Skip to content

μανταμαδο blues

July 4, 2010

Μανταμαδο.  Δεν ειναι προορισμος, ειναι περασμα.  Στα βορειοδυτικα της Λεσβου, ενα περασμα προς το Μολυβο, μια σταση για καφε,  ενα περασμα απο το χρονο.  Αρχιζω την φωτογραφικη μου ξεναγηση στη Λεσβο απο το Μανταμαδο οχι τυχαια.  Εκει περπατωντας στα σοκακια, ενοιωσα το βαρος του χρονου και της εγκαταλειψης.  Ενοιωσα οτι καθε κλειστη πορτα, καθε σκουριασμενο καγκελο ειχε να μου πει μια ιστορια. Ενοιωσα οτι οι σιωπηλοι και ευγενικοι ανθρωποι εχουν γραμμενες τις ιστοριες στις ψυχες τους.  Μεσα απο τα ερειπεια και τα χαλασματα διαγραφεται η ζωη, η αναμνηση, η νοσταλγια, η θλιψη, η στατικη δυναμη του χρονου , και διαγραφεται εντονα η στιγμη στο παρελθον.

Η αναρτηση ειναι αφιερωμενη  στην Λεϊντυ μπλου και στην Ναταλια, σε αναμνηση  ενος  παλιου μπλογκ.


Σας φιλω γλυκα!

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 4o ενα απλο..σουτζουκακι))

July 2, 2010

Εντυπωσιαζομαι απο ενα πιατο δημιουργημα του σεφ Χρυσανθου Καραμολεγκου στο εστιατοριο ΑΠΛΑ στη Νεα Ερυθραια.  Μεσογειακη κουζινα και ο σεφ δινει μια καινουργια μορφη στα σουτζουκακια με χοιρινο κιμα και την σαλτσα ξεχωριστα απο πανω.  Εννοειται οτι το σουτζουκακι δεν εχει βρασει μεσα στη σαλτσα. Τονιζω οτι με εντυπωσιασε η παρουσιαση και η ιδεα και οχι η γευση καθεαυτη.  Αποφασιζω να κανω κατι παρομοιο παιζοντας με τα υλικα. Επισης τονιζω οτι η κουζινα μου αρεσε παρα πολυ και κυριως τα ορεκτικα και τα επιδορπια που δοκιμασα.

Ο πρωτος μου επισκεπτης μετα την επιστροφη μου στην Αμερικη,  ο Σταυρος απο την Τουλουζη που θα συνεργαστει με το δεσποιναριον στην ιδια εταιρεια, ειναι ο πρωτος που γευτηκε τα “πειραματικα σουτζουκακια”  σερβιρισμενα αλλα “ΑΠΛΑ”

Χρησιμοποιω τρεις κιμαδες σε ιση ποσοτητα,  βοδινο, μοσχαρακι γαλακτος και χοιρινο,  περιπου μισο κιλο, και τρεις φετες ξερο ψωμι βρεμμενο.  Στους κεφτεδες αποφευγω τριμμενη φρυγανια γιατι αντι να μου αφρατευει τον κιμα, μου τον σφιγγει.  Και ειναι και δυσκολη στο πλασιμο.  Μια σκελιδα σκορδο, αλατι και πιπερι.  Πλαθω τα σουτζουκακια σε μεγαλο μεγεθος γιατι θα τα ψησω στη φωτια.  Αναβω το γκριλ στο πιο δυνατο.  Ψηνω τα σουτζουκακια σε δυνατη φωτια αλειφοντας την επιφανεια τους με ελαιολαδο, συνολικα δεκα λεπτα απο ολες τις πλευρες.  Το εξωτερικο γινεται τραγανο και ξεροψημενο, ενω μεσα ο κιμας ειναι ροζ και ζουμερος.

Φιαχνω την σαλτσα.  Χρησιμοποιω φρεσκα πομοντορο που εχω ξεφλουδισει βουτωντας τα σε βραστο νερο.  Κοβω τα πομοντορο σε φετες και αφαιρω τα σπορια (οσο περισσοτερα μπορω).  Στο ζουμακι που εχει προκυψει απο αυτη τη διαδικασια προσθετω δυο κουταλιες κυμινο και δυο σκελιδες σκορδο λιωμενο, αλατι και πιπερι και τα βραζω μεχρι να παρουν γευση και να μαλακωσει το σκορδο.  Τελος 3 λεπτα πριν ολοκληρωθει η σαλτσα μου ριχνω μεσα τις φετες της ντοματας γιατι θελω να διατηρησουν τη φρεσκαδα τους.

Οταν ερθει η ωρα να τα  σερβιρω,  τοποθετω τρια σουτζουκακια αγκαλια στο πιατο και τα περιχυνω με την σαλτσα.  Το πιατο σερβιρεται με σπιτικες χυλοπιττες.  Προσωπικα μου αρεσε πααααααρα πολυ γευστικα αυτο που εφιαξα και μοιραζομαι μαζι σας την ιδεα.

Περα απο το ΑΠΛΑ που μου αρεσε εξαιρετικα, η πιο ενδιαφερουσα και ικανοποιητικη εμπειρια γαστρονομικα ηταν εκεινη στο εστιατοριο ” Γιαντες “ με την ξαδερφη μου την Ντενια η οποια και το προτεινε. Το Γιαντες βρισκεται στην οδο Βαλτετσιου στα Εξαρχεια διπλα στο παλιο σινεμα Ριβιερα. Φωτογραφιες απο το Απλα και το Γιαντες δεν εχω γιατι προτιμησα να συγκεντρωθω στην παρεα και στο φαγητο, παρα να το παιξω μπλογκερ. Διαβαστε ομως τα αρθρα του gourmed.gr αν σας ενδιαφερει. Ειναι πολυ καλα. Για το Γιαντες θελω να πω οτι τα φαγητα με βιολογικες πρωτες υλες ειναι νοστιμωτατα και οποιος δεν εχει φαει πατατες τηγανητες στο Γιαντες, απλα.. δεν εχει φαει πατατες τηγανητες. Η βολτα με την Ντενια μετα το φαγητο στα Εξαρχεια ηταν εξαιρετικη γιατι εκεινη σαν ντοπια ηξερε την ιστορια καθε κτιριου και καθε αρχοντικου.

Τελος θα κλεισω αυτη την ενοτητα με θεμα τις γαστρονομικες μου βολτες και εμπειρειες ατη Μυτιληνη και στην Αθηνα με την παρουσιαση της πρωτης “κρασομεζεδοκαταστασης” στο σπιτι μου στην Αθηνα, λιγες ωρες πριν φυγω για “Γουασινγκτων” . Περασε η Τινα με το Μιχαλη να μας πουν ενα αντιο και σκεφτηκα να κανω την αρχη. Α! μη φανταστειτε πολυτελειες. Αλφα Βητα και αγιος ο θεος. Προμηθευτηκα μερικα μπιρμπιλικια, ανοιξα και ενα καλο κρασι και εγινε η αρχη! Παμε να δουμε! Φιν φον του ποδαριου!

Σας φιλω γλυκα!

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 3ο του μελιτζανοκεφτε)

June 30, 2010

Ο κεφτες ειναι το πιο αοριστο κατασκευασμα της Ελληνικης κουζινας.  Δε νομιζω να υπαρχει μια κλασσικη συνταγη κεφτε. Αλλοιως τον φιαχνει η μαμα μου, αλλοιως ο Γιωργος ο ταβερνιαρης, αλλοιως η πεθερα μου και αλλοιως εγω.  Ο καθενας μας εχει βρει μια κατα τη γνωμη ενα αρμονικο συνδιασμο κιμα και ψωμιου,  ειδος κιμα, διαφορα μυρωδικα, και τροπο ψησιματος.  Στην ταβερνα του Γιωργου της νεανικης μου ηλικιας,  ο κεφτες ηταν μεγαλος και στα καρβουνα, η μαμα δεν τον αλευρωνε, η πεθερα παλι ναι.  Οπως και ναναι παντως ο κεφτες, τον τρωω με μια προϋποθεση. Να ειναι καυτος απο το τηγανι.  Μακρυα απο μενα τα κρυα σφιχτα κεφτεδακια της εκδρομης!

Η σημερινη αναρτηση ξεφευγει απο τον κλασσικο κιμαδενιο κεφτε, και ασχολειται με  τον ..αλλο κεφτε,  το νησιωτικο, που χρησιμοποιει τοπικα προϊοντα για να ξεφυγει απο τα τετριμμενα, και να δωσει μια γευση ποικιλιας στην τοπικη κουζινα.  Ολοι ξερουμε για τους τοματοκεφτεδες της Σαντορινης και τους τυροκεφτεδες της Χιου.  Οι τελευταιοι με εχουν παιδεψει παρα πολυ, αφου, νοικοκυρες που ρωτησα μου ειπαν διαφορετικα πραματα η καθεμια.

Πρωτα ρωτησα την κυρια Αγγελα.  Η συνταγη της ηταν ως εξης. ” Παιρνουμε το ρεγκατο,  το πλαθουμε με το αυγο, βαζουμε και λιγο αλευρακι και το τηγανιζουμε” .  Φεξε μου και γλυστρησα!  Σε μια ταβερνα μου ειπαν:  ” Σας αρεσει;  Τοτε να ερχεστε εδω να τον τρωτε” .  Εγω ομως εχοντας δοκιμασει γευσεις πιο πικαντικες απο το ρεγκατο, πειραματιστηκα ακομα και με λιγη δοση τυροκαυτερης για να πετυχω κατι πιο νοστιμο.

Στην Μυτιληνη ο μελιτζανικεφτες ειναι ο βασιλιας του χορτοκεφτε!  Αφρατος και γλυκος,  αφηνει τη γευση ζεστης μελιτζανοσαλατας στο στομα και ταοριαζει με φρεσκια ντοματα σαλατα.  Ο μελιτζανοκεφτες ειναι το επομενο πειραμα μου. Τωρα που οι μελιτζανες ειναι μικρες και δεν εχουν πολλα σπορια.  Δε ρωτησα κανενα, αλλα βρηκα μια συνταγη γραμμενη σε ενα φυλλαδιο.  Απο εδω θα αρχισω και ελπιζω να φτασω καπου κοντα στο μελιτζανοκεφτε του ” Αντωνη” .

Μελιτζανοκεφτεδες

Αντιγραφω απο ενα φυλλαδιο που πηρα απο το κυλικειο του μουσειου Φυσικης Ιστοριας Απολιθωμενου Δασους στο Σιγρι της Μυτιληνης.  Σε αυτο το κυλικειο υπαρχει μια ενδιαφερουσα ποικιλια απο προϊοντα συνεταιρισμων.

2 κιλα μελιτζανες

2 αυγα

1 φλυτζαμι παξιμαδι

1 κουταλια ριγανη  (σαν πολυ μου φαινεται)

2 κουταλιες δυοσμο

1 κουταλια αλατι

1/2 κουταλια πιπερι

5 σκελιδες σκορδο (δυναμιτης)

λιγο ξυδι

ενα φλυτζανι ελαιολαδο Μυτιληνης

Ψηνουμε τις μελιτζανες και τις περναμε στο μπλεντερ

Βαζουμε το μειγμα σε ενα μπωλ μαζι με το θρυμματισμενο παξιμαδι και προσθετουμε τα υπολοιπα υλικα. Αν το μειγμα δεν ειναι σφιχτο προσθετουμε κι αλλο παξιμαδι.  Πλαθουμε καφτεδες, τους αλευρωνουμε και τους τηγανιζουμε σε καυτο λαδι.

Δε ξερω γιατι αυτη η συνταγη μου φαινεται πολυ.. του ποδαριου, αλλα καπου πρεπει να αρχισω, Και φανταζομαι οτι με 2 κιλα μελιτζανες, ταϊζεις ενα συνταγμα.  Θα πειραματιζομουνα πρωτα με τη μιση δοσολογια και με ρεγουλα στην αρτυση.  Νομιζω οτι λιγη τριμμενη μυζηθρα στο πλασιμο θα ηταν πολυ καλη. Οσο για τα παξιμαδια,  δε ξερω γιατι εχω στο νου μου εκεινα τα μικρα τα πλασμενα με ελαιολαδο.  Τελος για το “ψηνουμε” ,  θα δοκιμασω να τις καψαλιασω στη φωτια για την καπνιστη γευση.  Προτζεκτ καλοκαιρινο, λοιπον στην κουζινα του δεσποιναριου, ο μελαχροινος μελιτζανοκεφτες!   Ελπιζω να μη χρειαστει να πιω πολλα ουζα μεχρι να τα καταφερω.

..η συνεχεια στην Αθηνα…

Πη Ες εικονογραφημενο:  Πεταμε πανω απο την Μυτιληνη και παμε να φαμε λιγο και στην Αθηνα.  Κοιταμε κατω και βλεπουμε, τον κολπο της Γερας, τον κολπο της Καλλονης, τις ιχθυοκαλλιεργειες κι ενα σωρο αλλες ομορφιες.  Οταν κοιτας απο ψηλα, μοιαζει η γη με ζωγραφια!  Καλο μηνα!

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 2ο)

June 29, 2010

αχ αχ αχ αχινοσαλατα

Η Λεσβος γαστρονομικα, δεν ειναι μονο οι σαρδελλες Καλλονης και τα ουζακια, αλλα ενας  τοπος πλουσιος σε γευσεις με εμφαση στα θαλασσινα,  στα τυροκομικα προϊοντα και φυσικα στο υπεροχο ελαιολαδο της που ομολογω οτι δοκιμασα για πρωτη φορα.  Η εντυπωση που απεκομισα ειναι οτι ειναι ισως ενα απο τα πιο ευφορα νησια της Ελλαδας και κυριως ο καταπρασινος νοτος της.  Η γη, απο τις παραλιες μεχρι τις κορυφες των λοφων  ειναι γεματη λιοδεντρα, ενω η θαλασσα με τα ψαρακια και τα θαλασσινα συμπληρωνει την εικονα του ευλογημενου νησιου. Ετσι που γραφω αυτες τις λεξεις τωρα, μου ερχεται στο νου η απελπιστικη ιστορια μολυνσης στον κολπο του Μεξικου και κανω μια παρενθεση για να φωναξω: Τη Μεσογειο και τα ματια μας!

Περα ομως απο αυτα τα γενικα,  στη Μυτιληνη παρατηρησα κατι, που δεν υπαρχει σε τοση αναπτυξη στην γειτονικη Χιο.  Υπαρχουν πολλες βιοκαλλιεργειες και παμπολλοι συνεταιρισμοι επεξεργασιας και συσκευασιας εγχωριων προϊοντων.   Οι Μυτιληνιοι αγαπουν το νησι τους και προβαλλουν τα προϊοντα του.   Τα γλυκα,  οι τραχαναδες,  τα τυρια σε ωραιες συσκευασιες και με τη σφραγιδα της βιολογικης καλλιεργειας των πρωτων υλων.

Το χταποδακι,  ο κατ’εξοχην ουζομεζες,  εκτος απο την κλασσικη του μορφη στα καρβουνα,  μαγειρευεται και σε κοκκινο κρασι προσφεροντας ετσι  την απολαυση της πιο νοστιμης παπαρας που εχετε δοκιμασει!  Η λακερδα, ο γαυρος και ολα τα αλιπαστα, αλλα και το τρυφερο καλαμαρακι στα καρβουνα συνοδευονται με ουζακι.  Μια αξεχαστη εμπειρια ειναι η μυρωδια του ουζου που εχει ο αερας οταν πλησιαζει ο επισκεπτης στο Πλωμαρι.

Στο τραπεζι συχνα θα δειτε σαλατα απο ξερα κουκια με  λαδι και ριγανη,  και μια κλασσικη Μυτιληναιϊκη νοστιμια, τον μελιτζανοκεφτε.  Στο ουζερι του Αντωνη που ανεφερα στην προηγουμενη αναρτηση θα φατε τους καλυτερους μελιτζανοκεφτεδες, και στον Ευκαλυπτο στην Παναγιουδα,  το καλυτερο κρασατο χταποδι.

Οι ντοπιοι μας υπεδειξαν την ταβερνα “Τζιμης ο Χοντρος” στην Μυτιληνη, αλλα προσωπικα την απερριψα σαν πολυ τουριστικη, και γιατι ανακαλυψα οτι διεθετε φαγητα που δεν υπηρχαν στα τιμολογια.  Βεβαια το ανακαλυψα τυχαια και αφου ειχα παραγγειλλει ενα αστακουδακι, επειδη πλακωσαν οι κουστουμαρισμενοι κυριοι της αγορανομιας. Το καταστημα αποσυντονιστηκε, οι υπαλληλοι αρχισαν να σε ειδοποιουν οτι πιθανον να μη δεις τον αστακο, και το σερβις καθυστερησε μια ωρα. Φανταζομαι οτι αν τα εκαναν ολα σωστα,  δεν θα υπηρχε αυτος ο πανικος. Προσωπικα αν ημουν μονη θα εφευγα, αλλα δεν ημουν μονη.  Απο ενα ταβερνακι  δεν περιμενω πολυτελειες,  μονο καθαριοτητα,  ευγενεια, προθυμια, ε και φυσικα λιγη ειλικρινια και  φρεσκο φαγητο. Παντως απο εκεινη την ημερα αρχισα να ζητω τιμοκαταλογο.  Μη με πειτε παραξενιαρα, αλλα οταν ο αλλος ερχεται με το τεφτερι και αραδιαζει οχτακοσια φαγητα η λεει εχουμε απ’ολα,  εγω μπερδευομαι.

Η ταβερνα “Ρεμπετης” στην Επανω Σκαλα ειχε εξαιρετικο χωριατικο ψωμι και κεφτεδες οπως και γενναιες μεριδες απο αλιπαστα.  Ομως κατα τις 11 τη νυχτα, εβαλαν στη διαπασων κατι λαϊκουρες απελπιστικες και κλαψιαρικες και μου χαλασαν ολη την εμπειρια.

Η “Ανεμοεσσα” στην Σκαλα Συκαμινιας ειχε φρεσκοτατο ψαρακι και μεζεδακια, γελαστους ιδιοκτητες και προθυμους υπαλληλους, και σκηνικο στο βαθος, μια δυση που ειχα χρονια να δω!

Στην πλατεια της Αντισσας η ταβερνα στον πλατανο φιαχνει τα πιο τρυφερα ντολμαδακια. Το αμπελοφυλλο λιωνει στο στομα.

Εφαγα τα πιο νοστιμα αμυγδαλωτα στο ζαχαροπλαστειο “Σαχλος” στο Μανταμαδο,  γλυκο του κουταλιου τσαγαλο,  και παραξενευτηκα που ειδα γλυκο “ελια” .   Το τελευταιο με απωθησε σα σκεψη, αλλα μερικες μερες μετα στην Αθηνα το δοκιμασα καπου αλλου και ξετρελλαθηκα.  Αυτο ομως ειναι αλλη αναρτηση.

Αυτες ειναι μερικες εντυπωσεις απο τα λιγα ταβερνακια που επισκεφτηκα.    Η Μυτιληνη ειναι ενας παραδεισος για καλοφαγαδες και σιγουρα θα ηθελα να ξαναπαω!

Ολες οι φωτογραφιες σ’αυτη την αναρτηση,  ειναι απο την ταβερνα “Ευκαλυπτος”.

Πη Ες :  Για γλυκα παμε στην Μυτιληνη στο Πανελληνιο, (σπιτι του γλυκου) οπου μεσα εχουμε ενα αριστουργημα παλιου καφεζαχαροπλαστειου, αλλα εκτος απο τον παλιο καταλογο εχουν λανσαρει κι ενα καινουργιο με τα γλυκα σε ιλλυστρασιον φωτογραφιες που με μιας χαλα ολη την αμπιανς!

……συνεχιζεται …

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 1ο)

June 27, 2010

Αυτες τις μερες μετα τις διακοπες, εκτος απο το τζετ λαγκ που κυριολεκτικα με διαλυει,  εχω και μια ανεπαρκεια συνειρμου.  Θελεις οτι ξανακανω βουτια στην πολυασχολη καθημερινοτητα, θελεις οτι τα αμερικανικα καλοκαιρια ειναι τοσο υγρα που μονο σαν αμφιβιο επιζεις,  θελεις οτι κατα βαθος δεν ηθελα να γυρισω ακομα,  θελεις ολα αυτα σε συντονισμο,  ενα φρενο το εχουμε πατησει στις εγκεφαλικες λειτουργιες.

Κι ενω μεσα στο μυαλο μου ειναι ανακατεμενος ο ερχομενος απο τα τοσα που ειδα και περασα,  κανω μια προσπαθεια να ξεχωρισω τις αναμνησεις σε θεματα με συνοχη για να μη μας χαλασει το ιματζ του νοικοκυροκοριτσου.  Μετα τα λουλουδια παμε στο προσφιλες μας θεμα. Γευσεις απο το καλοκαιρι.

Ενας απο τους λογους που βιαζομαι να γραψω γι αυτα, ειναι γιατι θελω να τα διαβασει η αγαπημενη μου φιλεναδα Ευη που προκειται να επισκεφτει την Μυτιληνη αυτο το καλοκαιρι.  Για εκεινη λοιπον που οποτε περνω απο την Αθηνα, ανοιγει μια διαπλατη αγκαλια, παμε να γευτουμε τα καλα της Μυτιληνης!

Υπεροχα κολοκυθολουλουδα και ντολμαδακια γεμιστα.

Ενας απο τους πιο ωραιους μεζεδες που μπορει να γευτει κανεις στην Μυτιληνη, ειναι τα λουλουδια η κολοκυθανθοι, η πουλουδα, η πουλια, οπως τα λενε στη Χιο, μαγειρεμενα με δυο διαφορετικους τροπους.  Ο ενας ειναι να τα γεμισουμε με τυρια, να τα βουτηξουμε σε ελαφρυ κουρκουτι και να τα τηγανισουμε και ο αλλος ειναι να τα γεμισουμε με ρυζι, κρεμμυδακι και μυρωδικα η και κουκουναρι ακομα και να τα ψησουμε στο φουρνο, οπως κανουμε τα γεμιστα. Τα δοκιμασα και τα δυο  σε αρκετα μερη και τα βρηκα παντου ξεχωριστα και  νοστιμα.  Γεμιστα με ρυζι στην πλατεια της Αντισσας και  τηγανητα με γεμιση τυριων στην ταβερνα Ευκαλυπτος στην περιοχη Παναγιουδας.  Τα λουλουδια υπαρχουν παντου στην αγορα αυτη την εποχη.

Ταβερνακι στην Επανω Σκαλα

Κι επειδη μιλαμε για κολοκυθια,  εξεπλαγην ευχαριστα με το σφουγγατο της Μυτιληνης.  Μεχρι τωρα το εφιαχνα στο τηγανι με αυγα σαν ομελεττα.  Εδω το φιαχνουν στο ταψι σεν πιτα και εκτος απο τα αυγα και το τριμμενο κολοκυθι προσθετουν φρεσκα κρεμμυδακια και ανηθο η ακομα και εποχιακα μυρωδικα και τυρι.  Το σφουγγατο κοβεται σε κομματια οπως ενα κεϊκ και σερβιρεται με φρεσκο ψωμακι.  Χτες το εφιαξα για τον καλεσμενο μου κι εγινε υπεροχο.  Ιδου!

Πιτες και πιτακια φιαχνουν πολλα στη Μυτιληνη με εμφαση στο τυροπιτακια που διπλωνονται σαν μαντηλακια και ονομαζεται γκιουζλεμεδες.  Η γεμιση ειναι μιγμα απο τυρια με εντονες γευσεις, οπως κεφαλοτυρι, μυζηθρα η λαδοτυρι και το διπλωμενο σαν φακελλακι πιτακι τηγανιζεται σε καυτο λαδι, μια απο δω και μια απο κει μεχρι να ροδισει.

Το λαδοτυρι της Μυτιληνης ειναι εξαιρετικο για σαγανακι.  Συναγωνιζεται το Χιωτικο μαστελλο. (μεταξυ μας  προτιμω το δευτερο)  Ολα αυτα τα ωραια μεζεδακια ειναι must  για τον καλοφαγα επισκεπτη του νησιου. Κατα τη διαρκεια της παραμονης μου εκει βρεθηκα παρεα με αρκετους ξενους οι οποιοι εδειξαν ιδιεταιρη αδυναμια στους γκιουζλεμεδες και στα γεμιστα με τυρι λουλουδια.

Για τους τολμηρους των γευσεων και των ευωδιαστων φαγητων,  θα προτεινα μια καλη παστουρμαδοπιτα που συνιθιζεται στο νησι, αλλα δεν εχω να προτεινω καποια ταβερνα γιατι εφαγα σπιτικη. Εστω και μια μπουκιτσα αρκει για να μας ταξιδεψει στης ανατολης τα μερη.

Φρεσκες σαρδελλες

Στην Αντισσα της Λεσβου εμαθα πως τρωγεται η σαρδελλα.  Πρωϊ πρωϊ την παραλαμβανουν οι μαγαζατορες η οι νοικοκυρες απο τις τρατες. Την  βαζουν σε χοντρο αλατι μεχρι το μεσημερι.  Μεσα σε λιγες ωρες η σαρδελλα ειναι ετοιμη να συνοδευσει το ουζακι, αφου πρωτα πλυθει απο το αλατι. Ουτε μαγειρεμα θελει, ουτε τιποτα.

Σαρδελλες στα καρβουνα.

Τελειωνοντας την σημερινη αναρτηση θελω να συστησω μια ταβερνουλα στην οποια ομολογω οτι εφαγα το καλυτερο γευμα στη Μυτοληνη.  Λεγεται Αντωνης και βρισκεται στην περιοχη Βαρεια, αναμεσα απο την πολη της Μυτιληνης και το αεροδρομιο σε υψωμα.  Ανεβαινουμε τις φουρκετες, παρκαρουμε στην τελευταια και ψαχνουμε τον Αντωνη.  Με θεα εκπληκτικη αλλα και φρεσκοτατα θαλασσινα.  Στου Αντωνη μαγειρευει η οικογενεια.

… συνεχιζεται

Les fleurs d’été

June 25, 2010

Το κοκκινο γερανι, ειναι πηγη εμπνευσης για καλλιτεχνες, για συγγραφεις και για φωτογραφους.  Ειναι το αγαπημενο μου λουλουδι του καλοκαιριου.  Βαζω πολλα κοκκινα γερανια στις γλαστρες μου και εχω την ψευδαισθηση οτι φερνω την μεσογειακη ομορφια στο Μερυλαντ.  Εδω στον χωρο που πραγματικα ανηκει, στολιδι καθε Ελληνικης αυλης.  Κοκκινο γερανι σε προαυλιο εκκλησιας στο Πλωμαρι Λεσβου.

Στην γκαλλερι,  τα αλλα καλοκαιρινα λουλουδια παιζουν ξεπαραβγαλματα σε χρωματα και ευωδιες,  τα φουξια γερανια, οι κοκκινες μπουκαμβιλιες, η μοναχικη μαργαριτα, οι ασπρες και ροζ δαφνες,  το λουλουδι του φικου, ακομα και η ορχιδεα στο μπαλκονι της μαμας μου.   Μια αγκαλια λουλουδια απο μενα σημερα την ωρα που το Σαββατοκυριακο μας χτυπα την πορτα. Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Για σκεψου τωρα να βλεπεις ενα λουλουδι και να μη μπορεις να το μυρισεις.  Δεν ειναι κριμα;

η επισκεψη (εκτακτο)

June 24, 2010

Γυριζοντας στο σπιτι χτες, με περιμενει στον κηπο.  Χωρις να κανω θορυβο αρχιζω να την φωτογραφιζω.  Βγαινω στην βεραντα και συνεχιζει να με κοιτα χωρις να κουνιεται. Ποζαρει και της αρεσει.  Με ενα πηδο περνα στου γειτονα και εξαφανιζεται.   Καμαρωστε την.

Σας φιλω γλυκα.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 32 other followers