Skip to content

μια φορα κι ενα καιρο…

April 12, 2010

..λιγο πιο βορεια απο την Αθηνα, σε ενα καταπρασινο προαστειο, ηταν ενα ομορφο σπιτι. Το σπιτι αυτο ηταν απανω σε μια μεγαλη πλατεια και ειχε δυο προσοψεις.  Το εβλεπε ο ηλιος απο παντου, και ολες τις ωρες. Το ειχανε χτισει με πολλη αγαπη. Τα αφεντικα εφεραν μαστορες που πελεκησαν πετρες κι εφιαξαν την προσοψη. Κι οταν τελειωσε η προσοψη εφιαξαν την μαντρα του κηπου γυρω γυρω. Καστρο ηταν το σπιτι της ιστοριας! Ειχε  σκεπη με κεραμιδια και σοφιτα για να παιζουν τα παιδια.  Ειχε τζακια, εσωτερικες σκαλες και ωραια ξυλινα πατωματα.

Το σπιτι αυτο ειχε γυρω γυρω ενα τεραστιο και πανεμορφο κηπο. Και τι δε φυτρωνε μεσα σ’αυτο τον κηπο. Πευκα, κληματα, φυστικες, οπωροφορα, λεμονιες, ροδιες, γιασεμια, οτι βαλει ο νους σου. Και μποστανια εφιαξαν οι νυκοκυραιοι, και ειχαν ζαρζαβατικα ολο το χρονο. Και τριανταφυλλιες που καθε Απριλη και Μαη, σκορπουσαν γλυκο αρωμα σε ολη τη γειτονια.

Ειχε κι ενα πηγαδι που ποτιζε τα δεντρα, τα λουλουδια και τα ζαρζαβατικα.  Στο πισω μερος του σπιτιου, υπηρχε κι ενα μικρο σπιτακι ολολευκο με κοκκινη σκεπη και παραθυρα. Αυτο κι αν ειχε βγει απο παραμυθι. Οι Αγγλοι τα λενε cottage houses.  Εκει το λεγανε, της γιαγιας και του παπου. Ηταν ενα τελειο μικρο σπιτακι που ειχε απ’ολα.  Ακομα και υπογειο.  Ξεχωριστος διαδρομος μεσα απο τα περιβολια οδηγουσε σε ξεχωριστη εξοδο.  Τα δυο σπιτια στον ιδιο χωρο μα τοσο ανεξαρτητα.

Παρα λιγους μηνες δε γνωρισα τον παπου και την γιαγια.  Εφυγαν πολυ γρηγορα, ο ενας μετα τον αλλο. Η γιαγια απο καρκινο της μητρας και ο παπους απο μαραζι που εφυγε η γιαγια.  Το μικρο σπιτακι νοικιαστηκε αργοτερα σε νιοπαντρα ζευγαρια, σε μικρες οικογενειες, σε εργενηδες, μα κανεις δεν το διατηρησε τοσο ομορφο οσο το ειχαν ο παπους και η γιαγια.

Οταν πρωτοεπισκεφτηκα το ομορφο σπιτι και τον κηπο του,  τα αφεντικα με αγαπησαν πολυ.  Με εκαναν να αισθανομαι σα να ηταν δικο μου σπιτι.  Μου εφιαχναν  μπουκετακια με γιασεμια σε πευκοβελονες, τα καλοκαιρια που τα γιασεμια σε μεθουσαν με το αρωμα τους. Με αγαπουσε ο γιος τους κι αυτο τους αρεσε.  Εκει στην κληματαρια διναμε φιλακια στα κρυφα.

Περασαν τα χρονια και ο τοπος τριγυρω γεμισε πολυκατοικιες.  Οι κυριοι του σπιτιου μεγαλωσαν και δεν μπορουσαν πια να φροντιζουν τον κηπο.  Στη θεση του σημερα υπαρχει μια ομορφη πολυκατοικια, καταλευκη και λειτουργικη.  Ο κηπος εχει γκαζον και μερικα απο τα μεγαλα δεντρα τα παλια.  Το πηγαδι ειναι στη θεση του και ακομα ποτιζει τα φυτα των ενοικων.  Η παλια μαντρα με τις πελεκητες πετρες διατηρηθηκε και οπου χαλασε την εφιαξαν με τις πετρες των παλιων τοιχων.  Οι θησαυροι που υπηρχαν στα υπογεια ειτε σκορπισαν σε εξοχικες κατοικιες ειτε περιμενουν να αξιοποιηθουν.  Περναν τα χρονια και αλλαζει η μορφη της πολης.  Δεν μπορω να μενω στα παλια και να απαξιω την προοδο. Ομως εκει βαθεια στην καρδια μου υπαρχει το ομορφο σπιτι, με τον ομορφο κηπο. Σαν παραμυθι.  Για παντα.

Καθε που μπαινει Ανοιξη, παντα τρεχει ο νους μου εκει και φερνει τις μυρωδιες του κηπου.

Σας φιλω γλυκα.

About these ads
20 Comments leave one →
  1. April 12, 2010 6:20 am

    Ούτε εγώ απαξιώ την πρόοδο, αλλά πάντα στενοχωριέμαι όταν γκρεμίζουμε το παρελθόν, όταν με τη βία ξεριζώνουμε κομμάτια του αντί να προσπαθήσουμε να τα κάνουμε μέρος του παρόντος. Εγώ μεγάλωσα σε νεοκλασσικό στο κέντρο της Αθήνας και ο μπαμπάς μου πάλεψε με νύχια και με δόντια να το σώσει από αντιπαροχές και άλλα παρόμοια κόλπα. Ευτυχώς στέκει ακόμα ατρόμητο :) Καλημέρα!

    • April 12, 2010 9:37 pm

      Κι εγω στεναχωρεθηκα Κωνσταντινα, ασχετα με το οτι αποδεχτηκα την αλλαγη. Παντως ενα νεοκλασσικο στο κεντρο της Αθηνας αξιζει τον κοπο να το σωσεις απο αυτα τα “κολπα” και καλα εκανε ο μπαμπας σου. Και φυσικα ενα τετοιο σπιτι αξιζει πολυ περισσοτερο απο μια βιλα που χτιστηκε στο τελος της δεκαετιας του ’50. Καλο ξημερμα.

  2. margarita permalink
    April 12, 2010 8:43 am

    να υποθεσω οτι γνωριζω για ποιο σπιτι μιλαμε? η αγαπη για τα μερη που γνωρισαμε και αγαπησαμε δεν σχετιζεται μονο με πετρινα σπιτια και κηπους… Εγω λατρεψα την Πλατεια Αμερικης , τον Αγ. Αντρεα, την Φωκιωνος και ( ω ναι ..) τον Αγ. Παντελεημονα..
    μπετον τοτε , μπετον και τωρα.. αλλα το δικο μου μπετονενιο παρελθον φανταζει τωρα παραμυθι..
    η μεταμορφωση της πολης εκει ειναι αλλη.
    νασαι καλα… παρολο που με συγκινησες.. ειχαμε και μεις γιασεμια που μοσχομυριζαν .. και πρασινους ακαλυπτους με λουλουδια … ενα πηγαδι θυμαμαι αλλα που??

    • April 12, 2010 9:47 pm

      Φυσικα γνωριζεις για ποιο σπιτι μιλαμε, το εχεις επισκεφτει στην καινουργια του μορφη. Κι εγω την αγαπουσα τη Φωκιωνος Νεγρη και σωστα μιλας. Καμια σχεση το μεγεθος, η θεση και ολα αυτα. Η γειτονια μας, οι ανθρωποι μας, τα γιασεμια μας και οι φιλοι μας. Ολες οι γειτονιες εχουν αλλαξει, εμεις βρεθηκαμε σκορπιοι στον πλανητη και αναπολουμε τις γειτονιες μας. Φιλακια!

  3. Μ.Α. permalink
    April 12, 2010 9:17 am

    Σπίτια φτιαγμένα με αγάπη! Υπάρχουν; ή θέλουμε να νομίζουμε ότι υπάρχουν;
    Γιατί δεν έχω συναντήσει ποτέ;

    • April 12, 2010 9:51 pm

      Μ.Α γεια σου και καλωσορισες. Σπιτια φιαγμενα με αγαπη. Ναι υπαρχουν και οπως ειπα και παραπανω, δεν εχουν σχεση με το μεγεθος, το που ειναι, αλλα με το ποσο τα αγαπησαν εκεινοι που τα εχτισαν, με τα ονειρα του καθε ανθρωπου. Με μπερδευει λιγο η ερωτηση σου και δεν εχω απαντηση στο γιατι δεν εχεις συναντησει ποτε σπιτι φιαγμενο με αγαπη. Κι επειδη δε σε ξερω ευχομαι να φιαξεις εσυ ενα με αγαπη.

      • Μ.Α. permalink
        April 13, 2010 10:15 am

        Αγαπητή Δέσποινα , είσαι γλυκύτατη!
        Πριν λίγ0 καιρό είχε έρθει στην Αθήνα ο καθηγητής Χρηστάκης να παρουσιάσει το βιβλίο του σχετικά με την ευτυχία και την κοινωνική δικτύωση. Δεν το έχω πάρει ακόμη αλλά πιστεύω ότι κατάλαβα τι διαπραγματεύεται.
        Αν το έχεις υπόψη σου να ξέρεις ότι έχεις το χάρισμα να διαχέεις την αίσθηση της ευτυχίας και της χαράς σε ανθρώπους που σε διαβάζουν χωρίς να το ξέρεις κι ούτε πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα να γνωρίσεις . Είναι ασύλληπτο το πως μπορείς να επηρεάσεις την μέρα κάποιου αγνώστου με ένα σχόλιο , ακόμη και με μια φωτογραφία!!!

        • April 13, 2010 9:10 pm

          Τι να πω, ευχαριστω για αυτα που μου γραφεις, αλλα σε καταλαβαινω γιατι ετσι αισθανομαι μερικες φορες κι εγω οταν διαβαζω αλλους. Την πορεια του Νικολα Χρηστακη την παρακολουθω.

  4. elekat permalink
    April 12, 2010 12:29 pm

    Δυστυχώς Δεσποινάκι αν οι ιδιοκτήτες τέτοιων σπιτιών μεγαλώσουν ή φύγουν και δεν μπορούν πλέον να διατηρήσουν το σπίτι και τον κήπο, οι κληρονόμοι το δίνουν συνήθως αντιπαροχή αντί να προσπαθήσουν να τα διατηρήσουν.
    Κι εγώ δεν απαξιώ την πρόοδο αλλά όταν γκρεμίζονται υπέροχα σπίτια με κήπους για να γίνουν πολυκατοικίες σφίγγεται η ψυχή μου.

    • April 12, 2010 9:54 pm

      Ετσι ειναι, στη δικη μας ιστορια οι ιδιοι που το εφιαξαν αποφασισαν να το χαλασουν και να το ξαναχτισουν, παλι με αγαπη αλλα με την τεχνολογια του πενηντα χρονια αργοτερα. Η δικη μου ψυχη σφιχτηκε οσο δε φανταζεσαι αλλα δεν ειχα λεγειν. Το αγαπουσα ομως.

  5. April 12, 2010 12:42 pm

    Τι γλυκό και τρυφερό ποστ!!! Απολύτως σαν και σένα φιλενάδα μου.. Που κρατάς μέσα στα βάθη της ψυχής σου όλα τα όμορφα, εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις, αισθήματα, και καθρεφτίζονται μετά στα μάτια σου και σε κάνουν αυτό που αγαπάμε… Φιλάκια..

    • April 12, 2010 9:56 pm

      Ειναι απο αυτα τα ποστς Ευη μου που σκεφτομαι, να γραψω να μη γραψω. Μετα βγαινουν ετσι και να σου πω και κατι, σημερα ολη μερα ειμαι χαλια. Τελικα δε ξερω αν η ευαισθησια ειναι τοσο καλο πραγμα, αλλα δυσκολο να αλλαξουμε. Φιλακια και σε σενα.

  6. April 12, 2010 2:19 pm

    Ολοι εχουμε γυρισει πισω σε ανθρωπους,σε στιγμες,σε σπιτια φωλιες,σε οτι αγαπησαμε και νοσταλγουμε.Δεν γινεται να κλεισουμε την πορτα στην προοδο.Ομως πως θα σταθει μονο του το αυριο,χωρις το τρυφερο χτες που χανεται;

    • April 12, 2010 9:59 pm

      Μια χαρα τα λες Γιαννα. Δεν το ξεχνω ποτε, δεν το εζησα αλλα ειναι σα να το εζησα. Κι ομως το λατρεψα.

  7. April 12, 2010 5:51 pm

    πολυ ομορφο! εγω ολη μου τη ζωη εζησα σε ενα τετοιο σπιτι με μεγαλο κηπο και αυλες και λουλουδια και ζαρζαβατικα γι αυτο ισως δεν θεωρω και μεγαλη προοδο την αντικατασταση απο μια πολυκατοικια, δε θελω με τιποτα ενα μοντερνο διαμερισμα στη θεση του σπιτιου μας!

    • April 12, 2010 10:05 pm

      Το συναισθηματικο μερος του πραγματος ειναι πολλες φορες πιο στεναχωρο απο το να δεχτουμε το πρακτικο. Μομιζω οτι αν ηταν καταδικο μου και αποφασιζα εγω θα προσπαθουσα να το ανακαινισω. Τελικα ισως να προσπαθησω να κανω κατι για το πατρικο μου εαν φυσικα συμφωνει και η αδελφη μου. Καταλαβαινεις τι θελω να πω. Πρεπει να συμφωνουν ολοι για να γινει κατι.

  8. Ρούλα permalink
    April 12, 2010 7:55 pm

    Ο μεγαλύτερος θησαυρός είναι αυτό που κρατάς με τόση τρυφερότητα στην καρδούλα σου,ανεκτίμητος!Ό,τι πιο γλυκό διάβασα τελευταία!
    καλή εβδομάδα

    • April 12, 2010 10:06 pm

      Ευχαριστ Ρουλα για τα καλα σου λογια. Καλη εβδομαδα και σε σενα.

  9. April 12, 2010 8:05 pm

    εγω παλι ειλικρινα δε ν μπορω να σκεφτω μεγαλυτερη πολυτελεια
    απο το να εχεις ενα τετοιο σπιτι στη πολη που αγαπας ανεπαφο απο την κακογουστια της αντιπαροχης
    και πλυμμηρισμενο αναμνησεις και μυρωδιες ..
    κι αυτα τα δεντρα !!!!!!!!!!!!!!!!!!

    συγγνωμη λιγο αγαπημενη ?
    Τι περιμενουμε;

    Δωσε λιγο τον Ερρικο να του πω να στο παρει!!

    -τωρα!

    χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

  10. April 12, 2010 10:11 pm

    Τι να μου παρει βρε χαρα μου; Παει το πουλακι πεταξε. Το σπιτι εφυγε πριν πεντε χρονια, ναταν κι αλλο. Ασε που τα πραγματα εχουν λιγο αναποδα.. ας πουμε βγαινω να ψωνισω.. που πας.. α παρε μου ενα αποσμητικο και μια κολωνια, παρε μου και πεντε σωβρακα. Καταλαβες χαρα μου; Φιλακια βρε, με πιανουν οι νοσταλγιες μου ωρες ωρες. Ειδα οτι εγραψες στης Ευης για την Λωρα. Ζητω το ιντερνετ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 30 other followers

%d bloggers like this: