Skip to content

and the winner is..

April 29, 2011

(*) The pictures in this post were not taken with my Lumix.  I got them from the CBS and the Huffpost sites.

Royal hats, η συνεχεια και το τελος. Να μας ζησουν οι νεονυμφοι! Τα παιδια ηταν χαρμα. Το νυφικο εξαιρετικο, αν και οπως παρατηρησε καποια φιλη στο φεησμπουκ, σχεδον κοπια του νυφικου που φορουσε η Grace Kelly. Οι καλεσμενοι  εφταναν δυο δυο, και οι καλεσμενες εδωσαν ρεσιταλ με τα πρωτοτυπα καπελα τους. Ηρθε η γιαγια βασιλισσα με το κιτρινο καθ..σορυ καπελο. Ειμαι σιγουρη οτι το ιδιο το εχει σε ολα τα παλ χρωματα.  Ηρθε η Καμηλα με ενα ιπταμενο δισκο  στο κεφαλι, εξι φορες την διαμετρο του κεφαλιου της,  εκκεντρα βαλμενο, τοσο που ελεγες .. τωρα θα την παρει κατω!

Ηρθε η Sophie Winkleman με μαυρο ιπταμενο δισκο λιγο πιο συμπαθητικο απο της Καμηλας αλλα νεβερδελές χαϊ τεκ ντηζαϊν.  Ο Αλβερτος (ποτε μου δε μπορεσα να καταλαβω πως ο Ρενιε και η Γκρεης εβγαλαν τετοιο μομολο)  εφερε την συμπαθεστατη αρραβωνιαρα του  Charlene Wittstock που νομιζω προσπαθει να μοιασει της πεθερας της σε κομψοτητα.  Το καπελο της πολυ κλασσικο και απλο.

Εφτασε και η πολυσυζητημενη Βικτωρια Μπεκαμ με μια μαυρη χλαινη κι ενα οβαλ μαυρο κουτακι κολλημενο στο μετωπο.  Ηθελα να ηξερα οτι τους λενε το βαζουν;   Ηρθε και η κυρια Ταρα Παλμερ Τομκινσον,  με μια μπλε βαρκουλα στο κουτελο.  Ευτυχως που δε προλαβα να παω, γιατι θα ειχαμε προβλημα με τα καραβοκαπελα.

Το ” φιν φον ”  μπλογκ βραβευσε τις πιο ωραιες εμφανισεις καπελων. Μεχρι να παντρευτει κανενας αλλος γαλαζοαιματος παλι στην Ευρωπη και να χορτασει το ματι μας  καπελα και φαντασια.

Νικητρια του διαγωνισμου ” royal wedding 2011 hat” ειναι η πριγκιπεσσα Βικτωρια της Σουηδιας με σωμον συνολακι και ασορτι καπελο εποχης, απλο και μοντερνο συγχρονως.

Δευτερη ερχεται η κυρια που συνοδευε τον θειο του γαμπρου, αδελφο της Νταϊανας.  Με απλο ροζ συνολο.

Και τριτη η Charlene Wittstock που νομιζω οτι σα νεα κοπελα θα μπορουσε να φορα κατι πιο μοντερνο.  Οι Μονεγασκοι ομως εχουν το λογο εδω.

Σας φιλω γλυκα!

Πη. Ες. Και στα δικα σας οι ανυπαντροι.

τι να βαλω; (updated)

April 27, 2011

Πλησιαζει επικινδυνα ο γαμος του Ουϊλιαμ και της Κεητ, και δεν εχω αποφασισει ακομα για καπελο!  Το αφησα στην τουρλα του Σαββατου.  Προφανως δεν μπορω να παω ακαλυπτη, ουτε να φορεσω τα ψαθινα παλιοκαπελα που κατα καιρους εχω φερει εδω.

Αν δεν αποφασισω συντομα , το πολυ πολυ θα βρω καποια δικαιολογια και δε θα παω.  Α! ξερω, θα πω οτι βαριεται ο Ερρικος.  Ενταξει,  ξερω, θα παρεξηγηθει ο Καρολος,  αλλα εχουμε και μια υποληψη.   Ουτε γινεται η Καμηλα να φοραει πιο φιν φον καπελλο απο μενα.  Δεν παω!  Τελος!

Θα κατσω εδω να μπλογκαρω!

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Να θυμηθω να πω του Τσαρλς  να μου κρατησει μια μπουμπουνιερα.

UPDATE

Με τη βοηθεια του αγαπητωτατου φιλου μου Παναθηναιου το ευρηματικου, ευρεθη το καπελο με το οποιο θα σκασω μυτη στο Μπακιγχαμ μεθαυριο.  Και αποκλειεται η Καμηλα να εχει σκεφτει κατι καλυτερο. Οι πιθανοτητες ειναι να φορα καθικι και μαλιστα σε μπεζ χρωμα.  Το μονο που φοβαμει ειναι  να μη κλεψω την παρασταση και κοιτανε εμενα αντι για την Κεητ!  Εχω μαθει και τον πριγκιπικο χαιρεστισμο που ειναι μια κινηση, ελα.. ελα.. ελα.. Επισης σκεφτομαι μηπως ειναι εκει και ο ιστιοπλοος Κοκος (δεν μπορει να λειπει. .. οπου βασιλικος γαμος και χαρα πρωτος)  και παθει χοντρη πλακα.  Θα πρεπει να τα ζυγσω ολα και να παρω τελικη αποφαση μεχρι αυριο.  Ντεσιζιονς..ντεσιζιονς!

Περασε ακομα μια Πασχαλια

April 25, 2011

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Στην “πρωτευουσα” την Μεγαλη Παρασκευη ηταν σκοτεινα και εβρεχε.  Ετσι οπως της πρεπει. Τις τρεις επομενες ημερες, βγηκε ενας τεραστιος ηλιος. Ο ηλιος στην “πρωτευουσα” ειναι πολυ λαμπερος. Κι ενω συνηθως ο ουρανος μας εχει μικρα συννεφακια, εφυγαν κι αυτα και εμεινε καταγαλανος.  Ενα τελειο φοντο για τα βαθεια μωβ λουλουδια της κουτσουπιας (Juda’s tree)  που σημερα (Δευτερα του Πασχα) εχει ανοιξει ολα της τα λουλουδακια. Η ομορφια της κουτσουπιας ειναι πως τα μπουμπουκακια βγαινουν μικρα μικρα κολλητα στα κλαδια και μαρτυρουν πως η φυση ειναι μοναδικη καλλιτεχνις .


Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Δεν ειναι σημαντικη γιορτη εδω, κι ετσι εγω που μεγαλωσα με Πασχαλιες χρωματιστες και μοσχοβολιστες,  ζωγραφιζω οσο μπορω αυτες τις μερες. Η φυση ζωγραφιζει εξω κι εγω μεσα.


Εμπνεομαι απο το παραμικρο. Στο φεησμπουκ πριν λιγες μερες η αγαπημενη μου Πηνελοπη του Τζωνυ φιαχνει λαμπαδες για τα παιδια της.  Ειναι πολυ πολυ ομορφες και τρεχω να βρω κορδελλες.  Τις κορδελλες απο δωρα τις φυλαω μεσα σε μια παλια μπλε κεραμεικη τσαγιερα. Παντα βρισκω κατι εκει.  Το δεσποιναριον κανει παντα ανακυκλωση. Οι παλιες κορδελλες σιδερωνονται και φιαχνουν ενα ωραιο δωρο η στην προκειμενη περιπτωση λαμπαδες.


Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Τα Jelly Beans ειναι οι κλασσικες πασχαλινες καραμελλιτσες.  Ομως για μενα τα βοτσαλακια που εβρισκα μεσα στα κοκκινα μεταξωτα αυγα δεν συγκρινονται με τιποτα.  Που πηγαν και χαθηκαν μερικες γευσεις; Φοβαμαι οτι δε θα τις ξαναβρω ποτε.  Καλα τα Jelly Beans, ομως το παιδι μεσα μου αποζητα τις γευσεις της δικης μου αθωοτητας.

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Τις εχουμε αναγκη τις γιορτες σαν ενα διαλειμμα στην καθημερινοτητα.  Τις γιορτες χαιρομαστε, αγαπαμε, γινομαστε πιο ανθρωποι.  Μαζεψα τους αγαπημενους μου και τους εφιαξα ενα σωρο καλουδια.  Στολισα το σπιτι με ανοιξιατικα λουλουδακια.

Δεν μπορω να φερω τις μυρωδιες εδω. Φανταστειτε να μυριζετε την εικονα που ακολουθει;

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Βαδιζουμε ολοταχως για καλοκαιρι τωρα.  Ηδη Δευτερα σημερα και 7 το απογευμα ο υδραργυρος δειχνει τους 30 βαθμους.  Δεν πηγαινω στη δουλεια σημερα. Θελω να χαρω λιγο αυτο το πρωϊμο καλοκαιρακι.  Αυτη την ηρεμια μετα τη γιορτη.  Να χαζεψω, να διαβασω, να ονειροπολησω.  Με παιρνει ο υπνος στη λιακαδα,  ξυπναω εντελως χαλαρη.  Η επομενη της γιορτης μπορει να ειναι εξ ισου ομορφη με τη γιορτη.  Πιανω κουβεντα με το βατραχακι στο φραχτη.

Περασε ακομα μια πασχαλια του λεω!

Κουαξ μου απαντα.

Σας φιλω γλυκα.


Πασχαλιατικο φιν φον

April 20, 2011

Με απωτερο σκοπο, μια λαμπερη Πασχαλια, αρχισαν οι φιν φον διεργασιες στο ” δεσποιναρεϊκο”.  Οπως καταλαβατε θα γιορτασουμε φετος στο σπιτι. Παρσυ ειχαμε παει στο πανδοχειο ” η ξυλινη παπια”  αν θυμαστε. Η αληθεια ειναι οτι θα ηθελα πολυ να δραπετευσω και παλι, ομως εχουμε κατι εξελιξεις στη δουλεια που δε το επιτρεπουν.  Ας ειναι, του χρονου να κανονισουμε για Λειβαδια!

Προπερσυ ειχα φερει πολλες φωτογραφιες με αυγα. Φετος προσθετω στη συλλογη της Πασχαλιας  και μερικα ενδιαφεροντα μαρτσιπαν και τσικολατακια. Και οπως βλεπετε στις φωτογραφιες, στρωθηκε και το Πασχαλινο λινο γαλαζιο τραπεζομαντηλο της κυριας Δαφνης.  Ετοιμαζω και παλι τσαντουλες με καλουδια για τα παιδια.

Τα απιθανα αυτα αυγουλακια απο μαρτσιπαν ταξιδεψαν απο την Βιεννη σε βαλιτσα, αφου απαγορευεται να τα μεταφερεις στην καμπινα, και δεν επαθαν τιποτα.  Ειναι μικρα εργα τεχνης και η μεγαλυτερη διασταση τους ειναι τεσσερεις ποντοι .

Επισης απο ματσιπαν μικρα ζωακια, οπως αυτο το ” βαρεμενο ” παπι που ηρθε μιλημενο για καποια αγαπημενη υπαρξη. Τωρα εγω λυπαμαι να τα φαω αυτα!

Στις φωτογραφιες της γκαλερι,  βλεπουμε τα καινουργια σοκολατακια της Ferrero Rocher που περιλαμβανουν εκτος απο το κλασικο κροκαν, και σκουρη σοκολατα, οπως και σοκολατα με καρυδα. Ακομα βλεπουμε σε ενα μπωλ τα τρουφακια της  Lindt  με το πασχαλινο πρασσινο και ασπρο φορεματακι.  Απο ολα αυτα τα σοκολατακια σε μορφη ” μπουκιας μπαλλιτσας”  προτιμω τα Ferrero Rocher.  Δευτερα ερχονται τα Baci,  μετα τα Mozart Cugel και τελευταιες οι Τζοκοντες. Καποτε οταν οι Τζοκοντες ειχαν ολοκληρο φουντουκι, ηταν στην κορυφη.  Επεσαν ομως δυστυχως απο τοτε που ψαχνω το φουντουκι και δε το βρισκω.

Βγηκαν τα Πασχαλινα πιατακια και φορτωνονται με καλουδια. Σοκολατενιους κουνελους, marshmallows, κουφετακια σε πασχαλινα χρωματα, μπισκοτα με επικαλυψη σοκολατας και παραστασεις, ζαχαρωτα και αλλα.

Τα χαρτινα μου λουλουδια βγηκαν για ντεκορ,  τα καλαθακια αδειανα ειναι ετοιμα να δεχτουν στην αγκαλια τους τα κοκκινα αυγα,  και διαφορα κερακια και αλατοπιπεριερες πασχαλινες ειναι ετοιμα να στολιστουν στο τραπεζι.  Ελπιζω να μας ευνοησει ο καιρος και να γιορτασουμε εξω.

Τελος φετος δεν χρησιμοποιω καλαθακια για τα καλουδια, αλλα ομορφες χρωματιστες τσαντες απο χαρτι ανακυκλωσης. Τις βρισκω ιδιαιτερα ελκυστικες και ανοιξιατικες.

η εικονικη και αισθητικη μορφη των ημερων

April 19, 2011

Δε ξερω πως δουλευει το δικο σας μυαλο, φανταζομαι ομως πως ολοι οι ανθρωποι λιγο πολυ περναμε τις σκεψεις μας απο φιλτρα.  Μεσα απο το δικο μου φιλτρο ξεπηδανε οι μηνες, οι εποχες,  τα χρονια αλλα και οι σημαντικες μερες, ολο χρωματα, και με μορφη συγκεκριμενη.  Για να γινω ομως κι εγω πιο συγκεκριμενη,  θα σας πω μερικα παραδειγματα.  Ο Γεναρης ειναι καταλευκος, ειναι οστεωδης μεσηλικας με ασπρα μαλλια.  Ο Απριλης ειναι κοριτσι εικοσι χρονων με  μαυρες δαχτυλιδενιες μπουκλες και  φορεμα εμπριμε σε πρασινο και κοκκινο.  Ο Ιουλιος ειναι γυναικα  στα τριαντα με πορτοκαλοκιτρινο φορεμα.  Ο Αυγουστος ξανθο αγορι στα 16. Ο Δεκεμβρης ειναι σκοτεινος, ο Γεναρης ολο φως.  Καπως ετσι λοιπον,  ο χρονος και οι στιγμες του, εχουν μορφη, χρωμα και ηλικια.

Δεν ξερω αν αυτες οι εικονες ειναι δημιουργημα της φαντασιας μου. Οι πιθανοτητες ειναι να εχουν δημιουργηθει απο χρωματα, η εικονες που ειδα καπου σε συνδιασμο με τις εποχες η τις χρονικες στιγμες.  Οι παραστασεις φιλτραρονται και δημιουργουν αλλες παραστασεις.  Κατ’ επεκταση τα χρονικα διαστηματα που επαναλαμβανονται καθε χρονο και συμβατικα σημαινουν κατι,  εχουν κι αυτα συγκεκριμενα χαρακτηριστικα.  Τη Μεγαλη Σαρακοστη την ζωγραφιζω με ανοιχτο γκριζο χρωμα,  ενω απο το διαστημα απο Πασχα μεχρι την Πεντηκοστη με γαλαζιο .  Και την Πεντηκοστη ολα γινονται ενα ζωντανο μπλε.

Ερχομαι τωρα στη Μεγαλη εβδομαδα που μολις αρχισε.  Μια εβδομαδα που οι προσλαμβανουσες παραστασεις απο τα πρωτα μας κιολας χρονια την καθοριζουν εικονες και συναισθηματα.  Οσο περνανε τα χρονια οι εικονες ξεκαθαριζουν και τα συναισθηματα κατασταλαζουν.  Αλλαζει πολλα χρωματα σε γκριζο φοντο η Μεγαλη εβδομαδα μεχρι να ξημερωσει η Κυριακη του Πασχα ολοχρυση.  Ο συμβατικος εορτασμος η η μνημη καποιου γεγονοτος κατευθυνει τη λογικη μας σκεψη και προκαλει επανεκτιμηση, αποδοχη η αναθεωρηση της μεχρι τωρα πορειας μας.   Ποια γυναικα δεν μπηκε στη διαδικασια σκεψης ακουγοντας το τροπαριο της Κασσιανης;  Καθεμια βεβαια αναλογα με τα πιστευω της.  Προσωπικα, θεωρω αμαρτια  οτιδηποτε  βλαπτει η στεναχωρει τον συνανθρωπο μας και οχι κατι που δεν συμβαδιζει με κανονες που καποιος θεσπισε με δικους του ορισμους η παρερμηνειες.  Και ερχεται η μεγαλη Παμπτη μωβ απο τις βιολεττες με κοκκινες πινελιες απο τα αυγα.  Η μεγαλη Πεμπτη φερνει την μυρωδια των λουλουδιων στην σκεψη της.  Η Μεγαλη Παρασκευη εχει το αρωμα του λυωμενου κιτρινου κεριου, και το Μεγαλο Σαββατο τις καμενης κροτιδας.

Στην Εκκλησια δεν πηγαινω εκτος απο γαμους και βαφτισια (τις κηδειες αν γινεται να τις αποφυγω, τις αποφευγω).  Η Μεγαλη εβδομαδα ομως ηταν παντα μια εξαιρεση σε αυτο.  Μου αρεσει το λειτουργικο μερος,  μου αρεσουν οι υμνοι.  Δεν υπαρχει φορα που να ακουσω το ” Ω γλυκυ μου Εαρ”  και να μην ανατριχιασω.  Οι μυρωδιες του λιβανιου, του κεριου και των λουλουδιων σε συνδιασμο με ενα απο τους πιο ωραιους υμνους, εχουν καταγραψει  στο βιβλιο των αναμνησεων μου τις πιο εντονες αισθητικα σελιδες.

Μεγαλη Παρασκευη σε μοναστηρι στα Μεσογεια,  Μεγαλο Σαββατο στο μοναστηρι της Πεντελης και Πασχα στο Μπρινια στο Αλιβερι,  εχουν μεινει στη μνημη μου τοσο ζωντανες γιατι οταν λειπει ο θορυβος της πολης, ολα ειναι πιο ομορφα.

Αυτη τη βδομαδα λοιπον, μια απο τις πιο εντονες σε χρωματα, αρωματα και ηχους δικες μας εβδομαδες του χρονου,  μερικες ευχες απο το δεσποιναριον που θαθελε να βρισκεται στο μοναστηρι στα Μεσογεια μονο για μια μερα.  Εχουμε αναγκη και πρεπει να βγουμε απο ενα γενικο σκοταδι  που χαρακτηριζει αυτους τους δυσκολους καιρους.  Δεν ειναι ευκολο. Τα θαυματα  ομως τα κανουμε εμεις οι ιδιοι. Καλη Ανασταση στη σκεψη, στη δυναμη μας, για την αντιμετωπιση καθε δυσκολιας.  Ετσι ωστε  να ξημερωσει το Πασχα σας πιο χρυσο απο ποτε!

Σας φιλω γλυκα!

καραβια και θαλασσες

April 14, 2011

“Βρικιον Ελληνικον ονομαζομενον Αγια Τριας/Διοικουμενον υπο πλοιαρχου Δημητριου Σ. Λοδη /Εζωγραφισθη υπο Χριστοφορου Κηλαδιτη εν Χιω το 1875/Σεπτεμβριου 25 εν Βρονταδω”  (*)

 

Τεσσερα χρονια περασαν και μερικοι μηνες απο τοτε που σαλπαρα στις θαλασσες του διαδυκτιου με καραβι τουτο δω το μπλογκ. Και δε θυμαμαι ολα αυτα τα χρονια αν σας εχω πει οτι ειμαι παιδι καραβισιο και θαλασσινο.  Κορη ναυτικου  που γυρισε ολες τις θαλασσες, και ειδε ολο τον κοσμο.  Που αγαπουσε πιο πολυ τη θαλασσα απο τη στερια, και περασε την αγαπη του αυτη και σε μενα. Κι ετσι μεγαλωσα με ιστοριες απο τον Περσικο κολπο, το Σουεζ, το Αμστερνταμ, την Μασσαλια, την Ιαπωνια, και οπου αραζε καθε πληγωμενο καραβι που ζηταγε την φροντιδα του.

Εβραζε το κύμα του γαρμπή
Ήμαστε σκυφτοί κ’ οι δυο στο χάρτη·
γύρισες και μου πες πως το Μάρτη
σ’ άλλους παραλλήλους θα ‘χεις μπει.

Ν. Καββαδιας

Καραβια τα λεγαμε, οχι πλοια.  Καραβια.  Δεν εχω ταξιδεψει με αυτα τα καραβια.  Μια φορα ανεβηκα επισκεπτρια σε ενα αραγμενο. Ενας κοσμος μικρος, αυταρκης, ενας κοσμος που τον κυβερνουσαν πεντε ανθρωποι.  Ενας μικρος πλωτος κοσμος.  Απαγορευοταν να παιρνεις παιδια μαζι σου.  Μονο τη γυναικα σου. Τι κριμα. Της μαμας δε της αρεσαν τα καραβια και τα ταξιδια αλλα πηγαινε για τον μπαμπα.  Ετσι στη στερια πισω εγω ονειρευομουνα οτι ειμαι κι εγω εκει.  Στη μεση του ωκεανου με κυμματα, να με νανουριζει το μποτζι γλυκα γλυκα.

Τὰ φορτηγὰ καράβια συλλογίζομαι
ποῦ γέρασαν κὰ τώρα, λαβωμένα,
χωρὶς οὔτε μία βάρδια στὸ κατάστρωμα,
σαπίζουν στ᾿ ἀκρολίμανα δεμένα.

Κ. Ουρανης

Τα καλοκαιρια στις εξοχες ο μπαμπας με επαιρνε μαζι του ολονυκτια για ψαρεμα.  Για να του φιαχνω τα δολωματα.  Και με επαιρνε ο υπνος γλυκα στη βαρκουλα γιατι δεν αντεχα το ξενυχτι. Σαν το γατι στις νωπες κουβερτες, και οταν ξυπνουσα ειχε ξημερωσει.  Και εκανε παρεα με τους ψαραδες και τους εφιαχνε τις μηχανες τζαμπα. Γιατι ηταν ενας καλος και στη δουλεια και στην ψυχη. Στην κατοχη ειχε κανει την διαδρομη, Ελλαδα – Αλεξανδρεια με καϊκι πολλες φορες, ομως γι αυτα δε μιλαγε πολυ.  Ηταν περηφανος και καλα με τον εαυτο του και δεν κομπαζε.

Σπασμένο καράβι, να ‘μαι πέρα βαθειά
έτσι να ‘μαι
με δίχως κατάρτια, με δίχως πανιά
να κοιμάμαι

Γ. Σκαριμπας

Ετσι αγαπω τη θαλασσα κι αυτη με αγαπαει.  Ποτε δε με πειραξε η τρικυμια.  Με εννια μπορφωρ στο καταστρωμα καπιου σαπιοκαραβου σαν τον Πορτοκαλη Ηλιο,  αγερωχη στην κουπαστη, ενω γυρω μου ολοι πεφτουν χαμω απο τη ζαλαδα.  Πως και δε ζαλιζεσαι εσυ; Μα ειμαι κορη του Θοδωρη!

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσα του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη΄όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Κ.Π. Καβάφης

Δεν εβλεπα την ωρα να παμε στη θαλασσα τα καλοκαιρια να παρω φορα στο μωλο να βουτηξω στη θαλασσα, να σκαρφαλωσω στα καϊκια.  Να κανω εξερευνησεις σαν μικρος Κουστω γυρω απο τα βραχια, να βρω πεταλιδες και κοχυλια.  Να φτασω τον αστερια στο βυθο.  Τον αχινο πιο περα.

Παποράκι του Μπουρνόβακαι καρότσα της στεριάς,πόσα τάλιρα γυρεύεις στον Περαία να με πας;

Λ. Παπαδοπουλος

Σε καταστρωμα πανω μου μιλαγες για τα δικα σου ταξιδια και τα ματια σου ελαμπαν.  Κι εγω σ’ αγαπησα στο καταστρωμα.  Την κουβαλαω μεσα μου τη θαλασσα και τα καραβια κι ας μην ειναι διπλα μου.  Ειναι θαυμα το σμιλεμενο βοτσαλο, δικο της εργο, κι ειναι χιλιοραγουδισμενοι οι γλαροι τα δικα της πουλια.  Ειναι νοστιμια η αλμυρα της, και αισιοδοξια ο οριζοντας της.

Μικρη σαν ημουν αγαπουσα τα ναυτακια.  Υπηρχαν κατι πανινοι κουκλοι ναυτες που θυμιζαν πολυ τις ζωγραφιες του Τσαρουχη.  Καθε χρονο εφερνε ο Αγιος Βασιλης ενα ναυτακι.  Και το ναυτακι, εκανε βολτες στο παρκο, κοιμοταν μαζι μου, πασαλειβοταν γαλα μεχρι που ξεντεριαζοταν το καϋμενο και τα Χριστουγεννα ερχοταν το καινουργιο.  Οι ζωγραφιες μου ειχαν παντα θαλασσες και καραβια.  Κι εφιαχνα καραβακια απο χαρτι,  και με πανια και με φουγαρα!  Αυτα με τα φουγαρα ειχαν πιο πολλα τσακισματα του χαρτιου και ηταν τα αγαπημενα μου.

Οταν γεννηθηκα, ο μπαμπας δεν ηταν εκει, ταξιδευε. Ηταν ακομα στο “Βασιλικο Ναυτικο” .  Το Ναυτικο χαρισε στο μικρο κοριτσακι ενα σταυρο. Πιο ομορφο σταυρο δεν εχετε δει!  Δυο βεργουλες χρυσου με τεσσερα ολοστρογγυλα μαργαριταρια στην ακρη.  Η ευλογια της θαλασσας και των ναυτικων.

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν

Ν. Καββαδιας

Το σαπιοκαραβο Αγιος Ευστρατιος στο λιμανι της Χιου

Γονδολες, καϊκια, βαρκουλες, πιρογες, ποσταλια, αρκει σταγονες απο το  κυμα να  φτανουν  δροσερες και αρμυρες στα μαγουλα. Ζεστη θαλασσα να χαλαρωνω μεσα της, ανταριασμενη οπως στα βραχια της Βρετανης,  αναποφασιστη οπως στα στενα της Χαλκιδας,  αφρισμενη οπως στον Καταρρακτη της Χιου,  χρυση οπως τις ανατολες στη Λαγκαδα,  σμαραγδενια  οπως στην Παργα, παραμυθενια οπως στο Βοσπορο,  γκριζα οπως στις ακτες της βορειας Καλιφορνιας,  βρωμικη οπως  στους ταρσαναδες της Σικελιας, ηρεμη οπως στα κυκλαδιτικα λιμανακια. Θαλασσα πλατεια κι εμεις καραβακια στη δινη της.  Και το καλυτερο μου τραγουδι απ’ολα.

 

(*) Το βρικιον Αγιος Χριστοφορος ανηκε στην οικογενεια της μητερας του Ερρικου.  Η ζωγραφια σημερα βρισκεται στην τραπεζαρια μας.  Διπλα τα κυαλια του καπετανιου Δ.Σ. Λοδη.

 

 

 

Σας φιλω γλυκα!

Greek cultural events in Washington DC.

April 12, 2011

Τις ανακοινωσεις για τις πολιτιστικες εκδηλωσεις  στην “πρωτευουσα”  τις πληροφορουμαστε απο mails που μας στελνει η υπευθυνη για αυτες στην πρεσβεια μας δοκτωρ Ζωη Κοσμιδου.  Μερικες εκδηλωσεις ανακοινωνονται νωρις οπως η θεατρικη παρασταση ” Andalucia-Crete Bridging the two cultures ” και αλλες κυριολεκτικα τελευταια στιγμη, οπως η εκδηλωση για το ομορφο νησι της Σαμου.  Για την συμπραξη των δυο πολιτιστικων συλλογων δεν ειχα ιδεα και παραθετω εδω το site στο οποιο βρηκα περισσοτερες πληροφοριες.  Ομολογω οτι δεν ειχα φανταστει ποτε ουτε ειχα συνηδειτοποιησει την ομοιοτητα στο τεμπο της μουσικης των δυο μεσογειακων πολιτισμων.  Σκεφτομαι οτι  θα μπορουσε να πει κανεις με ελαχιστο σφαλμα οτι ο πολιτισμος ειναι ευθεως αναλογος του γεωγραφικου πλατους. Η μεσογειος στα ματια ολων μας ειναι μια κοιτιδα πολιτισμου ξεχωριστη στον πλανητη μας.  Οι  ” απ’ εξω”  μας θεωρουν “ενα” κι εμεις οι μεσογειακοι λαοι αισθανομαστε ξεχωριστοι και εχουμε καρδιες με λιακαδα.  Εχουμε πιο ομορφο μπλε στη θαλασσα, πιο νοστιιμα ψαρια, αποκλειστικοτητα στα κοκκινα μπαρμπουνια,  δεκαδες γλωσσες και διαλεκτους,  μοναδικο ταμπεραμεντο και τσακιρικα ματια.  Εχουμε τα πιο ωραια λαδια και κρασια και μαγειρευουμε πιο ωραια απο καθε αλλη περιοχη στον κοσμο.  Εχουμε κι ενα μικρο καραβι που ηταν αταξιδευτο κι εκανε ενα μακρυ ταξιδι.. Και οταν σηκωνομαστε να χορεψουμε,  παιρνουν τα ποδια φωτια και λυγιζει η μεση και ανεβαινει το κεφι στο ζενιθ.  Σε κοινους ρυθμους και στο ιδιο τεμπο. Τι κι αν δε μιλαμε την ιδια γλωσσα. Οπως στο βιντεακι που ακολουθει.

Ελπιζω να τα καταφερω να παω.

Σας φιλω γλυκα !

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 29 other followers