Skip to content

πεντε κουβεντες εκ του ασφαλους

May 6, 2010

Ανοιγω λιγο ενα παραθυρο στο ασπρο για να μπει καθαρος αερας.  Ποσο μα ποσο μας χρειαζεται. Ερχομαι να γραψω πεντε κουβεντες που δεν εχω την δυνατοτητα να τις χωρεσω ολες στο φεησμπουκ.  Βλεπω τον τιτλο που διαλεξα και χαμογελαω πικρα.  Ο λογος που με εφερε εδω παλι για λιγο ειναι η κραυγη που ακουσα απο τρια διαφορετικα ατομα στο φεησμπουκ.  Και τα τρια ανηκουν στην δημιουργικη ηλικια μεταξυ τριαντα και σαραντα χρονων.  Εκει που η καριερα απογειωνεται, εκει που τα ονειρα αρχιζουν να μορφοποιουνται, εκει που η πειρα και η παραγωγικοτητα βρισκεται στο απογειο της. Εκει που αν θελεις η ωριμοτητα, συναντα την δημιουργικοτητα και μαζι κανουν θαυματα.  Θαυματα που ομως  δεν θελεις να κρατησουν για τρεις μερες.

Αυτοι οι ανθρωποι, ο καθενας με διαφορετικο τροπο ψαχνουν τροπο να φυγουν απο τον τοπο τους.  Και οι τρεις εχουν δουλεια, και οι τρεις ειναι πανεξυπνοι, μορφωμενοι και εφοδιασμενοι με οτι καλυτερο.  Οτι καλυτερο, εκτος  απο τις προοπτικες για καταλληλες περιβαλλουσες συνθηκες για να αξιοποιησουν αυτα τα εφοδια.   Οι τρεις φιλοι πνιγονται σε καπνους,  πεφτουν πανω σε τοιχους, σκονταφτουν σε εμποδια βλακειας, και οι μωλωπες πονανε.  Διπλα η βαλιτσα ανοιχτη, για ποσο ακομα θα χασκει;  Για ποσο ακομα θα παιζει η ζυγαρια πανω κατω μεχρι να μπει το τελευταιο βαριδι που θα την σταθεροποιησει οριστικα;

Ολα αυτα δεν γινονται “ελαφρά τη καρδία” ,  ουτε αβασανιστα.  Κι ενω οι τρεις φιλοι δεν γνωριζονται μεταξυ τους,  εγω η κοινη φιλη,  ακουω ενα κοινο παραπονο,  συναισθανομαι ενα κοινο φοβο,  και διακρινω την απελπισια για το μελλον.  Σχεδον κλαιω μαζι τους.

Δε θελω να γραψω τιποτε αλλο σημερα, ουτε για τις χθεσινες δολοφονιες, ουτε για τον σημερινο θρηνο.  Γιατι ακομα δε ξερω γιατι θα ηθελα να θρηνησω περισσοτερο.  Γι αυτα που εγιναν, η γι αυτα που θα γινουν;  Γι αυτα που χαθηκαν,  για οτι γκρεμιζεται και δε ξαναχτιζεται;   Για χειροπιαστα προβληματα, η για ιδεες αϋλες;

Εγραφα τις προαλλες, οτι απο μακρυα και εκ του ασφαλους τα βλεπεις τα πραγματα πιο αντικειμενικα.  Η καρδια ομως και το μυαλο, τις ωρες που γραφονται μαυρες ιστοριες σε μαυρα φοντα,  ειναι εκει και χτυπανε σε ρυθμους που απορυθμιζουν καθε εγκεφαλικη λειτουργια.

Εκ του ασφαλους και μη οντας τοσο νεα οσο οι τρεις φιλοι, δε θελω να απογυμνωθει ο τοπος μου απο τη νιοτη και τα ταλεντα της.   Σαν ανθρωπος που ακολουθησε το ονειρο του και δε το μετανοιωσε,  κι ας μη το κυνηγουσαν φαντασματα,  τους καταλαβαινω απολυτα.

Εκ του ασφαλους, που ποτε δε ξερεις ποτε θα γινει ανασφαλες.

Σας φιλω γλυκα και θα τα ξαναπουμε καποια στιγμη.

time out

April 24, 2010

Σήμερα το μπλογκάκι αυτό κλείνει τρία χρόνια, τρείς μήνες, τρείς εβδομάδες, καί τρείς ημέρες από το “grand opening”  τής  Πρωτοχρονιάς του 2007.

Όχι, όχι μή περιμένετε απολογισμούς μέ τήν ευκαιρία αυτής τής τρελλής επαιτείου.  Διαλέγω αυτή τή μἐρα γιά νά κλείσω λίγο τά πατζούρια στήν μπλογκόσφαιρα.  Αφήνω μερικές φωτογραφίες από παλιά καλοκαίρια.

Δέν βιάζομαι νά έρθει τό καλοκαίρι. Δέ μέ παίρνει νά βιάζομαι πιά. Τό καλοκαίρι , οπως ολα τα αλλα που περασαν, θά έρθει καί θα περάσει χωρίς νἀ τὀ καταλἀβω πάλι.   Θέλω νά χαρώ τήν άνοιξη που όπως φαίνεται  είναι από τίς πιό όμορφες που είχαμε ποτέ, εδώ στήν “πρωτεύουσα” . Θέλω νά τελειώσω μερικά πράγματα πού έχω βάλει στό πρόγραμμα μου, καί απαιτούν τήν αμέριστη προσοχή μου..    Φαντάζομαι πώς κάποια στιγμή θά ξανάρθω   Γι αύτο δεν λέω αντίο αλλά  αριβεντέρτσι.

Σας φιλω πιο γλυκα απο ποτε!

Παιχνιδιαρης με ιστιοσανιδα στον Ευβοϊκο (επαναδημοσιευση)

μπλε, γαλαζιο, τυρκουαζ , ασπρο, η χρωματικη ακολουθια του καλοκαιριου

στη σκια (η φωτογραφια στα Μαυρα Βολια της Χιου, επαναδημοσιευση)

Θελω να γινω αστακος (Κωνσταντινος πριν μερικα χρονια)

ασπρο (Θερισσο Κρητη)

παγωμενος καφες (Βιεννη, επαναδημοσιευση)

Απριλιατικο, Αη Γιωργιτικο

April 23, 2010

Σημερα παλι κατεβηκα μια βολτα στον κηπο για να δω απο κοντα τους ανθισμενους θαμνους και τα δενδρα.  Ειναι η δευτερη φαση της ανοιξης,  που αρχιζει οταν οι μανολιες ειναι πια καταπρασινες. Οι ασφοδελοι  μαραθηκαν.  Ο αερας ομως μοσχοβολα απο τις πασχαλιες.  Οι αζαλεες ανθιζουν, το δενδρο του Ιουδα γεμιζει μωβ λουλουδακια, και οι κισσοι βγαζουν καινουργια φυλλαρακια.

Οταν αγορασαμε το σπιτι αυτο το 2002,  ηταν κατακαλοκαιρο ο κηπος ηταν  ολος πρασινος. Δεν ειχα ιδεα τι ομορφια εκρυβαν οι Απριληδες, πραγμα που ανακαλυψα την ανοιξη του 2003.  Πρεπει να ομολογησω οτι τοτε ενθουσιαστηκα, και τα πρωτα χρονια προσπαθησα να ασχοληθω με τον κηπο.  Εκτος απο μερικα κλαδεματα (αυτα που εφτανα) γρηγορα αναγκαστηκα να παραιτηθω για τους εξης λογους.  Δεν φτανω το 80% των θαμνων και δενρδων,  η κοπρια και ο πετικας ερχονται σε βαρεια τσουβαλια που δεν μπορω να κουβαλησω,  και αν υποθεσουμε οτι μπορουσα, η δικη μου δουλεια 2 ωρων δε φαινεται.   Ετσι αφου περασα πολλα σαββατοκυριακα με ακαρπες προσπαθειες και ταλαιπωροντας τη σπονδυλικη μου στηλη,   παρεδωσα τα οπλα αλλου.   Η κηπουρικη μου ασχολια εχει περιοριστει στις γλαστρες, αλλα αυτη ειναι μια αλλη αναρτηση.  Το “γλαστρα weekend”  ειναι το επομενο.

Τον κηπο τον λατρευω τους Απριληδες.  Και καθε χρονο θα φερνω τα χρωματα,  τα αρωματα και τα απιστευτα σκηνικα της ανοιξης.  Ελπιζω του χρονου να ειναι πιο “ποιοτικες” οι φωτογραφιες.  Η μικρη Olympus παραδιδει τα οπλα καθε μερα και περισσοτερο.  Εχουμε φτασει να βγαζουμε μαζι 4 φωτογραφιες πριν μας προκυψει η ενδειξη “αδεια μπαταρια “.   Τι καθομαι.. δε θυμαμαι αν σας εχω πει  ποτε,  δυσκολα αποχωριζομαι τα αγαπημενα μου αντικειμενα.

Τελειωνει ο Απριλης,  τρεχει ο χρονος,  ησυχαζουν τα ηφαιστεια.  Ξημερωνει του Αη Γιωργη αυριο.  Δεν εχω κανενα Γιωργο, εκτος απο ενα παπου που δε γνωρισα.  Εχω ομως τρεις φιλους που γνωρισα εδω, και σ’αυτους αφιερωνω τη σημερινη αναρτηση.  Λουλουδια για την μελισσουλα, για τον Γιωργο Βαρβακη και για τον αγαπημενο μου Ζερβουλακο.

Σας φιλω γλυκα.

matryoshka

April 21, 2010

Οταν πριν αρκετα χρονια αρχισα να εργαζομαι σε μια μεγαλη εταιρεια εδω στην “πρωτευουσα του πλανητη”, ειχαμε ενα διευθυντη ωραιο ανθρωπο,  χοντρουλη και επιβλητικο, περασμενα 65.  Ο διευθυντης σε μερικα χρονια απεδημησε εις κυριον, και κατα τη διαρκεια της νεκρωσιμης τελετης καποιος που εβγαλε λογο ειπε: ” he was a citizen of the World” . Μου αρεσε αυτο.  Χρονια μετα κοιτω την καθημερινοτητα μου και το παρελθον μου.  Το προϊον που παραγω χρησιμοποιειται σε τεσσερεις ηπειρους,  επικοινωνω καθημερινα με καποιους σκορπισμενους σαν κι εμενα σ’αυτο τον πλανητη, στο  Τοκιο,  στη  Ρωμη, στην Καμπερα,  στην Πραγα, και σε δεκαδες αλλα μερη.  Γυρισα αρκετα μερη και εμαθα να ζω αρμονικα με ολες τις φυλες, να σεβομαι ολες τις θρησκειες και να αντεχω (μερικες φορες οριακα) ολες τις κουλτουρες.  Εχω φιλους απο τα νεανικα μου χρονια των μεταπτυχιακων,  σε ολο τον κοσμο. Φιλους που με θυμουνται  και που συχνα τους συναντω στα πιο αλλοπροσαλλα μερη.  Ανυσηχω το ιδιο για τις πλημμυρες στη Νεα Ορλεανη,  για τα τσουναμια του Ειρηνικου,  για τις φωτιες στην Ηλεια και για την ηφαιστειακη τεφρα.  Ετσι μου κολλαω το χαρακτηρισμο ” a citizen of the World” .

Οταν ο κυριος Ροζενμπους προσπαθουσε να με μαθει να λεω με βρεττανικη προφορα το “How do you do”, ενω συγχρονως κατεβαζε τα ουϊσκυ εν ωρα μαθηματος,  οταν η Soeur Norbert κοκκινιζε απο θυμο οταν δεν ηξερα ολα τα προϊοντα της Vallée de la Loire, και με αποκαλουσε Mademoiselle Despina, οταν γνωριζα την “Βαυαρικη σχολη” μεσα απο τους πινακες του θειου Κωστα (θεος σχωρες τον),  τοτε μυηθηκα στην Ευρωπαϊκη κουλτουρα.  Και οταν αργοτερα η Ελλαδα μπηκε στην Ευρωπαϊκη Ενωση, χαρηκα κι εγω οπως η πλειοψηφια εκεινη την εποχη.  Οταν αργοτερα, το γραφειο μου ηταν στην Residenz του Μοναχου,  εστω και στους παλιους σταυλους  και ολοι με ελεγαν Frau,  εγινα κι εγω Ευρωπαια.

Οταν μεγαλωσα διαβαζοντας τα βιβλια του παπου μου με τις μαρτυριες της Διδως Σωτηριου και του Ηλια Βενεζη, τα λευκωματα του Μποστ, σε μια μεταπολεμικη Ελλαδα που προσπαθουσε να σταθεροποιησει τον χαρακτηρα της, τοτε εβαζα τα θεμελια σε οτι ακολουθησε.  Οταν ειχα τις μαρτυριες της κυριας Τασιας,  την εισβολη της Ευρωπαϊκης κουζινας στα κατσαρολια της μαμας μου,  και τις κουβεντες με τον αειμνηστο Σολωνα Κυδωνιατη στην Κορινθο, οταν ψαρευα με τους ψαραδες στην Αλονησσο, οταν προσπαθουσα να καταλαβω τι λεγανε οι τσακωνες τα καλοκαιρια στην Κυνουρια, κι οταν τραγουδουσα “μ’ αεροπλανα και βαπορια”, η “ομορφη πολη”, η “μες’ του Αιγαιου τα νερα” , τοτε πλαστηκα Ελληνιδα.

Πως λοιπον λειτουργει μια τυπισσα με τρια καπελλα; Ποιο καπελλο φορα οταν παρακολουθει και κρινει οτι συμβαινει γυρω της;  Πρεπει να ομολογησω οτι την εχω συλλαβει να χρησιμοποιει την “μεταβαλλομενη οπτικη της γωνια” .   Στις φωτιες λοιπον των καλοκαιριων, στις αδικιες που εφεραν την Ελλαδα σε σημειο να γονατισει,  η γωνια γινεται οξεια για καλυτερη εστιαση.  Κανει μικροπολιτικη, αποδεχεται τα κουσουρια της φυλης της, φουσκωνει με το ενδοξο παρελθον της,  και επιρριπτει ευθυνες σε οποιον βρεθει στο διαβα του συλλογισμου της.

Οταν βλεπει τα παγκοσμια οικονομικα τερτιπια της Αμερικης και της Κινας που γονατιζουν την οικονομια της Ευρωπης, τοτε αμβλυνει τη γωνια, γινεται Ευρωπαια, σε σημειο που να τα βαζει με την Ελλαδα για απιστευτες συμπεριφορες.  Συμπεριφορες που δεν συμβαδιζουν με την ιστορια ενος λαου που τραβηξε τοσα κι ομως δεν εμαθε ουτε να συνυπαρχει, ουτε να φερεται.  Που βαζει παντα το προσωπικο του συμφερον πανω απ’ ολα. Που του δοθηκε η ευκαιρια να παιξει κι εκανε ζαβολιες.  Κι εκει ψαχνει η ερμη να βρει δικαιολογιες για αυτα που βλεπει και δε βρισκει.

Οταν παλι κοιτα τον κοσμο απο τα δυτικα και απο αποσταση, αμβλυνει  ακομα περισσοτερο την γωνια και  βλεπει την Ευρωπη να γινεται ρατσιστικη και απανθρωπη και το κατακρινει,  βλεπει την Ελληνικη πλειονοτητα να γινεται αφοριστικη σε ολα και το κατακρινει κι αυτο, βλεπει τους παντες να εξαπολυουν κατηγοριες αλλα να μην εχουν να αντιπαραθεσουν λυσεις.  Βλεπει την ελλειψη ομοψυχιας και την αρνηση του Ελληνα να παραδεχτει οτι κατι εγινε σωστα.  Ειναι αυτο που ονομασα πριν “αφοριστικοι”  εκ πεποιηθησεως.  Βλεπει το Ελληνικο ιδρυμα  να μη πληρωνει το μικρο ποσον συμμετοχης σε διεθνεις συνευρεσεις με αποτελεσμα να αποκλειεται.  Βλεπει την Ελληνικη επιστημονικη κοινοτητα να δηλωνει αρνηση συνεργασιας και ανταλλαγης αποψεων. Βλεπει μια δυσπιστια και πολλα κολληματα.

Ειναι σαν μια οικουμενικη matryoshka, που οταν ειναι μεγαλη βλεπει πολλα,  και μεσα της εχει  μια μικροτερη ευρωπαια, και ακομα πιο μεσα μια μικρη Ελληνιδα ετοιμη να τα βαλει με τις δυο μεγαλες.

Σας φιλω γλυκα.

τα παιδακια τα υπεροχα!

April 18, 2010

Θυμαστε περσυ που σας ειχα ξαναφερει ζωγραφιες απο παιδικες εκθεσεις;  Επαναλαμβανομαι! Ενω εχω ετοιμασει αλλες αναρτησεις, με πιο επικαιρα θεματα, τις βαζω στην ακρη και φερνω μερικες ζωγραφιες που με μαγεψανε σημερα.  Πεταγομαι μεχρι την Columbia mall που ειναι αρκετα κοντα στο σπιτι μου, για να βρω ενα καλωδιακι να συνδεσω το ipod στο αυτοκινητο. Βρισκω ενα στο Apple store που ειχε $20. Μιλαμε για ενα καλωδιακι μερικων εκατοστων με δυο λεπτα βισματακια στις δυο ακρες. Αρνουμαι να δωσω τοσα χρηματα για να πλουτισει κι αλλο η Apple. Θα το βρω σε καποιο Radio Shack σιγουρα, θα μας μουρλανουν πια! Αυτο το κολοκυθι αποκλειεται να στοιχιζει πανω απο μερικα σεντς. Μαζευω την απογοητευση μου και χαζευω λιγο στα καταστηματα. Το κρεμ χρωμα βασιλευει παντου! Μ’αρεσει! Διακριτικο και γλυκο.  Βρισκω ενα υπεροχο μπλουζακι στο J. Crew αλλα δε το παιρνω.  Ειναι κεντημενο με ροζ και κρεμ πετρουλες.  Απλα σκεφτομαι πως θα το πλυνω ενα τετοιο κοσμημστακι και δε νομιζω οτι ειναι ευκολο.  Χαζολογαω κανονικωτατα, δεν ψωνιζω τιποτα.  Ενημερωνομαι μονο.

Στους διαδρομους της mall εχει κατι τεραστια πανω με ζωγραφιες απο παιδια δημοτικων σχολειων του Μερυλαντ.  Μαγευομαι.  Βγαζω μερικες φωτογραφιες με το κινητο (συγχωρηστε την ποιοτητα) και σας τις φερνω.  Μερικες ζωγραφιες ειναι πραγματικα υπεροχες.  Τα εντονα χρωματα, η φαντασια, η σημασια στη λεπτομερεια, χαρακτηριζουν τις εκατονταδες ζωγραφιες που ειδα σημερα.   Μια γκαλλερι γεματη κεφι και αθωοτητα!

Σας φιλω γλυκα.

απο κατω απ’το ραδικι…

April 15, 2010

Στην πρωτευουσα του πλανητη, ανθισαν ακομα και τα ραδικια.

.. κι ετσι βρηκαν ευκαιρια οι δυο πιτσιρικοι, ο Πιερ και ο Ζακ να την αραξουν στη σκια. Ειπαν και στον Γκαστον, αλλα οπως θα θυμαστε, αυτος ειναι ο τζαναμπετης της ιστοριας και προτιμησε να  φιαξει ενα γκατω ω σοκολα, για μετα το γευμα.

Σας φιλω γλυκα και ευχομαι καλο Σαββατοκυριακο.

Πη Ες:  Το παρον ποστακι αναρτηθηκε στα πλαισια της δημοκρατικης σειρας μας “σπρινγκ γκαρντεν ρηπορτ”,  οπου ραδικια και αζαλεες τυγχανουν ισης προσοχης και μεταχειρισης. Αντιγραφω τους στιχους του παραδοσιακου ζεϊμπεκικου που τραγουδησε τοσο ομορφα ο αρχοντας Σπυρος Ζαγοραιος.

Άιντε, από κάτω από τα ραδίκια
άιντε, κάθονται δυο πιτσιρίκια

Άιντε, και φουμάρουνε τσιγάρο
άιντε, το ‘να πόδι απάνω στ’άλλο

Άιντε, από κάτω από τη μολόχα
βρε, είχαν το τσαρδί τους πρώτα

Βρε άιντε, είχαν και για παρεούλα
Βρε άιντε, μια μελαχροινή μικρούλα

Άιντε, πούντο-νάτο, βρε, πούντο-νάτο
βρε, στην αμυγδαλιά από κάτω

Βρε άιντε, και μαζεύουν αμυγδαλάκια
βρε, με τα δυο τους τα χεράκια.

havaianas οι φιν-φον σαγιοναρες

April 13, 2010

Τις ανακαλυπτω πριν απο τρια χρονια, οταν αρχισαν να ταξιδευουν στην Ευρωπη.  Ο λογος για τις χρωματιστες σαγιοναρες Havaianas.  Πρωτοσχεδιαστηκαν το 1962 σε γιαπωνεζικα προτυπα.  Εγιναν μοδα στην Αμερικη στα μεσα της δεκαετιας του ’90 και τελευταια, και στην Ευρωπη.  Και τωρα ποιος τις πιανει!  Κυκλοφορουν σε απιθανα καλοκαιρινα χρωματα,  σε μεταλικ πλαστικο, στολισμενες με σβαροφσκυ και οτι αλλο βαλει ο νους των σχεδιαστων.   Τα χρωματα τους εντονα η παστελ και τα σχεδια με λουλουδια και εθνικ παραστασεις μπορουν να ικανοποιησουν καθε τρελλο γουστο.  Κυριως ομως ειναι ενα σαγιοναρακι χαρουμενο και φτηνο για ολα τα βαλαντια.  Μιλαμε για Ωτ Μπητς Κουτυρ!

απο διαφημηση της Havaianas

κοκκινες σαγιοναρες δεσποιναριου ετοιμες για πρωϊνο μπητς παρτυ

απο διαφημηση σε τοιχο (ιντερνετ)

μπλε και μπρονζε σαγιοναρες δεσποιναριου καταλληλες για βραδυνο μπητς παρτυ

απο διαφημηση (ιντερνετ)

ατακτες σαγιοναρες δεσποιναριου που παρατησαν τα ταιρια τους και αρχισαν τα πιτσι πιτσι στο μπητς παρτυ.

Σας φιλω γλυκα και θα σας δω στο μπητς παρτυ!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 32 other followers