Skip to content

μα τι ομορφο ποταμι που ητανε!

June 19, 2008

η φωτογραφια του Πηνειου ειναι απο το flickr.com

Το παρακατω αποσπασμα ειναι απο το βιβλιο τηε Ευγενιας Φακινου:

“Η Μεροπη ηταν το προσχημα”

” ….Ηταν μια ωραια βαρκα Θαλασσινη. Με καρινα, μηχανη βενζινοκινητη και σκεπαστη καμπινα. Βαμμενη ολολευκη για να κρυβει επιμελως την ηλικια της. Ειχε γνωρισει ημερες και νυχτες δοξης. Ψαρεματα μυθικα με παραγαδια, πυροφανια, δυχτια, κυρτους καθετες και τσαπαρι. Ειχε κανει ρομαντικους περιπατους με φεγγαραδα, ειχε συντελεσει σε τουλαχιστο δωδεκα γαμους, ειχε μεταφερει ομως κι ενα κουφαρι πνιγμενου, καθως και το κομμενο χερι ενος δυναμιτιστη. Ειχε ζησει με αλλα λογια ο,τι μπορουσε κι ο,τι ηθελε μια θαλασσινη βαρκα. Μια βαρκα του πελαγου. Και μαλιστα των ανατολικων ακτων του Κισσαβου, μ’ οτι αυτο συνεπαγεται. Βοριαδες, μπουρινια, μεχρι κι ενα μικρο τυφωνα ειχε δει.
Παροπλισμενη και γερμενη στην παραλια του Τσαγεζι την ειχε βρει ο Ασημακης. Με δυσκολια αναλαλυψε τον προηγουμενο ιδιοκτητη της η μαλλον τους απογονους του. Αδιαφοροι αυτοι περι τη θαλασσα και τη βαρκα -πολυασχολοι κρεατεμποροι – του την πουλησαν για ενα κομματι ψωμι. Ο Ασημακης την εκανε κουκλα. Εκλεισε τις τρυπες, την καλαφατισε, την εβαψε, της εβαλε καινουργια μηχανη και τη βαφτισε σε πανηγυρικη τελετη.
Ολοι οι κατοικοι ειχαν μαζευτει στην καθελκυση, ντοπιοι και παραθεριστες, γιατι ο Ασημακης ως καλος επιχειρηματιας, ηθελε να δοθει στο γεγονος οσο το δυνατον μεγαλυτερη δημοσιοτητα. Ηταν κι η εποχη της σαρδελλας και στηθηκε ενα τσιμπουσι τρικουβερτο. Εκει αναμεσα στις ευχες και στις μπιρες, ο Ασημακης αποκαλυψε τα σχεδια του. Τους ειπε οτι προκειται να κανει διασημη οχι μονο τη βαρκα του αλλα και ολοκληρη την περιοχη. Σκοπευε να κανει δρομολογια στον Πηνειο.

Tο πληθος εβγαλε επιφωνματα ενθουσιασμου. Ηταν κατι απιθανα πρωτοτυπο και πρωτοπορακο. Βαρκα για βολτες στον Πηνειο!.. Σιγουρα θα ειχε μεγαλη επιτυχια.

“Καθημερινα το καλοκαιρι, οσο ο καιρος το επιτρεπει” . συνεχισε ο Ασημακης, “θα ξεκιναμε απο τα Τεμπη και θ’ ανεβαινουμε μεχρι τον Βουρλοτοπο. Εκει σε ειδικα διαμορφωμενο μερος με τραπεζια και παγκους, θα μπορουν οι εκδρομεις να παιρνουν ενα καφε, ενα αναψυκτικο, ενα κατιτι τελος παντων”.

Ζητωκραυγες, παλαμακια και σφυριγματα σκεπασαν το τελος της ανακοινωσης του Ασημακη. Ως συνηθως οι ανθρωποι επαινουσαν και γιουχαιζαν συγχρονως…….”

Αναμνησεις απο ενα καλοκαιρι

by despinarion.

Ηταν μηνας Ιουνιος κι εκανε τρομερη ζεστη. Φορτωθηκαμε ολοι στην “γρια” του θειου Τζων να παμε διακοπες. Η μαμα, η θεια Ρεα, η Τινα, ο Σιμος, ο Ροδολφος κι εγω. Οι αλλοι θα ερχοντουσαν αργοτερα. Η “γρια” ηταν μια γκριζα μερσεντες διακοσαρα χωρις κλιματισμο φυσικα. Φορτωσαμε και τα πραγματα και πηραμε μαζι μας θερμος με κρυο νερο για το δρομο.

Φτανοντας στα Τεμπη καναμε μια σταση για φαγητο. Φυσικα το φαγητο το ειχαμε μαζι κι αυτο. Το νερο παρ’ ολο που ηταν στο θερμος ειχε γινει χλιαρο. Για ξυρισμα ειναι καλο, ειπε ο θειος Τζων. Μια πηγη εκει διπλα στο ποταμι ετρεχε παγωμενο και πεντακαθαρο νερακι. Ποτε δε θα ξεχασω με τι λαχταρα ηπιαμε το νερο μεσα σε κεινη τη ζεστη που μας ταλανιαζε. Τα νερα του Πηνειου πεντακαθαρα και η κοιλαδα οαση στο απομεσημερο.

Συνεχισαμε προς το Τσαγεζι στην ακρη του Παγασητικου. Εκει ηταν το σπιτι που ειχαμε κλεισει. Παρ’ ολη τη ζεστη η θαλασσα ηταν αγριεμενη και οπως ειχε πεσει το σουρουπο ειχε παρει ενα σκουρο μπλε χρωμα. Το σπιτι ηταν διορωφο με εσωτερικη ξυλινη σκαλα που ετριζε οπως ανεβαιναμε. Ηταν ομως ενα ερειπιο. Ετοιμο να γκρεμιστει. Θυμαμαι τα βλεμματα αποδοκιμασιας που ανταλασσανε οι μεγαλοι. Δε θα μεναμε τελικα εκει, το βρηκαν ακαταλληλο. Θα γυριζαμε στη Λαρισα και την επομενη θα ψαχναμε για εναλλακτικη.

Εκεινο το καλοκαιρι καταληξαμε στον Πλαταμωνα οπου μειναμε τρεις μηνες. Τρεις μηνες που τους θυμαμαι ζωντανα λες και ηταν χτες κι ας ημουν μολις 6 χρονων. Μειναμε στο σπιτι του “παπου Ποπονη”. Ετσι τον λεγαμε τον ιδιοκτητη τον κυριο Πολυχρονη. Ειχε μποστανια με γιαρμαδες, που πιο νοστιμους δεν εχω ξαναφαει. Τα κλαδια εσπαγαν απο το βαρος. Πολλες φορες βρισκαμε πεσκεσια αστακους και καβουρια στη βεραντα απο το βραδυνο ψαρεμα κι εμεις τα πηγαιναμε στο παραλιακο ταβερνακι και μας τα εφιαχνε ο ταβερνιαρης.

Δεν ειχε πολλους παραθεριστες. Ηταν αλλη μια οικογενεια απο τη Λαρισσα που ειχαν ενα μικρο κοριτσακι την Λιλικα και το ταλαιπωρουσαν με το φαγητο πια. Λιλικα το αυγο σου, Λιλικα το φρουτο σου. Γιναμε αραπακια μεχρι το τελος του καλοκαιριου. Ο μικρος Ροδολφος εβγαλε τα πρωτα του δοντια εκει. Η θεια Ρεα μια μερα του ετριψε τα ουλα με λιγο ουζο και το μωρο κοιμηθηκε αμεσως. Τρομαξε η θεια και δε το ξανακανε. Εκει τα αγορια με εμαθαν να φοραω βατραχοπεδιλα. Απο τοτε τα ξαναβγαλα οταν εγινα 18.

Το 2006 περασα παλι απο τον Πλαταμωνα. Δεν μπορεσα να βρω ουτε την παραλια μου που ειχε γινει ασφαλτοστρωμενη προκυμαια, ουτε φυσικα το σπιτι του παπου “Ποπονη” . Ουτε καν τη γειτονια. Θυμομουν οτι το σπιτι ηταν μπροστα απο τις γραμμες του τραινου. Βρηκα μια φυλασσομενη διαβαση στις γραμμες και προσπαθησα να προσανατολιστω. Αδυνατον. Και τι να ρωτησω; Μια κουτση γατουλα σερνοτανε κοντα στις γραμμες. Με κοιταγε. Ειναι αδεσποτη, εδω τριγυρναει στο τραινο, μου ειπε μια γιαγια. Τοσος κοσμος, τοσα σπιτια κι ομως τιποτα δεν εμεινε. Ουτε ο παπους Ποπονης στον Πλαταμωνα, ουτε το καθαρο νερακι στον Πηνειο, ουτε το σπιτι με τη σκαλα που ετριζε στο Τσαγεζι.

η φωτογραφια απο τον οικολογο

Χτες παλι στις ειδησεις ελεγαν για τα μολυσμενα νερα του ποταμου. Καθε τοσο καποιος θυμαται να πει κατι.



17 Comments leave one →
  1. June 20, 2008 12:17 am

    Και πού να δεις τί γίνεται στη Λάρισα αυτόν τον καιρό…Κόβουν τα δέντρα στην παρόχθιο και έχουν ξεσηκωθεί οι κάτοικοι και αντιδρούν…δεν τους έφτανε η μόλυνση, η ζέστη, έχουν και τους ηλίθιους της Δημ. Αρχής…

    Βασικά για μια καλημέρα πέρασα…

  2. φλο permalink
    June 20, 2008 3:02 am

    Το ελληνικό κράτος, δηλαδή όλοι εμείς, μας αρέσει να καταστρέφουμε, να πετάμε και να ξεχνάμε. Μισούμε τη φύση, και ό,τι θυμίζει το χωριό μας. ΑΝ μπορούσαμε να ζούμε μέσα σε μια τσιμινιέρα θα το κάναμε. Γι’ αυτό έχουμε τα χάλια μας…
    Πάλι θύμωσα. Τέλος πάντων, έρχεται Σαββατοκύριακο…

  3. June 20, 2008 3:18 am

    Τα παιδιά μας μόνο θα μας σώσουνε καλό μου δεσποινάριον!Οι εικόνες θα αλλάζουν σίγουρα.Ας είναι…Τουλάχιστον προς το καλύτερο.
    Πρέπει να πω ότι είσαι πολύ τυχερή ανεξαρτήτως αν το 2006 σε απογοήτευσε τα μάλα!
    Περιμένω κι άλλους ωραίους προορισμούς!

  4. June 20, 2008 3:43 am

    Καλημέρα
    – ο άνθρωπος έχει μια έμφυτη τάση στη μιζέρια, στην αυτοκαταστροφή, στην κακή ποιότητα ζωής. Θα μπορούσαμε να τον κατατάξουμε στη χειρότερη κατηγορία του ζωϊκού βασίλειου, αν…

    – Δεν είχε παράλληλα την ευαισθησία να καταγράφει στην ψυχή του τις όμορφες στιγμές της ζωής του, να αναπολεί αγαπημένα πρόσωπα και καταστάσεις, να γλυκαίνει τον πόνο του με τρυφερές αναμήσεις, να αισθάνεται.
    Πολλά φιλιά!!!

  5. Κατερίνα permalink
    June 20, 2008 5:43 am

    Είναι λυπηρό πραγματικά.. Συμφωνώ με stiliano. Πουθενά δεν υπαρχουν οι παλιές εικόνες που έχουμε δει όλοι μας κάποια στιγμή.Ενώ τις αναπολούμε, με κάθε ευκαιρία τις προδίδουμε αυτοκαταστροφικά νομίζοντας οτι είναι εξέλιξη. Τελικά λέμε welcome στο σκοτάδι και στη μιζέρια. Η φωτο Δεσποινάκι μου είναι ανάσα δροσιάς, που δωρίζεις κάθε φορά στους φίλους. ευχαριστούμε.Φιλιά , φιλούδια

  6. Εβίτα permalink
    June 20, 2008 5:51 am

    Αχ βρε Δεσποινάριον τι μου κάνεις τώρα ….
    Η νοσταλγία μου τρύπησε την καρδιά, μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Δίπλα στον Πηνειό κτήμα-μποστάνι του παππού γεμάτο ντομάτες, κολοκύθια, φασολάκια, μελιτζάνες, πιπεριές, θεόρατες καστανιές, κυδωνιές και μια τεράστια στέρνα που μέσα έπλεαν νεροφιδάκια …
    Πηγαίναμε με το τρακτέρ του θείου, γεμίζαμε ένα μεγάλο κοφίνι φρέσκα λαχταριστά λαχανικά και φρούτα και πίναμε νερό απο μια πηγή που μοσχοβολούσε! Ο άλλος θείος έριχνε δίχτυα στο ποτάμι και τα έβγαζε γεμάτα ψάρια που τα μοίραζε σ΄όλο το χωριό. Δεν έχω φάει νοστιμότερα ψάρια απ΄αυτά κι ας λέγαν οι μεγάλοι ότι της θάλασσας είναι πιό νόστιμα. Κι όλα αυτά χθές!
    Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξαν όλα, φύγαν τα αγαπημένα πρόσωμα, μόνο οι μνήμες μείνανε. Αρνούμαι να ξαναπάω εκεί στο αγαπημένο σημείο. Θέλω να μείνει όπως ήταν μέσα μου για πάντα.
    Να είσαι καλά, σ΄ευχαριστώ για τη συγκίνηση!

    ΥΓ. Μπλόκ δικό μου δεν έχω για να σε δεχτώ. Αλλά … το σκέφτομαι για το φθινόπωρο … για να δούμε !

  7. June 20, 2008 5:56 am

    τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο… εγώ αναπολώ το δάσος της Φολόης στην Ηλεία που ήταν ένα αληθινά νεραϊδένιο μέρος. τώρα … ούτε η στάχτη του δεν υπάρχει.
    ας προσπαθήσουμε να σώσουμε ότι μας έμεινε πια, δεν γίνεται να θυσιάζουμε τα πάντα στο βωμό του εφήμερου κέρδους.
    Καλημέρα Δεσποινάριον!

  8. Blue permalink
    June 20, 2008 6:44 am

    Δεν είναι κρίμα που ενώ καθένας από μας έχει τέτοια όμορφα καλοκαίρια να διηγηθεί, οι διηγήσεις πάντα τελειώνουν με την θλίψη για τις αλλαγές και την καταστροφή του παιδικού μας παράδεισου?!?!
    Πως θα είναι άραγε ο τωρινός παράδεισος των δικών μας παιδιών σε είκοσι χρόνια?
    Και για τα δικά τους παιδιά? Θα έχει απομείνει πουθενά κανένας παράδεισος?

    Φιλιά πολλά Δεσποινάκι!

  9. June 20, 2008 12:13 pm

    Ολοι μας αναζητούμε την αθωότητα των τόπων μας. Αλλά δυστυχώς, η τουριστική βιομηχανία είναι μεγαλύτερη απο την ανάγκη της ανθρώπινης συνθήκης.
    Και η Λευκάδα έχει μεταλλαγεί σε ένα νησί πυκνοκατοικημένο. Ο ελαιώνας, που ήταν τόπος περιπάτου έχει κατακλυσθεί απο μονοκατοικίες. Οι παραλίες έχουν δεχθεί άτακτη επίθεση άναρχων κτισμάτων και πολύχρωμων ομπρελών.
    Το μόνο έργο που ομόρφυνε τη Λευκάδα είναι η μαρίνα. Ναί, αυτή είναι κοσμοπολίτικη και γοητευτική. Φέρνει έναν αέρα Σεν Τροπέ στην καρδιά των Ιονίων.
    Φιλάκια απο νεφοσκεπές και μουτζούρικο Μόντρεαλ

  10. June 20, 2008 7:15 pm

    Τουλάχιστον εμείς έχουμε τις αναμνήσεις μας, οι νέες γενιές θα έχουν μόνο φωτογραφίες. Κάθε μέρα που περνά ξύνουμε περισσότερο τη πληγή που μόνοι μας ανοίξαμε.
    Καλό ξημέρωμα ανηψούλα της θειάς Ρέας!

  11. June 20, 2008 7:16 pm

    …eπιτέλους έγινα ξανά Pac Marc!

  12. June 20, 2008 10:15 pm

    @αρτανις Αυτοι δηλαδη δεν ειναι ανθρωποι με ευαισθησιες ειναι αλλο ειδος?

    @φλο κι ετσι γινομαστε το χειροτερο παραδειγμα για την επομενη γενια.

    @Valisia κοιτα παντα ελπιζουμε στην επομενη γενια. Κι ευχομαι μεσα απο την καρδια μου να γινει ετσι. Εκεινο που φοβαμαι ειναι οτι τα δικα σας παιδια θα κληρονομησουν αδικα μια βαρεια κληρονομια. Μα φυσικα οι εικονες θα αλλαζουν. Ξερεις καμια φορα αισθανομαι και λιγο τυψεις για το τι παραδιδουμε σε σας και στα δικα σας παιδια.
    Το 2006 δε με απογοητευσε και τοσο, επισκεφτηκα τη Θεσσαλονικη για πρωτη φορα και χαρη στουε αγαπημενους φιλους εκει περασα υπεροχα.
    Οσο για το τυχερη ναι το αισθανομαι κι εγω αυτο, αλλα εισαι κι εσυ τυχερο κοριτσακι κουκλα μου.

    Θα συνεχισω αυριο, ξαφνικα αισθανομαι λιγο ασχημα και πρεπει να παω να ξαπλωσω. Καληνυχτα προς το παρον

  13. June 21, 2008 2:30 am

    Kαλημέρα Δεσποινάκι μου. Ελπίζω να είσαι καλύτερα σήμερα το πρωί.
    Φιλί

  14. June 21, 2008 4:22 am

    @Stiliano Μου φαινεται τελικα οτι υπερισχυει το κακο του καλου στατιστικα μιλωντας αφου τα αποτελεσματα μιλανε μονα τους. Φιλια φωτογραφε μου.

    @Κατερινα Χα χα λογικο ειναι να σου αρεσει πολυ, αφου απο το φλικ την εφερα! φιλουδια και σε σενα.

    @Εβιτα ετσι ειναι ολοι λιγο πολυ εχουμε τετοιες καλοκαιριατικες αναμνησεις. Και οταν ενας τις θυμαται, δημιουργει το κλιμα να τις θυμηθουν και οι αλλοι. Εισαι καλοδεχουμενη με μπλογκακι η χωρις. Αυτο που εγραψες ομως ειναι πολυ ομορφο και οταν το μοιραζεσαι με αλλους ειναι και καλο για σενα.

    @melissoula Μα αυτο ειναι και το πιο δυσαρεστο, οπου δεν επεμωαινει ο ανθρωπος εκδικειται η φυση. Καλημερα.

    @Blue Ξερεις τι φοβαμαι νεραιδουλα μου (οτι θυμαται χαιρεται το δεσποιναριον), οτι οι παραδεισοι αλλαζουν μορφη με τα χρονια. Ε; Πολλα φιλακια και σε σενα.

    @Ioustini Μα οπως ειπα και στην Μπλου, ο παραδεισος των παιδικων μας χρονων περιελαμβανε το κοσμοπολιτικο Σαιντ Τροπε σημερα τι ειναι παραδεισος; Το Ντουμπαι; η Πεμπτη λεοφωρος; Η φυση τεινει να καταντησει πασε παραντί. Φιλακια αξημερωτα απο ενα μαλλον βροχερο Σαββαττο. Ιδωμεν.

    @Radio Marconi Χα χα η θεια Ρεα ειναι μια υπεροχη θεια των ταξιδιων και της μελετης, απο αυτους που λες, θελω κι εγω οταν μεγαλωσω να ειμαι ετσι. Φιλα Πακο Μαρκο.

    @Πηνελοπη, φιλι ΖΖΖβουριχτο, μια χαρουλα ειμαι τωρα.

  15. June 21, 2008 4:36 am

    Καλημέρα Δεσποινάκι από το επιτέλους ηλιόλουστο και ζεστό Montreux!!
    Είσαι καλύτερα διαβάζω και χαίρομαι! Φιλιά πολλά πολλά

  16. personlich permalink
    June 21, 2008 7:29 am

    Εκει βαθεια στον Πηνειο
    υπαρχει καποιο μυστικο;)
    Χαιρομαι που εισαι καλλυτερα!
    Μια καλημερα κι ενα φιλι η; δυο η; τρια η;………………….

  17. June 21, 2008 5:55 pm

    @μελισσουλα ε ετσι ειναι .. δε λενε, θα γυρισει ο τροχος και λοιπα και λοιπα… ε θα ερχοτανε κι εκει το καλοκαιρακι! Φιλια.

    @Κωστακη Α εσυ μπερδεψες τα ποταμια, το μυστικο ειναι στον Ιλισσο, ο Πηνειος ειναι στην κατηγορια νταμππανταμ νταμπανταμ αν τυχον και δε με θελεις κει θα πεσω να πνιγω. Get your rivers straight! Viele kussen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: