Skip to content

Μπαρμπουνακια.

March 19, 2008


Παμε βολτα στην ψαραγορα της Αθηνας.


Μπαρμπούνι μου, μπαρμπούνι μου θαλασσινό
και ψάρι του πελάγου όσο μποράς φυλάγου
όσο μποράς φυλάγου, αχ ψάρι του πελάγου… *


Άιντε, άιντε, μπάρμπα-Γιαννακάκη
πούντο, πούντο, πούν’ το Μαρικάκι
Ψαράκια τηγανίζει μες στο μαγεριό
Άσ’ τα να καούνε κι έβγα να σε ιδώ
Ψαράκια τηγανίζει μες στο μαγεριό
Εγώ θα σου το πάρω γιατί το αγαπώ *

* αποσπασματα απο παραδοσιακα τραγουδια

Advertisements
7 Comments leave one →
  1. Lady Blue permalink
    March 19, 2008 1:34 pm

    Είχα σκοπό να ξυπνήσω πρωί αύριο να κατέβω στις τράτες στο λιμανάκι…. μακάρι να βρω μπαρμπουνάκια γιατί μου άνοιξες την όρεξη τώρα…

  2. Peter M permalink
    March 19, 2008 4:40 pm

    Ahhh Barbounia…I long for some red mullet…even if I can find it frozen I’d have it.

  3. δεσποιναριον permalink
    March 19, 2008 7:12 pm

    lady blue Ψαροφαγια ματια μου! Εκει ειναι πιο νοστιμα τα ψαρακια!

  4. δεσποιναριον permalink
    March 19, 2008 7:14 pm

    @peter m

    Παντελη, here I can find some times at Whole Foods.
    I don’t know if you have that chain over there. But if you do try to call them and ask! 🙂

  5. zero permalink
    March 19, 2008 9:28 pm

    Αχ! μου αρεσουν τα ψαρακια.
    Αντε να φτασουμε και στα στρειδια.
    Τα πηδησαμε τα στρειδια νομιζω?
    Συνηθως ερχονται στην αρχη με ουζακι.
    Μαλλον θα ειναι για αλλη μερα.
    Μηνες τωρα θελω να γραψω ενα ποστ, για μια εκδρομη στις Σπετσες…
    που τα’πινα απο τις 11 το πρωι μεχρι τις 12 το βραδυ.
    Εγω, μαζι με το αισθημα.
    Ολη την μερα πιναμε ουζο και τρωγαμε σαρδελες.
    Το τι ειχα κανει δεν λεγεται…

  6. δεσποιναριον permalink
    March 19, 2008 10:18 pm

    Δεν ειχε φρεσκα, θα παω παλι αυριο χαραματα στην αγορα να κοιταξω. Η στο λιμανακι της φιλεναδας μου. Εκει θα βρω σιγουρα. Καλα δε σου λεω τιποτα, ταβερνα το καναμε το μπλογκ. Καποτε το παλαι ποτε και σε προηγουμενο ιντερνετικο βιο, ημουνα σε ενα ιδιωτικο φορουμ. Εκει ειχα ανοιξει ενα ποστ με τιτλο “ο κατιφες” οπου ο κατιφες ηταν ριστοραντε της τρελλας. Το τι τους εφιαχνα δε λεγεται.
    Αχ αυτο το αισθημα φιλαρεκι μου ζερο. Παρασυρει σε μεθες και κρεπαλες. Φανταζομαι τοσες ωρες που επινες. Μ’ αρεσει που θυμασαι κιολας τι εκανες.
    Αντε ελα αυριο, θα σουχω στρειδια.

  7. zero permalink
    March 20, 2008 11:24 pm

    Και βεβαια θυμαμαι ακομα τι εγινε εκεινη την μερα.
    Δεν μπορω να ξεχασω ποτε εκεινες τις στιγμες.
    Ανοικτα στην θαλασσα … μπροστα μας, περασε μια ολοκληρη καταιγιδα
    και εγω εκει να μην φευγω με τιποτα…
    ο καταστηματαρχης εβγαλε εξω , πανω σε ενα τραπεζακι ενα ηχειο και εβαλε μουσικη
    μεσα στην βροχη εγιναν ολα.
    Ουτε απο τα διπλανα τραπεζια εφυγε κανενας.
    Μετα απο λιγο, αναγκαστηκε ο ανθρωπος και ανοιξε μια τεντα, που ομως ηταν τρυπια και εβαζε νερα…
    χαχαχαχα
    χαχαχαχα

    Χαμος σου λεω.
    Βεβαια ολα αυτα, το αισθημα καποια στιγμη τα ξεχασε.
    Και δεν ηταν αισθημα πια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: