Skip to content

τσικ

January 6, 2009

Με ξυπναει περιεργα το τσικ τσικ στο φεγγιτη.  Η παγωμενη βροχη που μας υποσχεθηκαν απο χτες εφτασε.  Σε καλο τους πια αυτοι οι μετεωρολογοι να μη πεφτουν ποτε εξω.    Δυστυχως το κακο προβλεπεται να συνεχιστει ολο το βραδυ, και να ξημερωσει η Τεταρτη με ενα ποντο παγο στο δρομο.

Θεουλη μου των χαμηλων βαρομετρικων, κανε ενα μινι λοκαλ γουωρμινγκ, να ανεβει ο πυρετος στην ατμοσφαιρα, για να κουλαρω λιγο!  Στρεσσαρομαι με τους παγους.  Οδηγουν και τα παιδια εξω.  Εγω που να ξεμυτισω;  Μια φορα την επαθα και οταν βγηκα σωα περπατωντας απο τους θαμνους ειπα .. οι ταρζανιες τελος!    Εαν θα πεθανω μπορει να ειναι απο μπλογκοσυμφορηση, αλλα απο παγο δεν θα ειναι.  Τωρα βεβαια μεγαλα λογια λεω, γιατι ειμαι και το ζωντανο παραδειγμα του “οσα φερνει η στιγμη δε τα φερνει ο χρονος” .

p1010016

Με κοιμιζει γλυκα το τσικ τσικ της φωτιας.  Με ζεσταινει με γλυκαινει, με ηρεμει.  Δε θα γραψω ποστ αποψε (αυτο δεν ειναι ποστ της προκοπης, ειναι μπλα μπλα)  Θα ονειρευτω κατι πολυ ομορφο.  Η φωτια μεσα και ο παγος εξω ας παιξουν ο καθενας το παιχνιδι του.  Τσικ τσικ…

Συννεφιασμενη Κυριακη – revisited

January 5, 2009

Δεκαεξη Γεναρη, 2008 (περιπου ενα χρονο πριν)

Παρακολουθω στην δορυφορικη τηλεοραση την ταινια “Για το ψωμι και για τον ερωτα” σε σκηνοθεσια Γιωργου Ζερβουλακου  και σεναριο Νεστορα Ματσα.και κανω μια αναρτηση στο “δεσποιναριον” του μπλογκερ. Η ταινια αργοτερα μετονομαστηκε σε “Συννεφιασμενη Κυριακη”  αφου η ομωνυμη επιτυχια του Βασιλη Τσιτσανη ακουστηκε για πρωτη φορα εκει. Στην ταινια επαιζαν: Δάφνη Σκούρα, Μιχάλης Νικολινάκος, Ρίκα Διαλυνά, Θανάσης Βέγγος, Ανέστης Βλάχος, Δήμος Σταρένιος

η φωτογραφια ειναι απο την ιστοσελιδα του φιλτατου Σ.Π που εχει μια εξαιρετικη  συλλογη ταινιων του μεγαλου Θαναση Βεγγου

Δεκαοχτω Δεκεμβρη, 2008
Παιρνω στο μεηλ σχολιο απο τον ιδιο τον σκηνοθετη της ταινιας Γιωργο Ζερβουλακο. Τριβω και ξανατριβω τα ματια μου και δεν το πιστευω οτι ενας μεγαλος του ελληνικου κινηματογραφου αφηνει σχολιο σε μενα.

Anonymous said…

Αχ δεσποινάκι μου, μου άναψες σβυσμένες μνήμες μετη ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΈΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ.Είμαι φρέσκος στο δύκτιο, τώρα το είδα.
Πάνε κάπου πενήντα χρόνια που γύρισα την πρώτη μου ταινία Συννεφιασμένη Κυριακή,σκηνοθέτης και παραγωγός παρακαλώ. Ήμουνα τότε 23 χρονώ, παντρεμένος είχα και τον Τάκη.
Τέλειωσε η ταινία με τη βοήθεια φίλων, προπαντός του Μεγάλου Βασίλη Τσιτσάνη και του Τεράστιου Ορέστη Λάσκου.Την πήρανε δύο αίθουσες η Έλλη και το Άστρον.
Με αγωνία περίμενα Τεττάρτη πρώί στημένος στο περίπτερο τις κριτικές.
Πέρνω την πρώτη σοβαρή εφημερίδα και αντι κριτικής βλέπω δυό αράδες.
-Η Ταινία βέβαια ως ταινία δεν είναι κακή!
Μένω ξερός από την σουρεάλα και τρέχω στο Λάσκο μετη φιλάδα στο χέρι.
Ο Ορέστης γελούσε εύκολα αλλά σ αυτήν την περίπτωση χτυπιότανε.
-Πιάσε χάρτι και γράφτους μου λέει:
“Η ταινία ως ταινία σίγουρα δεν είναι κακή, είναι όμως κάκιστη ως κάθετος εφόρμησης ή ως εγγειοβελτιοτικό έργο!¨
Όλοι αυτοί ρε Γιώργη δεν πατσίζουν ούτε με μιά αρχιδότριχα σου. Είσαι 23 χρονών ρέ!
Στείλε το χαρτί και να δεις πως θα το κάνουν γαργάρα!Τόση λεβεντιά

Α ρε ΜΕΓΆΛΕ ΟΡΈΣΤΗ.
Η ταινία παρ΄όλο που δεν ήτανε κακή δουλεψε.Ο Τάκης μεγάλωσε και δουλέύει στο σινεμά. Είμαι πενήντα χρόνια στο κουρμπέτι κι οι κριτικοί ακόμα να πατσίσουν!

Υ.Γ. Η κύρία που παιζει την πόρνη είναι η Λιάνα Μιχαήλ. Τά τραγούδια της ταινίας θα σου τα στείλω. ευχαριστώ,
WWW. GEORGEZERVOULAKOS.BLOGSPOT.COM

Πεντε Γεναρη, 2009
Φτανει με τον ταχυδρομο το πακετο.  Η αυθεντικη εκτελεση δυο τραγουδιων του Βασιλη Τσιτσανη με ερμηνευτρια τη Λαουρα.  Βαζω εδω τους στιχους.

Το Καραβι (Τσιτσανη-Βιρβου)

Ο καθένας άνθρωπος, μοιάζει με καράβι
που θαλασσοδέρνεται βράδυ και πρωί
Κι ο βαρύς ο πόνος του, το κορμί του σκάβει
ώσπου το λιμάνι του κάποτε θα βρει

Είμαι κι εγώ ένα καράβι τσακισμένο
κι από σένα λίγη αγάπη περιμένω
Στη μεγάλη θάλασσα, που ζωή τη λέμε
μας χτυπούν τα βάσανα με απανθρωπιά

Στη μεγάλη θάλασσα, κάθε μέρα κλαίμε
Όμως υπομένουμε, μα ως πότε πια
Είμαι κι εγώ ένα καράβι τσακισμένο
κι από σένα λίγη αγάπη περιμένω

Σατραπισσα με λενε (Τσιτσανης – Βλαχος)

Σατράπισσα με λένε μα και μπαμπέσα,
γιατί στον έρωτά μου δεν έχω μπέσα.
Αυτά τα λεν οι άνδρες που μ’έχουν κάψει
κι όποιος με θέλει τώρα μαύρα ας τα βάψει.

Ολα μου τα νιάτα για τον άντρα χαράμισα,
μα δε βρήκα αγάπη αληθινή,
τώρα τους αλλάζω όλους σαν τα πουκάμισα
και γλεντάω την παλιοζωή,
τώρα τους αλλάζω όλους σαν τα πουκάμισα
και γλεντάω την παλιοζωή.

Ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω,
τώρα τους αλλάζω όλους σαν τα πουκάμισα
και γλεντάω την παλιοζωή.

Φωτιές δε βάζω άλλες μεσ’ στην καρδιά μου,
θα τη γλεντήσω τώρα την ομορφιά μου.
Απ’ τη σκλαβιά του άντρα για πάντα βγήκα,
γιατί τον έρωτά τους σκάρτο τον βρήκα.

Ολα μου τα νιάτα για τον άντρα χαράμισα,
μα δε βρήκα αγάπη αληθινή,
τώρα τους αλλάζω όλους σαν τα πουκάμισα
και γλεντάω την παλιοζωή,
τώρα τους αλλάζω όλους σαν τα πουκάμισα
και γλεντάω την παλιοζωή.

Ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω,
τώρα τους αλλάζω όλους σαν τα πουκάμισα
και γλεντάω την παλιοζωή.

Ολα μου τα νιάτα για τον άντρα χαράμισα,
μα δε βρήκα αγάπη αληθινή,
τώρα τους αλλάζω όλους σαν τα πουκάμισα
και γλεντάω την παλιοζωή,
τώρα τους αλλάζω όλους σαν τα πουκάμισα
και γλεντάω την παλιοζωή.

Ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω.

Ευχαριστω το Γιωργο Ζερβουλακο για τα τραγουδια, για το ντοκυμαντερ και για το λαογραφικο του πονημα “Κεκραγαρια” .  Ειμαι πολυ συγκινημενη.  Το μπλογκινγκ με εχει παει σε μονοπατια που ποτε δεν φανταζομουνα.

Pier 1 Embarcadero Ferry Plazza (part 2 inside)

January 4, 2009

pc110140

Embarcadero market και παλι λοιπον, και σημερα θα επισκεφτουμε τον εσωτερικο χωρο και θα περιπλανηθουμε στις μονιμες εκθεσεις και αγορες.  Εδω ο επισκεπτης μπορει να βρει ολα τα τοπικα προϊοντα  που εχουν σχεση με το φαγητο αλλα και μια μεγαλη ποικιλια εισαγωμενων. Μπορει να αγορασει σκευη για την κουζινα αλλα ακομα να απολαυσει τον περιφημο Peete’s coffee μαζι με ενα καταφρεσκο κρουασαν η ενα τραγανο funnel cake.

Στο ψαραδικο καταφρεσκα ψαρια απο ολη την Αμερικη αλλα κυριως θαλασσινα που σου ερχεται να τα .. ρουφηξεις επι τοπου.

Στο καταστημα με τα τυρια, ουρες ο κοσμος και ακριβως διπλα τυχαια η εσκεμμενα ο φουρνος της αγορας.

Χαζεψα πολυ ωρα σε ενα καταστημα με προϊοντα εισαγομενα απο μεσογειακες χωρες.  Εχω μια αδυναμια σε κατι γλυκειες κρατσανιστες πιτουλες ισπανικης προελευσης που λεγονται “tortas de aceite”  και γινονται με ελαιολαδο.  Για πρωτη φορα τις βρηκα σε παραλλαγη με αμυγδαλο.  Με τη Δαφνη πηραμε ενα πακετακι και το εξαφανισαμε επι τοπου πριν ξεκινησουμε για την βολτα μας στο  Noe Valley. Πηραμε και ενα πακετακι για τον μπαμπα μας πεσκεσι.

Σε αλλο καταστημα πανδαισια μανιταριων.  Μυριζει γη! Ειδικοι σου εξηγουν για τα ειδη και σε εφοδιαζουν με συνταγες και ιδεες.

Στον εσωτερικο χωρο υπαρχει και το γνωστο καταστημα sur la table παραδεισος του γκατζετακια μεγειρα. Εδω μπορει να βρει κανεις μια λιστα με ολα τα καταστηματα που φιλοξενει το ιστορικο κτιριο.

pc130135

Θελω να κλεισω την ενοτητα με τις αναρτησεις για την αγορα στο Εμπαρκαντερο με μια ταμπελα που ειδα εξω απο ενα καταστημα με ακριβα σερβιτσια και αντικες για την κουζινα. Αν αυτο δεν ειναι απειλη..τοτε τι ειναι;

pc130133

Pier 1 – Embarcadero Ferry Plaza (part 1 outside)

January 3, 2009

pc130139

Πανδαισια χρωματων ολα τα Σαββατα του χρονου η λαϊκη αγορα στην αποβαθρα 1 (Pier 1) στο Σαν Φρανσισκο της Καλιφορνιας.   Η αποβαθρα 1 ειναι αφετηρια Ferry για παραπλησιες  πολεις στον κολπο του Σαν Φρανσισκο οπως το  Sausalito, Oakland, Alameda, και Larkspur.

Καθε φορα που επισκεπτομαι την πολη θα περιλαμβανεται κι ενα Σαββατοκυριακο,  και το πρωϊνο του Σαββατου ειναι παντα αφιερωμενο σε επισκεψη στην αγορα. Βεβαια ως επισκεπτρια στην πολη δεν μπορω να ψωνισω ολα αυτα τα υπεροχα προϊοντα αλλα η βολτα και το χαζι στην πρωϊνη παγωνια του Δεκεμβρη ειναι κατι παραπανω απο αναζωογονητικη.

Μαθαινω τοσα πολλα περπατωντας αναμεσα στους παγκους, παρατηρωντας τα τοπικα προϊοντα και μιλωντας με τους ανθρωπους.  Οι ανθρωποι στην Καλιφορνια ειναι εξαιρετικα φιλικοι και εχουν ολη την υπομονη – παντα  με χαμογελο – να σου εξηγησουν για τα προϊοντα τους και τις καλλιεργειες τους.

Η Σαββατιατικη αγορα ειναι “farmer’s market”  που σημαινει οτι οι ιδιοι οι αγροτες κατεβαινουν απο τις ευφορες κοιλαδες φερνοντας καλουδια που τα μεταφερουν οι ιδιοι σε μεγαλα βανς.

Οργανικες καλλιεργειες φερνουν εδω νοστιμωτατα φρουτα και λαχανικα.  Στο πανηγυρι του Σαββατου μπορει ο επισκεπτης να συναντηθει με εξοχους σεφ της πολης που ερχονται για να προμηθευτουν τα υλικα των δημιουργιων τους.  Το δεσποιναριον μεθαει με τις μυρωδιες των φρεσκων βοτανων αλλα και με το φρεσκοψημενο χωριατικο ψωμι (μεσα στην παγωνια αυτη η μυρωδια ειναι βαλσαμο) και τα τοπικα τυρια.  Το καλυτερο που εχει να κανει ο επισκεπτης ειναι να αγορασει ενα φρατζολακι και λιγο τυρι επι τοπου και να το γευθει εκει ατενιζοντας το πηγαινε ελα των φερρυ μποουτ.

Οι ευφορες κοιλαδες της Καλιφορνιας που το κλιμα τους παρομοιαζεται με αυτο της βορρειας μεσογειου,  παραγει υψηλης ποιοτητας κρασια και λαδια.  Οι παραγωγοι κρασιων και οι λαδεμποροι ειναι αναποσπαστο κομματι της αγορας.  Στους παγκους τους βρισκεις παντα δειγματα για να δοκιμασεις πριν αποφασισεις να ψωνισεις κατι.  Παντα με πιανει μια λυπη που δεν μπορω να κουβαλησω ολη αυτη την ποιοτητα και φρεσκαδα στην κουζινα μου.   Δοκιμαζω ομως οτι μπορω.

Στην προσοψη του κτιριου μαζευονται καθε Σαββατο κηπουροι με δικες τους καλλιεργειες,  τωρα τις γιορτες με μικρα χριστουγεννιατικα δενδρα αλλα και τεραστιες ποσοτητες ευκαλυπτου που χωρις αμφιβολια ειναι το δενδρο της Καλιφορνιας. Ο κοσμος φευγει με αγκαλιες γεματες απο τα αρωματικα κλαδια. Και φυσικα η τιμη δεκα φορες μικροτερη απο την αναλογη των δικων μας στην ανατολικη ακτη.

Στο πισω μερος τηου κτιριου ειναι οι παγκοι με τα οπωροφορα, τα λαχανικα, τα μανιταρια, τις ελιες και τα αλλα φρεσκα και λαχταριστα προϊοντα. Ολα προστατευμενα κατω απο τζαμαριες τηρωντας ολους τους  κανονες υγειινης.   Ουρες ο κοσμος σε σταντ που ετοιμαζουν επι τοπου ομελεττες απο αυγα αλανιαρας κοτας.   Μεσα σε μια ωρα βολτας στην αγορα εχεις προσλαβει χιλιαδες εικονες κι εχεις χορτασει  απο χρωματα και ευωδιες που εναλασσονται με την ιδια ταχυτητα που μεταφερεται το βλεμμα σου.

Εδω θα κλεισω την αναρτηση με την υποσχεση να σας φερω στην επομενη αναρτηση εικονες απο την μονιμη αγορα που στεγαζεται μεσα στο κτιριο και που ειναι εξ’ ισου ενδιαφερουσα και ξελογιαστρα.  Καλη περιπλανηση.

pc130100

fashion talk

January 1, 2009
tags:

Harper's Bazaar Cover Jan 01, 2009

Tο εξωφυλλο του Ιανουαριου του περιοδικου Μπαζαρ εχει μια  ωραιοτατη φωτογραφια της Βικτωρια Μπεκαμ που νομιζεις οτι ειναι ντυμενη με ενα συννεφο.   Το τευχος του Φεβρουαριου εχει μια παρομοια μεταξωτη κατακοκκινη τουαλεττα του Roberto Cavalli, που την αναδεικνυει τελεια η Σκαρλετ Γιοχανσον .  Και τα δυο εξωφυλλα φαινεται σα να εχουν βγει απο εικονογραφημενα παραμυθια με νεραϊδες.  OUT  οι λεπτες ντραπε τουαλεττες που βλεπαμε περσυ και IN το πριγκιπικο στυλ.  Δε ξερω αν θα χωρεσει το τεραστιο φουρω σε ενα κοινο αυτοκινητο, η αν θα πρεπει να ξαναφερουμε στους δρομους τις αμαξες.  Ετσι που τη βλεπω την φρεσκοκουρεμενη Βικτωρια ειναι σα την Σταχτοπουτα, που περιμενει δωδεκα η ωρα να την σωσει η νεραϊδα νονα της.  Φανταζομαι μαλιστα οτι κατω απο τα μεταξωτα λουλουδιασμενα layers  της δημιουργιας του οικου Dolce & Gabbana, φορα γυαλινα γοβακια.

Οταν χαζευα την Vogue παλιοτερα μου ελεγε η μαμα.  Αυτα ειναι πολυ εξεζητημενα,  δεν υπαρχει τιποτα που να μπορουμε να το φορεσουμε εμεις.  Διαφωνουσα τοτε μαζι της με το σκεπτικο οτι μπορει να μη φορεσουμε το ιδιο μοντελακι (ποιος θα δωσει εφτα χιλιαδες ευρω για ενα φορεμα;) αλλα βλεπουμε τα trends,  ξεσηκωνουμε στυλ και χρωματα, χτενισματα και μακιγιαζ.  Εν μερει η αισθητικη πλεον κατασκευαζεται απο την βιομηχανια της μοδας.  Και ολες οι γυναικες εχουμε προγραματιστει στο να μας αρεσει οτι μας δειχνουν.  Οι πιο λογικες συνεχιζουν να ισχυριζονται “φοραμε οτι μας πηγαινει”,  αλλα παντα το προσαρμοζουν στις γενικες γραμμες των προτασεων των σχεδιαστων.   Βλεπω αυτες τις φουστιτσες – μπαλλονια που ταιριαζουν μονο στο 1/1000 των γυναικων που ακολουθουν τις μοδες.  Και εκει παλι το να φουσκωνεις τους γοφους επιτηδευμενα, δε συμβαδιζει με τη λογικη του να κανεις διαιτα  μονιμως για να εισαι λεπτη.   Αισθητικα δεν μου αρεσουν, οπως ποτε δεν μου αρεσαν οι τετραγωνες πλατες, τα μπεϊμπυ ντολ κοψιματα, τα φουσκωτα μανικακια και τα εμπριμε λουλουδατα φορεματα.  Στην ιστορια της γυναικειας μοδας οταν αφαιρεθηκαν απο τους ωμους οι ογκωδεις βατες αισθανθηκα οτι η μοδα αρχισε να ερχεται στα συγκαλα της κι ας επεμενε η θεια μου η Σοφια οτι “το ρουχο στεκεται πιο καλα με τις βατες”  . Τι πιο ομορφο απο  το  να διαγραφεται ενας στρογγυλος ωμος μεσα απο ενα μεταξωτο πουκαμισο;

Συνεχιζοντας την πρωτοχρονιατικη μου βολτα στα γκλαμουρε περιοδικα,  επεσα πανω σε ενα αρθρο που εξηγει πως γινονται οι τσαντες μαϊμουδες.  Πως τοσοι ανθρωποι χανουν τη δουλεια τους γιατι η παραβιοτεχνια σε χωρες της ανατολης κατασκευαζει με μηδεν κοστος αυτα τα προϊοντα.  Τα χρηματα που βγαινουν απο αυτα, τροφοδοτουν ομαδες εκμεταλλευσης ανθρωπων και φυσικα οχι τα αθωα πλασματα που τα συναρμολογουν.  Αυτο το ξερουμε πανω κατω ολοι αλλα ειλικρινα με αγγιξε το αρθρο γιατι ειχε παραδειγματα απο αυτες τις καταστασεις εκμεταλλευσης.  Γι αυτο θα ηθελα να σας πω  κι εγω να μη ψωνιζετε μαϊμουδες.  Οχι μονο γιατι ετσι βοηθαμε στην εξαθλιωση του ανθρωπινου ειδους αλλα για να πουμε και την αληθεια, ενα προίον μαϊμου κανει μπαμ σε αυτους που ξερουν να διακρινουν την ποιοτητα. Καλυτερα να παρουμε που λεει ο λογος ενα κοματι μεταξωτο υφασμα και να ραψουμε ενα σακουλι (που θα ειναι και οριτζιναλ) παρα να τρεφουμε τη ματαιοδοξια μας.  Οσοι μπορουν ας αγοραζουν τα ακριβα οριτζιναλ.  Δεν ειναι κακο. Ισα ισα οταν κινειται  η αγορα και κυκλοφορει το χρημα   ανθει το εμποριο και αυξανεται  η απασχοληση.

Τωρα το Γεναρη ολα τα αμερικανικα περιοδικα μοδας ασχολουνται με ενα ζωτικο θεμα. Τι θα φορεσει  η  Μισελ Ομπαμα  στην τελετη ορκωμοσιας σε λιγες μερες.  Ασχολουνται και με τον Μπαρακ αλλα οχι τοσο πολυ.  Ολοι οι σχεδιαστες μοδας κανουν προτασεις.  Τωρα φυσικα που γραφω αυτο το ποστ θα εχει ηδη αποφασισει, αλλα πιστευω οτι και ασπρο να βαλει ακομα θα της πηγαινει ομορφα γιατι εχει ενα γλυκο σοκολατι χρωμα και δεν θα ειναι αυτο που λεμε “σαν τη μυγα μες το γαλα”.

Η Μισελ ειναι λιγο ατσουμπαλη στο περπατημα οπως πολλες αφρο-αμερικανες.  Δε το φορανε το ψηλο τακουνι ανετα (για την πλειοψηφια μιλαμε) Δεν υπαρχει λικνισμα στην κινηση τοσο που χανει πολλες φορες οτι ομορφο φορανε. Χτες το βραδυ το παρατηρησα παλι σε δυο πανεμορφες μαυρες κοπελλες που ετρωγαν σε παραπλησιο τραπεζι.  Μολις σηκωθηκαν και προχωρησαν λιγο, χαθηκε η μαγεια.

OUT η Λωρα της συντηριλας, και IN η Μισελ της κομψης απλοτητας.

Χαζευω τις κυριες που κερδισαν τον τιτλο της πιο καλοντυμενης γυναικας.  Τα τελευταια χρονια εχει αλλαξει ο ορισμος. Οι κυριες αυτες φορανε απλα και κομψα ρουχα το βραδυ αλλα το πρωι δε διαφερουν απο μια οποιοιαδηποτε απλη γυναικα.  Με τζην, ζακετουλα και ισιο μαλλακι.  Εχουν και κορμαρες γιατι ολα αυτα σε ενα ασχημο σωμα δεν κανουν την ιδια εντυπωση, κακα τα ψεμματα.  Και φυσικα εχουν και καποιο προφιλ αλλοιως δε θα τις βλεπαμε φατσα φορα στο τευχος του Ιανουαριου της Βογκ.  Παντως το ολο κονσεπτ ειναι ενθαρρυντικο γιατι σημαινει οτι οποιαδηποτε γυναικα μπορει να ειναι καλοντυμενη μεσα στην απλοτητα της.

http://i1.iofferphoto.com/img/item/451/085/51/lips.jpgΧαζευοντας λοιπον αυτες τις μερες τα περιοδικα μοδας εχω να πω, εν περιλιψει,  οτι  φετος αν παρουμε κατι “σιμπιζακι” σαν να πηγαινουμε σε σαφαρι στην Κενυα , κατι σε δερμα πυθωνα, η ενα διπατο πεδιλο με δωδεκα λουρια, θα ειμαστε μεσα οι μανδαμες!!  Εχοντας ομως επιγνωση της οικονομικης κρισης και  της απαιτουμενης λιτοτητας, προτεινω αν δε μπορεσουμε να ικανοποιησουμε τις fashionistas εντος μας, καλο θα ηταν να επενδυσουμε σε ενα κατακοκκινο κραγιον, οπως εκαναν οι ντιβες του μεσοπολεμου.  Σας φιλω με σταμπα!

2009

December 31, 2008

goyria21

Το εθιμο του ροδιου της πρωτοχρονιας στο κατωφλι μας.

Οταν αλλαζει ο χρονος, σπαμε ενα ροδι στην εξωπορτα.   Το ροδι  ειναι συμβολο της καλης τυχης και αφθονιας, η πετρα μεταφερεται μεσα στο σπιτι για να ειναι γερο, και το νερο στην κανατα ειναι πηγη ζωης, και συμβολιζει την καλη υγεια.  Αυτα τα καλα  ευχομαι σε ολους.

Το Πρωτοχρονιατικο ποστ θα αναρτηθει 12 ωρα Ελλαδας.  Το μπλογκ επανηλθε στην αρχικη του μορφη. Ασπρο και παλι.  Καλη Πρωτοχρονια λοιπον. Το Δεσποιναριον παει για ρεβεγιον στη Βαλτιμορη.


2008

December 30, 2008

Παντα θαυμαζα την σημειολογικη ονομασια της πρωτης τριλογιας του Νικου Θεμελη.  Αναζητηση – Ανατροπη – Αναλαμπη.  Ειναι μια φυσικη ακολουθια της ζωης καθε ανθρωπου αλλα και καθε λαου.  Το 2008 καταφερα επι τελους να φτασω στο δευτερο σταδιο.  Τωρα πια, σαν αλλος Ητα Βητα περιμενω την αναλαμπη.  Αυτα μονο τα λιγα και μασημενα σε προσωπικες αναφορες για τον απολογισμο της χρονιας.

Δε ξερω αν σας πιανει μελαγχολια με τον παλιο χρονο που αποχωρει και μας αναγκαζει να προβαλλουμε το φιλμακι των δωδεκα μηνων κανοντας απολογισμους.  Μπορει παλι η προσμονη της νεας χρονιας να σας γεμιζει ηδη απο αισιοδοξια σαν μια καινουργια αρχη. Προσωπικα περναω και τα δυο σταδια. Αναμασαω μεχρι την παραμονη της Πρωτοχρονιας. Μετα κανω ενα μικρο διαλειμμα για οτι ρεβεγιον μου προκυψει, και ξαφνικα την πρωτη του Γεναρη προγραμματιζω τη ζωη μου φτου κι απ την αρχη.

Φετος (του χρονου δηλαδη) λεω να πρωτοτυπησω. Δε θα κανω ουτε ενα resolution δημοσια.  Ποτε δε καταφερα να μεινω σταθερη σε κατι τετοια γιατι ειμαι φτερο στον ανεμο και παντα λεω και ξελεω.  Ετσι θα αποφυγουμε να γινουμε ρεζιλι παλι.

Στην προσπαθεια να σκεφτω να γραψω κατι σαν γενικο απολογισμο της χρονιας, κολλαει το μυαλο μου  αναποφευκτα και πεισματικα στα γεγονοτα του Δεκεμβρη.  Στα γεγονοτα που αρχισαν στην Αθηνα και κλιμακωνονται ακομα χωρις να γινεται ουσιαστικη προσπαθεια επιλυσης τους.  Στις απαραδεκτες δολοφονιες των Παλαιστινιων στη λωριδα της Γαζας.  Ακομα και στη χτεσινη στρατιωτικη χουντα στη Γουϊνεα.  Κι ολα αυτα μεσα στο Δεκεμβρη χωρις να ανατρεξω σε προηγουμενους μηνες.  Θυμαμαι οταν ημουν παιδακι που εβλεπα τον μπαμπα μου και συζητουσε την παγκοσμια κατασταση και  παθιαζοταν και υπεφερε. Και σκεφτομουνα τοτε, γιατι κανει ετσι, ολα αυτα ειναι τοσο μακρυα.  Τωρα καταλαβαινω οτι οι μεγαλοι στεναχωριουνται περισσοτερο γιατι βλεπουν οτι ολοι τους οι κοποι για ενα καλυτερο αυριο πανε κατα διαολου, και δεν εχουν και πολυ μελλον μπροστα τους για να παλεψουν κι αλλο.  Τωρα ξερω οτι ο πλανητης ειναι πολυ μικρος και  οτι γινεται, γινεται διπλα μας.

Εχουμε δηλαδη φτασει σε ενα σημειο που δεν μπορουμε να διευθετησουμε  τιποτα με την ψηφο μας.  Τα παντα ειναι καλα στημενες και ενορχηστρωμενες   παραστασεις κι εμεις απλοι θεατες μεχρι να μας βρει ξωφαλτσα καποια ανεξηγητη βολιδα.  Η λαϊκη οργη ειναι πλεον .. θορυβος.

Οταν ξεκινησα να γραφω αυτο το ποστ, δεν ειχα σκοπο να παρασυρθω σε  πεσσιμισμους.  Πηρα φορα ομως και οτι γραφει δεν ξεγραφει.

Θελω να κλεισω το 2008 με το διηγημα του μεγαλου Αντωνη Σαμαρακη “Ζητειται Ελπις” . Ειναι απο τα πιο ομορφα κομματια της ελληνικης λογοτεχνιας και παντα επικαιρο.

Στο κατωφλι τωρα για να υποδεχτουμε το 2009.

dove

φωτογραφια: αλητικο περιστερακι για μια σταλια ελπιδα ( financial district στο San Francisco)


Όταν μπήκε στο καφενείο, κείνο το απόγεμα, ήτανε νωρίς ακόμα. Κάθισε σ’ ένα τραπέζι, πίσω από το μεγάλο τζάμι που έβλεπε στη λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ.

Σε άλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιά ή συζητούσανε.

Ήρθε ο καφές. Άναψε τσιγάρο, ήπιε δυο γουλιές, κι άνοιξε την απογευματινή εφημερίδα.

Καινούριες μάχες είχαν αρχίσει στην Ινδοκίνα. «Αι απώλειαι εκατέρωθεν υπήρξαν βαρύταται,», έλεγε το τηλεγράφημα.

Ένα ακόμα ιαπωνικό αλιευτικό που γύρισε με ραδιενέργεια.

«Η σκιά του νέου παγκοσμίου πολέμου απλούται εις τον κόσμον μας», ήταν ο τίτλος μιας άλλης είδησης.

Ύστερα διάβασε άλλα πράγματα: το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προαγωγές εκπαιδευτικών, μια απαγωγή, ένα βιασμό, τρεις αυτοκτονίες. Οι δυο, για οικονομικούς λόγους. Δυο νέοι, 30 και 32 χρονώ. Ο πρώτος άνοιξε το γκάζι, ο δεύτερος χτυπήθηκε με πιστόλι.

Αλλού είδε κριτική για ένα ρεσιτάλ πιάνου, έπειτα κάτι για τη μόδα, τέλος την «Κοσμική Κίνηση»: «Κοκταίηλ προχθές παρά τω κυρίω και τη κυρία Μ. Τ. Χάρμα ευμορφίας και κομψότητος η κυρία Β. Χ. με φόρεμα κομψότατο εμπριμέ και τοκ πολύ σικ. Ελεγκάντικη εμφάνισις η δεσποινίς Ο. Ν.»

Άναψε κι άλλο τσιγάρο. Έριξε μια ματιά στις «Μικρές Αγγελίες»:

ΠΩΛΕΙΤΑΙ νεόδμητος μονοκατοικία, κατασκευή αρίστη, εκ 4 δωματίων, χολ, κουζίνας, λουτρού πλήρους, W.C.

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ εις σοβαρόν κύριον δωμάτιον εις β’ όροφον, ευάερον, ευήλιον . . .

ΖΗΤΕΙΤΑΙ πιάνο προς αγοράν …

Σκέψεις γυρίζανε στο νου του.

Από τότε που τέλειωσε δ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η σκια του τρίτου δεν είχε πάψει να βαραίνει πάνω στον κόσμο μας. Και στο μεταξύ, το αίμα χυνότανε, στην Κορέα χτες, στην Ινδοκίνα σήμερα, αύριο . . .

Πέρασε το χέρι του στα μαλλιά του. Σκούπισε τον ιδρώτα στο μέτωπο του · είχε ιδρώσει, κι όμως δεν έκανε ζέστη.

Ο πόλεμος, η βόμβα υδρογόνου, οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η «Κοσμική Κίνησις» . . . Το πανόραμα της ζωής!

Δεν είχε αλλάξει διόλου προς το καλύτερο η ζωή μας ύστερ’ από τον πόλεμο. Όλα είναι, τα ίδια σαν και πριν. Κι όμως είχε ελπίσει κι αυτός, όπως είχαν ελπίσει εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλη τη γη, πως ύστερ’ από τον πόλεμο, ύστερ’ από τόσο αίμα που χύθηκε, κάτι θ’ άλλαζε. Πως θαρχόταν η ειρήνη, πως ο εφιάλτης του πολέμου δε θα ίσκιωνε πια τη γη μας, πως δε θα γίνονταν τώρα αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, πως . . .

Σουρούπωνε. Μερικά φώτα είχαν ανάψει κιόλας στα μαγαζιά αντίκρυ. Στο καφενείο δεν είχανε ανάψει ακόμα τα φώτα. Του άρεσε έτσι το ημίφως.

Σκέφτηκε τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας σήμερα. Σύγχυση στον τομέα των ιδεών, σύγχυση στον κοινωνικό τομέα, σύγχυση . . .

Δεν έφταιγε η εφημερίδα που έκανε τώρα αυτές τις σκέψεις. Τα σκεφτότανε όλα αυτά τον τελευταίο καιρό, πότε με λιγότερη, πότε με περισσότερη ένταση. Σκεφτότανε το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής. Την ειρήνη, τη βαθιά τούτη λαχτάρα, που κρέμεται από μια κλωστή. Σκεφτότανε τη φτώχεια, την αθλιότητα. Σκεφτότανε το φόβο που έχει μπει στις καρδιές.

Στον καθρέφτη, δίπλα του, είδε το πρόσωπο του. Ένα πολύ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δε μαρτυρούσε την ταραχή που είχε μέσα του.

Είχε πολεμήσει κι αυτός στον τελευταίο πόλεμο. Και είχε ελπίσει. Μα τώρα ήτανε πια χωρίς ελπίδα. Ναι, δε φοβότανε να το ομολογήσει στον εαυτό του πως ήτανε χωρίς ελπίδα.

Μια σειρά από διαψεύσεις ελπίδων ήταν η ζωή του. Είχε ελπίσει τότε , . .

Είχε ελπίσει υστέρα . . .

Κάποτε, πριν από χρόνια, είχε ελπίσει στον κομμουνισμό. Μα είχε διαψευσθεί κι εκεί. Τώρα δεν είχε ελπίδα σε καμιά ιδεολογία!

Ζήτησε ένα ποτήρι νερό ακόμα. Αυτή η διάψευση από τις λογής λογής ιδεολογίες ήτανε βέβαια γενικό φαινόμενο. Και παραπάνω από τη διάψευση, η κούραση, η αδιαφορία, που οι πιο πολλοί, η μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστά στις διάφορες ιδεολογίες.

Κοίταζε τα τρόλεϋ που περνάγανε ολοένα στη λεωφόρο, το πλήθος . . . Μπροστά του, η εφημερίδα ανοιχτή. Όλα αυτά που είχε δει και πρωτύτερα: η σκιά του καινούριου πολέμου, η Ινδοκίνα, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η «Κοσμική Κίνησις» . . .

Τσιγάρα! ένας πλανόδιος μπήκε.

Πήρε ένα πακέτο.

Στις έξι σελίδες της εφημερίδας: η ζωή. Κι αυτός, ήτανε τώρα ένας άνθρωπος που δεν έχει ελπίδα.

Θυμήθηκε, πριν από χρόνια, ήτανε παιδί ακόμα, είχε αρρωστήσει βαριά μια θεία του, ξαδέρφη της μητέρας του. Την είχανε σπίτι τους. Ήρθε ο γιατρός · βγαίνοντας από το δωμάτιο της άρρωστης, είπε με επίσημο ύφος:

Δεν υπάρχει πλέον ελπίς !

Έτσι κι αυτός, τώρα, είχε φτάσει στο σημείο να λέει:

— Δεν υπάρχει πλέον έλπίς !

Του φάνηκε φοβερό που ήτανε χωρίς ελπίδα. Είχε την αίσθηση πως οι άλλοι στο καφενείο τον κοιτάζανε κι άλλοι από το δρόμο σκέφτονταν και ψιθυρίζανε μεταξύ τους: «Αυτός εκεί δεν έχει ελπίδα!» Σα να ήταν έγκλημα αυτό. Σα να είχε ένα σημάδι πάνω του που το μαρτυρούσε. Σα να ήτανε γυμνός ανάμεσα σε ντυμένους.

Σκέφτηκε τα διηγήματα που είχε γράψει, δίνοντας έτσι μια διέξοδο στην αγωνία του. Άγγιζε θέματα του καιρού μας: τον πόλεμο, την κοινωνική δυστυχία. . . . Ωστόσο, δεν το αποφάσιζε να τα εκδώσει. Φοβότανε! Φοβότανε την ετικέτα που θα του δίνανε σίγουρα οι μεν και οι δε. Όχι, έπρεπε να τα βγάλει. Στο διάολο η ετικέτα! Αυτός ήταν ένας άνθρωπος, τίποτε άλλο. Ούτε αριστερός ούτε δεξιός. Ένας άνθρωπος που είχε ελπίσει άλλοτε, και τώρα δεν έχει ελπίδα, και που νιώθει χρέος του να το πει αυτό. Βέβαια, άλλοι θάχουν ελπίδα, σκέφτηκε. Δεν μπορεί παρά νάχουν.

Ξανάριξε μια ματιά στην εφημερίδα: η Ινδοκίνα, η «Κοσμική Κίνησις», το ρεσιτάλ πιάνου, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, οι «Μικρές Αγγελίες» . . .

ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή . . .

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον . . .

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζιπ εν καλή καταστάσει . . .

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσεος περσικός . . .

Έβγαλε την ατζέντα του, έκοψε ένα φύλλο κι έγραψε με το μολύβι, του :

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπις

Ύστερα πρόσθεσε το όνομά του και τη διεύθυνση του. Φώναξε το γκαρσόνι. Ήθελε να πληρώσει, να πάει κατευθείαν στην εφημερίδα, να δώσει την αγγελία του, να παρακαλέσει, να επιμείνει να μπει οπωσδήποτε στο αυριανό φύλλο

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 30 other followers