Skip to content

Café du Parc

April 9, 2009

Cafe Du Parc

Δυο βηματα απο τον λευκο οικο, στο 401 της Pennsylvania Avenue N.W. Washington, και ακριβως διπλα στο φιν φον Willard InterContinental Hotel βρισκεται ενα συμπαθεστατο Παρισινο Μπιστρο.  Το Café du Parc, με κεντρικο δημιουργο τον  Chef  Christophe Marque,  και κατω απο την επιβλεψη του culinary consultant Antoine Westermann  σερβιρει αυθεντικη Γαλλικη κουζινα στην καρδια της πρωτευουσας.   Οπως καθε μπιστρο που σεβεται τον εαυτο του,  το Café αιναι ανοιχτο για πρωϊνο, μεσημεριανο και βραδυνο φαγητο.  Στις βιτρινες  μεσα στο καταστημα διεκρινα λαχταριστα μπριος, κρουασσαν και τα περιφημα “Palmier” Café du Parc.  Κυριακη μεσημερι και με τοσο κοσμο κατω στην Ουασινγκτων,  χρειαστηκε να περιμενουμε μιση ωρα για να βρεθει τραπεζακι εξω κατω απο τις χαριτωμενες ομπρελλιτσες, αλλα αξιζε τον κοπο. Επισκεφτηκαμε το μπαρ οπου μετα απο τοσο ποδαροδρομο μια μπυριτσα ηταν οτι επρεπε.  Μια Στελλα Αρτουα για το δεσποιναριον και μια Μπλου μουν για τον τυπο.
p40500781

Αποψη του Willard InterContinental Hotel

p40500831

Η εισοδος του Ιντερκοντινενταλ  και στο βαθος οι ομπρελλιτσες του Καφέ.
p4050079

Κυριακη μεσημερι ηταν γεματο

p4050084

Κιτρινες ανοιχτες τουλιπες στο παρτερι του μπιστρο.

Το πιατο η μαλλον η πλατεια που ακολουθει ειναι μια ποικιλια απο προϊοντα χοιρινου με μερικες απο τις εξαιρετικες τερινες για τις  οποιες υποτιθεται οτι ειναι ξακουστο το Μπιστρο.  Μονο και μονο για αυτες πρεπει να  ξαναπαω συντομα.  Η μια μαλιστα σε συνδιασμο με χουρμα ηταν μια εκπληξη.  Ενα κομματι πατε ντε φουα γκρα ειναι οτι πιο νοστιμο εχω δοκιμασει σ’ αυτη την πολη και μια μπαγκεττα που μονο σε παρισινο φουρνο μπορεις να βρεις.  Οι μικρες ελιτσες νισουαζ αλλα και οι αλλες οι πρασινες μεσα σε φρουτωδες αγγουρελαιο ηταν πικρουλες και υπεροχες.

p4050098

Assiette de cochonnailles

Pork rillettes, pork terrine, shaved French Ham, Dry saucisson

with cornichons and country toast

foie gras pâté, pâté en croûte, grain Dijon Mustard

and pickled vegetables

p4050097

Salade Niceoise

επιλογη του Ερρικου συνοδευομενη με κροστινι και πατε ελιας.

Το Café du Parc περιστασιακα τιμα μια τοπικη κουζινα της Γαλλιας.  Ο Μαρτης και ο Απριλης ειναι αφιερωμενες στη Νορμανδια.   Πηρε τό μάτι μου σε καποιο διπλανο τραπεζι κατι χτενια ψητα πασπαλισμενα  με ψιλο φουντουκακι. Και φυσικα το calvados σε πρωτη ζητηση.   Ισως να το εχετε παρατηρησει, αλλα ενθουσιαζομαι οταν ανακαλυψω κατι καλο στην πολη μας.  Οπως και το ..καταστημα στην επομενη φωτογραφια.  Ειχαμε προβλημα ποιο να πρωτοδιαλεξουμε.  Αλλα  .. επεμενε ο Ερρικος.

p4050077

cherry blossom festival 2009 – part IΙI (με λιγο μπλα μπλα)

April 8, 2009

Μαζι με την τελευταια αναρτηση απο την Κυριακατικη βολτα στο φεστιβαλ με τις κερασιες,  εχω να αναφερω:

Επι τελους, τελειωσε ανωδυνα η μετακομιση του γραφειου απο τον τεταρτο οροφο στον τριτο.  Τα επιπλα μεταφερθηκαν την Παρασκευη μαζι με τα κιβωτια των βιβλιων.  Ποσο ευκολες ειναι τωρα οι μετακομισεις!  Τα κιβωτια αυτα ειναι πλαστικα και θελιαζουν το ενα απανω στο αλλο επανω  σε μια βαση με ροδες. Ουσιαστικα θα μπορουσα να τα ειχα κατεβασει μονη μου με το ασανσερ, αλλα οι νομοι για το τι μπορει να κανει ο καθενας ειναι αυστηροι, κι εχουν να κανουν με την ασφαλεια των εργαζομενων.  Σε δυο ωρες την Παρασκευη τα ειχα ξαναβαλει στη θεση τους. Τωρα μου μενει να κρεμασω μερικα καδρα, αλλα θα το κανω καποια στιγμη που θα λειπει ο πλαϊνος κυριος, για να μη τον ενοχλω.  Ο πρωϊνος ηλιος με ξετρελλαινει.

Στο απεναντι γραφειο ειναι ενας τυπος που τον γνωριζα απο παλια.  Καποτε ερχοταν στη δουλεια με μακρυα γενειαδα και αμπεχωνο και τον ειχα βγαλει “ο Κνιτης” . Τρομαξα να τον γνωρισω,  εχει κοψει τη γενειαδα, εχει  φαλακρυνει λιγουλακι και τα μαλλια του ειναι πια γκριζα.  Με τιποτε δεν τον λες Κνιτη,  πρεπει να του βρω αλλο παρατσουκλι, θα τον λεω “πρωην κνιτης” δε του ταιριαζει τιποτε αλλο.   Σκεφτομαι τι θα λεει και για μενα εκεινος υστερα απο τοσα χρονια που ειχε να με δει.   Και ουτε προκειται να ρωτησω!

Χτες το πρωϊ επι τελους κατεφθασε το πολυποθητο λαπτοπ που η μελισσουλα (και η Ντελ) ονομαζει μπαμπλγκαμ.  Με το tracking number της FEDEX ξερεις ακριβως ποτε θα στο φερουν και δε χρειαζεται να περιμενεις αδικα.  Ξετρελλαθηκα!  Επι τελους κραταω στα χερια μου ενα συγχρονο και φιν-φον-εστατο μηχανημα.  Καλα, και το αλλο οταν το πηρα συγχρονο ηταν, αλλα ξεσυγχρονιαστηκε με τον καιρο.  Συνδεθηκα μια χαρα και απορουσα γιατι οταν ειχαν πρωτοβγει τα VISTA ολοι πια τα εθαβαν.  Ισως γιατι προσπαθουσαν να τα βαλουν σε παλια Πι Σι χωρις αρκετη μνημη.  Αλλοιως εμενα μια χαρα μου φανηκαν.  Παρατηρησα οτι εχουν λιγο αντιγραψει το ΜΑΚ οπερεητινγκ συστεμ, μονο που η μπαρα ειναι απανω αντι κατω.  Εγκατεστησα secure shell και συνδεθηκα με τους υπολογιστες της δουλειας.  Εφερα αρκετες προσφατες φωτιγραφιες και τα μουσικα μου αλμπουμς.  Κανονισα να ερχεται το μεηλ στο λοκαλ μεηλερ,  εβαλα ελληνικο πληκτρολογιο,  ανακαλυψα τα κολπα που μπορεις να φιαξεις ευκολα αναρτηση στην Πρεςς, χωρις καν να ανεβεις στην ιστοσελιδα σου,  εφερα τα παλια μπουκμαρκς, και αισθανθηκα σαν ΜΑΪ ΟΟΥΝ ΣΥΣΤΕΜ ΑΝΤΜΙΝΙΣΤΡΕΗΤΟΡ!!!!!  Πφφ!  Ολα αυτα σε 3 ωρες. Και γουσταρω κατασταση, καλα πως μπορουσα τοσο καιρο με αυτη την παλιομπακατελα τον γαλαζιο ιπποτη;  Πφφ!

Ανημερα το Πασχα πρωϊ πρωϊ ο Ερρικος εξαφανιζεται για Ευρωπη.  Σκεφτηκα μια να τον υπνωτισω να μη φυγει Πασχαλιατικο (η ραδιουργα) αλλα δε με παιρνει, πρεπει να παει στην Αυστρια να κερδισει το ψωμι μας. Ετσι σκεφτηκα κατι αλλο (η ευελικτη ραδιουργα).  Στην Ελλαδα η Ανασταση γινεται το δικο μας Σαββατο στις 5 το απογευμα.  Καλεσα λιγους φιλους το Σαββατο μετα τις 5 για να γιορτασουμε.  Δεσποιναριον τεχνας κατεργαζεται.  Τα τσουρεκια εφτασαν απο Ελλαδα σε ειδικη συσκευασια αεροπορικως (εγω της το λεω της πεθερας μου.. εχουμε κι εδω ζαχαροπλαστειο, αλλα δεν ακουει,  της δινει χαρα λεει, και σ’ αυτο δεν μπορω να δευτερολογησω). Τωρα περιμενω και τα κουλουρακια.   Εκεινο που δε  πρεπει να ξεχασω με τιποτα ειναι να προμηθευτω μερικους σοκολατενιους κουνελους για τα παιδια, πριν τελειωσει το καθολικο Πασχα κι εξαφανιστουν.

Αυτα λοιπον τα νεα της Αλεξ… μπαρδον του Δεσποιναριου.  Ηντζοη δε σοου!  Ειναι το τελευταιο λουλουδέ,  τωρα που ξεμπερδεψαμε και καταστρωσαμε και σχεδια, ισως να μαγειρεψουμε κιολας!  Κις!

p4050104

Γεματη η πολη με τα σηματα του φεστιβαλ που συγχρονως διαφημιζουν τους χορηγους.

p4050040

.. βολτες κατω απο τις κερασιες

p4050044

Πισω απο τις κερασιες διακρινεται το Washington Monument που εχει σχημα οβελισκου και χτιστικε στη μνημη του George Washington.

p4050073

Στον λοφο γυρω απο το Washington Monument  ο κοσμος μαζευεται για να πεταξει αετο.

p4050049

Το Thomas Jefferson Memorial στη μνημη του Τομας Τζεφερσον μπροστα απο το Tidal Basin.
p4050057

Αλλη μια μαγευτικη λεπτομερεια απο τις κερασιες

p4050066

στην οχθη μιας εσοχης του ποταμου Ποτομακ.

cherry blossom festival 2009 – part IΙ (who was there?)

April 6, 2009

Ηταν εκει λοιπον …
p4050076

.. ενα σωρο τουριστες εσωτερικου, και κυριως απο το φιν φον (!)  mid-west.  Επιβιβαζονται στα διορωφα λατερνα σταϊλ πουλμαν και τους γυρνανε γυρω γυρω απο την λιμνη για να θαυμασουν τα μνημεια και τις κερασιες ξεκουραστα και ανωδυνα.  Οι κυριες  απο το μιντ γουεστ δε νομιζω να εχουν αλλα παπουτσια εκτος απο σνικερς. Τα οποια μαλιστα φορουν και στη σημερινη εκδρομη.  Καπελλακια με γεισο,  σε απιθανα χρωματα, και φυσικα φορμες γυμναστικης για να κυκλοφορουν με ανεση.  Στην καλυτερη περιπτωση τζην (αρκετα φαρδυ)  και καρω πουκαμισο να κρεμεται απ’ εξω (styl lehrit). Οι κυριοι απο το μιντ γουεστ συνηθως ακολουθουν τις κυριες, και δε μιλανε πολυ.  Πολλοι εχουν και μυστακα.  Σορτς καρω και Τ σερτ και φυσικα σοσονι και σνικερ.  Οι τουριστες απο τα νοτια στεητς ειναι συνηθως μεγαλοσωμοι,  εχουν κοντο μαλλι και ενιοτε ξυρισμενο κεφαλι, φορανε απαραιτητα σορτς   και περπατανε σα συγκαμενοι.  

p40500691

Οι αδελφες του ελεους Τερεζα και Μαρλην.

p4050074

Ο Μπομπ και η Νανσυ (λεμε τωρα, θα μπορουσε να ηταν ο Τζων και η Μαιρη)  με τον αγαπημενο τους σκυλο. 

p4050067

Ολη η Κινεζικη παροικια της Γουασινγκτων με γιαγιαδες, θειες και μωρα.  Ολοι βγαζουν αναμνηστικες φωτογραφες.  Οπου και να γυρισεις να δεις ενα χερι προτεταμενο με μια ψηφιακη.  Θα μου πητε ..εσυ τι εκανες; Α! εγω δε πιανομαι το κανω με στυλ!!   

Ολη η Ινδικη παροικια της Γουασινγτων επισης με γιαγιαδες με σαρια να σερνονται στα πεζοδρομια και στα χωματα.   Κουβαλουν μαζι τους κολατσιο (κατι σε ινδικα κεφτεδακια με καρυ και κατι ρυζια)  και στρωνονται καταχαμα στα χορταρια για να κολατσισουν.

Αμερικανοι πρεπυ με στολες Τζεη Κρου απο το Κονεκτικατ και βορρεια που μιλανε δυνατα στα παιδια και την κυρια εξηγωντας (σε αυτους αλλα και σε οποιονδηποτε βρισκεται σε ακτινα μισου χιλιομετρου) τι εστι τσερρυ φεστιβαλ και τι ειναι καθε μνημειο.

 

p4050094

Το ζευγαρακι της φωτογραφιας που βρηκε το κολπο να μη κουραζεται.  Επισης ειδα αμερικανες ντυμενες με κιμονο,  ιαπωνες  ντυμενους με κουστουμια,  νεανιδες με δωδεκαποντα (αντε να κανεις πεζοπορια με δαυτα), αφρικανους με χαλκαδες και αλλα γεωπληθυσμιακα δειγματα δειγματα κι επισης ειδα …

p4050058-1τον  Ερρικο..

p4050087-3
.. με μια τυπισσα.

earthquake in central Italy

April 6, 2009

Το σημερινο δεν το ειχα προγραματισει.  Με στεναχωρεσε ομως και γραφω δυο λεξεις.  Τι σχολια να κανει κανεις σε τετοιες καταστροφες.   Ελπιζω να βρεθει το παλληκαρακι που αγνοειται ακομα. Τα ΜΜΕ τα ελληνικα το ρεζιλεψανε το θεμα,  sensationalism  μεσα απο τραγωδιες. Μεχρι που βγαλαν αχρηστα τα ιταλικα σωστικα συνεργεια.

Τις μικρες ωρες σημερα στην   περιοχη L’Aquila της κεντρικης Ιταλιας 130 χιλιομετρα ανατολικα της Ρωμης, σημειωθηκε ενας απο τους ισχυροτερους  και πολυνεκροτερους σεισμους  της γειτονος τα τελευταια χρονια.  6,3 βαθμους της κλιμακας ριχτερ σημειωσαν οι σεισμογραφοι και επιβεβαιωνει η υπηρεσια USGS (U.S Geological Survey). Αργοτερα καταγραφηκαν και μικροτερες σεισμικες δονησεις επιβεβαιωνοντας οτι  ο πρωτος, ηταν ο κυριως σεισμος. Οι δυο φωτογραφιες  που που ακολουθουν ειναι απο την Ιταλικη εφημεριδα Corriere Della Sera.  Περισσοτεροι απο 100 νεκροι και χιλιαδες αστεγοι ειναι μεχρι στιγμης ο απολογισμος. 

(Graffiti Press)

L'Aquila (Emmevì)

Στον χαρτη (USGS webpage) βλεπουμε ακριβως το επικεντρο του σεισμου.

shake-map-of-earthquake-m-001

 

Απο την ιστοσελιδα των TIMES (ανοιξε η γη και καταπινει)

 italy_quake_5

Η προηγουμενη  δυνατη σεισμικη δονηση στην Ιταλια εγινε το Νοεμβρη του 1980 στην πολη Irpinia.   Σημειωμα απο τον αγαπημενο φιλο μας Ινιατσιο που κατοικει μερικα χιλιομετρα δυτικα απο το επικεντρο, στους προποδες της ορεινης περιοχης της Λ’ Ακουϊλα και που απαντησε στα ανησυχα μυνηματα μας.  Σεισμοι, λιμοι  και παντος ειδους καταποντισμοι.  Ας μην βρουν κι αλλους νεκρους. 

“Dear Erricos,

thanks, everything is ok with us but last night we and our house have been shaking around as crazy. It was the worst Earthquake we ever felt in our lives (including the one I felt in Pasadena about 22 years ago and the ones Sveta felt in Uzbekistan).  Perhaps Sir Francis Drake, idiorio, pera and co. did something about it?
Ciao
Ignazio “

cherry blossom festival 2009 – part I

April 5, 2009

Mια πολυ συντομη αναρτηση αποψε, με τεσσερεις φωτογραφιες απο τη γιορτη των ανθισμενων κερασιων. Περνώ μια υπεροχη μερα κοντα στις λουλουδισμενες κερασιες και οχι μονο. Θελω να σας φερω φωτογραφιες απο ολη τη βολτα. Δεν θα μπορεσω  ομως αποψε.   Φερνω μονο τεσσερεις φωτογραφιες αφιερωμενες στο αγαπημενο ΝΟΗΜΑ απο τη μακρυνη Ιαπωνια. 

p4050045

Το 1912 ο δημαρχος του Τοκιο χαρισε στην πολη της Washington 3000 κερασιες σε ενδειξη φιλιας των δυο πολεων.

p4050054

SAKURA “the flowering cherry tree”

p4050061

Cherry trees over the Mirror Lake

Το 1954 ο Ιαπων Πρεσβυς στις ΗΠΑ χαρισε στην πολη, ενα πετρινο φαναρι 300 χρονων, στην εκατοστη επαιτειο της πρωτης συμφωνιας ειρηνης και φιλιας μεταξυ Ιαπωνιας και Ηνωμενων Πολιτειων. Το φαναρι που ζυγιζει επτα τοννους αναβει καθε χρονο τετοια εποχη σημειωνοντας την εναρξη του φεστιβαλ των ανθισμενων κερασιων. Σας φερνω μια σημερινη φωτογραφια του φαναριου που εχει δεχθει την επιθεση.. πιτσιρικαριας.

p4050062

Στον επιλογο για αποψε, δινω υποσχεση να φερω περισσοτερες φωτογραφιες απο τη σημερινη βολτα. Περπατησα πολλες ωρες, η λιακαδα ηταν απιστευτη. Ανακαλυψα ενα υπεροχο μπαρ και μπιστρο και νομιζω οτι η αποτομη εκθεση τοσες ωρες στον ηλιο, μου προκαλεσε χωρις να το καταλαβω μια μικρη αφυδατωση. Το δανεικο..λαπτοπ με ταλαιπωρει με τις φωτογραφιες κυριως με την επεξεργασια. Ευχομαι καλη εβδομαδα, παω να πιω μερικα μπουγελα νερο ακομα και να πεσω ξερη!

smithsonian – the castle gardens – zoom

April 4, 2009

 

smi9

Το Smithsonian Institution ειναι ισως το μεγαλυτερο πολιτιστικο κρατικο συγκροτημα στις Ηνωμενες Πολιτειες  και περιλαμβανει 19 μουσεια, 9 ερευνητικα κεντρα, και τον ζωολογικο κηπο της πολης. Το  Smithsonian Institution ιδρυθηκε απο δωρεα του βρεττανου  James Smithson και  η εισοδος σε ολα τα μουσεια ειναι δωρεαν.  Το Καστρο που βλεπετε στη φωτογραφια ειναι το παλαιοτερο κτιριο του Smithsonian Institution στην Mall της Washington D.C.  Στεγαζει  τις διοικητικες υπηρεσιες  του οργανισμου και περιστασιακες καλλιτεχνικες εκθεσεις.  Μερικες αιθουσες του καστρου ενοικιαζονται για συγκεντρωσεις και συνεστιασεις.  Με την ευκαιρια της προσφατης επισκεψης μου,  σας φερνω μερικες φωτογραφιες, απο τους κηπους του καστρου.  Εβρεχε, φυσαγε και ο αερας ειχε ρημαξει τις μανολιες.   Καλη Κυριακη σε ολους.

smi8

smi5

smi4

smi7

smi6

sm1

Qadir, ενας Αφγανος Οδυσσεας (Qadir, an Afghan Ulysses)

April 3, 2009

francophoniedckantir_sm.jpg

Παρακολουθησα ενα συγκλονιστικο ντοκυμαντερ, την Τεταρτη το βραδυ στο S. Dillon  Ripley Center του Smithsonian κατω στο D.C.  Στα πλαισια του πολιτιστικου  φεστιβαλ Francophonie 2009, κρατη- εκπροσωποι του οργανισμου, μεταξυ των οποιων και η Ελλαδα παρουσιασαν στην πολη μας μια σειρα συναυλιων, σεμιναριων και κινηματογραφικων εργων παγκοσμιου ενδιαφεροντος. Η Ελλαδα συμμετειχε με το ντοκυμαντερ της Αννετας Παπαθανασιου “Καντιρ, ενας Αφγανος Οδυσσεας”.

Το ντοκυμαντερ απεσπασε το πρωτο βραβειο στο φεστιβαλ “Fiction Fest ” της Ρωμης το 2008.  Η ιστορια ξεκινα στην Αθηνα του σημερα, οπου η σκηνοθετις γνωριζει τον αφγανο μεταναστη Καντιρ και αποφασιζει να τον βοηθησει να ξαναβρει την χαμενη του οικογενεια στο Αφγανισταν,  εννεα χρονια αφ’ οτου εφτασε στην πατριδα μας με μια βαρκουλα απο τα παραλια της Τουρκιας.  Συγχρονως αποτυπωνει καθε του βημα σ’ αυτη την ταινια.

Μικρο παιδακι στο δημοτικο σχολειο ηταν ο Καντιρ, οταν οι Ταλιμπαν εισεβαλαν στην Καμπουλ και θερισαν τον κοσμο.  Τα παιδια στην ταξη του κρατηθηκαν αιχμαλωτα για αρκετες μερες.  Οταν αφεθηκαν ελευθερα, ο μικρος Καντιρ  δεν μπορεσε να ξαναβρει την οικογενεια του.  Σε μια πετρα να κλαιει τον βρηκε καποια αλλη οικογενεια, και τον πηρε μαζι της στο Πακισταν. Απο εκει ο Καντιρ βρεθηκε να ταξιδευει βορειοδυτικα προς το Ιραν και κατοπιν στην Τουρκια, σε ενα ταξιδι που κρατησε μερικα χρονια. Η μετακινησεις φυσικα με τα ποδια. Στην Τουρκια τα πραγματα ηταν δυσκολα, γιατι οι αφγανοι προσφυγες ηταν στο στοχαστρο των τουρκικων οπλων.  Τα καταφερε να φτασει στα παραλια της Τουρκιας και να περασει στη χωρα μας.  Ετσι το ειχε σχεδιασει με μερικους αλλους, και τελικα καταφερε να φτασει στον προορισμο του.

Qadir Enas Afganos Odysseas

Στην Ελλαδα ο Καντιρ πηγε στο σχολειο και σπουδασε ηλεκτρονικους υπολογιστες. Απεκτησε αδεια επαγγελματος και εργαζεται στην Αθηνα. Η Οδυσσεια του αφγανου μεταναστη, αρχιζει στην Καμπουλ, τριγυρνωντας στις γειτονιες, και προσπαθωντας να αναγωρισει περιοχες και ανθρωπους, που θα μπορεσουν να τον φερουν σε επαφη με την οικογενεια του. Βρισκει μια Καμπουλ ρημαγμενη. Με δακρυα προσπαθει να εξηγησει στα κινηματογραφικα συνεργεια, ποσο ομορφη πολη ηταν πριν απο τον πολεμο. Οι δρομοι κατεστραμενοι και χωματινοι, το ποταμι μεσα στα σκουπιδια, ο κοσμος συγκρατημενος αλλα με καλη διαθεση να του δωσει οποια πληροφορια ηθελε.  Το χωμα συννεφο, δινοντας σε ολη την πολη αυτο το καφε χρωμα και την αποπνικτικη ατμοσφαιρα. Μεσα στα σπιτια ομως, μεσα στα ματια των ανθρωπων,  εκτος απο τον φοβο ο κινηματογραφικος φακος αποτυπωνει μια βαθεια κουλτουρα που κανεις δεν μπορει να ξερριζωσει.

Με τη βοηθεια του κοσμου και με συνεχεις μετακινησεις προς τα βορρεια της χωρας. στην πολη Μαζαρε Σαριφ κοντα στο Ουζμπεκισταν, βρισκει επιτελους καποιαν ακρη.  Καποιος γνωριζει τους γονεις του, οι οποιοι εχουν καταληξει στο χωριο που ο ιδιος γεννηθηκε. Ετσι φτανει και η μεγαλη στιγμη της συναντησης. Η οικογενεια που εχει ειδοποιηθει απο τον μεσολαβητη,  περιμενει τον Καντιρ σε ενα μικρο αεροδρομιο κοντα στο χωριο.  Μεχρι εκεινη την στιγμη, τον ειχαν για χαμενο.  Η σκηνες που η οικογενεια σμιγει ειναι  συγκλονιστικες. Η μητερα αρχιζει ενα ατελειωτο μοιρολοϊ που ισως να μαζευε ολα αυτα τα χρονια που νομιζε οτι δε θα ξαναδει το παιδι της.  Ο πατερας λεει οτι οταν λειπει ενα παιδι, τα ματια κλεινουν, κι οταν γυριζει, ανοιγουν.  Η οικογενεια γιορταζει την επιστροφη του παιδιου με συνεστιασεις και χορους.  Εκει στα χωματινα σπιτια με τα χειροποιητα κιλιμια στο πατωμα και τους γυμνους τοιχους.

Ο Καντιρ ταλαντευεται αναμεσα στην μονιμη διαμονη του στο Αφγανισταν και στην επιστροφη του στην Ελλαδα. Διαλεγει το τελευταιο γιατι φοβαται  την ασταθεια στη χωρα του αλλα αγαπα και τη χωρα μας που του εδωσε την ευκαιρια να γινει και να δημιουργηει κατι. Γυρνα στην Ελλαδα αλλα οχι πριν αρραβωνιαστει με προξενιο μια εξαδελφη του υστερα απο πιεση της οικογενειας. Τωρα προσπαθει να  σταθει λιγο καλυτερα οικονομικα για να μπορεσει να φερει την Φατμε στην Ελλαδα και να γινει ο γαμος.

Αυτη ειναι η ιστορια του Καντιρ.  Εφυγα με την καρδια φουρτουνιασμενη και το μυαλο φορτωμενο σκεψεις.  Ποσοι ακομα σαν τον Καντιρ ξερριζωμενοι μεταναστες δεν τα καταφεραν ποτε να βρουν την οικογενεια τους; Ποσοι χαθηκαν στο δρομο, στο μονοπατι, στη βαρκα, στην απελπισια;  Ποσοι σημερα βρισκονται σε καποιο δρομο χωρις να ξερουν που θα τους βγαλει ; Και ποσοι βλεπουν τα παντα να χανονται και ομως προχωρανε ξυπολητοι για να βρουν μια φιλοξενη γωνια;

Πως χανονται ετσι οι πολιτισμοι, τα μνημεια  (καταστροφη των δυο μνημειων του Βουδα) και πως η ομορφια γινεται μιζερια;

Που θα φρασει αραγε αυτη η αποικιοκρατια και ποσο θα μεταβαλλει τους αλλους πολιτισμους;  Ποιος σημερα ασχολειται με δημογραφικα μοντελα (υπαρχουν αραγε;) και με την  προβολη τους σε κοινωνικα και πολιτιστικα επιπεδα;   Η μεταναστευση δε ειναι πια περιστασιακες μετακινησεις, ειναι συνεχεις και απροβλεπτες.  Πως μπορει ενα κρατος να βρει λυσεις αποτελεσματικες; Ειναι δυνατον να υπαρξει μια μεταναστευτικη πολιτικη σε επιπεδο Ευρωπαϊκης Ενωσης.

Η Ελλαδα στατιστικα θεωρειται απο τις χωρες με μεγαλη ανθρωπιστικη αντιμετωπιση στο προβλημα των μεταναστων.  Οι γειτονες προς δυσμας προβαινουν σε απαραδεκτες και αποτροπαιες ενεργειες για να εμποδισουν την αποβαση τους στη χωρα τους.  Απο την αλλη μερια καθε μικρη χωρα που αυτες τις πονηρες μερες υποφερει γενικα, τι μπορει να πρωτοκανει.  Η απελαση μεταναστων πολλες φορες σημεινει την καταδικη τους.  Αυτες οι σκεψεις ειναι που με εκαναν να αναρωτηθω για λυσεις σε ευρωπαϊκο επιπεδο.

Τελειωνω με μερικες ακομα πληροφοριες:

Η  σκηνοθετις Αννετα Παπαθανασιου εχει γυρισει αρκετα ντοκυμανταιρ παγκοσμιου ενδιαφεροντος. Ενα απο αυτα ειναι και το Τσουνάμι – Ένα Χρόνο Μετά’  (κινηματογραφικο οδοιπορικο στην Ινδονησια) που προβληθηκε στο Φεστιβαλ κινηματογραφου Θεσσαλονικης το 2006.  Υπαρχει και καποια συμμετοχη της στο επερχομενο φεστιβαλ ντοκυμαντερ στο Αμστερνταμ, αλλα δεν μπορεσα να βρω περισσοτερες πληροφοριες.

Η αιθουσα προβολης (σε στυλ 1950)  ηταν γεματη.  Ελληνες (μας ειδοποιει η κυρια Κοσμιδου συμβουλος πολιτιστικων εκδηλωσεων του Προξενειου) , γαλλοφωνοι μελη του οργανισμου Francophonie,  αλλα και Αμερικανοι που βρεθηκαν  στο Αφγανισταν την εποχη της εισβολης, ηταν παροντες.  Η Ανεττα Παπαθανασιου και η χωρα μας προβληθηκαν με ενα πραγματικα υπεροχο εργο.

Το ντοκυμαντερ ειναι παραγωγη της ΕΡΤ με την υποστηρηξη του υπουργειου εξωτερικων, του Orizontas Greek Film Centre και της  Al-Jazeera.

 

smi1

S. Dillon  Ripley Center, Washington DC. Wednesday, April 1st 2009 (it was a rainy day)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 30 other followers