Skip to content

βαλε το κοκκινο φουστανι

March 1, 2011

Sandra Bullock (Vera Wang )

Οριστε παλι μια αφορμη για το  μπλογκ  (και την κυρια του) να ασχολθουν με κατι φιν φον.  Η αληθεια ειναι οτι χτες οταν αρχισα να βλεπω την προσελευση των σταρς στο κοκκινο χαλί,  δεν ειχα κατα νου να κανω μπλογκορεπορταζ. Μετα ομως ηρθε και με ξεσηκωσε η εν μπλογκ καρδουλα μου η Πηνελοπη (Κρουζ ητ γιορ χαρτ αουτ).  Μου αφησε μηνυματακια σε διαφορα καιρια σημεια οτι περιμενει αναλυση των φορεματων που “σκουπισαν” χτες το βραδυ, κοκκινα χαλια και  αργοτερα πιστες χορου.  Ε τι να κανω κι εγω,  ειμαι καλοκαρδη μπλογκερ και δε χαλαω χατηρια.

Η πρωτη παρουσια που με εκανε να κρεμασω το σαγονι κατω ηταν εκεινη της Sandra Bullock.  Ουσιαστικα δεν ειναι τα φορεματα τοσο που τραβανε την προσοχη μας, οσο το συνολο. Ποσο ταιριαζει το χρωμα με το δερμα, το μαλλι, την εκφραση του προσωπου, το κουνημα.. ολα μα ολα αυτα συνθετουν την εικονα της πρωτης εντυπωσης.  Η Sandra Bullock λοιπον κατα τη γνωμη μου -που για οσους δεν γνωριζετε  γεννηθηκε και μεγαλωσε στο Ντη Ση- ,ηταν συνδιασμος αξεπεραστος.  Καταλευκο δερμα με ενα κοκκινο φλογερο φορεμα, υπεροχα μαυρα μαλλια και ενα χαμογελο ευτυχιας.  Το φιν φον μπλογκ ψηφιζει την Σαντρα ως την νουμερο 1 παρουσια στην χτεσινη τελετη απονομης των Οσκαρς

Halle Bery (Marchesa)

Δευτερη στην προτιμηση του μπλογκ,  ερχεται η Χαλυ Μπερυ.  Πανεμορφη γυναικα με ενα φορεμα σαν συννεφο.  Η φοδρα, σχεδον ιδιο χρωμα με το μελαμψο της δερμα εδινα πραγματικα την αισθηση οτι το ανοιχτοτερο τουλι την τυλιγε σαν συννεφακι.

Παρατηρηστε τωρα ολες τις κυριες στις φωτογραφιες και ξεσηκωστε τρεντς.  Καμια σχεδον δε φοραγε κολλιέ.  Ολες σχεδον σκουλαρικια κι αυτα διακριτικα.  Βραχιολια και δαχτυλιδια συμπληρωνουν το τριο των κοσμηματων.  Φανταζομαι οτι θα εχετε υπ’οψη σας τον χρυσο κανονα οτι δεν φοραμε ποτε πανω απο τρια κοσμηματα.  Εδω το κολλιε παραχωρει την θεση του στα αλλα τρια.  Επομενως μη σας δω να μου κοτσαρετε την Αρτα και τα Γιαννενα σε χρυσο η ασημι οταν βγαινετε γιατι θα σας βαλω Χι.  Επισης μη σας δω με τεραστια σκουλαρικια οπου μπορει ο αλλος να πιαστει και να κανει μονοζυγο.  Συγκρατηθειτε παρακαλω!

Natalie Portman (Rodarte)

Τριτο σε προτιμηση φιν φον, φορεμα των Οσκαρς 2011  ειναι η μωβ τουαλετα της μεγαλης νικητριας Ναταλι Πορτμαν.   Το φορεμα αυτο ειναι πιο ωραιο αν το δειτε απο πισω παρα απο μπροστα.  Η ουρα του ειναι εκπληκτικη.  Τωρα  κατι μας χαλαει με το μπουστο της τουαλεττας. Θα προτιμουσα στραπλες τελειωμα η λεπτοτερες τιραντες, αν και το Χ που κανει ειναι κολακευτικο  για  εγκυους.    Και παρ’ολο που γενικα ασορτι φορεμα και παπουτσια δεν ειναι το καλυτερο μου, εδω βρισκω μια αρμονια στο συνδιασμο.

Gwyneth Paltrow (Calvin Klein)

Ισως η πιο μοντερνα εμφανιση.  Απλο νεανικο χτενισμα, λιτη γραμμη και ολη η πολυτελεια βρισκεται στην λευκοχρυση λαμψη του υφασματος.  Υπεροχη λεπτομερεια η ζωνιτσα που κοβει την λεπτη σιλουεττα στα δυο.  Ωραιο το σχισιμο στο ντεκολτε, αλλα ακομα κι αν δεν υπηρχε παλι το φορεμα θα ηταν ομορφο.  Θυμιζει λιγο αρχαιο κιονα και αυτη την αισθηση την δινει η φασα στη βαση του φορεματος.

Τα Οσκαρς εχουν παντα μια δοση παλιου Χολυγουντ.  Τα φορεματα ακολουθουν τα τρεντς σε υφασματα και χρωματα, ομως οι σχεδιαστες φροντιζουν να δωσουν μια κινηση στις πιετες και ενα στησιμο στον ταφτα που παραπεμπει σε ρομαντισμο.   Εξαιρεση φετος το φορεμα της Gwyneth που ηταν λιτα μοντερνο.

Προσεξτε ( ω αναγνωστριες ) επισης αλλη μια λεπτομερεια.  Τα νυχακια των ωραιων ειναι κοντα και κατα πλειοψηφια σε φυσικο χρωμα η απαλο μπεζ-λευκο.   Οσα ειναι χρωματιστα ειναι κατακκοκινα και κυριως στα πιο νεανικα χερακια.  Λοιπον μη σας δω με νεηλ αρτ, σας παρακαλω!

Τα λαμπερα! 1. Hilary Swank (Gucci Premiere), 2. Gwyneth Paltrow, 3.  Erin Andrews

Cate Blanchett (Givanchy)

Φορεμα με προσωπικοτητα, αλλα εκκεντρικη θα ελεγα.   Τα μανικια δεν μου ταιριαζουν  αισθητικα με το ολο φορεμα, το κιτρινο στο παλ μωβ δεν μου κολλανε πολυ, και γενικα το σχημα του κεντηματος μου θυμιζει ταπετσαρια. Θαμπς νταουν.

Τα κοκκινα: Sandra Bullock and   Jennifer Lawrence (CK) Anne Hathaway (Valentino Archive), Penelope Cruz (L’Wren Scott )

Η Πηνελοπη εχει εκδηλες καμπυλες της προσφατης εγκυμοσυνης της.  Πρεπει να προσεξει να χασει κιλα γιατι πιστευω οτι δεν της πανε. Η Πηνελοπη μας εχει συνιθισει να την βλεπουμε μινιον. Το εμπριμε στο φορεμα δεν μου αρεσε ιδιεταιρα.

Mila Kunis (Elie Saab)

Ιδιαιτερα κομψο φορεμα με αποκαλυπτικο ντεκολτε,  απο τα πιο ομορφα της χτεσινης βραδυας.

Τα κλασσικα:1.Amy Adams (L’Wren Scott) 2. Scarlett Johansson ( Dolce&Gabbana) 3. Michelle

Williams (Chanel)

Τα φορεματα των κλασσικων σχεδιαστων γενικα ηταν πιο συντηρητικα σε “ανοιγματα”, πιο πλουσια σε χρωματα και texture,  και πιο λιτα σε γραμμη.  Σεξυ δε θα τα λεγαμε, κομψα ομως ειναι.  Αυτο το μεσσαιο μου θυμισε οτι οταν παντρευτηκα η θεια μου η Ελενη (θεος σχωρεστηνα, με φιγουρινια ξημεροβραδιαζοταν) μου εκανε δωρο καμποσα μετρα δαντελλα σε λιγο πιο ανοιχτο χρωμα.  Απο τοτε ολο λεω να φιαξω κατι και ολο η δαντελα καθεται διπλωμενη στο συρταρι.   Ενα “γοργονιζον” φορεματακι δεν ειναι ασχημη ιδεα!

The bad choices:  Anette Benning. Μια γυναικα που θαυμαζω με ενα φορεμα καθολου κολακευτικο.

Επισης η Νικολ Κιντμαν με τουαλετα Ντιορ Κουτυρ,  ηταν λιγο ταπετσαρια, και η  Jennifer Hudson δεν υποστηριξε ιδιαιτερα το κατα τα αλλα υπεροχο μοντελακι του Βερσατσε. Η χρωματικη αντιθεση δερματος και φορεματος εντελως ατυχης.  Ουτε η Εημυ  Ανταμς μου αρεσε ιδιαιτερα.  Η Μαντονα και η Melissa Leo σε μαυρο και ασπρο ηταν παντα συμφωνα με το φιν φον,  οι μεγαλυτερες ατυχιες της βραδυας.

Οι συχνες μεταμορφωσεις της νεαρης παρουσιαστριας Anne Hathaway,  ηταν περιττες.  Το κοκκινο φορεμα της και ισως ενα ακομα θα αρκουσε.  Γλυκεια η Ανν, ομως δεν εχει τον αερα  και την ανεση της παρουσιαστριας μιας τετοιας εκδηλωσης.  Αυτα απο Χολυγουντ,  και του χρονου με πιο ωραια φορεματα αλλα και με υπεροχες ταινιες για να μη ξεχνιομαστε.

Σας φιλω γλυκα!

Πη. Ες. Οι φωτογραφιες εννοειται οτι ειναι δανεισμενες απο το ιντερνετ γιατι η τουαλετα μου χθες το βραδυ δεν ειχε τσεπη να βολεψω την Λουμιξ μου.

Πη. Ες. 2.  Εσεις ποιο φορεμα θα διαλεγατε;

 

 

 

το “εικονισμα” (*)

February 26, 2011

Η κυρια Νιοβη ηταν δεν ηταν πενηντα χρονων, ομως στα παιδικα μου ματια, αλλα και στη σημερινη μου μνημη εμοιαζε με εξηνταπεντε.  Ηταν η γυναικα του σπιτονοικοκυρη μας και ζουσαμε για τρια χρονια εμεις απανω κι εκεινοι κατω σε ενα πολυ ομορφο σπιτι με κηπο. Τρια χρονια, οσο χρειαστηκε δηλαδη να χτισουμε το δικο μας σπιτι.  Η κυρια Νιοβη ηταν αυτο που λεμε αρχοντογυναικα.  Ευσωμη, ψηλη, αφρατη,  με το μαλλι σε ξανθο χτενισμενο παντα αψογα σε κοτσο αλα Γκρεης Κελλυ.  Αυτο το χτενισμα το λεγαμε τοτε “μοντερνο κοτσο” για να τον ξεχωριζουμε απο τον κοτσο των δεσποινιδων της “Ζωης”.   Τριχα δεν ξεφευγε ποτε απο τον κοτσο της κυριας Νιοβης.  Ειχε παντα ενα ανεπαισθητο χαμογελο που ποτε δεν γινοταν πλατυ για να μην σπασει το δερμα και παρουσιαστει καμια ρυτιδα.  Και ομολογω οτι τα ειχε καταφερει.  Πεντηντα και κι ενα δερμα σιδερωμενο και ατσαλακωτο χωρις πλαστικες που εκεινο τον καιρο ηταν και σχεδον αγνωστες.

“Σαν εικονισμα ειναι αυτη η γυναικα” ειχε πει ο μπαμπας και δεν ειχε αδικο,  “ετσι μουρχεται να κανω το σταυρο μου οταν την βλεπω”.  Ακινητη, ατσαλακωτη με την ακρη του χειλιου ελαχιστα τραβηγμενη. Η κυρια Νιοβη δεν εκανε ποτε δουλειες.  Ειχε καλοπαντρευτει εναν εμπορο που οι γονεις του ειχαν ερθει απο τη Σμυρνη και ειχε καταστημα στην οδο Ευριπιδου.  Ηταν εξω καρδια ο κυριος Ευαγγελος.  Ευχαριστος, γελαστος με την καλη κουβεντα.  Δεν ειχε κανενα προβλημα που το πρωϊ φοραγε ασπρη ποδια στην αγορα.  Φανταζομαι οτι οταν μεγαλωσεις σε μια οικογενεια που μοχθησε να φιαξει κατι,  κατι καλο αποκομιζεις.  Ειχε δουλεψει πολυ ο κυριος Ευαγγελος και εκανε περιουσια.  Η κυρια Νιοβη  παλι  ηταν του θεαθηναι.

Στο σπιτι δεν μαγειρεψε ποτε. Η γιαγια η Ελενη, μητερα του Ευαγγελου ειχε αναλαβει την κουζινα.  Λεπτη αεικινητη και τσαουσα,  δεν επροκειτο ποτε να της παρει κανεις την κουζινα.  Μαγειρευε υπεροχα η γιαγια Ελενη.  Οταν εφιαχνε πιτες η μυρωδια με εφερνε κατω.  Πεντε χρονων ημουν τοτε αλλα θυμαμαι τα παντα. Το μεγαλο τραπεζι της κουζινας, τα νταχτιρντισματα, και τα φιλεματα.  Ειχε και μια “εσωτερικη υπηρεσια” η κυρια Νιοβη κι ετσι εκεινη, οταν δεν ηταν στο κωμμωτηριο ,καθοταν απαλα στον βελουδινο καναπε και επινε τσαι με τα κουλουρακια της γιαγιας Ελενης και η ζωη κυλουσε ανεμελα.

Η κυρια Νιοβη ειχε τρια παιδια.  Δυο αγορια, εικοσι και εικοσιτεσσαρων και μια κορη που τελειωνε το γυμνασιο.  Την Λιανα.  Η Λιανα ηταν πολυ ομορφη κοπελα, μα παρα πολυ.  Φυσιογνωμικα ειχε παρει απο τον πατερα της, μελαχροινη και γλυκεια με τα πιο βαθεια λακκακια στα μαγουλα που εχω δει.  τα λακκακια στα μαγουλα ηταν για μενα ο ορισμος της γλυκας.  Μου ειχε κανει εντυπωση η Λιανα, αλλα κι εκεινη με αγαπουσε πολυ.  Με επαιρνε καμια φορα στις βολτες της και καμαρωνα γιατι ολοι μας κοιταζανε. Τη Λιανα κοιταζανε και οχι το μικρο δεσποιναριον-κατσικι που χοροπηδουσε διπλα της και σκεφτοταν:  “αυτοι νομιζουν οτι ειμαι η μικρη της αδελφη και οταν θα μεγαλωσω θα εχω κι εγω λακκακια στα μαγουλα”.  Οι παιδικοι συνειρμοι ειναι αχτυπητοι.

Τα αγορια οταν τελειωσαν το σχολειο -με το ζορι- παρ’ολη την οικονομικη ανεση δεν σπουδασαν.  Δεν τα επαιρναν τα γραμματα, πως το λενε!  Ο κυριος Ευαγγελος τους εβαλε ποδια και τους πηρε στο μαγαζι.  “Μπακαλογατους τους εκανε” ελεγε ο κοσμος.  Η Λιανα παλι οταν τελειωσε το γυμνασιο και μαλιστα πολυ καλα, επρεπε να παντρευτει.   Εψαξαν και της βρηκαν ενα παιδι απο γνωστη και πλουσια οικογενεια.  Επαγγελμα, ειχε πλουσιο πατερα.  Μορφωση πεζοδρομιου.  Ο νεος ξημεροβραδιαζοταν στην πιατσα και κοιμοταν με ολους τους αντρες που επιθυμουσαν την παρεα ενος νεαρου αγοριου.  Ολα αυτα ηταν γνωστα στην οικογενεια του που το μονο που ηθελε ηταν να φερει τον γιο στον “ισιο δρομο”.  Ετσι λοιπον το προξενιο με την Λιανα που η οικογενεια της δεν γνωριζε τιποτα ηταν ο απο μηχανης θεος.  Καποιος που τον ειπανε καλοθελητη, προσπαθησε να μιλησει στην κυρια Νιοβη και στον κυριο Ευαγγελο με τροπο.  Να τους πει να μη δωσουν το κοριτσακι τους στον φερελπιδα νεο.  Η Λιανα δεν ηθελε να παντρευτει, ουτε και ο νεος,  μια χαρα τα περναγε στην πιατσα. Η κυρια Νιοβη με μισο χαμογελο, σημα κατατεθεν και πιστευοντας οτι ολοι την φθονουν για την τυχη της, ετοιμαζε τουαλεττες και μπομπονιερες και πηγαινε καθε μερα στο κωμωτηριο.

Η Λιανα ηταν μια νυφη κουκλα.  Η μητερα της νυφης “εικονισμα”, ο πατερας φουσκωμενος σαν διανος.  Η δεξιωση μεσα στη χλιδη και ο κυριος Ευαγγελος με τα αγορια δε μυριζαν τυρια.

Εκεινο το βραδυ ο γαμπρος εφερε στο σπιτι του ενα “φιλο” και μαζι εβιασαν την Λιανα με τα χερια.

Ετσι αρχισε ο εγγαμος βιος μιας κοπελας που αγαπουσα παρα πολυ.  Η Λιανα πηρε τηλεφωνο τον πατερα της και παρακαλεσε να πανε να την παρουν.  Ο κυριος Ευαγγελος απαντησε “ποτε δε θα περασεις το κατωφλι μου ζωντοχηρα”, και το “εικονισμα” σιγονταρησε.  Οι ημερες περνουσαν με τη Λιανα να απελπιζεται και να φτασει σε προθυρα αυτοκτονιας.  Πηρε τη γιαγια Ελενη τηλεφωνο σαν τελευταια ελπιδα.  Η γιαγια παραμερισε το γιο της και την νυφη της και πηγε και πηρε την Λιανα και την εφερε σπιτι.  Τι ντροπη!

Η κυρια Νιοβη εκλεισε το σπιτι και δεν ηθελε να δει ανθρωπο. Ελεγε οτι ο γαμος παει καλα και ειχαν μια ψιλοδιαφωνια.  Η Λιανα μαζεψε τα κομματια της και εκανε αιτηση διαζυγιου.  Τι ντροπη!  Ξεφυγε απο τις εμμονες της μητερας της και πηγε και σπουδασε σχεδιο.  Η Λιανα γνωρισε σε δυο χρονια ενα εξαιρετικο ανθρωπο.  Γιατρο και ανθρωπο που την αγγαλιασε με ολη την αγαπη που δεν ειχε δει ως τοτε παρα μονο απο την γιαγια.  Η Λιανα ετοιμασε τον δευτερο γαμο της μονη της.  Και το “εικονισμα” με το ιδιο χτενισμα,  το ιδιο μισο χαμογελο διαλεγε παλι τουαλεττες.

Πη Ες.  Η κυρια Νιοβη, ο κυριος Ευαγγελος και η γιαγια Ελενη δεν υπαρχουν πια.  Η Λιανα εζησε μια ζωη τρισευτυχισμενη και εκανε δικα της παιδια.  Και γελουσε παντα δυνατα.  Και τα λακκακια εγιναν ρυτιδες, αλλα ηταν τοσο ομορφα…. γεματα μελι!

Σας φιλω γλυκα.

(*) Παλιες αληθινες ιστοριες οπου ακομα και τα μικρα  ονοματα εχουν αλλαξει

London by night

February 26, 2011

Κατι που με ξετρελλαινει οταν επισκεπτομαι καποια πολη, ειναι να περπατω στους δρομους της.  Μερα η νυχτα,  δεν κανω διακριση.  Αν χρειαστει χρησιμοποιω  λεωφορειο αντι για μετρό οταν υπαρχει,  γιατι δεν θελω να χανω εικονες.  Τρεις βραδιες περπατησα στο Λονδινο το Γεναρη.  Σε τοσο λιγο χρονο τι να πρωτοδεις; Και ομως αποψε που κοιταζω τις φωτογραφιες μου, ξαναθυμαμαι τοσο πολλες ομορφες στιγμες,  και ξαφνικα οι νυχτες αυγατιζουν.

Το Λονδινο τη νυχτα ειναι γοητευτικο.  Στους κεντρικους  δρομους,  στους απομερους,  στις  λεωφορους. Με βροχη η χωρις, αλλα και με χιονι. Αν εισαι  τυχερος θα καταφερεις να βρεις μια γωνιτσα σε μια μπυραρια ειτε μεσα ειτε εξω.

Το Λονδινο φωτιζεται ομορφα τα βραδυα. Ακομα και σε ερημικους δρομους και σε γειτονιες, τα φωτισμενα παραθυρα, και  οι φανοστατες δημιουργουν ενα αισθημα ασφαλειας.  Η ησυχια δεν προκαλει παγωμαρα αλλα ζεστη ηρεμια.

Οταν τελικα καταφερεις να βρεις ενα τραπεζι σε καποιο pub,  δεν εισαι μονος σου, εχεις παρεα. Διπλα σου ειναι δυο φιλεναδες που μοιραζονται τις σκεψεις τους, ενας συνταξιουχος που πινει χωρις σκοπο,  ενας φοιτητης που πινει και διαβαζει,  παρεες εργαζομενων που μολις σχολασαν και συναντηθηκαν για μια μπυρα. Ξενοι κι ομως εκει διπλα σου.

Οι βιτρινες ειναι φωτισμενες ακομα κι αν τα μαγαζια εχουν κλεισει.  Μαζευω αποψε τις πιο αγαπημενες μου φωτογραφιες απο τις βραδυνες μου βολτες.  Και τις φερνω να τις δουμε μαζι.  Και να σας πω,  αν πατε στο Λονδινο, να πατε με  μια παρεα, με μια αγαπη.  Και να περπατησετε το βραδυ στα σοκακια και στις λεωφορους.

Και να μη παραλειψετε να απολαυσετε το καλο φαγητο που προσφερεται σε παραδοσιακη η international  μορφη. Γιατι οποιος λεει οτι το Λονδινο δεν ειναι γκουρμε πολη, ειναι μακρυα νυχτωμενος.  Αυτο ομως ειναι αλλη αναρτηση.  Για αποψε κουραστηκαμε…

……… and SO TO BED !

σουητ σουητ κισες!

ριζοτο με πρασσα και μανιταρια, και αλλα ιταλιανικα

February 21, 2011

Το φιν φον μπλογκ,  με τα διαφορα εχει παρα πολυ καιρο να δικαιολογησει το ονομα του με μια αναλογη αναρτηση.  Ετσι σημερα θα προσπαθησει να σωσει την κατασταση με την παρουσιαση ενος γευματος  που ετοιμασε το δεσποιναριον για τεσσερεις φιλους.  Πριν απο καιρο, παλι ελειπε ο Ερρικος,  ειχαμε παει με τους φιλους σε ενα Ιταλικο εστιατοριο, και δεν μας ειχε αρεσει ιδιαιτερα το φαγητο. Εκει λοιπον μεταξυ κρασιου και αχλαδιου τους λεω,  με την πρωτη ευκαιρια θα σας φιαξω εγω κατι ιταλικο.

Η ευκαιρια δοθηκε χτες (Κυριακη) με την επομενη ημερα να ειναι αργια εδω, ετσι ωστε να μπορεσουμε να το ευχαριστηθουμε.  Εδω θα σας δωσω το μενου και θα σας πω πως να φιαξετε ενα καταπληκτικο ριζοττο με πρασσα και μανιταρια.

Menu

Bruschetta

Antipasto

Risotto with leeks and mushrooms

Italian sausages

Tiramisu

Εχω λοιπον για αρχη, bruschetta που φιαχνω με ντοματακια, σκορδο, βασιλικο, ελαιολαδο, και ξυδι μπαλσαμικο.  Το μιγμα μενει μερικες ωρες στο ψυγειο για να ενωθουν τα αρωματα και οι γευσεις.   Ακομα ετοιμαζω φετουλες ψωμι με ricotta forte (πολυ ομοια με την δικη μας κοπανιστη) και λιαστες ντοματες. Ο συνδιασμος αυτος,  εμπνευσης Ερρικου,  ειναι νοστιμωτατος.  Αυτα λοιπον για να εχουν οι καλεσμενοι μου να μασουλανε με λιγο κρασακι,  την ωρα που εγω ετοιμαζω το ριζοτο και τα χωριατικα ιταλιανικα λουκανικα.

Για ορεκτικο, εφιαχνω αντιπαστο.  Μπορειτε να το δειτε στις φωτογραφιες.  Μοτσαρελα Μπαφαλα με ντοματακια και βασιλικο να ξεφευγει λιγο απο τη διαταξη της caprese.  Πιπεριες ξυδατες (δικες μου),  πεκορινο ρομανο,  καρδιες αγκιναρας που μαριναρισα για αρκετες ωρες σε λαδολεμονο με ριγανη,  μανιταρια, ελιτσες, και ρεβυθοσαλατα με λαϊμ και μαϊντανο.   Ακομα ενα πιατο με ζαμπονακια και μορταδελλα.  Για ολα αυτα ετοιμασα ενα ντρεσινγκ με ελαιολαδο, μπαλσαμικο, ριγανη και αλατι.

Το ριζοτο ετοιμαζεται λιγο πριν καθησουμε στο τραπεζι.  Το μονο που εχω κανει απο πριν ειναι να σωταρω τα πρασσα σε λιγο φρεσκο βουτυρο μεχρι να μαραθουν.  Χρησιμοποιω τρια μεγαλα πρασσα, μονο το ασπρο μερος, κομμενα σε ροδελλες.    Ακομα εχω σωταρει τα μανιταρια αυτη τη φορα σε ελαιολαδο, μεχρι να μαλακωσουν, περιπου 4 λεπτα.  Χρησιμοποιω συνολικα 300 γραμμαρια baby bella,  crimini, oyster, shtitake, porcini,  οχι ομως κι εκεινα τα κλασσικα τα ασπρα γιατι δεν εχουν καμια γευση.  Στη συνεχεια σωταρω εναμισυ φλυτζανι ρυζι Arborio μαζι με τα πρασσα για  δυο λεπτα και τα σβηνω με μισο ποτηρι λευκο ξηρο κρασι.  Προσθετω σε μικρες  δοσεις ζωμο κοτας συνολικα περιπου 3 ποτηρια ανακατευοντας συνεχως περιπου 15 λεπτα.   Προσθετω και τα μανιταρια και λιγο αλατι και ανακατευω δυο τρεις φορες.  Σβηνω τη φωτια και αφηνω το ριζοτο σκεπασμενο.  Κανονικα το ριζοτο θελει 20 λεπτα για να γινει τελειο και να πιανει λιγο στο δοντι, ομως ετσι σκεπασμενο συνεχιζει να “μαγειρευεται” μεχρι να απολαυσουμε τα ορεκτικα, χωρις να μαλακωσει πολυ το ρυζι.   Σερβιρω με τριμενη παρμεζανα.

Αναμεσα στα ανακατεματα,  σωταρω τα χωριατικα λουκανικα για να ειναι κι αυτα φρεσκα.  εχω τρια ειδη,  hot italian,  χοιρινα mild τυρι assiago, και με κοτοπουλο.

Το ριζοτο και τα χωριατικα λουκανικα συνοδευω με NOZZOLE Chianti Classico, Riserva 2004.

Για γλυκο ετοιμαζω ενα πολυ καλο tiramisu.  Ειναι ελαφρυ παρ’ολες τις θερμιδες του.  Τα 30 περιπου  σαβουαγιαρ τα εμβαπτιζω σε μιγμα δυνατου εσπρεσσο με ρουμι.  Η κρεμα περιεχει 6 κροκους αυγων, και 3 κουταλιες ζαχαρη καλα χτυπημενα και μισο κιλο mascarpone.   Στο ταψακι βαζω μια στρωση σαβουαγιαρ,  την μιση κρεμα, αλλη μια σαβουαγιαρ και καλυπτω με την υπολοιπη κρεμα. Μετα τσουπ, στο ψυγειο για 3 ωρες.  Πριν σερβιρω πασπαλιζω  την επιφανεια με κακαο.

Το τιραμισου σερβιρω με καπουτσινο και ακολουθει limoncello για τη χωνεψη.  Πιστευω οτι οι φιλοι μου ευχαριστηθηκαν και θα μου ξαναρθουν!  Εγω παντως το διασκεδασα, και το μαγειρεμα,  και την παρεα.  Και χαλαρωσα αρκετα, πραγμα που το χρειαζομουν αφανταστα, αφου απο αυριο Τριτη ξεκινα μια απιστευτα δυσκολη εβδομαδα στο γραφειο.

Baci a tutti !

βραδιαζει στην Αθηνα

February 19, 2011

Σημερα η αναρτηση ειναι καθαρα φωτογραφικη.  Φανταζομαι οτι οσα προβληματα κι αν υπαρχουν,  καποια ανυποπτη στιγμη στο χρονο, μπορουμε να συλλαβουμε την ομορφια μιας πολης. Ειτε με ενα κλικ του φακου,  ειτε με ενα φευγαλεο βλεμμα, καπου θα κρυβεται.  Η αληθεια ειναι, οτι οταν παιρνεις την φωτογραφια, ποτε δε ξερεις τι θα αντικρυσεις αργοτερα.  Στην συγκεκριμενη περιπτωση το αποτελεσμα μου αρεσε.  Σαν να ειδα την ομορφια απομονωμενη χωρις τις λεπτομερειες που την αμαυρωνουν.  Μια βολτα στην Αθηνα το σουρουπο.   Εκεινο το βραδακι περπατουσαμε μαζι με τον φιλο και ανταποκριτη μας στην Μεση Ανατολη, Αφρικη, Αραβια και Περσικο κολπο . Θα θυμαται

Σας φιλω γλυκα!

Δημητρης Πικιωνης

February 16, 2011

Σε μια γειτονιά που είναι γεμάτη με δρόμους που φερουν ονόματα ξένων αρχιτεκτόνων οπως Τσιλλερ και Ροσταν, έζησε στην Αθήνα ο Δημήτρης Πικιωνης.  Σε μια πολη που την εκτίμησε όσο κανείς άλλος χωροταξικά και περιβαλλοντικά, κλήθηκε να δημιουργήσει δημόσια κτίρια και κατοικίες, να επιμεληθεί κοινόχρηστους χώρους, και το έκανε τηρώντας τον ¨ όρκο του αρχιτεκτονα¨ . Μην απορειτε, θα έπρεπε να υπάρχει τετοις όρκος που να λέει. ´ Θα σέβομαι το περιβάλλον και την ιστορία μου, και θα διατηρώ την ομορφιά και την λειτουργικότητα της πόλης¨.
Καθώς μεγάλωνω στην ίδια γειτονιά και στην ίδια πολη που εκείνος προυπηρξε και δημιούργησε, αγάπω εκείνα τα σπίτια ¨του¨ απο μικρό παιδι.   Χωρίς να συνυπαρξουμε χρονικά στο χώρο, το σπίτι του ήταν στην οδό Βυζηινου, διακόσια μέτρα απο το δικο μας. Πόσες φορές δεν στάθηκα με θαυμασμό μπροστά στο σπίτι της γλυπτριας Φροσως Ευθυμιαδη στην οδό Γρυπαρη στα Ανω Πατησια,  μαγεμενη με τον τροπο που ο κισσος αγκαλιάζε τις πέτρες, με τα μικρά παράθυρα απο ξύλο και γυαλί που άφηναν τον ήλιο να μπει κλεφτα μέσα. Φάνταζε πρωτοποριακό το σχέδιο και ομως ταίριαζε τόσο πολυ με τα πεύκα της γειτονιάς, εκείνα που είχαν αρχίσει να θυσιάζονται στον βωμό της πολυκατοικίας με ισόγεια καταστήματα.
Προσχεδιο της οικιας στην οδο Γρυπαρη.
Πόσες φορές αναρωτήθηκα γιατί να μην είναι όλες οι πολυκατοικίες σαν εκείνη στη διασταύρωση των οδών Λασκαρατου και Αγίας Λαυρας, έτσι με πέτρα, πλάκες και ξύλο, οπως θα αρμοζε σε μια ακόμα τότε ¨ κηπουπολη¨ .
Πιο πέρα η πλατεία έφερε το όνομα του πολυαγαπημενου φίλου του, Σπύρου Παπαλουκα. Όταν πήγαινα επίσκεψη στις θειες  μου κοντά στον Άγιο Νικόλα στα Πευκακια, ο λευκός όγκος του σχολείου που ο ίδιος αφορισε, εμένα μου φαινόταν σαν στολίδι στα ποδια του Λυκαβηττού.

“Το Σχολείο του Λυκαβηττού χτίστηκε περί το 1933. Όταν τέλειωσε, δεν μ’ ικανοποιούσε. Είναι τότε που στοχάστηκα πως το οικουμενικό πνεύμα πρέπει να συντεθεί με το πνεύμα της εθνότητος· ειν’ απ’ τις σκέψεις τούτες που βγήκαν¨το Πειραματικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης (1935), η πολυκατοικία Χέυδεν (κάτοψη Μητσάκη – 1938), το σπίτι της γλύπτριας Φρόσως Ευθυμιάδη (1949).”  (1)

Αργοτερα σαν σπουδαστρια στο Πολυτεχνείο, στο μάθημα αγροτικής αρχιτεκτονικής καλουμαι να σχεδιασω (σαν εργαστήρια φυσικά) την πλακοστρωση του χώρου γύρω απο τον Αη Δημήτρη. Βέβαια η πλακοστρωση του Πικιωνη υπαρχει ήδη, κάνοντας την άσκηση του εργαστηρίου εξαιρετικά δύσκολη και με αναποφευκτες αισθητικες επιρροές.

Την ίδια εποχή τυχαινει να γνωρίσω απο κοντά τον ήδη μεγάλο πια σε ηλικια αρχιτεκτονα  Σολωνα Κυδωνιατη, που είχε  μαθητευσει δίπλα στον Πικιωνη. Έχω γράψει και άλλη φορα ότι, υπάρχουν στιγμές στη ζωη μας που την σημαδεύουν στη μνήμη για πάντα. Εκείνο το απόγευμα στο κτήμα του στην Κόρινθο, ο Σολωνας Κυδωνιατης μας μιλα για τον δάσκαλο του και τον κοιταζουμε με δεος.
¨ Σας προσκλουμε στους γάμους των παιδιών μας Ερρικου και Δεσποινας, που θα γίνουν την Πέμπτη, 18 Αυγούστου και ώρα 6 μμ. στο εκκλησάκι του Αη Δημήτρη του Λουμπαρδιαρη κλπ κλπ, ¨ γραφει η πρόσκληση. Στο πιο όμορφο εκκλησάκι της Αθήνας.
Πολλοι γνωρίζουν το αρχιτεκτονικὀ  εργο του Δημήτρη Πικιώνη.  Λιγωτερο γνωστὀς ειναι σαν ζωγραφος.  Η αγαπη του γιἀ την ζωγραφικἠ τον φερνει στο Μοναχο και κατοπιν στο Παρισι μαγεμενο απο την τεχνοτροπια του Paul Cezanne.  Τα εργα του Πικιωνη εχουν πολλες δυτικες επιρροες αν και και βλεπει κανεις τον αγωνα να προσαρμοσει τη θεματολογια του στην Ελληνικη και Βυζαντινη κουλτουρα.  Η ζωγραφικη ειναι η μεγαλη αγαπη του Πικιωνη.

“Μα όσο ο καιρός περνούσε, άρχισα ν’ αδημονώ. Ο δρόμος που ακολουθούσα, τό ‘νιωθα, ήταν μακρύς, μακρύτερος απ’ τις συνθήκες μου τις οικονομικές. Τα χρέη που θα είχα ν’ αντιμετωπίσω στο γυρισμό μου ήταν σκληρά… Στενεμένος από την αδήριτη τούτη ανάγκη, επήρα την σκληρήν απόφαση ν’ αφιερώσω το υπόλοιπο του χρόνου στη μελέτη της Αρχιτεκτονικής. Αγόρασα τ’ απαιτούμενα βιβλία, και μια μέρα πήρα το δρόμο για ένα εργαστήριο Αρχιτεκτονικής. Δεν ντρέπουμαι να μιλήσω για όλ’ αυτά, όπου δείχνουν πως μέσα στη φύση μου δεν ήταν η Αρχιτεκτονική το πραγματικό κέντρο των κλίσεών μου.”  (2)

Εκεινο που περισσοτερο θαυμαζω στον  Δημητρη Πικιωνη,  ειναι η αγωνια που βγαινει απο τα εργα του, εικαστικα η αρχιτεκτονικα, να πιστα στον περιβαλλοντα χωρο, και αρμονικα εσωτερικα.

“η τέχνη ήταν για μένα θρησκευτική πράξη ευλαβείας και λατρείας προς τη Μητέρα Φύση, και την ιερότητα τούτη κίνδυνος θά ‘ταν η αμάθεια των πολλών να προσβάλει.” (3)

“Νέοι, αποβάλλοντας το θέλημα το ατομικό, κατεβείτε εις το σκάμμα της υπακοής. Αυτή και μόνη θα σας χαρίσει την αληθινή ελευθερία. Και μην οκνήσετε ποτέ, γιατ’ είναι γραμμένο πως «το να μην μπορέσουμε, ίσως κάποτε μας συγχωρεθεί· το να μην προσπαθήσουμε, ποτέ».”  (4)

Μαθαίνω όσο είμαι στην Αθήνα, ότι υπάρχει έκθεση για τον Δημήτρη Πικιωνη στο μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς. Και τρέχω οπως ήταν φυσικό, αφου ο άνθρωπος, ο καλλιτέχνης, ο αρχιτέκτονας είναι κομμάτι της ζωής μου στο επίπεδο επιρροης, μόρφωσης, και αισθητικων επιλογών. Η εκθεση θα διαρκεσει μεχρι τις 13 Μαρτίου 2011. Να πατε!

Σας φιλω γλυκα.

(1), (2), (3), (4)  σημειωσεις απο αυτοβιογραφικο σημειωμα του Δημητρη Πικιωνη στο ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΝ

Be my Valentine!

February 14, 2011

Valentine’s Day food! Το βρηκα προχθες στο σουπερ μαρκετ.

Ξημερωνει η ημερα του Αγιου Βαλεντινου.  Δε μου λεει κατι ιδιεταιρο αυτο ,γιατι δεν ειναι μια γιορτη που την ηξερα οταν μεγαλωνα.  Ειναι πολυ δυσκολο να  γιορτασω και να δεχτω γιορτες που δεν τις ηξερα μικρη.  Το Thanksgiving,  το Halloween,  η ημερα του αγιου Βαλεντινου προστεθηκαν στη ζωη μου αργοτερα.  Ομως,  ειτε μου αρεσει ειτε οχι εδω τις γιορταζουν ολοι και καθε χρονο με τους αναλογους στολισμους,  εθιμα και εκδηλωσεις.

Ειδικα η ημερα του αγου Βαλεντινου μπηκε στη ζωη μου με την αναποδη.  Γιατι πηγαινε η Δαφνη στο νηπιαγωγειο και εδω στα σχολεια κανουν παρτυ. Τι σχεση εχει ο ερωτας με τα παιδακια του νηπιαγωγειου δε ξερω.  Βεβαια κι εμενα μου αρεσε ενας Αγις στα 5 μου και ηθελα να τον παντρευτω,  αλλα στην πρωτη αλλαξε σχολειο και δε προλαβα να του το πω. Στο παρτυ λοιπον τα παιδακια, επρεπε να φιαξουν μια καρτουλα για οοοοολα τα αγορακια και τα κοριτσακια για να μη στεναχωρεθει καποιο οτι δε το αγαπαμε.  Προμηθευτηκαμε λοιπον σαραντα καρτουλες και μια εξτρα φιν φον για τη δασκαλα.  Αυτο ομως δεν ειναι το προβλημα.   Το λουκι ειναι να γραψεις λογακια αγαπης για σαραντα παιδακια.  Και  ειμαι βεβαιη οτι η Δαφνη, δεν ειχε καμια ορεξη να εχει σαραντα βαλεντινους διαφορων φυλών,  φύλων και θρησκειων διοτι απλουστατα ηθελε να γραψει μονο μια σε καποιον Ελβις.  Ο οποιος Ελβις αλλαξε σχολειο στην πρωτη και μας τελειωσε σε  πολυ τρυφερη ηλικια.

Εγραψα λοιπον εγω τις καρτουλες (σχεδον ολες)  για να μη σταναχωρεσουμε τα παιδακια,  αλλα τον επομενο χρονο πηραμε αυτες που εχουν τυπωμενες ευχες ηδη,  οπως “γιου αρ κουλ Βαλενταϊν” ,  “γιου ροκ Βαλενταϊν”  και αλλα πρωτοτυπα.

Με χαλαει αφανταστα το “εμπορικο” της υποθεσης.  Εδω μολις μπει ο καινουργιος χρονος, ολα γινονται ροζ και τα ραφια γεμιζουν με καρδουλες,  τριανταφυλλακια και καρτουλες.  Οσο πλησιαζουν  οι ημερες, το ροζ και το κοκκινο κυριαρχουν σε ολες τις διαφημησεις.   Δυσκολευεσαι να κανεις κρατηση σε εστιατοριο γιατι ο καθε Βαλεντινος παει την Βαλεντινα του για ρομαντικο δειπνο.  Τα δε εστιατορια που ξερουν οτι θα ειναι γεματα εκεινες τις μερες,  ετοιμαζουν  ΟΛΑ fix menu κι αν σ’αρεσει.  Δηλαδη πας με το αμορε σου και  θελεις να φας  στρειδια,  φασιανο και λεμον ταρτ, και σου λεει ο “hi my name is Steve and I will be your server” αα, δε γινεται,  σημερα εχουμε μονο πατζαροσαλατα,  ριζοττο με καβουρι (καλα .. πιλαφι εννοει),   και “κρεμ μπρOYλἐ”  με φρουτα εποχης (αγγουρες φραουλες).

Φετος τη σκαπουλαραμε ο Βαλεντινος μου κι εγω, γιατι πηγαμε πριν εφαρμοστει το νομοσχεδιο,  λογω τεχνικων δυσκολιων. Την Δευτερα εγω θα ειμαι εδω κι εκεινος στη Βερνη.

Εκεινο που με χαλαει λιγο  ειναι η εντονη αρνητικοτητα μερικων για την γιορτη του Αγιου Βαλεντινου.  Εχω ακουσει διαφορα,  “να με αγαπαει καθε μερα”,  ” να τελειωνει αυτη η κωμωδια”,  “δεν υπαρχει ερωτας”.    Ε ναι να σε αγαπαει καθε μερα, αλλα δυο τριανταφυλλακια δεν ειναι  ασχημα,  εκτος αν ολες τις αλλες μερες τα δινει αλλου τατριανταφυλλακια, οποτε αγανακτεις με την υποκρισια.  δωστου κι εσυ δυο παπουτσακια στο χερι και πατσισατε.

Το δευτερο το λενε συνηθως οι ανθρωποι που δεν αφηνονται να ερωτευτουν, η που απογοητευτηκαν απο τον φτερωτο θεο.  Ερωτας ομως,  υπαρχει και παραυπαρχει.  Εστω κι αν καποτε τελειωσε, εστω κι αν πονεσε.  Καθε φορα που νοιωθεις σκιρτημα και ολοκληρωνεις μια σχεση που ειναι αμοιβαια απολαυση,  αυτο ειναι ερωτας.  Κρατησε δυο εβδομαδες,  δυο χρονια,  και μετα εσβησε,  εξαφανιστηκε,  πνιγηκε σε αρνητικα συναισθηματα; Πιθανον.  Ομως υπηρξε, και η μεγαλυτερη αποδειξη ειναι οτι καποτε τελειωσε.  Και μπορει να ξαναυπαρξει., διοτι βελη ειναι αυτα και ειμαστε ολοι εκτεθιμενοι.

Ξημερωνει του Αγιου Βαλεντινου.   Στο γραφειο οι κυριες και δεσποινιδες του αντμινιστρεησον θα φορανε σκουλαρικια καρδουλες και κοκκινα μπλουζακια. Οπως μευαθριο θα φορανε σκουλαρικια τριφυλλια και πρασινα μπλουζακια.  Γιατι η ημερα του Αγιου Βαλεντινου ειναι ευκαιρια για θεματικο ντυσιμο.  Οι κυριοι θα σταματησουν να παρουν λιγα κοκκινα λουλουδια πηγαινοντας σπιτι,  για να γλυτωσουν τη μουρμουρα. Οι εμποροι του Αγιου Βαλεντινου θα κανουν καλο τζιρο.  Κι ο ερωτας  θα συνεχιζει να σημεδευει τους παντες γιατι ειναι μεγαλος μπαγασας!

Σας φιλω γλυκα.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 29 other followers