Skip to content

Ενα ποστ με δοσεις.

July 19, 2008

Το ποστ αυτο γραφεται με δοσεις. Λιγο σημερα, λιγο αυριο. Ειναι το καινουργιο στυλ, μπλογκοσηριαλ! Γιατι ολα τα αλλα τα δοκιμασαμε και ειναι καιρος να δοκιμασουμε κατι καινουργιο.

Πρωι Σαββατου 9 πμ με καφεδες..

Παλιοτερα, την εποχη του Δεσποιναριου που οτι θυμοταν .. χαιροταν ( ακομα το κανει διοτι πρωτα βγαινει η ψυχη και μετα το χουϊ) , τα Σαββατα εγραφα σε στυλ ημερολογιου. Σημερα λοιπον με επιασε η ιδια διαθεση. Θες απο τη μια τα φεγγαρια, θες ο ηλιος που πεφτει πανω μου απο τον φεγγιτη – δεν ειχα ποτε ιδιεταιρες σχεσεις με τα ουρανια σωματα, αλλα φαινεται οτι εχουν τελικα αυτα με μενα – θες οτι σημερα θα βγω μετα το μεσημερι , δαχτυλα και πληκτρα γινονται ζευγαρια και χορευουν σε ρυθμους γρηγορους.

Δε σας εχω πει για παραδειγμα οτι αυτα τα ποστς τα γραφω παντα κατω απο ενα φεγγιτη, σε μια ακρη του καναπε. Τα απογευματα κατα τις τρεις, τα Σαββατοκυριακα εννοειται, περνα ο ηλιος ακριβως απο πανω και καιει η γωνια μου, μαλιστα νομιζω οτι μαυριζω ετσι κιολας. Ονειρα θερινης νυχτος δηλαδη γιατι ειμαι ακομα ασπρη και μονο οταν βγαλω το ρολοι μου βλεπει κανεις μια ανεπαισθητη διαφορα. Αυτη την ειδε ομως η Μαρτζορι των πορτοκαλοκοκκινων μανικιουρ προχτες εκει που μου εκανε μασαζ ατα χερια. Μαυρισες, μου λεει και ημουνα ετοιμη να της απαντησω “πλακα με κανεις” αλλα μη οντας Σαλονικια αλλα Τζαμεϊκαν δε θα το καταλαβαινε το αστειο. Με τη Ματρτζορι μιλαμε για τα οικογενειακα των σταρ του σινεμα γιατι ειναι πολυ ενημερωμενη και μαθαινω κι εγω. Και αλλοιμονο αν ο σταρ εχει αφησει την γυναικα του για αλλη γκομενα. Πεφτει ενα θαψιμο ξεγυρισμενο. Προχτες ειχα παει αργα το βραδακι (τελευταια πελατισσα – καθολου ιδεωδες γιατι βιαζονται να σχολασουν) αλλα ξεκουραστηκα λιγο. Τα εικοσι λεπτα που μουλιαζα τα λεπτεπιλεπτα ποδαρακια μου στο σπα προσπαθωντας να κρατησω αντισταση στους πιδακες που μου γαργαλουσαν τις πατουσες και πινοντας ενα ποτηρακι κρασι που με κερασε ηταν η απολυτη χαλαρωση.

Σημερα λοιπον, Σαββατο γαρ για οσους θυμουνται απο παλια εγινε ο κλασσικος τηλεφ-μαθαρωνιος με τη μαμα. Οσο περνα ο καιρος τοσο λιγοστευουν τα θεματα. Η μαμα μεγαλωσε και εχει καποια εσωστρεφεια που δικαιολογειται ισως λογω ηλικιας. Δεν πολυενδιαφερεται πια για αυτα που συμβαινουν γυρω της, αλλα επικεντρωνεται στον εαυτο της. Αυτη τη διαδικασια την παρατηρω και σε αλλους μεγαλους ανθρωπους και τη βρισκω φυσιολογικη, μπορει να ειναι ανασφαλεια η φοβος που ομως η δικη μου μαμα δεν φαινεται να το παραδεχεται. Δεν προσπαθω να την πεισω. Οταν επιμενει πολλες φορες σε πραγματα που δε συμφωνω η που ακομα ξερω οτι κανει λαθος δεν επιμενω. Δε βρισκω το λογο γιατι να ερθω σε αντιπαραθεση με τη μαμα τη στιγμη που εδω και ενα χρονο τωρα λειτουργουμε σε διαφορετικες φασεις λογικης. Το μονο που μπορω να πετυχω με αντιπαραθεσεις ειναι να μου στεναχωρεθει κι αυτο δε το θελω. Αποφασισα να παρω φετος μαζι μου τη μαμα στο νησι. Εν γνωσει μου οτι μπορει να ειναι λιγο περιοριστικο αλλα νομιζω οτι θα της κανει καλο. Εκει που δεν υπαρχει προβλημα ειναι η σχεση της με τον Ερρικο. Αυτοι οι δυο αλληλοαγαπιουνται πολυ, σε σημειο που φοβαμαι τι λενε πραγματα για μενα μεταξυ τους.

Καπακι απο το τηλεφωνημα της μαμας η αγαπημενη φιλη Μαργαριτα απο το Μοναχο σε δευτερο τηλεφ-μαραθωνιο. Για να μου πει οτι θα παει σε μπιεργκαρτεν το απογευμα και διαφορα αλλα, αλλα εγω εμεινα στο μπιεργκαρτεν και ολα τα αλλα τα προσπερασα.

Σημερα εχω κι εγω καποιο καλοκαιρινο παρτακι που αρχισει στις 4. Θα περασουμε πρωτα να παρουμε τα καινουργια γυαλια του Ερρικου απο τον οπτικο αλλα πρεπει να προσεξω να μη περασουμε μεσα απο το Bloomingdale’s γιατι την περασμενη εβδομαδα που περασαμε για να παραγγειλλει τα γυαλια, αποφασισε οτι πρεπει να αγορασει καλοκαιρινα ρουχα και μονο πατο που δε πιασαμε στη Βιζα με ολα αυτα που πηρε. Η δικαιολογια ειναι οτι .. εγω ψωνιζω δυο φορες το χρονο, και εχει δικιο εδω που τα λεμε, αλλα αυτη η κατασταση να γεμισουμε πακεττα που να μη μπορουμε να τα μεταφερουμε πια καπου ηταν αστεια δεδομενου οτι ηταν ΟΛΑ ανδρικα! Πφ!

… συνεχιζεται

βραδυ Σαββατου, 11:00 μμ.

Μολις γυρισαμε απο το τραπεζι το αποψινο. Το τι νερο καταναλωνω δε λεγεται. Εκεινο το τελευταιο γλυκο κρασι με αποτελειωσε. Αυριο αυτο το ποστ θα συμπληρωθει με το χρονικο του τραπεζωματος και με φωτογραφικα δοκουμεντα. Αποψε δεν ειμαι για περισσοτερα γραψιματα. Λεω να παω να πεσω ξερη. Πως περνανε ετσι σφεντονες τα Σαββατοκυριακα! Πως περναει ετσι γρηγορα η ζωη μας. Χαλασμενα τα φρενα! Δεν καταλαβαινω τιποτα πια.

Κυριακη πρωι 9:00 .. με καφεδες.

Φερνω μερικα στιγμιοτυπα απο το χτεσινο τραπεζωμα.

Σαββατο μια η ωρα περασα απο την Κελλυ να μου κοψει μια ιδεα το μαλλακι. Τρεις ξεκινησαμε για την Μωλ, να παρουμε τα γυαλια κι ενα δωρακι της φιλης μου για την καινουργια της ανακαινισμενη κουζινα. Η φιλη μου η Wei κι εγω παμε πισω πολλα χρονια. Ηταν το πρωτο ιντερβιου που εκανα για να προσλαβουμε καποιον στο γκρουπ. Εκεινη μολις ειχε τελειωσει με τα μεταπτυχιακα της κι εγω ειχα δε ειχα εξι μηνες στην εταιρεια. Εκεινη τη μερα ειχα τρακ λες και επροκειτο να παω εγω για ιντερβιου. Εκεινη ομως καθολου. Με πηρε μονοτερμα λεγοντας μου για τις σπουδες της, για την πορεια της και διαφορα αλλα που δε τα θυμαμαι τωρα. Το μονο που θυμαμαι ειναι οτι σκεφτομουν. Αν ειναι τοσο παραγωγικη οσο και ομιλητικη, ας προτεινω να την παρουμε. Υστερα ηταν και το αλλο. Εργαζομαι σε ενα καθαρα ανδρικο περιβαλλον. Τοσο που εχω αρχισει να σκεφτομαι και να ενεργω οπως ολοι τους. Μια γυναικα δε θα μου επεφτε ασχημα για παρεα στο γραφειο.

Ετσι γνωριστηκαμε. Απο τοτε αλλαξαν πολλα, εκεινη εκανε στροφη στην καρριερα της κι εγω συνεχισα παντα στο ιδιο γκρουπ. Παραμειναμε ομως φιλες. Βγαινουμε συχνα για μεσημεριανο και μιλαμε συχνα στο τηλεφωνο. Την αγαπω για τον αυθορμητισμο της αλλα κι εκεινη με αγαπα. Θελει να πηγαινουμε μαζι για ψωνια. Με ρωταει παντα τη γνωμη μου για πολλα θεματα, με εμπιστευεται κι αυτο ειναι πολυ μεγαλη υποθεση. Εχουμε τεραστιες διαφορες σαν ατομα, αλλα ισως αυτο να μας εχει φερει πιο κοντα. Το διαφορετικο. Οταν παντρευτηκε μου εκανε την τιμη να με συμπεριλαβει στις παρανυφους – αμερικανικο εθιμο οπου οι φιλες της νυφης στολιζονται και την συνοδευουν -.

Καθε καλοκαιρι λοιπον η φιλη μου κανει ενα καλοκαιρινο τραπεζι και καλει τους φιλους της. Το προβλημα ειναι οτι καθε φορα ειναι και διαφορετικοι ανθρωποι, εντελως ετεροκλητοι, που ειναι μεν δικοι της φιλοι αλλα μεταξυ τους δεν γνωριζονται. Καταλαβαινετε οτι σε μια τετοια συναξη, ειναι δυσκολο να χαλαρωσεις και να κουβεντιασεις , γιατι αναλωνεσαι σε καινουργιες γνωριμιες, χαιρετουρες και τετριμμενα θεματα οπως με τι ασχολεισθε και εχετε παιδακια. Ο Ερρικος που την ξερει την κατασταση, φιαχνεται απο νωρις. Να δουμε παλι τι θα εχει κουβαλησει η Ουεϊ μουρμουραει απο το πρωι. Τουλαχιστο αυτη τη φορα ηταν και ο κοινος μας φιλος Νικητα με τη γυναικα του, οποτε καπως εσπαγε η τυπικοτητα, αλλα δεν μπορεις να κανεις πηγαδακι με τον γνωστο σου ολο το βραδυ.

Τελος παντων, η φιλη μου δε σε αφηνει να πολυβαρεθεις γιατι μιλαει συνεχεια -πολλες φορες πηδωντας απο το ενα θεμα στο αλλο με ταχυτητες που τα μυαλα σου δεν προλαβαινουν να προσαρμοστουν- κι ετσι κυλησε γρηγορα η βραδια. Ειχε φιαξει σολωμο στα καρβουνα, χοιρινα φιλετακια και διαφορες σαλατες δροσερες. Οι φωτογραφιες που εφερα ειναι απο τη χτεσινη συναξη. Οι πινακες που βλεπετε ειναι φιαγμενοι απο την δωδεκαχρονη κορουλα της που προσπαθει να αναπαραγαγει εργα γνωστων ζωγραφων απο καρτ-ποσταλ. Νομιζω οτι τα καταφερνει μια χαρα. Ειναι ενα ομορφο κοριτσακι που εχει παρει τα ασιατικα χαρακτηριστικα της μαμας της αλλα και την σοβαροτητα του αμερικανου -εκ Νεας Αγγλιας- μπαμπα του.

Μετα το γευμα και επειδη ειχα αρχισει να γινεται λιγο βαρετη η συζητηση, καποιος ειχε την φαεινη ιδεα να παιξουμε παιχνιδια γνωσεων. Εκει ξαφνικα διακρινω τον πανικο στα ματια του Ερρικου που με κοιταγε -μεσα απο τα καινουργια του φιν φον γυαλια – και μου ελεγε με νοημα. Βρες μια δικαιολογια να του δινουμε. Και τον καταλαβαινα απολυτα γιατι ουτε εγω τις αντεχω αυτες τις αμερικανιες. Καπου λοιπον μεταξυ τυριου και γλυκου βρηκαμε δικαιολογια οτι θελουμε και μια ωρα δρομο (ειναι γεγονος) και αποχαιρετισαμε την -μια χαρα κατα τα αλλα – ασχετη ομηγυρη. Δωσαμε ραντεβου για λαντς με τη φιλη μου και ο Ερρικος που βρηκε την επιλογη των κρασιων ενδιαφερουσα, ειπε μονο. Καλα ηταν, αντε και του χρονου!

Αποψε εχω αλλο ενα τραπεζωμα, στο καντρι κλαμπ της κουμπαρας αυτη τη φορα. Μπορει να φερω καμια φωτογραφια κι απο κει αλλα δεν το υποσχομαι. Ειναι λιγο πιο σοβαρα τα πραγματα εκει. Και οχι δε θα φοραω καουμποϊκο καπελλο.

Δε το κλεινω λοιπον το ποστ ακομα. Καλη Κυριακη σε ολους.

Κυριακη ωρα 3:45 με σαν Πελεγκρινο και λαϊμ

Αυτο με το καουμποϊκο καπελλο μπορει και να το αναιρεσω γιατι μου προεκυψε σημερα ενα καταπληκτικο καουμποϊκο καπελλο και μαλιστα ασημι! Η αντιστροφη μετρηση πια για τις διακοπες ειναι γεγονος. Σημερα πηγα και πηρα δωρακια για τουε αγαπημενους μου στην Ελλαδα. Κι εκει λοιπον που που χαζευα στα αξεσορις νατο το ασημι το καπελλο μπροστα μου. Κοιτα με μου λεει! Το κοιταξα και μου εκλεισε το ματι. Φορα με μου λεει! Τι να κανω .. το παιρνω και παω στον καθρεφτη. Το φοραω. Σ’ αγαπω μου λεει! Φυγαμε του λεω! Αν δεν επιστρεψω με βραδυνο σχολιο, θα ειμαι με το καπελλο!!!!! Αυτοι οι καλοκαιρινοι ερωτες ειναι σκετο ξελογιασμα. Φιλια! παω να διαβασω λιγο. Κι αν με παρει και κανενας υπνακος, δε θα πω οχι. Αρκει να ξυπνησω στην ωρα μου για το βραδυνοι γευμα.

Κυριακη περασμενη η ωρα ..

Τελειωνει το ποστ μαμουθ. Περασαμε ομορφα στο καντρι κλαμπ της κουμπαρας αλλα δεν φερνω φωτογραφιες γιατι οι περισσοτερες ειναι της παρεας και η παρεα δεν επιθυμει να βγει στη βιτρινα. Εγω παντως που δεν εχω κανενα προβλημα μιας κι εχω εκτεθει γενικως, σας εφερα και μια φωτογραφια με την καπελαδουρα της καρδιας μου. Ειμαι ενας φτωχος και μονος καουμποϊ .. ευχομαι μια καλη εβδομαδα σε ολους.  Ωωωω ωω Ω ωω μ’ αρεσει αυτο το συστημα το καουμποϊκο!!

@#%$%%%^&%με τις παλιοδευτερεςςςςς!

Advertisements
41 Comments leave one →
  1. July 20, 2008 1:05 am

    Καλημέρα Δέσποινα, αυτό που λές ότι λιγοστεύουν τα θέματα, έχει σχέση και με την καθημερινότητα. όταν τον περισσότερο χρόνο δουλεύουμε η σκεφτόμαστε τη δουλειά, παραδ.χάριν..τι να πούμε….χώρια τα υπόλοιπα.
    Μακάρι στις διακοπές να περάσετε καλά.
    Όσο αφορά το μασάζ, είναι μια πολυτέλεια που ελπίζω να την έχω κάποτε…..αν και δεν το βλέπω….
    Μακάρι να ήσουν εδώ, η εγώ εκεί, να βάζαμε ένα καφέ και να τα λέγαμε σαν άνθρωποι…..
    φιλάκια

  2. July 20, 2008 1:42 am

    Διέκρινα μια …μέθη Στην βραδιάτικη αυτή προσθήκη .ή μου φαίνεται; Αν ναι ,ζηλεύω!
    Σίγουρα θα σου χρειαστεί ένας δυνατός Ελληνικός καφές όταν ξυπνήσεις!
    Καλημέρα

  3. Φωτεινή S permalink
    July 20, 2008 3:44 am

    Kαλημέρα Δέσποινα,
    για όταν ξυπνήσεις.
    Εμένα τα “μωράκια” μου (συνέχεια από προηγούμενο ποστ) είναι 15 και 17 και μπαίνουν όπου θέλουν και μάλιστα και σε μέρη που η μαμά δεν μπαίνει. (υποθέτω δηλαδή). Πού έλεγχος στο ιντερνετ;
    Φιλάκια

  4. Μαρία permalink
    July 20, 2008 5:15 am

    Αχ βρε Δεσποινάκι μου…περνάει πάρα πολύ γρήγορα ο καιρός…φέτος ειδικά δεν κατάλαβα πότε καλοκαίριασε και να..! έφυγε κιόλας το μισό καλοκαίρι..μα πότε κιόλας?
    Ώρες ώρες τρομάζω με την ταχύτητα που τρέχουν όλα…
    Το μόνο καλό είναι ότι πλησιάζουν οι διακοπές, αλλά το κακό είναι ότι κι αυτές θα φύγουν γρήγορα….
    Και τώρα ειδικά δε θέλω να περνά γρήγορα ο καιρός…πρώτη φορά στη ζωή μου που δε βιάζομαι καθόλου και βιάζεται η ίδια η ζωή…..πότε θα συντονιστώ εγώ?
    Τα φιλιά μου και την καλημέρα μου…

  5. July 20, 2008 5:28 am

    Καλημέρα Δεσποινάκι! Θα έρθω αργότερα πάλι, έχω τρομερό πονοκέφαλο… δεν ξέρω πόσες μπύρες ήπια χθες..

  6. July 20, 2008 7:00 am

    @Σοφια Οχι Σοφουλα, τα δικα μας θεματα εχουν περιοριστει γιατι η μαμα λογω ηλικιας γυρνα συνεχεια στα ιδια. Κανω προσπαθειες να ξεφυγω και να την κανω να ξεφυγει, παρασυροντας την σε γενικοτητες αλλα το παει το φερνει στο τελος θα διακρινω την θλιψη στη φωνη της κι αυτο με σκοτωνει. Ειναι ενα θεμα που ισως καποια αλλη φορα το θιξω σε βαθος.
    Σοφουλα κι εδω ανθρωποι ειμαστε. Που ξερεις σημερα γραφουμε εδω καποιες ανησυχιες, αυριο μπορει να πιουμε κι ενα καφε. Τωρα θα σου πω κατι να γελασεις, καμια φορα σκεφτομαι τι ωραια που θατανε να φτασω μια μερα στο αεροδρομιο των Σπατων και να με περιμενουν ολοι οι μπλογκοφιλοι με ανοιχτες αγκαλες. Σουρεαλ αλλα αντε να μου μαζεψεις την φαντασια εμενα.

  7. July 20, 2008 7:05 am

    @Νικο διεκρινες μια ελαφρα ζαλαδα ειναι αληθεια. Και ισως και μια μικρη θλιψη. Αποφευγω τους καφεδες τις νυχτες. Σημερα ομως ξημερωσε καινουργια μερα. Καλυτερη, χειροτερη .. το ποστ θα δειξει.

  8. July 20, 2008 7:10 am

    @Φωτεινη. Προσεχε τα βρε Φωτεινουλα τα παιδια. Δεν ειναι ευκολο να τα ελεγξεις το ξερω, αλλα το να κουβεντιαζεις μαζι τους γι αυτα τα θεματα, για το τι μπορει να δουν η να αντιμετωπισουν δεν ειναι καθολου ατοπο. Το εκτιμουν οταν ο γονιος γνωριζει θεματα με τα οποια ασχολουνται και ερχονται πιο κοντα. Τα δικα μου μωρακια εχουν περασει απο το σταδιο των τηνεητζερς και ειναι τωρα τα πιο γλυκα μου φιλαρακια.

  9. July 20, 2008 7:15 am

    @Μαρια επιασες τον παλμο μου. Θελω να σταματησω το ρολοι , το χρονο, τα παντα. Δε βιαζομαι για τιποτα. Τι καταλαβα με τις βιασυνες. Να .. τωρα αρχισα να κοιταω προς τα πισω κι αυτο δεν ειναι καλο δειγμα. Και μοθρχεται στο νου εκεινο το γλυκαναλατο τραγυδακι.. τοοοσα καλοκαιρια μουχουν φυγει απο τα χεριααα.. Υπαρχει αραγε καποιος τροπος να κανουμε το χρονο να μη περνα πιο γρηγορα οσο περναν τα χρονια; Η θεωρια της σχετικοτητας θα με φαει. Φιλακια γλυκα.

  10. July 20, 2008 7:17 am

    @μελισσουλα. Χριστος και Παναγια, οση μπυρα περισσεψε απο το φεστιβαλ καταναλωσες βρε μελισσουλα; Θα περασει ο πονοκεφαλος
    Παω να γραψω τη συνεχεια του ποστ. Φιλια.

  11. July 20, 2008 8:27 am

    να ‘μαι πάλι.. ελαφρώς καλύτερα!
    σκεφτόμουν αυτό που λες για το χρόνο. βρίσκουμε πάντα τόσα πολλά πράγματα ενδιαφέροντα, και θέλουμε να τα κάνουμε όλα. Στο τέλος δεν ευχαριστιόμαστε τίποτα, αλλά ο χρόνος δυστυχώς φεύγει. Και καταλήγω στο ότι για όλα φταίει ο Δίας που έβγαλε το χρόνο από το κουτί της Πανδώρας 🙂

    υγ τώρα που το σκέφτομαι 7-8 τις ήπια σίγουρα. ξέρεις πως είναι οι άγγλοι (μ’αυτούς ντιρλικοκιάστικα) με τα ραουντς, δε ρωτάνε κιόλας αν θες γιατί γι’ αυτούς δεν είναι θέμα. έναν φίλο επίσης άγγλο, που έφυγε νωρίς τον σχολίαζαν με το θεικό ‘what a tart’, lol

  12. July 20, 2008 9:02 am

    7-8 μπυρες παιδι μου, θα χρειαζομουνα και μια φορητη τουαλεττα διπλα μου. Πφ. Εγω τωρα τι να πω περι χρονου, αστο καλυτερα. Σιγουρα καποιος φταιει για ολα αυτα αλλα δεν τοχω ψαξει. Και επομενη ζωη δε νομιζω οτι θα μου προκυψει. Εδω και τωρα ειναι ολα. Συνελθε, ακομα εχουμε Κυριακη βραδυ. Μετα για σενα μετραει αντιστροφα ο χρονος. Ο δικος μου χρονος ηδη με εχει παρει αγκαζε και τρεχει. Και του χρονου το φεστιβαλ! Φιλια.

  13. July 20, 2008 10:32 am

    Μου αρέσει η εφαρμογή νέων ιδεών!!! Αυτό είναι το φιν φον μηχάνημα του καφέ? Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω πως βγαίνεις διαφορετική στις φωτογραφίες, ίσως το φιν φον μαλλί να παίζει ρόλο!
    Να σημειώσω την αντρική αντιμετώπιση στο θέμα της χαιρετούρας, “Καλα ηταν, αντε και του χρονου!” ενώ εσείς οι γυναίκες θα μιλούσατε στη πόρτα κανα μισάωρο, για την καταπληκτική βραδυά, τα υπέροχα εδέσματα, το ντύσιμο και ότι άλλο μπορεί να χωρέσει στη τσάντα μιας γυναίκας 🙂
    Και που τονίζεται το Ουεϊ?
    Συμπέρασμα, για όλα φταίει ο Δίας, ησύχασα τώρα!
    Καλό κάντρι κλάμπινγκ!

  14. July 20, 2008 11:07 am

    μου αρέσει πολύ το μαλλί, και το καστανό σου πολύ καλό. αλλά γιατί Κέλλυ? ο Κάρλος τι έγινε?

    υγ αυτά περί αγκαζέ με το χρόνο και τρέχει κιόλας… είναι όλα ψέμματα 😉
    φιλιά και καλή διασκέδαση

  15. personlich permalink
    July 20, 2008 2:52 pm

    Καλησπερα στο αγαπητο μου γλυκοδεσποιναριον!
    Φοβερη αναρτηση!
    Εχει απ ολα!(ακομη και Ασιατισα) χαχα!
    Δεν σχολιαζω!Ετσι για να μη χασει την μαγεια του!
    Το διαβαζω και το απολαμβανω!
    Καλο υπολοιπο Κυριακης!
    Γατισια φιλια!

  16. July 20, 2008 3:15 pm

    @chef Marc Εμενα να δεις πως μου αρεσουν οι καινουργιες ιδεες. Δως μου ρουτινα και πεθανα. Γι αυτο και βγαινω διαφορετοκη στις φωτογραφιες, αλλαζω φουστανια, αλλαζω χτενισματα, αλλαζω οτι αλλαζεται. Πφφ!
    Να σου πω, ειδικα χτες δεν το καθυστερησαμε οι γυναικες στην πορτα πρωτον γιατι δεν τις πολυηξερα, αλλα κυριως γιατι ο Ερρικος με εσπρωχνε εξω! χο χο χο . Ουέϊ εκει τονιζεται. Δε ξερω ποιος φταιει για ολα, αλλα θα τον βρω και θα τον κανονισω΅!!!!! Πφ!

  17. July 20, 2008 3:15 pm

    το είδα ήδη στα δύο στάδια ανάρτησης, περιμένω και το επόμενο..!!!!

  18. July 20, 2008 3:19 pm

    @μελισσουλα, τον Καρλος τον εγκατελειψα αν και ηταν πολυ καλος αλλα δεν δοαπραγματευοταν την ιστορια με την περσιδα των βαφων, Αυτη ηταν το χαλι της και ποτε δεν εκανε αυτο που της ζηταγα. Ε ουτε κι εγω δε το διαπραγματευτηκα. Βρηκα την Κελλυ που τα κανει και τα δυο και μαλιστα οπως της πω και μου αρεσει αυτο που κανει. Ενα μαλλι τοχουμε δεν θα το παρει η καθε σεχραζατ να το κανει σαν τα γενια του Χομεϊνι!!! Πφ!

  19. July 20, 2008 3:21 pm

    @Κωστη μου αν σου πω οτι χαμογελουσα οταν εβαζα τη φωτο με την φιλεναδα μου. Λεω να δεις που ο γατουλης θα νιαουρισει οταν τη δει!! Φιλακια κι απο μενα κι ευχαριστω.

  20. July 20, 2008 3:22 pm

    @Γκριζουλα εικονογραφημενο σινε-ρομαντζο σε συνεχειες το καναμε εδω. Φιλακια! επιφυλασσομαι.

  21. July 20, 2008 4:44 pm

    έτσι έτσι πελεγκρίνο να πίνεις να υποστηρίζεις τη Νεστλέ γουότερς νορθ αμερικα, να πηγαίνουν καλά οι πωλήσεις για να πηγαίνω κι εγώ διακοπές στη Μύκονο, χοχο!
    μεγεια το καπελάκι!

  22. July 20, 2008 4:49 pm

    με δόσεις το ποστ με δόσεις και τα σχόλια, σήμερα είπες πήρες δώρα? ανοιχτά τα μαγαζιά σήμερα???? ε όχι και εδώ είμαστε με την ψυχή στο στόμα ακόμα και τα Σάββατα, ε πφφφφ

  23. July 20, 2008 10:59 pm

    Πηγα και ειδα τα ψιλα γραμματα, δε τοξερα!! Πφ! Αλλα ειναι το αγαπημενο μου. Ψεμματα, το αγαπημενο μου ειναι η Σουρωτη αλλα εχει τριπλη τιμη. Απο ανθρακικο ομως ειναι απιαστο. Τα μαγαζια ειναι ΠΑΝΤΑ ανοιχτα. Πως θα εξυπηρετηθουμε εμεις οι εργαζομενες;

  24. July 21, 2008 4:12 am

    ωω τέλειωσε το σήριαλ? σαν τη βέρα στο δεξί το παρακολουθούσα, ανελλιπώς και αδιαλείπτως.
    το καπέλο μου αρέσει τόοοοοοσοοοοοοο πολύ! θέλω κι εγώ 😦

    και εμένα η σουρωτή είναι η αγαπημένη μου! αλλά και περιε να έπαιρνες πάλι δικό τους είναι. και αυτοί οι νορθ αμερικα ειναι πιο γκρινιάρηδες από όλους, δεν τους συμπαθώ όλο προβλήματα μας φέρνουν.
    συνέχεια ανοιχτά ε? καλά αυτό δεν θα γίνει εδώ ποτέ. υποφέρουμε οι εργαζόμενες στην ελβετιά.
    φιλάκια πολλάαα

  25. Κατερίνα permalink
    July 21, 2008 7:43 am

    Πολύ ωραίο το μαλλάκι σου Δεσποινάκι μου αρέσει.Μια χαρά σε βρίσκω παρά τους προβληματισμούς σου. Αυτό το μασάζ στο spa με συνοδεία κρασιού ήταν , άκρως ξεσηκωτικό. Θα παραπονεθώ στην Τιτό(Ρωσιδούλα στο spa που ασχολείται με τα άκρα μου(!!!) και το σερβίρισμα κρασιού θα το απαιτήσω.Ε , τι νόμιζες, έτσι θα το άφηνα.Ζούλεψα. Στο πάρτυ, ήταν υπέροχα, ούτε θυμάται η φίλη σου πόσο ποτό ήπιε, και τι χορό έριξε. Προετοιμασία διακοπών, οι κραιπάλες. Όσο για το αεροδρόμιο που είπες Σπατων αν γινόταν αυτό απο την κοσμοσυρροή θα έκλεινε. Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα

  26. Κατερίνα permalink
    July 21, 2008 7:50 am

    Συμπληρώνω πως το φόρεμα που φοράς σου πάει πάρα πολύ. Προσωπικά αυτά με τους παρτούς ώμους και εγώ τα λατρεύω. Φτου φτου σκορδάκια, και γλυκά φιλιά πάλι

  27. margarita permalink
    July 21, 2008 8:07 am

    καλα ειπαμε μαραθωνιος αλλα οχι και ετσι … εγω το διαβασα μονοκοπανια και επαθα.. Ατσα ..ειδες που σου ειπα αν θα βαλεις καπελλο.. νατο πετιεται… Θυμασαι πριν χ χρονια στο Μπεκ στο Μαοναχο ενα πρωινο που δοκιμαζαμε καπελλα?? Εγω απο τοτε εχω να ξαναδοκιμασω.. Λοιπον για να μη ζηλευεις το μπιεργκαρντεν.. ανα ωρα τα μαζευαμε γιατι μαυριζε ο ουρανος απειλητικα.. μετα ξεκινησαμε να παμε στη γενεθλια γιορτη του Μοναχου.. 850 χρονια .. τζοβενο… κοντεψαν να μας λυντσαρουν τα πληθη και ο ουρανος ξεσπασε και αυτος.. και τοτε οποιος προλαβε …. αυτο ειναι το συνηθες τελος μιας οπεν αιρ ακδηλωσης το κολοκαιρι στο Μοναχο.. Εδω σπανια η ττυχη βοηθαει τους τολμηρους…

    Αντε να δω πως θα τζεοντυνιασεις μετα το ξεσαλωμα το Σ/Κ

    Μ.

  28. personlich permalink
    July 21, 2008 8:12 am

    Καλημερα σε πραγματικο χρονο στο γκυκοκαντρυγκερλιον!!!
    Ακου καουμποι:ΡΡΡ!!!!
    Αντε,πιες ενα καφεδακι γιατι η ΔΕΥΤΕΡΑ ..σε περιμενει!!!
    Εγω την εστειλα οπως ηρθε!Περιμενω …την επομενη!
    Καλο κουραγιο σου ευχομαι!
    Γατισια φιλια!!!
    Υγ Ο γατουλης δεν τρωει σχολια!Εκει ηταν,απλα δεν το ειδες!

  29. July 21, 2008 9:52 am

    τελικά καταλήγω στο ότι είμαι ανισόρροπη.
    διαβάζω το σχόλιο της Μαργαρίτας και σκέφτομαι τι ωραία θα ήταν να ήμουν στο Μόναχο κι ας μαύριζε ο ουρανός απειλητικά κάθε τόσο..
    πάντως στον πρώτο γύρο γιορτών τον Ιούνιο για τα 850 χρόνια που παρεβρέθηκα ήταν μια χαρά, δεν μας έβρεξε καθόλου αν και τότε απειλούσε, ευχαριστηθήκαμε μπυρόνια και βόλτες.
    στο Μπεκ κι εγώ καπέλα δοκίμαζα 🙂
    άντε και αύριο Τρίτη 😉 φιλιά

  30. July 21, 2008 3:43 pm

    Πω πω…ένα μεγάλο πόστ. Ωραίο το καπελάκι σου, πήρα και γω ένα σε γκόλφ στύλ, και καινούργια γυαλιά και έγινα καινούργια! Άντε και εις άλλα τραπεζώματα με υγεία!
    καληνύχτα Δευτέρας από δω.!

  31. Φωτεινή S permalink
    July 21, 2008 6:20 pm

    Πέρασα για μια καληνύχτα, αφού εδώ είναι 1,15 μετά τα μεσάνυχτα. Κοντεύει να με βρει ξημέρωμα, αλλά μόνο τώρα μού άφησε ο μικρός μου το pc να μπω λίγο.
    Άντε, καλό απόγευμα σε σένα.
    Αλήθεια, ηλιοβασίλεμα βλέπεις εκεί που είσαι;
    Μπορεί η ερώτηση να είναι αστεία, αλλά από τον λίγο καιρό που σε ξέρω δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα.
    Φιλιά!

  32. July 21, 2008 7:46 pm

    Ουυυυυφφφφ ! επι τελους .. κατω απ τον φεγγιτη. Παμε σχολια.

    @μελισσουλα. Παπαλα το σηριαλ. Τα καταστηματα ειναι ανοιχτα 10-9 καθε μερα εκτος Κυριακης που ανοιγουν 12-5. Μονο δυο μερες το χρονο κλεινουν. Πρωτοχρονια, και των Ευχαριστιων. Σ’ αρεσουν κι εσενα τα καπελλα; Εμενα οχι ολα αλλα αυτο το στυλ μ’ αρεσει. Φιλια.

  33. July 21, 2008 7:53 pm

    @Κατερινακι, συνηθως παω Σαββατο πρωι, αλλα κατι ετυχε και το εκανα Πεμπτη βραδακι. Πηγα κατ’ ευθειαν απο τη δουλεια. Ετσι το κερασμα ηταν οτι επρεπε. Στο αλλο που πηγαινα τα πρωινα ειχαν καφε και ψωμακια και κεκακια. Φιαχνεις το μαλλι και ντερλικωνεις συναμα!
    Ωραιο το παρτακι σου ε.. ασε βρε Κατερικα αλλοιως ειναι οι γιορτες και τα πανηγυρια στην Ελλαδα, αλλο το κεφι. Αχ νατη παλι η “υπαρξιακη ερωτηση” Τι θελω εγω εδω; Αχ! Φιλακια.

  34. July 21, 2008 7:58 pm

    @παλι εσυ Σ’ ευχαριστω κουκλα μου. ετσι ειναι το καλοκαιρακι, δενεις ενα κουρελι πισω απο το λαιμο και κυκλοφορεις. Οσο για τα Σπατα, γι αυτο βρε δε λεω ποτε φτανω, μη γινει κυκλοφοριακο κομφουζιο!! 😛 😛 😛

  35. July 21, 2008 8:01 pm

    @Μαργαριτακιιι, καλως δεχτηκες την αγαπη σου αποψε, φανταζομαι οτι δε θα σε δω αυριο. Χμ οτι και να ειπες δεν αλλαξα γνωμη. Θαθελα να ημουν εκει. Να αλητευουμε ανεμελα. Γαμωτο πια!!!!! Πφφφ

  36. July 21, 2008 8:08 pm

    @γατι μου. Η ΔΕΥΤΕΡΑ με διελυσε, τωρα την εστειλα κι εγω να κανει παρεα στη δικη σου. Τωρα πρωι πρωι ηρθα, τι τα θες θα μισοκοιμομουνα ακομα. Παντως δε τοπα για παραπονο, θυμαμαι ο μπλογκερ πολλες φορες εκανε ζαβολιες. Αν σου ζητουσα να μου δωσεις μια ψυχουλα (απο τις εφτα σου) γιατι σημερα μου βγαλανε τη δικη μου .. ζηταω πολλα; Φιλια βρεεε!

  37. July 21, 2008 8:09 pm

    @μελισσουλα.. και γιατι δεν πηγες; Ε;;;;; Πφφ

  38. July 21, 2008 8:10 pm

    @Σοφια, καλο ξημερωμα. Μεγεια και το δικο σου καπελλακι. Φιλια και σ’ ευχαριστω.

  39. July 21, 2008 8:29 pm

    @Φωτεινη. Υποθετω οτι εννοεις αν βλεπω καποιο ομορφο ηλιοβασιλεμα απο αυτα που αλλαζει ο οριζοντας χρωματα. Το πισω μερος του σπιτιου μου ειναι δυτικο. Αλλα εχει τεραστια δενδρα και πυκνα. Ετσι βλεπω τον ηλιο αναμεσα απο τις φυλωσιες αλλα δεν εχω ανοιχτο οριζοντα. Η ανατολη μου προσφερει περισσοτερες ομορφες εικονες. Ετσι οταν βρεθω σε μερη σαν τα δικα σου, στεκομαι και απολαμβανω τις στιγμες αυτες. Καλο ξημερωμα!

  40. Blue permalink
    July 23, 2008 1:10 am

    Αχ Δεσποινάκι….. Και εγώ που νόμιζα ότι μόνο σε μένα την αλαφροίσκιωτη συνέβαινε να μιλούν τα διάφορα ρούχα και αξεσουάρ σε βιτρίνες καταστημάτων, λίγο πριν καταλήξουν στην ντουλάπα μου! :))

    Θα ήθελα να σχολιάσω πολλά και αν μιλάγαμε στο τηλέφωνο θα είχες άλλον έναν τηλεφ-μαραθώνιο με το σχετικό κους-κους, αλλά … ελλείψει χώρου θα σχολιάσω μόνο αυτό… την αλλαγή που παρατηρούμε στους γονείς μας χρόνο με το χρόνο… την αίσθηση ότι έχεις να κάνεις όχι με έναν ηλικιωμένο άνθρωπο αλλά με ένα κακομαθημένο παιδί!
    Μιλάω με πολλές γνωστές μου τώρα τελευταία και όλες μου λένε το ίδιο πράγμα… ” Όσο περνά ο καιρός τόσο λιγότερο μπορώ να συνεννοηθώ με τη μητέρα μου. ” και σκέφτομαι από μέσα μου…. πόσω μάλλον εγώ δυσκολευόμουν ανέκαθεν να συνεννοηθώ…
    Τον περασμένο μήνα έμεινε 10 μέρες στο νοσοκομείο για ένα γενικό τσεκ-απ λόγω κάποιων προβλημάτων υγείας που έχει και μέσα στο καθημερινό πήγαινε-έλα, στο άγχος, την ταλαιπωρία, τη ζέστη, την κίνηση, τις υπόλοιπες υποχρεώσεις αποφάσισα ότι ο μόνος τρόπος να μην εξαντλείς την υπομονή σου είναι αυτός ακριβώς… να την αντιμετωπίζω σαν παιδί…

    Ξέρω ότι με την Κα Δάφνη είναι διαφορετικά τα πράγματα. Αλλά θέλω να σου πω λιγότερο ή περισσότερο οι αλλαγές είναι φανερές και πολλές φορές δημιουργούν προβλήματα!

    Καλή σου μέρα Δεσποινάκι μου

  41. July 23, 2008 6:14 pm

    @μαι φεαρ λειντυ

    Μα τι λες αγαπη μου! Σε ολες μιλανε τα ρουχα, τραγουδανε τα αξεσουαρ και ψιθυριζουν τα καλλυντικα.

    Θα σε παρω τηλεφωνο καποια στιγμη να τα πουμε ολα τα αλλα. Δυστυχως η κυρια Δαφνη ενω ειναι μια χαρα στην υγεια της (παθολογικα) εχει αλλαξει πολυ τον τελευταιο καιρο ψυχολογικα. Μια πανω μια κατω και δε σηκωνει και κουβεντα. Σε φιλω πολυ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: