Skip to content

H Βιεννη τη νυχτα και τα παιδια που χανονται.

May 6, 2008

Μια βολτα αποψε στην καρδια της Βιεννης στην Kärntnerstraße νυχτα. Η Kärntnerstraße ειναι ο κεντρικος εμπορικος πεζοδρομος της Βιεννης που αρχιζει στην Οπερα και τελειωνει στην εκκλησια του Αγιου Στεφανου. Δεξια και αριστερα σε στοες και δρομακια μπορει να βρει κανεις και ενδιαφεροντα εστιατορια. Οι Βιεννεζοι τρωνε νωρις (σχετικα με τους Ελληνες) περιπου οχτω το βραδυ. Εφταμισυ με εννια ολα τα ρεστωραν ειναι γεματα. Μετα αρχιζει και κοπαζει και η κινηση και ο θορυβος. Τα αλογακια του Stephansplatz πανε κι αυτα σιγα σιγα για υπνο. Ολη μερα περιδιαβηκαν ποιος ξερει ποσες φορες τα καλντεριμια.

Βραδακι λοιπον κατα τις εννια. Εχει πολυ κοσμο εξω. Ο κοσμος της Kärntnerstraße ειναι περισσοτεροι ξενοι εκεινη την ωρα. Ο Ερρικος εχει ενα απογευματινο ραντεβου ,και ειπαμε μετα να βρεθουμε στις οχτωμιση, εκει στην αρχη του πεζοδρομου να παμε για φαγητο.

Φτανω στην ωρα μου και δεν τον βρισκω, αλλα ξερω αυτα τα ραντεβου καμια φορα τραβανε λιγο παραπανω. Καθομαι στο πεζουλι της Οπερας και χαζευω τον κοσμο που πηγαινοερχεται. Εκει ακριβως μπροστα μου βρισκεται και η κυλιομενη σκαλα που οδηγει στο μετρο του Karlsplatz. Κοσμος μπαινοβγαινει στην Οπερα, αλλοι με παλιομοδιτικα Αυστριακα κουστουμια, αλλοι με κομψα συνολα, αλλοι παλι με τα απλα τουριστικα τους ρουχα.

Το υπογειο της Karlsplatz τη νυχτα συγγεντρωνει πολλους περιθωριακους, που οσο περνα η ωρα η κατασταση τους γινεται απελπιστικη. Μερικα βραδυα γυριζοντας αργα στο μετρο τους βλεπω και σφιγγει η καρδια μου. Εκει λοιπον απο τα υπογεια βγαινουν καποια στιγμη απανω τρια νεαρα παιδια. Ενα αγορι γυρω στα 17 και ενα νεαρο ζευγαρι, μαλλον κατω απο 20 και οι δυο. Ο νεαρος καθεται διπλα μου στο πεζουλι και οι αλλοι ορθιοι μπροστα του και συζητανε. Δε χρειαζεται πολυ για να καταλαβω οτι τα παιδια ηταν ντοπαρισμενα.

Σε μερικα λεπτα το ζευγαρι απομακρυνεται και μενει μονο το παιδι, το νεαρο αγορι. Τι αγωνια κι αυτη, παλευει με το σακκιδιο του, ψαχνει να βρει κατι, παραμιλαει. Βγαζει ενα χαρτακι διπλωμενο στα τεσσερα και κανει απεγνωσμενες προσπαθειες να το ανοιξει. Δε τα καταφερνει και πεφτει πισω απο το πεζουλι στον παρτερι με το γκαζον. Με χιλιες προσπαθειες σηκωνεται αλλα του πεφτει το χαρτακι στο δρομο. Καινουργια παλη για να το πιασει απο κατω. Αδειανα γαλαζια ματια.

Εχουν περασει δεκα λεπτα και το παιδι ειναι μονο του εκει και αγωνιζεται να ανοιξει το χαρτακι. Απο το πληθος εμφανιζεται μια κοπελιτσα. Επισης ζαλισμενη αλλα σε μικροτερο βαθμο. Τον πλησιαζει και τον βοηθαει. Καθεται διπλα κι αυτη και γινεται καποιος διαλογος που δε νομιζω οτι εχει νοημα.

Διπλα κι εγω να αναρωτιεμαι τι εγινε, και γιατι αυτα τα παιδακια ειναι ετσι. Ποιος φταιει, η οικογενεια τους, ο κοσμος που τα περασε καλπαζοντας, καποια ατυχια, καποια αδικια, τι αραγε. Εχοντας μεγαλωσει τρια παιδια τρομαζω στην ιδεα οτι ενα απο τα δικα μου θα μπορουσε να εχει φτασει σε τετοιο σημειο. Οχι απλα τρομαζω, ανατριχιαζω, παγωνω. Μη βιαστει να μου πει κανεις για το σπιτι και για την οικογενεια γιατι ξερω πολυ καλα οτι μια λαθος παρεα και αρχιζει η ζωη του παιδιου να αλλαζει. Ασχετα αν εγω ημουν τυχερη και τα παιδια μου ειχαν καλες παρεες, πιστευω οτι ειναι πολυ λεπτο το θεμα και ποτε δεν πρεπει να επαγρυπνα η μανα η ο πατερας, και παλι ομως οι παραγοντες που θα οδηγησουν ενα παιδι να σερνεται ετσι ειναι παρα πολλοι και πολλες φορες αορατοι.

Η εικονα εμεινε μαζι μου, και ειναι ακομα μαζι μου και ηθελα να βοηθησω το παιδι, να to βοηθησω να διαβασει τουλαχιστο το χαρτακι του. Δε το εκανα. Δεν ηξερα τι να κανω ειλικρινα. Δεν φοβηθηκα οχι, απλα δεν ξερω πως να χειριστω ενα τετοιο θεμα. Το μονο ομορφο στην ιστορια ειναι οτι η “γνωστη” η “αγνωστη” φιλη του τον βοηθησε στο τελος.

Τι γινεται πια, ετσι θα γινουν τα αγγελουδια του κοσμου? Εμεις φταιμε? Οι ρυθμοι της ζωης φταινε. Δεν το εγραψα το ποστ αυτο για να βρουμε λυσεις ουτε για να αποδωσουμε ευθυνες. Νομιζω οτι η κατασταση εχει ξεφυγει πολυ και το μονο που μπορω να πω αποψε ειναι οτι τα παιδια πριν χαθουν πρεπει να τα αγαπαμε. Ισως τοτε να σταματησουν να χανονται.

Δεν ηθελα να ειναι τοσο μαυρο το ποστ, απλα μια νυχτα φανταστηκα, αθελα μου μου βγηκε ετσι μολις αρχισα να γραφω. Λυπαμαι αν σας στεναχωρεσα, συνειρμοι ειναι αυτοι.

Ελπιζω να ανεβασω λιγο τη διαθεση με τις φωτογραφιες της νυχτας

Σας φιλω γλυκα.

22 Comments leave one →
  1. May 6, 2008 9:27 am

    Α! Δεσποινάκι μου,
    Τα παιδιά είναι ένα διαρκές ζάρι στη ζωή. Σίγουρα για την κατρακύλα ευθύνονται και οι οικογένειες: γιατί δεν βρίσκονται κοντά στα βλαστάρια τους να δούν την ώρα που παραπατάνε για να τα τραβήξουν απο το βάραθρο.
    Σ’ αυτό είμαι πεπεισμένη, όχι ότι αναγκαστικά είναι κακής πρόθεσης οι γονείς, αλλά ίσως ασυγχώρητης αδιαφορίας. Δεν μπορεί να μην ξέρεις το παιδί σου, δε μπορεί να μη βλέπεις σημάδια αλλαγής στη συμπεριφορά του αν το έχεις απο κοντά.
    Θυμάμαι κι εγώ στο Αμστερνταμ μια κούκλα δίμετρη που κατουριόταν όρθια απο την πρέζα. Μίσησα την πόλη γιατί σε κάθε γωνία της νέοι άνρθωποι πέθαιναν απο την πρέζα.
    Φιλιά καληνύχτας

  2. Μαρία permalink
    May 6, 2008 11:19 am

    Καλημέρα…έχοντας παιδιά κι εγώ τρέμω στη σκέψη…..
    γιατί ξέρω πως δεν έχει σημασία αν είσαι δίπλα τους και πόσο..οι παρέες εκεί γύρω στην εφηβεία καθορίζουν πολλά….και φυσικά παίζουν κι άλλα ρόλο…
    δεν έχει σημασία τι κάνεις εσύ για το παιδί σου….μια κακή παρέα μια άσχημη επιρροή την κατάλληλη στιγμή είναι τις περισσότερες φορές αρκετά για τον κατήφορο…
    Αυτό το έμαθα σχετικά νωρίς στη ζωή μου…
    Είχα ένα φίλο….πολύ καλό παιδί….καλός μαθητής από καλή οικογένεια…μια χαρά παιδί με όλο τον κόσμο στα πόδια του…με ένα χιούμορ απίστευτο….κάποτε τέλειωσε το σχολείο και τραβήξαμε το δρόμο μας…σπούδαζε σε άλλη πόλη…κι εκεί άρχισε ο κατήφορος….
    δεν ξέρω…ούτε οι γονείς του φαντάζομαι έχουν καταλάβει ακόμα τι οδήγησε αυτό το χρυσό παιδί στα ναρκωτικά….ίσως μια σχέση…μια αποτυχία….η πίεση…τι να πεις..η ουσία είναι πως βρέθηκε κοντά σε κάποιον “φίλο” τις στιγμές της αδυναμίας του….κι όλοι οι άνθρωποι έχουν τέτοιες….τον χάσαμε…
    Έχοντας λοιπόν αυτόν στο μυαλό μου ήξερα μεγαλώνοντας τα παιδιά μου ότι μερικά πράγματα δεν είναι απλά….και δοξάζω το θεό που τα βλέπω καλά και τα καμαρώνω….δεν εξαρτώνται όλα από τους γονείς…χα…μακάρι να ήταν έτσι…όλα θα ήταν ευκολότερα για όλους μας….αν μπλέξεις δεν ξεμπλέκεις εύκολα….εκείνοι οι γονείς που ήξερα εγώ μόνο αδιάφοροι δεν ήταν…

    Φιλιά….

  3. liakos2 permalink
    May 6, 2008 11:34 am

    Καλημέρα, επειδή έχω γνωστό μου περιστατικό, ρώτησα την ψυχολόγο τι φταίει, αφού οι γονείς ήταν κοντά κλπ Δεν έχει σημασία, μου είπε, την συγκεκριμένη που χρειαζόταν βοήθεια για κάποιο θέμα ένιωσε μόνο του και κύλησε. Οι άνθρωποι είναι αδύναμοι. Το βλέπω και γώ κάθε μέρα στα παιδιά. Το πόσο λίγες ψυχικές αντοχές έχουν πολλά από αυτά. Δεν πιστεύω ότι φταίει μόνο η οικογένεια.Εδω η Ελλάδα πέρασε εμφύλιο,πείνα, χούντα,τι έπρεπε να κάνουν τότε οι νέοι της εποχής? Έχει αδυνατίσει πολύ η φύση.
    Τα ναρκωτικά έχουν κατακλύσει τον τόπο.Φαντάσου, έχουμε πρόβλημα εμείς ,στην Κάρυστο εννοώ, όχι στην Ελλάδα!
    Καλημέρα

  4. May 6, 2008 12:37 pm

    Αχ Δεσποινάκι,
    δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω, αλλά δε μπορώ και μη γράψω κάτι εδώ. Μετά από πολλά που έχουν συμβεί, μετά απο πολλές συζητήσεις, σκέψεις, διάβασμα και κλάμματα, έχω καταλήξει ότι όταν είσαι μέσα στο πρόβλημα σημασία έχει να συνειδητοποιήσεις τι σου συμβαίνει για να μπορέσεις να αναζητήσεις βοήθεια. Χαμένος δεν είναι αυτός που πέφτει αλλά αυτός που δεν ξανασηκώνεται. Όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και δρόμος. Τις αιτίες θα τις ξεθάψεις στην πορεία. Βαθιά επίπονη διαδικασία για όλους. Αυτά μπορούν να συμβούν σε οποιονδήποτε, δεν υπάρχει διάκριση. Όχι μόνο στην Αθήνα της Ομόνοιας και της Πλατείας Βάθης αλλά και στη λαμπερή Βιέννη. Δεν βλέπω πουθενά να γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια αντιμετώπισης των ναρκωτικών, γιατί όλα είναι μπίζνες και κάποιοι κερδίζουν πολλά από αυτή την ιστορία ενώ άλλοι χάνουν τα πάντα. Γι’ αυτό το σημαντικό δεν είναι να αποδοθούν ευθύνες αλλά να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι από εκεί δεν βγαίνεις με τη μοναξιά αλλά με παρέα πάντα.
    Ουφφφ δε μπορώ άλλο. Σε φιλώ

  5. May 6, 2008 12:54 pm

    Όλοι όσοι έχουμε παιδιά ζούμε με την ίδια αγνωία πιστεύω.. Να μεγαλώσουν καλά, να γίνουν σωστοί, ώριμοι άνθρωποι, να φτιάξουν την ζωή τους όπως εκείνα θέλουν και κυρίως, να είναι υγιή και ευτυχισμένα… Οι παγίδες εκεί έξω πολλές… Και οι κίνδυνοι ολοένα και περισσότερο.. και καμιά φορά αναρωτιέμαι και εγώ τα βράδια, πριν κοιμηθώ, αν η αγάπη, όλη η αγάπη του κόσμου φτάνει…Νομίζω πως ναι… Γιατί η αγάπη όλα τα νικάει…

  6. May 6, 2008 2:09 pm

    Τελικα ειναι τοσο δυσκολο να κανεις μια συζητηση πανω σε ενα τοσο πολυπλοκο θεμα εδω στα μπλογκς. Ομως βλεπω μια γενικη παραδοχη οτι δεν φταιει μονο η οικογενεια και φυσικα συνηγορω σ’ αυτο, εχει στραβωσει τοσο το κοινωνικο συστημα και εχει επηρρεασει τα παντα, ο ανθρωπος δε ζει πια, προσπαθει να επιβιωσει. Δεν ειναι εκει που πρεπει γιατι δεν μπορει να ειναι εκει που πρεπει η που θελει να ειναι. Η ολιγωρια δεν ειναι επιλογη του πια, ειναι ανακαιο κακο.

    Ακομα και η αδιαφοτρια Ιουστινακι ειναι ανθρωπινη αντιδραση σ’ αυτα που τους υποσχεθηκε η νιοτη τους (των γονιων) και δεν τηρησε την υποσχεση.

    Σ’ ευχαριστω Μαρια που ερχεσαι παντα. Το λεω με νοσταλγια γι αυτα που καποτε γραφαμε.

    Παντου Σοφουλα, παντου

    Δεν ειχα σκοπο να σε κανω να κλαις ματια μου μελισσουλα στ’ αληθεια, αρχισα να γραφω για τη νυχτα και ηταν η εικονα που μου ειχε καρφωθει. Κι εγω πιστευω οτι ειναι κοινωνικο-οικονομικα τα αιτια και οτι ο ανθρωπος σα μοναδα ακομα και οταν προβαλλει την κατανοηση, την αγαπη και ολες τις ευαισθησιες του αδυναμει να βρει καποια αποτελεσματικη λυση. Ετσι ενα φαινομενο που θαπρεπε να αντιμετωπιζεται σε ευρεια κλιμακα, περιοριζεται να το παλευουμε σε προσωπικα επιπεδα. Κατι ειναι κι αυτο

    Κι εκει λοιπον καταληγω οπως στην αρχη και οπως ειπε η Ευη. Τουλαχιστο να τα αγαπαμε.

  7. May 6, 2008 3:24 pm

    Δεσποινάκι, το κλάμα είναι πάντα λυτρωτικό. Βοηθάει να πάρει το ‘αχ’ μορφή και να μαλακώσει. Έχω πολλά βράδυα περάσει με τέτοιες εικόνες καρφωμένες στο μυαλό και καταλαβαίνω πολύ καλά πως νοιώθεις.
    Ναι είναι αλήθεια έτσι, το παλεύουμε σε προσωπικό επίπεδο. Να σωθούμε εμείς….
    Ναι η Εύη έχει δίκιο πολύ… αγάπη και αποδοχή των αγαπημένων μας ανθρώπων όπως ακριβώς είναι, χωρίς απαιτήσεις και χωρίς εκπτώσεις.

  8. Blue permalink
    May 6, 2008 5:00 pm

    Δεσποινάκι δε θα έπρεπε να απολογείσαι για το ότι βγήκε λίγο μαύρο το ποστ… Αυτά είναι πράγματα που κάθε γονιός σκέφτεται καθημερινά, και ανησυχεί και αγωνιά και προσεύχεται να μη συμβαίνουν.
    Και τα ποστ είναι μια προέκταση της καθημερινότητας μας… με τα πάνω και τα κάτω.. το άσπρο και το μαύρο.

    Πολλά απογευματινά φιλιά

  9. liakos2 permalink
    May 6, 2008 5:12 pm

    Είπα να μην τα γράψω όλα γιατί πονάνε πολύ. Δεν νομίζω να μην υπάρχει σπίτι που να μην έχει πιο κοντά η πιο μακρυα,μεσα στο πρόβλημα. Επειδή εμείς έχουμε πρόβλημα τα συμπεράσματα είναι τα εξής.
    Πολλοί γονείς δεν μπορούν αν αντιμετωπίσουν το πρόβλημα και εθελετυφλούν. Δεν το αντέχουν να δούν την αλήθεια. Κατά δεύτερον, τα παιδιά αυτά μπορούν να κρυφτούν πολύ καλά , και μπορούν να περάσουν 4-5 χρόνια, χωρίς να καταλάβουν τίποτα οι γονείς. Σε μας, ούτε τα αδέλφια της δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τίποτα. Ευτυχώς ήταν στην αρχή, και μια ανώνυμη πληροφορία τους άνοιξε τα μάτια. Μετά. χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη και απαιτείτε η παρουσία του γονέα. ΑΣΤΑ

  10. May 6, 2008 5:56 pm

    @μελισσουλα, ακομα κι αν δεν εχεις αντιμετωπισει τετοιο προβλημα οπως εγω ειναι ανθρωπινο να τα σκεφτεσαι και να προβληματιζεσαι. Κι εμενα το κλαμμα με ηρεμει οταν χρειαστει. Χαμογελα τωρα και καλη σου μερα.

    @Μαι λειντυ μαλλον λαθος χρωμα διαλεξα ετσι; αλλα και η τροπη που πηρε το ποστ και η απολογια ετσι αυθορμητα ηταν. Φιλακια.

    @λιακος2 Ευχομαι να ενωσουν τη δυναμη τους και να βρεθει λυση, κι εκει ερχεται η δυναμη της αγαπης και της αποδοχης. Αυτα τα σ’ εμενα δε συμβαινουν τετοια ειναι παραμυθια.

    Τα λεμε το βραδυ, δειτε και τις φωτογραφιες και θα σκεφτω κατι πιο χαρουμενο αποψε.

  11. May 6, 2008 7:00 pm

    Μια χαρά είναι το post. Δηλαδή μόνο χαχαχά και χουχουχού! Και συζητήσεις γίνονται που μπορείς με τον τρόπο σου σαν καλή οικο-δέσποινα να διευθύνεις.

    Όσο είμαστε έξω από το χορό μια χαρά τα λέμε, μετά αναρωτιόμαστε έκπληκτοι αυτό που είπες, “μα σε μένα έτυχε?”. Έχω και εγώ τις αγωνίες της fevis και πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, να τα αφουγκραζόμαστε και όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι κάτι δεν πάει καλά να τα βοηθήσουμε, όχι να τους κλείσουμε τη πόρτα στη μούρη, προσφέροντας την αγάπη μας αλλά και κάθε άλλη είδους βοήθεια. Θέλει ΨΥΧΗ και τη ΚΑΡΔΙΑ.

    Μπαίνοντας στη πολυκατοικία που μέναμε παλαιότερα, μια γυναίκα μεγάλη που ζούσε στο υπόγειο με φώναξε και τραβήξαμε το γιό της από την τουαλέτα που είχε πέσει σε κώμα. Την έπιασα από τον ώμο και της είπα κουράγιο.Μετά από μερικές μέρες μια νέα και πανέμορφη κοπέλα στην είσοδο, εμφανώς λιώμα μου είπε ένα ωραιότατο σχόλιο για τα μάτια μου. Τα όμορφα λόγια της σερνόντουσαν στο στόμα της και σαν νύχια έσκιζαν τη ψυχή μου. Μπήκα στο διαμέρισμα τρέμοντας και έβαλα τα κλάματα. Αργότερα έμαθα ότι το hobby της μαμάς ήταν η κλοπές μηχανών! Κατά μάνα κατά κύρη, αλλά αυτό ήταν το κακό παράδειγμα και ένας από τους λόγους που μετακόμισα. Στην πραγματικότητα, γύρισα τη πλάτη μου στη μάστιγα…

    Η Βιέννη τη νύχτα όπως και κάθε μεγαλούπολη, χάνει τη λάμψη της από τέτοιες εικόνες. Τα ίδια και εδώ, στο κέντρο της Αθήνας, ένα στενό πίσω από τον πιο φωτεινό δρόμο. Το βράδυ ένας άλλος κόσμος, άλλες φυλές, φοβάσαι να περπατήσεις ανάμεσά τους και όταν το κάνεις μυρίζεις και τον δικό τους φόβο… Γίναμε αγρίμια, ξένοι στην ίδια πόλη, κλεισμένοι στην ασφάλεια των (κάθε) τοίχων.

    Παρασύρθηκα, πολλά έγραψα…
    Καλή συνέχεια Αμερικάνα!!!! Φιλιά.

  12. May 6, 2008 7:42 pm

    Δε νομίζω να πω κάτι το καινοτόμο, αλλά οι ψυχολόγοι έχουν επαναπροσδιορίσει την εφηβεία των παιδιών μας στα 20-26. Αυτό σημαίνει μια μαλθακότητα που αναπαράγεται από το σύγχρονο καθεστώς στην κοινωνία. Τρέξιμο, άγχη, καριέρα, αποτυχία, είδωλα, πρότυπα, αποστάσεις, αποπροσωποποίηση και το σημαντικότερο… έλλειψη επαφής. Με τους γονείς, με τους συνομήλικους, με το περιβάλλον το ίδιο. Για αυτό και καθυστερεί η ανάπτυξη των σημερινών παιδιών και γι’αυτό πέφτουν πιο εύκολα στις εφήμερες απολαύσεις. Στις πολλά υποσχόμενες, φανταχτερές και πολύχρωμες απολαύσεις…

    Και μην ξεχνάμε. Η πιστωτική κάρτα δλδ δεν είναι κι αυτή ένα είδος ναρκωτικών για τους ντεμέκ ΟΚ ενήλικες? Πάθη Δεσποινάκι μου…

    Α! Και Χριστός Ανέστη που δεν είπαμε😀

  13. May 6, 2008 8:39 pm

    Δεσποινάκι όταν είπα να σωθούμε εμείς δεν εννούσα αυτούς που δεν έχουν το πρόβλημα αλλά κυρίως αυτούς που το έχουν. Γιατί τότε καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει καμιά υποδομή και με όποια μέσα διαθέτεις κοιτάς να σώσεις το δικό σου άνθρωπο. Να σωθούμε εμείς και οι άλλοι ας πρόσεχαν… γίνεσαι ακόμα πιο εγωιστής ίσως, μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσεις το φίλο, τον αδελφό, το παιδί σου. Στα προγράμματα απεξάρτησης λένε ότι 1 θάνατος σώζει 7 μελλοθάνατους. Αν αυτό δεν είναι κυνισμός και αδιαφορία εκ μέρους της δήθεν οργανωμένης πολιτείας τότε τι?

  14. May 6, 2008 9:04 pm

    Θα πω μόνο καλησπέρα… Το θέμα των ναρκωτικών δεν μπορώ να το διαχειριστώ καθόλου… Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι γυρίζω την πλάτη μου στο πρόβλημα, εγώ ξέρω ότι παραλύω και μόνο που το σκέφτομαι…

  15. May 6, 2008 10:25 pm

    Καλησπερα αγαπητον δεσποιναριον!
    Οπως πολυ σωστα παρατηρησες,ειναι δυσκολο να γινει λεπτομερης συζητηση πανω σε ενα τοσο μεγαλο και πολυπλοκο θεμα!
    Κατι αναλογο της Kärntnerstraße,συμβαινει σχεδον σε καθε μεγαλη πολη κα ιτης Γερμανιας!
    Το παιχνιδι το χασαμε κατα την γνωμη μου,πριν δυο γενιες!Οταν μπηκαμε για τα καλα στον καταναλωτικο ρυθμο!Στον υπερκαταναλωτικο θα ελεγα!Θυσιασαμε τα παντα στην καριερα και στο χρημα!Στο παθος για υλικα αγαθα εφημερα!Ετσι μας εμεινε ελαχιστος χρονος για παιδια και για οικογενεια!Σπανια τρωμε ολοι μαζι και κουβεντιαζουμε γυρω απο το τραπεζι οπως παλια!Εκει βαζαμε ολα τα θεματα στο τραπεζι και προσπαθουσαμε να βρουμε λυσεις!Ειμασταν ο ενας για τον αλλον εκει!
    Τωρα,μεσα σε μια ωρα το πολυ,καθε Σαββατο η; Κυριακη στον…Ιταλο απεναντι δεν φτανει!Δεν μιλαω προσωπικα!Την γενικη ταση σχολιαζω!
    Γιατι λοιπον αυτα τα παιδια να μην νοιωθουν μονα;Στα γενεθλια τους και την Πρωτοχρονια,τους αγοραζουμε καποια Κομπιουτεροπαιχνια για να απασχολουνται και να μην μας ενοχλουν!Τους δινουμε και βαρβατο χαρτζιλικι,να φανε εξω γιατι δεν εχουμε χρονο να μαγειρεψουμε,λογω μητινγς και δεν ελεγχουμε καν,που πηγαν τα λεφτα που δωσαμε!
    Γιατι να μην νοιωθουν μονα αυτα τα παιδια και γιατι να …μην χανονται!
    Δεν ειχα σκοπο να σε κουρασω,αλλα ετσι …μου βγηκε!
    Ενα ξεγνοιαστο απογευμα σου ευχομαι και ενα φιλακι αφηνω,με καποια αισθηση μελαγχολιας!

  16. May 6, 2008 11:58 pm

    Εκεί στην γειτονιά μας Δεσποινάκι στο διπλανό σπίτι μας δύο ‘golden boys’ αδέλφια από τις καλύτερες Αθηναικές οικογένειες(πολύ γνωστό Αθηναικό όνομα) πάντα μου άρεσαν για το ηθος τους, αγωγή, εκπαίδευση, εμφάνιση όλα τα είχαν και ήμουν σίγουρη όταν θα είχαν ένα λαμπρό μέλλον με τις σπουδές και το υπόβαθρό τους… τώρα μπαινοβγαίνουν στα κέντρα αποεξάρτησης και ίσως ο μεγάλος μάλλον μας αποχαιρέτησε …Δεν ξέρω.. με τρομάζει τόσο πολύ το μέλλον!

  17. λουνα permalink
    May 7, 2008 12:27 am

    Ενα απο τα μεγαλυτερα προβληματα που μπορει να λαχει στον καθενα μας να αντιμετωπισει.
    Μιλαω, μιλαω ωρες, δεν σταματω να μιλω για το θεμα αυτο.
    Μαλιασε η γλωσσα μου!
    Εχω τεκνα στην εφηβεια, εχω ανχος, εχω απεραντη αγαπη και σιγουρα καποιες φορες ειμαι αδιαφορη οχι απο προθεση αλλα απο τους ρυθμους της μερας , της τρεχαλας για να νταπεξελθω. Καμια φορα μου ρχετε να τα μουτζωσω ολα να τα παρω και να παω…..ΠΟΥ ?????
    Υπαρχουν παντου, διπλα μας, εκει που δεν φανταζομαστε….
    Ευχομε και ελπιζω να περασουν απο διπλα και να μην ακουμπησουν…. απλα να προσπερασουν.
    φιλια

  18. May 7, 2008 4:55 am

    Bλεπω οτι σημερα ολοι εχουν καποια εικονα, καποιο προβληματισμο, καποια αγανακτηση, κατι που ποναει, κατι που τους σημαδεψε, μια ανυσυχια η ενα φοβο. Ειλικρινα θαθελα να βρισκομασταν γυρω απο ενα τραπεζι να τα λεμε. Δεν ειναι δυνατον να σχολιασω καθε ενα απο σας ξεχωριστα, θα γραφω μεχρι αυριο. Θελω να πω μονο οτι πρεπει το θεμα να αντιμετωπιστει σε δυο μετωπα, πρωτα στο κοινωνικο που ειναι το πιο σημαντικο τωρα που η εχει διαμορφωθει ετσι η παγκοσμια κατασταση και κατα δευτερο στο προσωπικο. Και στις δυο περιπτωσεις πρεπει να αντιμετωπιστει και στην ριζα και στην εξελιξη. Αυτα για αποψε εδω και..

    Μαρκονι, αν με ξαναπεις αμερικανα μαυρο φιδι και κολοβο!

    Γιατρουλη καλως μας προεκυψες παλι και ποσο δικιο εχεις

    Μελισσουλα, καταλαβα τι ειπες

    Δενδρογαλη, ελα ματια μου αυριο για κατι πιο χαρουμενο

    Κωστα μου, η εξελιξη γενικα ειναι επιθυμητη αλλα δυστυχως εχει και ολεθρια αποτελεσματα στην κοινωνια.

    Πηνελοπη, τα ματια μας ανοιχτα!

    Λουνα, να μη περασουν καθολου απο διπλα.

  19. flo permalink
    May 7, 2008 1:34 pm

    ωραίες οι φωτογραφίες και το ποστ σου μας βοηθά να διακρίνουμε τις φιγούρες των ζωντανών-νεκρών που περιπλανιώνται εντός τους. Στο πεζούλι της όπερας? Χμ,χμ, η Βιέννη είναι δημοκρατική πόλη, τα “χαμένα παιδιά” δεν εξορίζονται στις άσκημες πλατείες και στις υπόγειες διαβάσεις…

  20. Κατερίνα permalink
    May 7, 2008 3:58 pm

    Καλημέρα Δεσποινάκι μου.Αν και είναι ένα δυσαρεστο θέμα χαίρομαι που ομόφωνα όλοι οι φίλοι του φιλοξενου σπιτιού σου παίρνουν θέση. Είναι πιο κοντά από ότι φανταζόμαστε όλη αυτή η καταστροφή. Η ανηψιά μου που σπουδάζει Κοζάνη μου έλεγε ότι στη Σχολή της η πρόταση “κάνεισ ή θέλεις μαύρη” πάει κ έρχεται .Σχεδόν όλα τα παιδιά μπαίνουν στο πειρασμό να δοκιμάσουν.Απίστευτο!!
    Άς είμαστε διακριτικά με τις κεραίες ανοιχτές κοντά στα παιδιά μας δίνοντας το καλό παράδειγμα στις αξίες και το ήθος.Με λόγια-συμβουλές σίγουρα, αλλά και με πράξεις που να δηλώνουν και να πιστοποιούν αυτά που λέμε.Το ίδιο αποτέλεσμα έχουν οι υπερβολικές συμβουλές,όταν δεν υποστηρίζονται από σωστή στάση. Στο χώρο που εργάζομαι έχω δει τόσα πολλά και ιδιαίτερα μέσα σε ευκατάστατες οικογένειες που έχω φρήξει από τη μία και από την άλλη έχω φοβηθεί. Μπαίνουν τα αγόρια σπίτι και τρέχω να τα φιλήσω κάθε φορά με την ίδια αγωνία΄κοιτάζοντας τα στα μάτια μη φανεί κάτι διαφορετικό.Όπως επίσης και να πάρω τη μυρωδιά τους μήπως έχει αλλάξει και η ανάσα τους ακόμη.Ο Θεός να φυλάει όλους μας και όλα τα παιδιά του κόσμου.
    Φιλιά πολλά καλή μου φίλη.Ακόμη με αναρρωτική σπίτι μετά την περιπέτειά μου είμαι. Είσαι η καλή μου παρέα στο είπα???

  21. May 7, 2008 8:01 pm

    Έχοντας μετρήσει κάποιες πολύ οδυνηρές προσωπικές απώλειες κι έχοντας αυτή τη στιγμή την παιδική μου φίλη στην απεξάρτηση, έχω ζήσει από πρώτο χέρι όλη αυτή την απερίγραπτη κόλαση. Και δυστυχώς βλέπω ότι όσο περνάνε τα χρόνια το “παιχνίδι” χοντραίνει, τα συμφέροντα γίνονται όλα και πιο ανθρωποφάγα, οι χρήστες όλο και πιο αποκτηνωμένοι και οργανισμοί σαν τον ΟΚΑΝΑ θα έπρεπε να γίνουν φύλλο και φτερό από τους εισαγγελείς για τα όσα τρομερά συμβαίνουν εκεί μέσα. Η προσωπική εμπειρία λέει να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά και να μαζέψουμε τεράστια αποθέματα αγάπης, υπομονής, ανθρωπιάς και κυρίως πίστης.

  22. May 8, 2008 5:03 am

    @Κατερινιω ευχομαι περαστικα και γρηγορα να εισαι καθε μερα εδω στην παρεα. Βλεπω οτι τα σχολια σου ερχονται πια μια χαρα εδω.

    @Πασταφλωρα, κατ αρχας ευχομαι να το ξεπερασει για παντα η φιλη σου, οσο για ολα τα αλλα, τα συνπερασματα της προσωπικης σου εμπειρειας ειναι και τα συμπερασματα σχεδον ολων εδω. Δυναμη οπου χρειαζεται.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: