Skip to content

παραλειπομενο – συννεφιασμενη κυριακη

January 13, 2009

παραλειπομενο απο τον αγαπημενο μου (πια) σκηνοθετη Γιωργο Ζερβουλακο για τα τραγουδια της ταινιας του που διαβαζαμε εδω πριν λιγες μερες.  Μου γραφει:

” Δεσποινάκι είμαι πολύ χαρούμενος από την γνωριμία της καινούργιας παρέας που είχες την καλοσύνη να μου προξενέψεις.
Υπάρχουν κάποιες λάθος πληροφορίες σχετικά με το τραγούδι του Τσιτσάνη ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ. Το Τραγούδι είναι προγενέστερο της ταινίας σχεδόν μια δεκαετία.Κατοχικό. Ο Τσιτσάνης έγραφε πολιτικά τραγούδια με εμφανή ερωτικό δήθεν ρούχο.Επ΄ αυτού στο μέλλον θα είμαι αναλυτικότερος.

Το Καράβι τσακισμένο έγινε για τις ανάγκες της πρώτης ταινίας μου Συννεφιασμένη Κυριακή, και να πώς:

Είχα κάτι λίγα λεφτά από την αμοιβή μου στην ταινία του Αντρέα Λαμπρινού, Διακοπές στην Αίγινα, είχα δουλέψει βοηθός σκηνοθέτη.Τον Τσιτσάνη τον είχα γνωρίσει στην ταινία Μεγάλοι δρόμοι, του δάσκαλου μου Γρηγόρη Γρηγορίου.
Με την παρόντριση του Λάσκου και το ψωροκεφάλαιο του Λαμπρινού τ΄αποφάσισα

Πήγα στον Τσιτσάνη και του ζήτησα να μου γράψει τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας.
Ήθελα ένα τραγούδι με λιμάνια και καράβια.

Το Σάββατο θα στο φέρω μου είπε. Ήρθε το Σάββατο πήγεδύο το μεσημέρι πουθενά Τσιτσάνης και κάπου κεί χτυπάει η πόρτα και μπαίνει σκιαχτά-σκιάχτα ο Βασίλης μ΄ένα χαρτί στο χέρι. Αφησε το χαρτί στο γραφείο έκατσε και σαν κατσαδιασμένος μου είπε:

Πάρτο με παίδεψε πέντε μέρες,καλύτερο δεν μπόρω! Ήτανετο κάραβι φυσικά μονάχα τα λόγια,

-Πολύ όμορφο, είπα αλλά η μουσική;
-Αύριο γράφουμε στην Κολούμπια και μπουζούκι θα παίξει ο Χιώτης μου είπε.

ΑΥΤΆ ΚΑΙ ΚΑΛΎΤΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡ’Ω  ”

Το εφερα για οσους (σαν κι εμενα)  χαιρονται να μαθαινουν λιγα πραγματακια για ανθρωπους , ακουσματα και πραγματα που σε καποια ανυποπτη στιγμη της ζωης μας μας εκαναν να χαμογελασουμε.

Η αληθεια ειναι οτι ψοφαω για τετοιου ειδους καλλιτεχνικα παραλειπομενα.  Απομυθοποιουν  τους γιγαντες και τους φερνουν τοσο κοντα μας σαν απλους,  ανησυχους, αλλοτε ντροπαλους αλλα κυριως εκφραστικους ανθρωπους.

Ετσι απλα και ομορφα,  απλα και πολυ ομορφα.

55 Comments leave one →
  1. menoima permalink
    January 13, 2009 10:18 pm

    Ανθρωποι, μορφές που πέρασαν σε εποχές πολύ δύσκολες. Εκείνοι που έκαναν σκοπό της ζωής τους να γίνουν η φωνή του λαού. Ενός λαού που στην εποχή των γονιών μας, πέρασε μέσα απο ανέχεια, προσφυγιά, πολέμους, κινήματα, ανασφάλειες και διωγμούς.
    Άνθρωποι, γίγαντες, που η φωνή και η μουσική τους, έγινε το βάλσαμο που αλάφρωνε τον πόνο, γιάτρευε τις πληγές κι έδεινε κουράγιο για να αντέξουν το αύριο.
    Μιά γενιά που έβγαλε τόσους τρανούς καλλιτέχνες, που είναι πραγματικά να απορείς. Πώς μια χώρα τόσο μικρή, μπορεί να γεννά τόσους μεγάλους…

  2. menoima permalink
    January 13, 2009 10:19 pm

    Δεν είπα καλημέρα ούτε έστειλα φιλάκια έ;

  3. January 13, 2009 10:52 pm

    Καλημερα μενοημα. Εκει η μερα αρχιζει κι εδω τελειωνει.
    Καιροι χαλεποι εχουν αφησει πισω παρακαταθηκη πραγματικα αριστουργηματα. Ο Τσιτσανης ειναι κορυφη και διηγησεις σαν κι αυτη του κυριου Ζερβουλακου γραφουν ιστορια. Φιλακια και σε σενα.

  4. Με νόημα permalink
    January 14, 2009 12:13 am

    Σίγουρα ναί!
    Ανοίκω στην γενιά εκείνη που τον θυμάται. Όπως θυμάμαι και τον Βαμβακάρη, τον Στράτο, τον Μητσάκη. Ο Χιώτης έφυγε νωρίς.

  5. panathinaeos permalink
    January 14, 2009 2:00 am

    διαβαζω αυτο το παραλειπομενο και αναρωτιεμαι ποιο ειναι το καλλιτεχνικο γιγνεσθαι σημερα στην ελλαδα, προσπαθω αλλα δεν μπορω να εντοπισω τον τσιτσανη, τον τσαρουχη της σημερον ημερας…
    ειμαι στραβος, καθηλωμενος στα της γενιας μου; μακαρι…
    ισως το δεσποιναριον να μπορουσε να διευθυνει μια συζητηση επι του θεματος…

  6. January 14, 2009 2:38 am

    Καλημέρα Δεσποινάκι!
    Θέματα σαν κι αυτά με καθηλώνουν! Έχω την εντύπωση ότι σκηνές και παραλειπόμενα σαν κι αυτά που γράφονται εδώ, όχι μόνο δεν απομυθοποιούν τους γίγαντες της μουσικής μας κληρονομιάς, αλλά το μέγεθός τους φαντάζει ακόμα μεγαλύτερο στα μάτια μας, αναλογιζόμενοι τις συνθήκες, τα μέσα και τις καταστάσεις της εποχής. Πού να βρεθούν ανάλογα μεγέθη σήμερα αλήθεια; Στην εποχή του πλαστικού, του προκατ, του εύκολου, του γρήγορου, του πιασάρικου, τα τραγούδια και καλά να είναι, αν δεν μπορέσουν να εισαχθούν στις ακριβές play lists των μουσικών ραδιοφώνων, μέλλον δεν έχουν! Μιλώντας ειδικότερα για το λαϊκό τραγούδι, τα πράγματα είναι πολύ πολύ απογοητευτικά. Σταματώ εδώ… Θρονιάστηκα πρωινιάτικα, σερβιρίστηκα καφέ (δώσε θάρρος… που λένε)
    Φιλιά

  7. January 14, 2009 4:05 am

    Πω, πω Δέσποινα ανατρίχιασα..δάκρυσα! Μιλάς με έναν άνθρωπο που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ έζησε και συμμετείχε στον πολιτισμό και στην συλλογική μας συνήδειση σαν λαός. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ΤΡΟΜΕΡΟ μου φαίνεται! Τα σέβη μου και όλων μας φυσικά να του πείς.
    Το πιο προμερό είναι ότι ναι μεν τρωγόμαστε για τα πάντα,σαν έλληνες εννοώ, υπάρχουν άνθρωποι που δημιούργησαν αυτά που μας ενώνουν.
    Αμφιβάλω όμως αν ο ίδιος ο δημιουργός μπορεί να συλλάβει το μέγεθος του έργου του, μιας και πάντα οι μεγάλοι δημιουργοί είναι σεμνοί άνθρωποι.
    καλημέρα

  8. January 14, 2009 7:35 am

    Μα αυτά δεν είναι τα καλύτερα στην ζωή? Τα απλά και τα όμορφα? Κατά τα άλλα πολλές ευχές για καλή χρονιά με ελαφρά καθυστέρηση λόγω μετακόμισης…. Φιλιά…

  9. January 14, 2009 7:57 am

    …χτυπάει η πόρτα και μπαίνει σκιαχτά-σκιάχτα ο Βασίλης …
    από όλη την ιστορία ακόμα και από το ίδιο το τραγούδι, αυτό είναι η πιο κορυφαία στιγμή της διήγησης. σκιαχτά-σκιαχτά… ποιος? ο Τσιτσάνης!
    αυτό είναι το μεγαλείο του αληθινού καλλιτέχνη, που ότι κι αν κάνει δεν του φαίνεται αρκετό. που δεν θα μπει σα σίφουνας πουθενά αλλά σαν ήρεμη δύναμη. Respect!
    Όχι, γιατί τον τελευταίο καιρό συναντάω από δω κι από κει κάτι διάφορους σαχλαμπούχλες που δεν τους ξέρει ούτε η ίδια τους η μάνα και το παίζουν ατομάρες και καλλιτεχνάρες και έχω φορτώσει ελαφρώς.
    Αυτά και καλημέρα Δεσποινάκι και σε σένα και στον κύριο Ζερβουλάκο🙂

  10. January 14, 2009 12:07 pm

    Αυτές οι καθημερινές μικρές ιστορίες αυτών των απλών αλλά σπουδαίων ανθρώπων, είναι παραδείγματα για εμάς τους νεότερους που κάπου φαίνεται να χάσαμε το στόχο μας.
    Ευχαριστούμε τον κ. Ζερβουλάκο και σένα που τις μοιράζεσαι μαζί μας!

  11. January 14, 2009 12:15 pm

    Ναι, οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι σεμνοί και πάντοτε έχουν αμφιβολία για το έργο τους. Δεν τους διακατέχει η οίηση της μετριότητας.
    Οσον αφορά στα υπαρξιακά ερωτήματα, πού είναι ένας Τσιτσάνης, που είναι ένας Τσρούχης, φοβάμαι πως η απάντηση θα είναι μηδενιστική.
    Η εποχή μας δεν παράγει πρωτογενή τέχνη, αναμασάει και υποβιβάζει την ήδη υπάρχουσα.
    Εγώ πλέον αρνούμαι στο ραδιόφωνο να παίξω μουσικές της φτήνειας, έχω ξαναγυρίσει στους κλασικούς, Τσιτσάνης, Βαμβακάρη, Μπιθικώτση κλπ.
    Τέλος, είχα την τύχη να δώ τον Τσιτσάνη στο Χάραμα λίγα χρόνια πριν απ΄το τέλος. Και ήταν ιστορία! Το καταθέτω ως απώτατο βίωμα της φοιτητικής μου ζωής.
    Φιλάκια και να φέρνεις τέτοια παραλειπόμενα να μας ξανανιώνεις!

  12. Κατερίνα permalink
    January 14, 2009 12:21 pm

    Την καλησπέρα και τα σεβη, σε σένα και στο κ. Ζερβουλάκο γλυκο-Δεσποινιώ μου.Την μεγαλοσύνη την χαρακτηρίζει η ταπεινότητα.Πιστεύω και γω, πως δεν θα επαναληφθεί αυτή η “ιστορία”μιας και οι περισσότεροι “το παίζουν” μεγάλοι γα το τίποτα. Φιλάκια γλυκιά μου από την αραχτή κατά τα άλλα φίλενάδα σου.

  13. January 14, 2009 6:01 pm

    Σπουδαία ιστορία και σπουδαίο το γεγονός ότι έχεις αλληλογραφήσει με τον Γιώργο Ζερβουλάκο… Φιλιά Δεσποινάκι μου…

  14. January 14, 2009 8:26 pm

    @με νοημα Οσες γιενιες κι αν περασουν καλε μου φιλε αυτα τα ονοματα εγραψαν ιστορια, αυτο μπορουμε πια να το πουμε με βεβαιοτητα. Η μουσικη τους συγκινει οχι μονο εμας τους ελληνες που ειμαστε συνηθισμενοι σε αυτα τα ακουσματα αλλα και ξενους. Μια φιλη μου παντρευτηκε ενα υπεροχο ανθρωπο απο την Αυστραλια που ασχολειται (χομπι μονο) με τη μουσικη. Μαζι με την Σοφη λατρεψε και την ελληνικη μουσικη και κυριως τα ρεμπετικα και τα παλια λαϊκα. Πηρε ενα τζουρα και σκαλισε και αν εβλεπες ενα ξανθο με γαλανα ματια να παιζει στις παρεες και να τραγουδα Bαμβακαρη θα παθαινες πλακα. Εγω φουσκωνα απο υπερηφανια.

    @Παναθηναιε ξερεις γιατι μου αρεσεις; Γιατι μου βαζεις δυσκολα! Κοιτα τωρα ενα δεσποιναριο κατοικοεδρευον στας Ουασινγκτωνας, ποσο πολυ κοντα να ειναι στα σημερινα καλλιτεχνικα δρωμενα; Ομως επειδη δεν υπηρξε προκληση που να μην ανταποκριθω μεχρι σημερα, σου υποσχομαι να ανοιξω συζητηση μετα την “στεψη” το Ομπαμα που πρεπει να καλυψω οσονουπω!! Χε χε!!

    @panther03 Γιωργη μου κατ’ αρχας καλα εκανες και θρονιαστηκες, θα σου φιαξω κι αλλο καφε γιατι παιδια σαν κι εσενα ειναι που κανουν το μπλογκινγκ ενδιαφερον. Οταν ο καλλιτεχνης θελει να εκφραστει δεν πτοειται απο δυσκολιες, αντιξοες πολιτικες η κοινωνικες καταστατσεις, δημιουργει , βρισκει τροπο. Συγκρισεις με το σημερα ειναι αδιανοητες γιατι εχει αλλαξει ο ορισμος της τεχνης και τα ζητουμενα. Νομιζω οτι θα το αφησω για ενα ποστ που θα αναρτησω δεχομενη την προκληση του αγαπημενου μου Παναθηναιου. Νομιζω θα ειναι μια καλη συζητηση και φυσικα ευκαιρια για μενα να ερθω πιο κοντα στην πραγματικοτητα. Κατσε βρε σου λεω.. θα βαλω κι αλλο καφε .. Φιλια.

    @Σοφακι εγω να δεις ποσο συγκινημενη και τυχερη αισθανομαι και γι αυτο και για αλλα. Τωρα να σου πω κατι. Ολοι ζουμε καποιες ιστοριες, καποιο πολιτισμο και ειναι σημαντικο να το λεμε στους επομενους, στα παιδια μας. Να μη μενει το παρελθον στο παρελθον, να το σπρωχνουμε οσο μπορουμε στο παρον και στο μελλον ,ετσι για συγκριτικες αναφορες στις γεννιες που ερχονται.

    @fevis Καλοριζικο το καινουργιο σπιτι Ευουλα μου. Ελειψες απο παντου, απο το δικο σου, απο τα σχολια. αληθεια σου λεω. Καλη Χρονια και σκεψου το να ξαναγυρισεις κοντα μας. Τι νομιζεις οτι με εκανε να κολλησω ενα χρονο πριν. Ο τροπος που γραφεις ειναι απλος αληθινος και αυθορμητος. Χαιρομαι που το εχουν ανακαλυψει κι εκεινοι που πρεπει. Φιλακια! Τι λεει ο Ντρουπυ για το καινουργιο του περιβαλλον;

    @μελισσουλα μη φορτωνεσαι με κατι τετοια μελισσακι. Οσο και να χτυπηθει κατω καποιος, αν δεν τον καταξιωσει ο χρονος, τοτε, μηδεν εις το πηλικον που λεγαμε το παλαι ποτε. Ευχομαι και ελπιζω να το διαβασει και να δει ποσο τον αγαπαμε ολοι.

    @Ραδιο Θυμιε Θελω να πιστευω οτι υπαρχουν νεοι με στοχους .. τι λεω ειμαι σιγουρη. Ο χρονος θα δειξει. Μα μου αρεσε τοσο η αναφορα κι επειδη ξερω οτι οι περισσοτεροι απο σας θα χαιροσασταν πραγματικα, δεν ειχα επιλογη, τα μοιραζομαι.

    @ιουστινακι Συμφωνω με το πρωτο σχολιο περι μετριοφροσυνης και αυτο ισχυει για ολα τα επαγγελματα. Ομως νομιζω οτι ειναι αδικο να αναζηταμε σημερα γατι που μεγαλουργησε πενηντα χρονια πριν. Δεν ειναι ευκολο να κρινουμε σημερα κατι που δεν το εχει κρινει ο χρονος. Μη ξεχνας οτι καποτε πριν 60 – 80 χρονια το ρεμπετικο που σημερα εχει δοξαστει ητανε καταπτυστο και περιθωριακο. Ειλικρινα θα ηθελα να καταπιαστω λιγο πιο σοβαρα κατα προκληση αγαπημενου μας Παναθηναιου και να επανελθω. Εισαι τυχερη που ειδες τον Τσιτσανη να παιζει ζωντανα. Οσο για το ραδιοφωνο νομιζω οτι υπαρχουν σταθμοι που μεταδιδουν και ωραια συγχρονη μουσικη στις εκπομπες τους. Φιλακια.

    @Κατερινα Αραχτη ε; Να το χαρεις οσο κρατησει!! Ελπιζω και ευχομαι να το δει ο κυριος Ζερβουλακος. Τωρα θα αρχισω να διαβαζω και το πονημα του μολις τελειωσω την ζωη που ειναι αγριως απιθανη. Με αυτα και με αυτα ρε Κατερινα δεν εχω αρχισει να διαβαζω το βιβλιο που μου εδωσες το καλοκαιρι και ντρεπομαι αφορητα!! Σ’ αγαπαω ομως!! Εφιαξα λιγο την κατασταση; χε χε Φιλακια .

    @Aspa Κι εγω ειμαι χαρουμενη πολυ Ασπα μου. Εσυ βγαινεις παντα νυχτα στο μπλογκοσεργιανι ε; οταν τα μωρα κανουν νανι! Φιλακια.

  15. Με νόημα permalink
    January 15, 2009 12:27 am

    Όχι μόνο συμφωνώ ότι οι μεγάλοι είναι διαχρονικοί, αλλα κι εγώ όπως το Ιουστινάκι, είχα την τύχη να απολαύσω “ζωντανά” και αρκετές φορές, όχι μόνο τον Τσιτσάνη αλλά και τον Βαμβακάρη, τον Μητσάκη, τον άλλο μεγάλο τραβοδούρο το Γιώργο τον Ζαμπέτα και άλλους.
    Ναί σήμερα δέν γεννιούνται δημιουργοί σαν κι εκείνους.
    Αλλά και άν υπάρχουν, ζούν μια διαφορετική πραγματικότητα με άλλους προβληματισμούς. Έργο όπως αυτό του Νικόλα Άσιμου είναι πιό κοντά στο σημερινό πρόβλημα.

  16. January 15, 2009 5:52 am

    Δεσποινάκι επειδή εγώ δεν έχω δει τον Τσιτσάνη και τους υπόλοιπους.. ζωντανούς ρίχνω το γάντι στον τρομερά eloquent Παναθήναιο και του απαντώ Σάκης Ρουβάς που είναι και ωραίος😉 Κορίτσια μετράω αλαλουχο….. Εχω κέφια γιατι έρχεται σ/κ για μένα 🙂

  17. January 15, 2009 6:18 am

    Εγώ την ιστορια την ξέρω αλλιώς.
    Ο λαρισαίος ρεμπέτης Αλέκος Γκούβερης, γυρίζοντας μια Κυριακή απο το γήπεδο,
    και καθώς η αγαπημενη του ομάδα ( μαλλον ο Ηρακλής Λαρισας..τότε).
    εγραψε τους στίχους : συννεφιασμενη Κυριακη μοιάζεις με την καρδιά μου
    που εχει πάντα συννεφια.
    ( απομηθοποίση της εμπνευσης;)
    Απο κει και πέρα, και αφού εδωσε τους στοίχους στον Τσιτσανη,
    και αυτος πρόσθεσε το “Χριστε και παναγια μου”,
    υπεγραψε ενα χαρτί, οτι συνέββαλε σε μια στροφή του τραγουδιού.
    Μετά απο χρόνια, δεν μπόρεσε να αποδείξει, διεκδικησει τίποτα.
    Πριν απο 4 χρόνια περιπου Τα Νέα, εγραψαν για την ιστορία αυτή.
    Οι συγγενείς του Αλέκου, ξέρουν την ιστορία καλύτερα.
    Καποιοι δημοσιογραφοι, πλησιαζουν την ιστορία, ρωτώντας τους εν ζωή μαρτυρες.
    Για όλους εμάς ισως δεν εχει καμμία σημασία, ποιός το εγραψε και γιατί.
    Η σημασία του τραγουδιού ειναι χαραγμένη μέσα μας.
    Το τραγουδαμε απο μικρα παιδια και φυσικά στην καρδιά μας,
    ανήκει στον Τσιτσανη.
    Τα έγραψα αυτά γιατί είπες πως σου αρεσουν οι ιστορίες.

  18. January 15, 2009 9:08 am

    @με νοημα εισαι κι εσυ τυχερος που τους γνωρισες απο κοντα. Ο καλλιτεχνης παντα δημιουργει εμπνευσμενος απο τις δικες του συγχρονες καταστασεις κοινωνικες αλλα και προσωπικα συναισθηματα. Επιφυλασσομαι για το ποστ που θα το συζητησουμε πιο αναλυτικα.

    @Πηνελοπη Βρε χαρα μου κι εδω ερχεται σαββατοκυριακο αλλα αυτο δε σημαινει οτι θα γινω και ρουβιτσα. 😀

    @αρεμαρε Πολυ ενδιαφερουσα ιστορια και αυτη. Δεν την γνωριζα και φυσικα οταν φτανει καποια στιγμη διεκδικησης και μαλιστα αναδρομικης ειναι δυσκολο να βρεις ακρη. Γιατι το ξερουμε οτι παλια γινοντουσαν και τετοια. Οπως και ναχει το πραγμα (γιατι εμεις φυσικα δεν μπορομε με αυτα που ξερουμε να αποδωσουμε δικαιοσυνη) το τραγουδι ειναι χαραγμενο μεσα μας μαζι με τον Τσιτσανη. Σ’ ευχαριστω που ειπες και την ιστορια που διαβασες κι εσυ.

  19. January 15, 2009 9:10 am

    Η Συννεφιασμένη Κυριακή γράφτηκε όταν, την Κυριακή των Χριστουγέννων του 1943, ο Τσιτσάνης είδε ένα νεκρό παλικάρι πάνω στο χιόνι, έξω από την πόρτα του σπιτιού του, που είχε ακόμη ανοιχτά τα μάτια του. Το τραγικό γεγονός μέσα στη μαύρη εποχή που εξελίχθηκε έκανε τον Τσιτσάνη να γράψει αμέσως τους στίχους και τη μουσική. Η έλλειψη όμως κάποιου κουπλέ εμπόδισε τον μεγάλο δημιουργό να ηχογραφήσει άμεσα το τραγούδι, κάτι που έγινε το 1948, όταν το κενό αυτό συμπλήρωσε ο Αλέκος Γκούβαρης, που είχε την έμπνευση που περιγράφει η αρεμαρε παραπανω.
    Το κουπλέ αυτό μάλιστα ήταν η αφορμή, όταν το τραγούδι ακολούθησε τη γνωστή του πορεία, ο Γκούβαρης να διεκδικήσει την πατρότητα όλου του τραγουδιού. Σε πρόσφατη έρευνά του ο «ρακοσυλλέκτης» Κώστας Χατζηδουλής αποκάλυψε ότι, πριν ακόμη από την κυκλοφορία του τραγουδιού, ο Γκούβαρης είχε υπογράψει δήλωση στην οποία έλεγε ότι η συμμετοχή του στους στίχους περιορίζεται μόνο σε κάποιο δευτερεύον κουπλέ.
    Ο αρχικός τίτλος που είχε σκεφτεί να βάλει ο μεγάλος συνθέτης στο τραγούδι ήταν «Ματωμένη Κυριακή», αλλά το εμφυλιακό περιβάλλον στο οποίο ηχογραφήθηκε δεν επέτρεπε τέτοιες… επαναστατικές πράξεις. Αλλά ας δούμε τι έλεγε ο ίδιος ο Τσιτσάνης για την ιστορία της «Ματωμένης – συννεφιασμένης Κυριακής»:
    «Κατά την περίοδο της κατοχής, στη Θεσσαλονίκη, εμπνεύστηκα και τη Συννεφιασμένη Κυριακή. Και μου έδωσε την αφορμή ένα από τα τραγικά περιστατικά που συνέβαιναν τότε στον τόπο μας, με την πείνα, τη δυστυχία, τον φόβο, την καταπίεση, τις συλλήψεις, τις εκτελέσεις. Το κλίμα που μου ενέπνευσε τους στίχους μού ενέπνευσε και τη μελωδία. Βγήκε μέσα από τη Συννεφιά της Κατοχής, από την απελπισία που μας έδερνε όλους μας τότε που όλα τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Ήθελα να φωνάξω για τη μαύρη απελπισία, αλλά συγχρόνως και για την υπερηφάνεια του λαού μας που δεν σηκώνει χαλινάρι και σκλαβιά».
    «Η Συννεφιασμένη Κυριακή δεν είναι μόνο ένα περιστατικό της Κατοχής, αλλά κλείνει μέσα της όλη την τραγική εκείνη περίοδο. Ό,τι είχα μέσα μου και ό,τι έκρυβα από τα θλιβερά γεγονότα που ζούσα τα είπα με το τραγούδι μου αυτό. Το είχα έτοιμο από τότε, με αρχικό τίτλο Ματωμένη Κυριακή, διότι εκείνη τη βαριά χειμωνιάτικη νύχτα μιας Κυριακής είδα με τα μάτια μου τον θάνατο ενός παλικαριού. Μάτωσε η καρδιά μου και εγώ με τη σειρά μου μάτωσα το τραγούδι. Το γραμμοφώνησα το 1948, αφού βασανίστηκα περίπου έναν χρόνο, επειδή μια λέξη έλειπε από το κουπλέ. Αισθάνθηκα, και δεν το κρύβω, μια ιδιαίτερη υπερηφάνεια που αμέσως κατέκτησε τον κόσμο. Η εξάπλωσή του από τη μια άκρη μέχρι την άλλη με γέμισε πίστη και αισιοδοξία, αλλά και υπέρμετρες ευθύνες για την πορεία μου στον χώρο της λαϊκής μουσικής».

    (από το καλλιτεχνικό μου αρχείο, όπως δημοσιεύθηκε το 2006 στην εφημερίδα ‘Το Ποντίκι’)

  20. January 15, 2009 9:25 am

    Καλά έσκισε το Μελισσάκι με τη βιβλιοθήκη του! Απαιχτο! Να συμπληρώσω πως ήταν σύνηθες φαινόμενο τότε να γράφουν συμμετοχικά οι καλλιτέχνες τους στίχους, καθώς ήτανε παρέες και γράφανε στο πόδι. Ετσι γινότανε με πολλά τραγούδια και βέβαια με τις επιθεωρήσεις.
    Μελισσούλα άριστα ΔΕΚΑ!

  21. January 15, 2009 9:50 am

    @μελισσουλα ευχαριστουμε που εφερες κι εσυ το αρθρο απο την ιστοσελιδα του Ποντικιου. Διαβασα και αλλες ενδιαφερουσες ιστοριες για τρεις ματωμενες Κυριακες. Φιλακια.

    @Ιουστινακι Και ποσες φορες μετα δεν ηρθαν οι καλλιτεχνες σε διενεξη οταν το τραδουδι εγινε επιτυχια. Ακομα τα βλεπουμε αυτα. Σας αφηνω τωρα γιατι εχω το γνωστο μητινγκ της Πεμπτης εξ ου και το πρωινο κ..βαρεμα..

  22. January 15, 2009 1:03 pm

    Εκ των υστερων,μπορουν να ειπωθουν πολλα.
    Και για τα αιτια της δημιουργιας
    και για το νοημα.
    Η αντικειμενικοτητα,ειναι σαν την πλαστελινη!
    Δεν αμφισβητω..
    η πολιτικη κατασταση στην οποια βρισκεται μια χωρα,επηρεαζει σημαντικα την τεχνη στην καθε μορφη της.
    Αλλα το να μου λεει καποιος,οτι ο Τσιτσανης εγραφε…κεκαλυμενα πολιτικα τραγουδια,με… νευριαζει τουλαχιστον!
    Ακομα και ο ιδιος ο δημιουργος ο Τσιτσανης,λεει απο που επηρεαστηκε!
    Αμα εσεις,ακουγοντας σημερα,η; εστω ακουσατε παλιοτερα την..Συννεφιασμενη Κυριακη…
    και πιασατε ..πολιτικο νοημα,τοτε …περαστικα σας!!!
    Φιλακια…μαυρου προβατου γλυκοδεσποιναριον!

    Υγ,,κι εγω πολιτικη αναρτηση εκανα στο δικο μου.
    Εχει το χρωμα της επαναστασης..
    και κειται με ανοιχτα ..τα ματια!

  23. January 15, 2009 1:26 pm

    Καλησπέρα από πατρίδα!

  24. Anonymous permalink
    January 15, 2009 5:25 pm

    ΕΊΧΑ ΚΑΜΕΙ ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΌ ΚΕΝΤΡΟ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ ΜΕ ΘΈΜΑ
    Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ. θΑΉΘΕΛΑ ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΠΩςΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΟΉ ΕΝΌς ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ΄ΔΕΝ ΕΖΗΣΕ ΣΤΗ ΓΆΛΑ Ο ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ. ΠΑΡΑΠΕΜΠΩ ΣΤΟ ΚΑΤΑΤΟΠΙΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΩΤΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ “Ο ΞΑΚΟΥΣΤΟΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ ΟΠΟΥ ΘΑ ΒΡΗΤΕ ΠΟΛΑ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ ‘ ΕΝ ΤΡΙΠΟΛΕΙ 1949.
    ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΟΣ.
    ΓΕΙΑ ΧΑΡΑΝΤΑΝ ΜΟΡΤΙΚΑ

  25. Anonymous permalink
    January 15, 2009 5:56 pm

    Υ.Γ.Προς άρσιν κάθε παρανόησης, όταν λέω πολιτικό δεν ενοώ κοματικό.
    μπορείτε να ακούσετε το κάποια μάνα αναστενάζει, το ρημαγμένο σπιτι.το γιατί με ξύπνησες πρώί..
    Στο Γράμο φαντάροι και αντάρτες τραγουδούσαν το απογορευμένο απο τις ηγεσίες ΚΑΠΟΙΑ ΜΑΝΑ ΑΝΑΣΤΕΝΑΖΕΙ. Ο Τσιτσάνης είναι με τις μανάδες όλες τις μανάδες
    Γ,Ζ.

  26. January 15, 2009 6:12 pm

    Αγαπητε Κωστη. Συμφωνω οτι η πολιτικη κατασταση στην οποια βρισκεται μια χωρα,επηρεαζει σημαντικα την τεχνη στην καθε μορφη της. Μη ξεχνας οτι ο Τσιτσανης εζησε και δημιουργησε στην κατοχη. Επισης μη ξεχνας οτι πολλα απο αυτα τα τραγουδια δεν ηχογραφηθηκαν οπως γραφτηκαν για ευνοητους λογους. Πολλα τραγουδηθηκαν στα καταγωγια σε οριτζιναλ μορφη. Προσωπικα δεν εχω λογο να αμφισβητησω τη μαρτυρια ενος ανθρωπου που τον εζησε. Επι πλεον αν ενδιαφερεσαι για το θεμα υπαρχει ενα βιβλιο του Ντινου Χριστιανοπουλου που λεγεται “Ο Βασιλης Τσιστανης και τα πρωτα τραγουδια του” . Τελος το παρακατω γνωστο τραγουδι μπορει να θεωρηθει και ερωτικο και πολιτικο.

    Μην απελπίζεσαι και δε θ’ αργήσει,
    κοντά σου θα ‘ρθει μια χαραυγή,
    καινούργια αγάπη να σου ζητήσει,
    κάνε λιγάκι υπομονή!

    Οχι απο μαυρη γατα να γινεις μαυρο προβατο!!

    @ Φωτεινη Καλησπερα απο τα ξενα.

    @Γιωργο σ’ ευχαριστω παρα πολυ για το σχολιο, αλλα και για τις πληροφοριες

  27. January 15, 2009 9:02 pm

    Ουτε εγω αμφισβητω τις μαρτυριες αγαπητον γλυκοδεσποιναριον!
    Την αντικειμενικοτητα τους εθιξα!
    Και φυσικα λαμβανω υπ οψιν τα δρωμενα της εποχης!
    Ομως, καποια βαρυγδουπα..δεν μου αρεσουν!
    Κι εχω και καποια ηλικια!
    Μην κοιτας που..μικροδειχνω;)
    Οσο για Χριστιανοπουλο..βγαζω σπυρακια!!!
    Θα σε στειλω να δεις σχολια μου,στην αγαπητη φιλη Niemadsrose,σχεδον δυο χρονια πριν,για αυτον και για την αντικειμενικοτητα του!
    Μακια πολιτικα!Κεκαλυμενα!!!!

  28. January 15, 2009 9:50 pm

    Τη στιγμη που δεν ζει ο συνθετης Κωστα, μας μενουν οι μαρτυριες αυτων που στον συναναστραφηκαν. Η αυτων που ασχοληθηκαν με μελετες πανω στο θεμα. Περαν τουτου ο καθενας μπορει να αμφησβητει οτι θελει και οποιον θελει. Ολοι εχουν πολιτικη αποψη με οποιον τροπο κι αν εκφραζονται. Πολιτικη και οχι κομματικη οπως παρατηρησε ο κυριος Ζερβουλακος. Καλο ξημερωμα.

  29. Anonymous permalink
    January 16, 2009 1:37 am

    Υ.Γ. 2 Και κάτι ακόμα για τη Συνεφιασμενη Κύριακή, ο στιχος που είχε κολήσει οΤσιτσάνης ήτανε το ‘ΧΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ’ αλλά και πιό παλαιά ο Βερλαίν έγραψε το ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΠΌΛΗ ΌΠΩΣ ΒΡΈΧΕΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΉ ΜΟΥ.
    Δεν υπάρχει παρθενογέννεση στην τέχνη . Πάντα υπάρχει ένας ή μοιριάδες δάσκαλοι.κάπου πατάμε, κι εμεις οι Ρωμιοι έχουμε μεγάλο γύπεδο.
    Οσο για τα επικατάρατα κοματικά, θυμίζω ότι για το κόμα ο Τσιτσάνης ήτανε περιθωριακός χασίκλας.Υπάρχουν κείμενα ανθολογιμένα από το Σολδάτο.

  30. Anonymous permalink
    January 16, 2009 2:11 am

    Δεν αντέχω στον πειρασμό να καλοσορίσω τον καινούριο: αφεντικό μας με μια μίμηση στον τρόπο του Αλεξανδρινού.

    ΕΝ ΔΥΤΙΚΗ ΑΠΟΚΙΑ ΕΠΙ ΚΛΑΥΔΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 54 Π.Χ.

    Εν πανικώ και ταραχή μεγάλη οι κρατούντες
    την αποικία της Ελσινόρης εν δυτική Αιγύπτω.
    Ο αγαθός Καίσαρας Κλαύδιος ο ευεργέτης τους
    εσφαγιάσθει από την γυναίκα του Αγριπίνα
    και εστέφθει Καίσαρ ο υιός της Νέρων.
    Ο έπαρχος Φλάβιος ο Αφρικανός φίλα προσκείμενος
    στον Κλαύδιο αποκεφάλισε εσπευμένως τον ανδριάντα
    του μακαρίτη και ανέθεσε ο πανάθλιος στον γλύπτη Έλενο τον Κορίνθιο
    την κατασκευή άλλης κεφαλής .
    Ο ‘Ελενος μη γνωρίζων τα χαρακτηριστικά του Νέρωνος
    εκόσμισε τον κορμόν του ΚΛαυδίου
    με ωραιωτάτην κεφαλήν ηδονιστικού εφήβου,
    αντίγραφον εργου του Φειδίου.
    -Στο κάτω κάτω είπε ουδείς ποτε διεμαρτηρήθει
    επειδή τον παριστάνουν ωραιώτερον.
    Άλλωστε με το άγγιγμα της τέχνης
    και η Μορμώ φαντάζει Αδωνης.

    γιά την αντιγραφή Γ.Ζ.

  31. January 16, 2009 3:51 pm

    ..και φυσικα,επειδη δεν ζει και ο Ιπποκρατης,πρεπει να αρκεστουμε στον ορισμο του για το τι ειναι αρρωστια!
    Διοτι δεν υπαρχουν..και μαρτυριες!!!

  32. January 16, 2009 6:51 pm

    @ Γιωργο Ζερβουλακο Οπως το λετε ειναι, ολοι ακομα και οι δημουργοι της τεχνης εχουν τα μοντελα τους και τις επιρροες τους.

    Το δε κειμενο του Αλεξανδρινου, οτι πρεπει για την περισταση!!!

    @Κωστα προσωπικα τον βρισκω λιγο ατυχη τον παραλληλισμο, και χρονολογικα και ουσιαστικα. Οι αντιληψεις του Ιπποκρατη εξ αλλου περι ασθενειων δεν ειναι και πολυ μακρυα απο τις σημερινες. Οι ορισμοι που δινονται για κατι, καποια χρονικη στιγμη αναφεροται σε εκεινη τη στιγμη και εποχη. Εδω ομως δεν προσπαθουμε να δωσουμε καποιον ορισμο. Διαβαζουμε μαρτυριες που υπαρχουν , για κατι που εγινε πριν 60 χρονια. Μαρτυριες ανθρωπων που εζησαν και μιλησαν με τον καλλιτεχνη Εαν εσυ δεν τις κρινεις αντικειμενικες, με γεια σου με χαρα σου , εγω και αρκετοι επισκεπτες εδω, τις βρισκουμε και ενδιαφερουσες και συναρπαστικες.

  33. January 16, 2009 9:06 pm

    Εαν εγω Δεσποινα,δεν βισκω και δεν κρινω αντικειμενικα τις αποψεις εδω,δεν ειναι.. με γεια και χαρα μου!
    Η αληθεια παραμενει και ειναι, μια και μονη!
    Οσο κι αν εσυ και οι επισκεπτες σου εδω,τις βρισκετε ενδιαφερουσες και συναρπαστικες!

  34. January 16, 2009 9:41 pm

    Μα φυσικα ειναι μια η αληθεια. Αυτη που μας μεταφερουν οι φιλοι και συνεργατες του ιδιου του Τσιτσανη. Ανθρωποι που τον εζησαν και τον γνωρισαν πιο πολυ απο μας. Και για αλλη μια φορα, η γνωμη σου γραφτηκε και ακουστηκε. Και οπως και η δικη μου ειναι ανοιχτη σε περεταιρω σχολια.

  35. Anonymous permalink
    January 17, 2009 1:37 am

    Ας αφείσουμε τον ΤΣΙΤΣΆΝΗ να τραγουδοποιεί εκεί που είναι ΔΕΣΠΟΙΝΑΡΑ ΜΟΥ κι ας περιλάβουμε τον Ιπποκράτη. Πριν δυό χρόνια μου έκανε ο γιατρός ΝΤΙΝΟΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ μιά επέμβαση στο στομάχη με την μέθοδο του Ιπποκράτη χωρίς ραφές -μεγάλο το άνοιγμα 15 εκατοστα. Έκλεισε με καθαρό νεράκι κάθε μέρα, τιποτ΄αλλο.Ευχαριστώ και τον Ιπποκράτη και το Ντίνο.Το περιέργο είναι πως δε ζεί κανένας αρχαίος για να διαφωνήσει μαζί τους!

  36. January 17, 2009 9:10 am

    Αγαπητε μου Γιωργο χαιρομαι που η επεμβαση ηταν επιτυχης. Προσωπικα δεν εχω γνωσεις σε ιατρικα θεματα αλλα πιστευω οτι το καλυτερο για τον καθενα ειναι εκεινο που θα τον κανει καλα. Τωρα βεβαια ο Ντινος Κωνσταντινιδης ειναι αν δε κανω λαθος διευθυντης του Ιατρικου Κεντρου. Χαιρομαι που ολα εγιναν με επιτυχια. 🙂

  37. Anonymous permalink
    January 17, 2009 3:19 pm

    Αν συμφωνείς αγαπητή και φιλεύσπλαχνη Δεσποινούλα σκάρωσε μια μετάφραση σε πιθανό Καβάφειο ύφος στο ΕΝ ΔΥΤΙΚΗ ΑΠΟΚΊΑ και βρές τροπο να φτάσει στον Λευκό οίκο. Ο πρόεδρος ελπίζω να είναι σε θέση να εισπράξει το μύνημα. Δεν είνα δά και Μπους! Θα έχει πλάκα. Εγώ πάντως γιά να αναπνέω τις νύχτες, σκαρώνω ληστίες στον Κωσταντίνο.

  38. January 17, 2009 7:16 pm

    😀 😀 😀 Πολυ φοβαμαι αγαπητε Γιωργο οτι θα χασει στη μεταφραση το κειμενο. Το Αγριπινα να το μεταφρασω σε Αραπινα για να ειμαι πιο ρεαλιστικη; Ληστειες εννοειτε στον τεως; Χαααααα!! εισαστε απιθανος, νομιζα οτι τα ειχα δει ολα!

  39. January 18, 2009 10:27 pm

    Σημερα επι τελους αξιωθηκα να δω το ντοκυμαντερ “Λακωνιας Περιπλους” και ενθουσιαστηκα. Τι αλλο να γραψω γι αυτα τα μερη που καποτε τα επισκεφτηκα, αλλα με το φακο σας και τις ιστορικες αφηγησεις πηραν μια αλλη διασταση. Θα γραψω το τετραστιχο απο το τραγουδι.

    που πλαστηκε τουτο το κορμι
    με τη μεσουλα τη λιανη
    κατω στης Μανης τα χωρια
    με λουπινα και με κουκια

  40. Anonymous permalink
    January 19, 2009 4:23 am

    περί λιανού κορμιού του Ηλία Μαυρομιχάλη, Οι στίχη εόναι από δημοφιλές μανιάτικο μοιρολόι . Θασου στείλλω ένα σχετικό ντοκυμαντές να χορτάσεις αν είναι δυνατόν από ΜΑΝΗ
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ

  41. Anonymous permalink
    January 19, 2009 8:32 am

    Ο Ηλίας Κατσής Μαυρομιχάλης ήτανε συνόνοματος με τον πρωτοξάδερφο του Ηλία Μυρομιχάλη του Πετρόμπεη. Ήτανε κι αυτός έξοχης ομορφιάς.
    Σκοτώθηκε στην Κάρυστο σε μάχη με τον Ομέρμπεη. Ο Ομέρ έκοψε το κοντυλένιο κεφάλι του Ηλία τό νιψε το χτένισε και τό στειλε στο Σουλτάνο
    να θαμάσει την ομορφιά του..
    Ο άλλος Ηλίας, ο Κατσής του μοιρολογιού πέθανε στο Μόναχο από ερωτική υπερκατανάλωση.
    Εν Αθήναις ήτανε ο μεγάλος σεβντάς της δούκισσας της Πλακεντίας,

    Στη Μανιάτικη διάλεκτο το μοιρολόι έχει ως εξείς:
    Ε Λία, Λία μου Κάτση, που πλάστει φτούνο το κορμί
    με τη μεσούλα τη λιανή;
    -κάτω στης Μάνης τα χωργιά
    με λούπινα και με κουκιά..

    το κορμί του Ηλία με τη μεσούλα τη λιανή είναι θαμένο στο Μόναχο.

  42. January 19, 2009 10:39 am

    Στο ντοκυμεντερ βεβαια το λενε ολοκληρο, εγω συγκρατησα λιγο απο το τελος. Ευχαριστω για την ιστορια. Επισης ηθελα να αναφερω οτι η νεαρη ηθοποιος Ναταλια Καποδιστρια που διαλεξατε ειναι πανεμορφη, απο τις πιο ωραιες ελληνικες φυσιογνωμιες.

  43. Anonymous permalink
    January 19, 2009 12:14 pm

    Η κοντεσίνα Ναταλία Καποδίστρια, είναι η τελευταία απόγονος του Κυβερνήτη απ΄την πλευρά του αδελφού του Γιώργη. Κατά το γύρισμα στο
    παλάτι των Μαυρομιχαλιάνων, εγινε η συνάντηση του Θοδώση Μαυρομιχάλη με τη Ναταλία Καποδίστρια 178 χρόνια μετά το φόνο του Κυβερνήτη.
    Η Ναταλία είναι ένα έξοχο πλάσμα και άριστη ηθοποιός.

  44. January 19, 2009 3:10 pm

    Ωραια μετα απο τοσα χρονια φανταζομαι η συναντηση να ηταν .. φιλικη και εγκαρδια.

  45. Anonymous permalink
    January 21, 2009 11:15 am

    Ήτανε υπερ το δέον φιλική αλλά τίποτα πέραν αυτού αγαπητή Δέσποινα.
    Θα παρακαλούσα την Ιουστίνη να μου δόσει οτι πληροφορίες έχει για την σινεμανία του Αΐβορυ στην Αστόρια.Γ.Ζ.

  46. January 21, 2009 11:45 am

    Αγαπητε μου Γιωργο, θα σε παραπεμψω στο ιστολογιο της Ιουστινης και ειδικοτερα στην συνεντευξη της δημοσιογραφου με τον Τζειμς Αϊβορυ

    http://ioustini.blogspot.com/2008/11/james-ivory.html

  47. Anonymous permalink
    January 25, 2009 10:14 am

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ από τη βροχερή Αθήνα Δεσποινιώ μου ( αθάνατη και πολύτροπη Ελληνική γλώσσα! ) Μ΄αρέσει να επικοινωνώ με φίλους που πιθανόν να μην συναντήσω ποτέ. Είναι μια γλυκιά εφηβική εμπειρία από την εποχή του ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟΥ.Σου στέλνω τα δυό πρώτα μου βιβλία επί ποινή αναγνώσεως. Και βέβαια με χαρά μου θα έβλεπα κι άλλους φίλους στη συντροφιά μας.
    ασπασμούς ΓΙΩΡΓΟΣ

  48. January 25, 2009 10:46 am

    Καλο σας απογευμα αγαπημενε Γιωργο απο μια παγωμενη Ουασινγκτον, θαναι δε θαναι μειον 5 τωρα. Τι ωραιο Κυριακατικο δωρο!! Εφτασε το χαμογελο στα αυτια μου. Σας ευχαριστω που σκεφτεστε την ξενητεμενη!! Μα παρα πολυ!
    Η επικοινωνια με αυτο τον τροπο ειναι μια χαρα. Γρηγορα διαβαζεις και ανακαλυπτεις τον αλλο αναμεσα απο τις γραμμες.

  49. Anonymous permalink
    January 25, 2009 1:27 pm

    Η πινακοθήκη φιλοξενεί την συλογή της εθνικής τράπεζας με εργα νεοελλήνων ζωγράφων. Με την Κυριακάτικη βροχηή κούρνιασα στην έκθεση.
    Τι να σου πώ, Δέσπω μου, θυμήθηκα τον Καβάφη :΄
    Την ομορφιά ετσι πολύ ατέτησα που είναι εξ αυτής η όρασης μου πλήρης,

    Κι από πάνω πρωί πρωί σ ΄ ένα Μετσοβίτικο δημοτικό άκουσα το στίχο:
    -Κείνος στον Ηλιο ώμοσε μην ξανατραγουδίσει.
    Από πόσες χιλιετίες έρχεται αυτό το ώμοσε.!
    Το νού σας ξενάκια μου στα σύνορα της γλώσσας!

  50. January 25, 2009 6:10 pm

    Ετσι ειναι οι βροχερες μερες αγαπητε Γιωργο. Σε αναγκαζουν να κανεις επισκεψεις σε τετοιους χωρους, που οταν εχει ξελογιαστικη λιακαδα δε το αποφασιζεις. Τοσο ομορφα ε ;
    Ομνυμι παναρχαιο, κι εγω ομωσα τη γλωσσα μου ποτε να μη ξεχασω.

  51. Anonymous permalink
    January 29, 2009 5:30 pm

    αγαπητό μου Δεσποινάκι ελπίζω ν έλαβες την ποινή σου…
    -Με αφορμή σχόλια φίλων μου, για το μέγεθος κάποιων συμαντικών ανθρώπων του τόπου μας διαχρονικά , έκανα μερικές σκέψεις:
    Θα πρέπει τάχα αυτά τα χαρισματικά πλάσματα να τα απογυμνώσουμε από την αστραφτερή πανοπλία του θρύλου και να τους εντάξουμε μέσα στη δική μας μίζερη πραγματηκότητα;
    Κάποτε η Ελένη Γκορτζά η Ραχήλ των Παλαμικών επιστολών μου όνόμασε την Κυρία Παλαμά, η Παλαμου! Ξαφνιάστικά Είμουνα νεαρός τότε κι έκανα μια σειρά για την τηλεόραση, με καταγραφές από μνήμες ανθρώπων που ζήσανε κοντά στους μεγάλους. Η Παλαμού λοιπόν…Η προοπτική των βάθρων παραμορφώνει.
    Στην ίδια εκπομπή Η Λ ιλή Ιακωβίδου ο γεροντικός έρωτας του ποιητή μου είπε τρομερές ιστορίες γιά την καθημερινότητα του Παλαμά.
    Στην ίδια σειρά η Κατερίνα Κακούρη θεοποιούσε τον Σικελιανό.
    Εκείνο που ουσιαστικά μετράει είναι το μέγεθος του Εργου, κι οχι η πεζή καθημερινότητα.
    Κάποτε η Καρέζη μου είπε για κάποιον σπουδαίο συγγραφέα:
    -Δεν μπορώ να πιστέψω ρε Γιώργο πως αυτά τα αριστουργήματα τα γράφει αυτό το ανθρωπάκι

  52. January 29, 2009 7:21 pm

    Αγαπητε μου Γιωργο. Η ποινη μου δεν εφτασε ακομα, εχω το νου μου. Δεν ανησυχω ομως, αυτα τα πραγματα κανουν απο μια ως δυο εβδομαδες. Ακουγεται καπως περιεργα να περιμενουμε την ποινη μας με χαρα αλλα εμεις οι ανθρωποι ειμαστε μυστηρια πλασματα.
    Μ’ αρεσει η σκεψη σας και αρχιζω απο την τελευταια φραση “Εκείνο που ουσιαστικά μετράει είναι το μέγεθος του Εργου, κι οχι η πεζή καθημερινότητα.” Φυσικα το μεγεθος του εργου μετραει, ομως το εργο δεν εγινε μονο του, καποιος ανησυχος νους το γεννησε, καποια προσωπικοτητα το διαμορφωσε, και η αναγκη καποιου ανθρωπου για εκφραση το δημιουργησε. Ετσι εμεις οι αναγνωστες, οι ακροατες , οι θεατες βλεπουμε μεν το εργο, αλλα θαυμαζουμε και τοποθετουμε σε βαθρο τον δημιουργο.
    Τωρα στους λογοτεχνικους και καλλιτεχνικους κυκλους πιστευω οτι ειναι διαφορετικα τα πραγματα. Οταν γνωριζεις καποιον απο κοντα, ξαφνικα ο μυθος γινεται ανθρωπος, κοντος ..ψηλος δε ξερω .. απομυθοποιειται. Ομως η απομυθοποιηση δε μειωνει το μεγεθος του εργου. Αν δε μπορουμε να τα ξεχωρισουμε αυτα τοτε χασαμε το νοημα.
    Οι πραγματικα μεγαλοι δημιουργοι μπορει να ειναι απροσιτες ιδιοφυϊες η προσιτοι ανθρωποι με τα ιδια προτερηματα και ελαττωματα που εχω εγω ας πουμε. Επομενως το τι κανει ο καθενας μας τελικα εξαρταται απο την δικη του προσωπικοτητα και αντιληψη και απο το ποσα και τι ειδους ερεθισματα δεχεται απο τον δημιουργο.
    Πολλες φορες δεν πρεπει να τους εντασσουμε στην δικη μας πραγματικοτητα γιατι εχουμε αναγκη απο προτυπα.
    Χαιρομαι οσο τιποτα που μου γραφετε. Αυτη η αναρτηση ειναι η αγαπημενη σας. Ελπιζω να ερθει και κανενας αλλος απο τους επισκεπτες που περνανε σα σιφουνες για ενα γεια, και να πει τι σκεφτεται.
    Κει ειπαμε, εγω μολις εμφανιστει ο ταχυδρομος θα σας το πω.
    Σας ασπαζομαι (σαν αλλος φαιδων)

  53. February 2, 2009 8:54 pm

    Αγαπημενε Γιωργο, ελαβα την ποινη μου και δεν εχω λογια να σε ευχαριστησω. Θα επανελθω με εντυπωσεις συντομα. Σε φιλω.

  54. ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΡΒΟΥΛΑΚΟΣ permalink
    November 13, 2009 6:59 am

    Δεσποινάκι καλημέρα. Βρήκα ένα ωραίο κείμενο του αρχαίου φίλου ΘΩΜΑ ΓΚΟΡΠΑ.
    ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ
    Το πατάρι
    Στον Τέο Σαλαπασίδη
    Ο Λουμίδης τω καρώ εκείνω ήταν ένας μόντζος. Εκεί καθόμαστε πρωιά μεσημέρια βράδια και χαζέυαμει ήλιους και φεγγάρια μέσα απ’ τα τζάμια του και τα μελλοντικά τραγούδια μέσα απ τα σπλάχνα μας. Χαμηλοτάβανο σκοτεινό βρόμικο πατάρι ραϊσμένα μάρμαρα ταπεζιών μαδημένες καρέκλες ξεκοιλιασμένοι καναπέδες απαίσιο ντεκόρ και μόνο ο Τάκης χαμογελούσε. Χαμογελούσε για όλους μας μας πίστωνε μας έφερνε στη ζούλα και καμιά σοκολάτα κανένα μπισκότο.
    Αλήθεια τι απόγιναν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι; πως απεστατεύθη ο θρυλικός ιερός λόχος των ωραίων καταραμένων; Μαλλιά χαίτες μαύρες μπλούζες πανταλόνια φανέλα γρι ή μαύρη μαύρα ή καφέ μοκασέν κάλτσες γκρι γκρενά ή μαύρες λετιασμένα γοητευτικά τρενς κοτ… Οι ποιηταί και οι ζωγράφοι. Οι περισσότεροι κάτι έπαθαν λίγο πριν τα τριάντα λίγο πριν τα σαράντα. Ό, τι παθαίνουν τόσοι και τόσοι με το χωριό τους με το ξενύχτι με το φόβο της ζωής που το λένε φόβο του θανάτου με τα ποιήματα με το μαρξισμό – με την επανάσταση. Το πατάρι ήταν δικό μας κι όλα τα άλλα στην Αθήνα ξένα. Κι απ’ τους παλιούς μόνο ένας Βάρναλης ή ένας Εμπειρίκος άντεχαν ν’ ανεβαίνουν κάπου κάπου.
    Περνούσαν τα χρόνια λιγόστευαν οι φωνές θόλωναν τα μάτια το Πατάρι και ο Τάκης του δεν πάθαιναν τίποτε. Άλλοι παντρεύονταν βλαχοπούλες άλλοι χάνονταν στα πέρατα άλλοι στις νευρολογικές κλινικές άλλοι επέστρεφαν στο κόμμα άλλοι άρχιζαν ν’ ασχολούνται με αμερικάνικες δουλειές άλλοι άρχιζαν να συχνάζουν στου κ. Ελύτη και στου κ. Ρίτσου άλλοι το γύριζαν στο πεζό άλλοι στο καλαματιανό άλλοι πήγαιναν να φάνε μαζί με το κ. Θεοδωράκη άλλοι πήγαιναν στο συσσίτιο της Χρήστου Λαδά άλλοι το’ ριχναν στο πιοτό άλλοι έπεφταν στα σκατά κι άλλοι την κοπάναγαν στα Παρίσια για σπουδές τάχα.
    Ο προφήτης από δεύτερο χέρι Μιχάλης Κατσαρός όταν έγραψε το ποίημα για τους χαμένους ,ήταν κι αυτός ένας χαμένος ήδη.
    Μετά τις φωτιές του 1965 μερικοί που απεδείχθησαν ατάλαντοι ή εξ επαγγέλματος πεινασμένοι και καλλοί με όλους άρχισαν να βάζουν χέρι και στο θρύλο του Παταριού. Κι όταν έφεξε η 21 Απριλίου για πρώην και νυν αριστερούς το Πατάρι του Λουμίδη ήταν προ πολλού ένα ακόμα κωλάδικο ένα ακόμα πουτανάδικο κι ο Τάκης τους είχε πάψει να πιστεύει να πιστώνει να φέρνει να χαμογελάει.
    Που λέτε παιδιά ήταν μεγάλη υπόθεση τότε να φωτογραφίζεσαι με στο ομαδικό χνότο ωραίος μεγαλειώδης πεινασμένος πικρός – όχι πικραμένος – καταραμένος καταραμένος καταραμένος. Έξω απ’ τα μαντριά μακριά απ΄τις γλυκές της εποχής μαθαίνουμε τη μοναξιά της επιστροφής εμείς είκοσι τριάντα ένδοξοι καταναλωταί μακεδονικών τσιγάρων και καφέ εσπρέσο.
    Εγώ που ήμουνα ο πιο νέος και ο πιο χωριάτης απεδείχθη πως ήμουνα το πιο γέρο κόκαλο το πιο βαθύ μάτι. Ανάμεσα στο Μεσολόγγι των ιερών κοκάλων και του Παλαμά και στο Μεσολόγγι της ατελείωτης βροχής και των καημών είχα διαλέξει το δεύτερο. Ήμουν και λίγο πονηρός μίλαγα τελευταίος ή δεν μίλαγα καθόλου. Έτσι μπορώ σήμερα να θυμάμαι την αγαπημένη Σταδίου το Βυζάντιον του Μπάμπη και των εργατικών της αυγής τα πλακιώτικα κουτούκια τα κολωνακιώτικα καρβουνιάρικα τα διανυκερεύοντα της Ομόνοιας, πανσελήνους επί της Ακροπόλεως κατουρήματα επί της Πλατείας Συντάγματος ολίγα μακαρόνια με σάλτσα και ένα ψωμί γωνιά ένα πακέτο Κιρέτσιλερ για όλη την παρέα αναμνήσεις ξερονησιών για όλη την παρέα και τον Τέο Σαλαπασίδη τον καλύτερο όλων μας.
    Θυμάμαι χωρίς να κατεβάζω τα μάτια χωρίς να μπερδεύω τα πράγματα. Εσύ Μεγάλη Μικρά μπορείς να χαμογελάς και να σκέφτεσαι τα δικά σου εγώ πάντως τώρα είμαι πάλι δεκαεννιά είκοσι και είκοσι πέντε χρονώ πάλι ονειρεύομαι τα ίδια και τα ίδια μόνο που έχω σταματήσει νισάφι να κουβαλάω νερό…
    Χολερικά ανθρωπάκια στερημένα και λειψά πρώην σύντροφοί μου στη δίψα και στην πείνα στα όνειρα και στα φαρμάκια φαίνεται πως πριν είκοσι και πριν δέκα χρόνια επένδυαν σε ζωγραφιές και ποιήματα μιλώντας για τη ζωή και για το θάνατο για τη φιλία και για τον έρωτα για… και για… στη δική μου ποίηση δεν υπάρχει ούτε ένα για., μέσα της έβαζα και βάζω όλα αυτά που οι άλλοι λένε χωρίς να το πιστεύουν ότι δεν μπαίνουν μέσα.
    Η Ποίηση περ’ απ’ τα βιβλία και τις εποχές περ’ απ’ τους γαμπρίζοντες και τα βεγγαλικά μέρα μεσημέρι όπως όλα αυτού του Κόσμου κοιτάει πίσω για να βλέπει μπροστά. Και τα πατάρια και οι λεγόμενοι φιλολογικοί καφενέδες γίνονται το σπίτι των ποιητών κάποτε και το ταμπούρι της ελευθερίας κι όποιος το ρίξει πέφτει και τον πλακώνει.
    Τα κόκαλα του θρύλου της παρέας μου τώρα τα γλείφουν σκυλιά και κοπρόσκυλα. Που λέτε παιδιά τα ράσα δεν κάνουν το παπά ο παπάς κάνει τα ράσα. Θυμάμαι πως λειτούργησα πριν τυπώσω στίχους μου. Τώρα μερικοί δεν ξέρουν που να με βάλουν άλλοι με ανακαλύπτουν με μαύρη ευχαρίστηση άλλοι με τρόμο άλλοι λένε πως και τότε μ’ αγαπούσαν άλλοι πως και τώρα μ’ αγαπάνε και ας μην τους αγαπάω εγώ πια άλλοι που το ‘ κοψαν το γράψιμο με ρωτούν αν γράφω ακόμα άλλοι που το ξανάρχισαν αποκαταστημένοι στην κοινωνία με ρωτάν γιατί δεν τυπώνω τα’ αριστουργήματά μου κι αυτοί που έκοψαν και το γράψιμο και τη γλώσσα τους και το πουλί τους Δε μου λένε τίποτε, με νοήματα τα θέλουν πάλι.
    Στο Λουμίδη τω καιρώ εκείνω δεν ονειρευόμασταν τίποτε για τον εαυτό μας. Τω καιρώ εκείνω που να φανταζόμαστε πως η Αθήνα μας θα γέμιζε κωλάδικα σκατοβραβεία συνταξιούχους ποιητάς του Δημοσίου και δηλωμένους ποιητάς κ’ αιτούντας. .. αν όντως θάβω ζωγράφους ποιητές και φίλους μου καθώς λένε καμπόσοι αποτυχημένοι ζωγράφοι ποιητές και φίλοι μου φαίνεται πως υπάρχουν πεθαμένοι
    και
    Σκατά στο λάκκο τους.

  55. November 14, 2009 2:44 am

    Πολυ μου αρεσει Γιωργο μου αυτο που μου εφερες. Λεω να το κανω ξεχωρισυη αναρτηση για να το διαβασουν ολοι οι φιλοι.
    Σου στελνω πολλα φιλια, τα μισα να τα δωσεις ξερεις εσυ, μη τα κρατησεις ολα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: