φον και με χαμογελα!

  30. June 21, 2009 7:41 pm

    ..και ετσι πρεπει Δεσποινακι μου, αυτο ειναι το απολυτα υγιες !

    απλα οπως λες και συ καποιοι ειναι λιγο πιο κοντα
    ή νιωθουν πιο κοντα και πιανουν πραγματα στον αερα!

    οπως και συ σε καποιους

    σημασια εχει πως εχεις μια υπεροχη οικογενεια και κει ειναι η ουσια.
    σε φιλω και συγγνωμη σε λαθος ποστ εγραψα “το κερατο μου”

    ματς.

  31. June 22, 2009 6:35 pm

    Ομολογώ ταπεινά ότι είμαι είτε στην κατηγορία 8 είτε στην 10…άντε άμα δεν υπάρχει οθονίτσα, σπανιότατα στην κατηγορία 9. Κυρίως πάντως στην 8…ξέρεις τι ροχαλητά ρίχνω με τα ακουστικα της ΤΗΥ να γκαρίζουν αμανέδες;;;!!!! Άλλο πράγμα ;-)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 30 other followers

%d bloggers like this: