Skip to content

memorial day weekend

May 26, 2008

Πλησιαζει 29 Μαιου, Memorial Day. Οι αμερικανοι ομως την γιορταζουν την Δευτερα της τελευταιας πληρους εβδομαδας του Μαιου. Και παντα περιμενουν με λαχταρα το τριημερο αυτο που σημαδευει την αρχη του καλοκαιριου. Πολυς κοσμος κανει την πρωτη του εξορμηση προς τις παραλιες του Ωκεανου. Ανοιγουν οι πισινες, και ο ουρανος της Αμερικης γεμιζει τσικνα απο τα πρωτα μπαρμπεκιου. Για μενα δεν ειναι ενα απλο τριημερο. Πριν αρκετα χρονια στις 29 Μαιου που ετυχε να πεσει Δευτερα και αργια, μια Δευτερα βροχερη, ακομα φοιτητρια στο πρωτο ετος των μεταπτυχιακων στο Πανεπιστημιο του Οχαιο, εφερα στον κοσμο το πρωτο μου μωρακι, ενα κοριτσακι, τη Δαφνη μου. Ετσι ενω οι αμερικανοι καβαλανε τις μοτοσυκλετες και κατεβαινουν στο κεντρο για να γιορτασουν, εγω θυμαμαι τον ουρανο να κατεβαζει καρεκλοποδαρα και το κλαμα ενος μωρου. Θυμαμαι την αγωνια μου για το τι θα γινει και πως θα τα καταφερω να τα κανω ολα, να ειμαι φοιτητρια, μαμα και συζυγος. Αλλα τα καταφερα, χωρις καμια βοηθεια απο γιαγιαδες μονο με τον Ερρικο να αλλαζει πανες και να ζεσταινει μπιμπερο, απο δω τα βιβλια και απο κει η κουνια, απο δω τα εργαστηρια και απο κει οι κουδουνιστρες. Μονη μου τα ανακαλυψα ολα, κι αν ξαναρχιζα απο την αρχη, παλι ετσι θαθελα να γινουν. Memorial day, αφησα τον κουκλο μου τον Τσοφλη που τον κουβαλαγα μαζι μου απο την Ελλαδα (ακομα θυμαμαι τη μαμα να μουρμουραει.. εσυ δε θα μεγαλωσεις ποτε!) και απεκτησα την πρωτη μου κουκλα.

Την Κυριακη γιορτασαμε τη γιορτη της Ελενιτσας. Η μαμα της εφιαξε του κοσμου τα πραγματα. Ωραια παρεα, κουβεντουλα μεχρι αργα , το σπιτι γεματο μικρα κοριτσακια. Γεματο ομορφια ! Απο το τραπεζι της Λουκιας φερνω μεζεδακια. Τα λουλουδια που βλεπετε ειναι πεονιες απο τον κηπο της φιλης μας της Καρολ. Η κρεμ καραμελε φιαχτηκε απο την Λουκια για μενα γιατι ξερει ποσο τρελλαινομαι γι αυτο το γλυκο. Ο γλυκας Μικυ ειναι της Ελενης και το πλαστικο κιτρινο παπακι το ειχα χαρισει εγω στη Λουκια πριν μερικα χρονια και ειναι το αγαπημενο της. Τελικα δικιο ειχε η μαμα μου. Δε θα μεγαλωσουμε ποτε!

Σας φιλω γλυκα!

Advertisements
22 Comments leave one →
  1. margarita permalink
    May 27, 2008 1:34 am

    kalh soy mera ..kai oxi, fainetai den tha megalosoume pote.. ego koubalaw apo spiti se spiti ton Lucky Luke mou kai h Elenh ton gaidaro ths.. elpizo na sou meinoun axehastes oles oi Memorial days kai to genethlia twn paidiwn sou Oso gia ton Erriko h kalosynh kai h afosiwsh fainetai sta matia toy.. kai as einai taxidiarhs

  2. May 27, 2008 1:57 am

    εγώ έχω το βάτραχο μου!! και όχι απλά τον έχω αλλά κοιμόμαστε και μαζί!!! αφού έτσι κι αλλιώς μεγαλώνουμε ας μεγαλώνουμε παιδικά!
    φιλάκια και καλημέρα

  3. Blue permalink
    May 27, 2008 3:32 am

    Πολύ χαίρομαι που δεν χρειάζεται να ντρέπομαι που κουβαλάω τα σαραβαλιασμένο ρακούν μου εδώ κι εκεί … ¨)
    Να τη χαίρεσαι τη Δάφνη σου Δεσποινάκι και να την καμαρώνεις πάντα όπως και τους γιους σου. (Χρόνια της Πολλά δεν λέω ακόμα… μαθαύριο)

    Φιλάκια

  4. May 27, 2008 4:33 am

    Despinaki μεταταπτυχιακό στο Οχάιο και με μωρό… super duper γυναίκα λοιπόν !!!!και χωρίς οικογένεια καταλαβαίνω απόλυτα έτσι τα έμαθες όλα μονη σου χωρίς βοήθεια ετσι και εγώ χωρίς οικογένεια αλλά με δουλειά και το Johnny around the world . Και εγώ θα επαναλάμβανα την εμπειρία,γιατί είσαι κύριος του εαυτό σου και τον ικανοτήτων σου πιά και δίνουν τόσο πολύ αυτοπεποίθηση τελικά.. Εγώ εχω ένα αρκουδάκι άσπρο τον ‘Ανάργυρο’ που το πήραν τα Αλβιονάκια τώρα και φωνάζουν καθάρα το όνομα του, μόνο ο Johnny δυσκολεύεται και όλο αναρωτιέται πως ένα μικρό κοριτσάκι διάλεξε τόσο δύσκολο όνομα….!!!!Να χαίρεσαι το καλό σου κοριτσάκι τη Δαφνούλα σου λοιπόν. Φιλώ

  5. May 27, 2008 6:54 am

    Να χαίρεσαι το παιδάκι σου, και χαρά στο κουράγιο σου! Και μαμά και σπουδές, αλλά ευτυχώς ο Ερρίκος ήταν εκεί και βοηθούσε. Είναι και θέμα αντοχής και θέλησης. Πέρασα 7 χρόνια αυπνίας, δεν κοιμόταν ο Λεωνίδας με τίποτα,έκλαιγε όλη νύχτα, όλη νύχτα αγκαλιά και περα δώθε, και μετά ήρθε και ο μικρούλης. Κάναμε τα γενέθλια την Κυριακή, κλείσαμε τα 11! Αντρας! Πώς περνάνε όλα, και έλεγα ότι αυτό το μούδιασμα στον εγκέφαλο από την αυπνία δεν θα φύγει ποτέ. Σου εύχομαι πάντα καλές αναμνήσεις!!

  6. Κατερίνα permalink
    May 27, 2008 7:55 am

    Ευχές πολλές για την Δάφνη σου από τώρα να είναι χιλιόχρονη και τυχερή.Σκέφτομαι και χαίρομαι πραγματικά με όλα όσα γράφεις για τα παιδιά τους γονείς αλλά και για τον Ερρίκο!Αχ αυτός ο Ερρίκος τι παιδί!!Να ξέρεις πως δεν είναι τυχαίο που είσαι κ εσύ τόσο κοντά του και δεν χάνεις ευκαιρία να αναφέρεις με εκτίμηση τι προσφέρει! Να είστε καλά δυό χαρούμενα και ευτυχισμένα παιδιά.Μην μεγαλώσετε ποτέ!!!΄Τσίμπησα φραουλίτσα. Γλυκοφιλάκια.

  7. May 27, 2008 9:25 am

    Ποτέεεεεεεεεεεεεεεεεε ποτέ ποτέ ποτέ…………
    δε μεγαλώωωωωωωωωωωωωνουμε ποτέ!!!!
    Σ`αρέσει το συνθηματάκι Δεσποινούλα μου;;;;
    Από τον καιρό της ΕΡΑ ΣΠΟΡ το κουβαλάω…ευτυχώς ΜΟΝΟ αυτο!!!!!!

  8. May 27, 2008 9:59 am

    χρονια πολλα στη δαφνη…να ειναι παντα γερη και χαρουμενη : )
    η ιστορια σου ειναι υπεροχη…εμενα προσωπικα με γεμισε αισιοδοξια και χαμογελο…οταν θελει ο ανθρωπος ολα τα μπορει!!!
    και φυσικα επικροτω κι επαυξανω…ΜΗΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΤΕ ΠΟΤΕ!!!

    φιλιααααα!!!

  9. May 27, 2008 10:44 am

    Καλησπέρα
    όλα τα είχε το ποστ σου: Μελαγχολία, ξενητιά, αισιοδοξία, μυρωδιές και γεύσεις.
    Να είσαι πάντα καλά, εσύ και οι δικοί σου!

  10. May 27, 2008 2:08 pm

    Δεν μπορω!
    Δεν ξερω τι παθαινω!Αμα διαβαζω αναρτησεις προσωπικες,για ευχαριστες αναμνησεις,ενας κομπος συγκινησης ανεβαινει στον λαιμο μου!Θελω να κλαιω απο χαρα, με την χαρα των αλλων!
    Αυτες οι αναμνησεις ειναι που ξεχωριζουν τους ανωτερους ανθρωπους!
    Μπραβο δεσποιναριον! Δεν ειναι και ευκολο σημερα,να κανεις σωστη οικογενεια και καριερα συναμα!Και συ απο οτι φαινεται,τα καταφερες τελεια!
    Παντα ευχαριστες αναμνησεις να εχεις στην ζωη σου χαρα μου!Και να χαιρεσαι τα παιδια σου!
    Μια καλημερα αφηνω και ενα φιλακι!

  11. May 27, 2008 2:39 pm

    Πόσο χαίρομαι όταν διαβάζω κάτι τέτοια. Εμένα βέβαια οι εμπειρίες από το μεταπτυχιακό μου δεν περιείχαν μωρό, όμως πάντα υποκλινόμουν σε συμφοιτητές και συμφοιτήτριες που το τόλμησαν.
    Έχει άλλη γεύση η ζωή τελικά μετά από αυτά..
    Ξέρεις πολλές φορές περιδιβάζοντας τη μπλογκόσφαιρα πέφτω συνέχεια και κατά κανόνα σε αδιέξοδες μελαγχολικές καταστάσεις και εκείνο που σκέφτομαι – και πολλές φορές αποδεικνύεται – είναι ότι δεν υπήρχαν πραγματικά ζόρια στο παρελθόν παρά μόνο προσωπικά αδιέξοδα και άρνηση αντιμετώπισης της ζωής κατά μέτωπο…
    Να τη χαίρεσαι τη Δαφνούλα σου ( είναι αγαπημένο μου όνομα αυτό ) και πάντα η ζωή σου να έχει τέτοια γεύση και πολλαπλή δημιουργία

    ΥΓ Και μια διαφωνία: η γαιωδαισία είναι πολύ σημαντική, τί είναι αυτό το “σκοπό δεν ΄χει ούτε σημασία;” που γράφεις … θα σε μαλώσω

  12. May 27, 2008 3:41 pm

    τα σχολια ειναι περιττα…
    οση χαρα ειχες εκεινη την 29 Μαη, αλλες τοσες χαρες να εχεις καθε μερα απο τωρα και μετα στην ζωη σου!
    γιατι μονο η χαρα μενει… οι πονοι το αγχος και τα κλαματα με τα ξενυχτια τα ξεχνας στο πρωτο χαμογελο!ετσι δεν ειναι;!

    φιλια υπερατλαντικα

  13. May 27, 2008 6:10 pm

    @Μαργαριτα σαλαμ φιλεναδα. Ερχομαι να επανορθωσω ματια μου απο προχτες που ειπα στον κοσμο οτι αγαπας ενα σειχη και θα νομιζουν οτι εισαι η Σεχραζατ, οοοχι η αγαπημενη μου Μαργαριτα βρισκεται στο Ντουμπαι σε μυστικη αποστολη! Φιλακια κουκλα μου (αν δε σ’ αρεσει ουτε αυτο θα βρω κατι αλλο!) χε χε!

    @μελισσουλα, απο κει βγαινει και το φιλα το βατραχο σου υποθετω 😛 😛 😛 😀 😀

    @lady blue Κι ελεγα τι μυριζει μολις μπαινω στο μπλογκ σου. Τωρα εξηγουνται οοοοολα!

  14. May 27, 2008 6:15 pm

    @Πηνελοπη, τι τον εδωσες παιδι μου τον Αναργυρο στα παιδια; Ειδικα οταν ειναι μικρα τα ξεμερδιζουν αυτα! Εγω τον Τσοφλη τον εχω κρυμμενο, καλα ο καυμενος εχει λιωσει απο τις κακουχιες. Εχει ΚΑΙ προσωπικοτητα, ειναι λατρης της Κατριν Ντενεβ.
    Οσο για το αλλο, Πηνελοπη μου, οταν θελεις να κανεις δεκα πραγματα μαζι, αλλα το θελεις πολυ γινονται ολα και εισαι και πληρης! Θαρθω για τσαι αργοτερα! Φιλια

  15. May 27, 2008 6:19 pm

    @Σοφια ημουνα και λιγο τυχερη μαμα γιατι ολα μου τα μωρα ηταν καλα μωρα, κοιμοντουσαν αμεσως και χωρις νταχτιρντισματα και πολυ κι ετσι με αφηναν να συγγεντρωθω αρκετα.

    @Νανουλα μου ειδικα εμεις που περασαμε απο το παραλογο της σχολης μας!

    @μαμα ετσι που το λες ειναι σα να μεγαλωσες εσυ! Κατσε εδω μαζι μας!!

  16. May 27, 2008 6:27 pm

    @Κατερινιω, σ’ ευχαριστω για τις ευχες. Καλα που κοιταξα τα σπαμ. Παλι εκει πηγες και χωθηκες.

    @Stiliano Σ’ ευχαριστω φωτογραφε μου, ειδες πως μου βγαινει ολος ο νταλκας μαζεμενος καμια φορα!

    @Κωστη μου ευαισθτο μου πλασμα εσυ. Εισαι ψυχουλα βρε. Τελειο δεν ειναι τιποτα, αλλα η προσπαθεια και το πεισμα αξιζουν τον κοπο.

  17. May 27, 2008 6:43 pm

    @so far (aki) Πρωτα σ’ ευχαριστω για τις ευχες, μετα να σου πω οτι σ’ εκεινη την τρυφερη ηλικια, δεν τα σκεφτεσαι πολυ τα πραγματα, λειτουργει πιο πολυ το ενστικτο παρα ο προγραμματισμος. Παιρνεις αποφασεις οχι βασισμενες σε αναλυση και υπολογισμους, αλλα αυθορμητα σαν παιδι γιατι παιδια ειμασταν τοτε. Ετσι πολλες καταστασεις που ισως να με προβληματιζαν σε μεγαλυτερη ηλικια, τοτε τις αντιμετωπιζα αβιαστα. Ε βοηθησε που ειχα και την αγαπη και συμπαρασταση των δικων μου και οτι δεν υπηρχαν αλλα ουσιαστικα προβληματα

    Οσο για το διστιχο (το δυστυχο) ελιπζω να φαινεται η σαρκαστικη διαθεση. Η ιστορια εχει ως εξης; σε καποιο συνεδριο μια συναδελφος μαλλον ντραπηκε να παρουσιασει για 20η φορα τα ΙΔΙΑ αποτελεσματα, και αποφασισε να ανεβει στο ποντιουμ και να παρουσιασει μια φιλοσοφικη-μελο πλευρα του θεματος. Ο καλαμπουρτζης συναδελφος που καθοταν διπλα μου με σκουντησε και μου ψυθιρισε το στιχακι. Εκτος οτι πιεστηκα πολυ να μη σκασω στα γελια, το βρηκα πολυ ομορφο για να χαρακτηρισω μια ζωη στο κουρμπετι. Φιλια !!!!

  18. May 27, 2008 6:46 pm

    @Αριστεα μου, της καταπρασινης Νορμανδιας, εχεις λιγο δρομο ακομα, εγω τα “ξεπεταξα τα δικα μου” χε χε.. ετσι ειναι ετσι ακριβως!! Σε φιλω

  19. May 28, 2008 12:38 am

    Εμ πέστο ντε ότι έχει ειπωθεί από συνάδελφό σου σε συνέδριο.. και κάτω από αυτές τις συνθήκες… ευρηματική τη βρίσκω πάντως …

    ΥΓ Τί ακούμε και σε αυτά τα συνέδρια… πάντως σε δικό μας τέτοιο φιλοσοφικό ακόμα δεν έχω ακούσει ούτε μου έχουν μεταφέρει..
    είμαστε πιο flat types….

  20. Φλο permalink
    May 28, 2008 3:09 am

    ΝΑ σου ζήσει, δεν ξέρω, από την πολλή τρυφεράδα συγκινήθηκα…Πράγματι σε εκείνη την ηλικία όλα είναι πιο ευκολα, δεδομένων των συνθηκών. Μάλλον γιατί ο εαυτός δεν αποτελεί το επίκεντρο. Έχω και γω μια γοριλλίνα, τη Μπίτυ Χούα, που είναι τυφλή, αλλά την κουβαλάω χρόνια.-))

  21. May 28, 2008 6:09 pm

    @σο φαρ (ακι) ετσι που παμε σε λιγο θα σε κανουμε σωφερακι, υπαρχει παντα η ευθυμη πλευρα σε ολα, μ’ αρεσει να την υιοθετω.

    @Φλο σ’ ευχαριστω πολυ. Μπιτυ Χουα ; Ωραιοτατο ονομα και τυφλη; ωραιοτατη επινοηση για να δικαιολογεισαι που δεν την αφηνεις μονη! χε χε!

  22. Φλο permalink
    May 29, 2008 5:10 am

    Η Μπιτι Χούα είναι υπαρκτό πρόσωπο, μια γοριλλίνα του London Zoo που έσωσε ε΄να παιδάκι από βε΄βαιο θάνατο (το παιδάκι είχε σκαρφαλώσει στα κάγκελα της φωλιάς της και θα έπεφτε από ψηλά αλλά η γλυκειά μου το έπιασε στην αγκαλιά της…) Η τύφλωσή της είναι μια άλλη ιστορία. ΥΓ. Μόλις συνειδητοποίησα ότι είναι η πρώτη φορά που μιλώ δημοσίως για την Μπίτι Χούα μου. -)))

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: