Skip to content

το καρε που ηταν εξι (*)

March 14, 2009

Οταν ημουν παιδακι, ο μπαμπας εκανε ταξιδια και η μαμα οταν δεν ηταν μαζι του, εκανε κοινωνικη ζωη. Μη παει το μυαλο σας σε πονηρα πραγματα, ειχε μια παρεα απο μοντερνες κυριες που πηγαινανε σε “τεϊα” , σε επιδειξεις μοδας στο Χιλτον, και σε σε καμια εκθεση. Μερικες απο τις κυριες ειχανε φιαξει ενα καρε και επαιζαν κουμ καν (και αργοτερα Θαναση) καθε Τριτη, εναλλαξ στο σπιτι της καθεμιας. Δε θα ξεχασω μικρο παιδακι περιπου πεντε χρονων, την πρωτη φορα που ηρθαν σπιτι, ποσο μου φανηκε παραξενο που ξαφνικα γεμισε το σπιτι φωνες, γελια και χαριεντισμους, γιατι ηταν και φασαριοζες οι φιλες της μαμας.

Η Κυρια  Μυρτω, κορη εφοπλιστη απο τη Χιο και γυναικα συμβολαιογραφου, ηταν πολυ ομορφη γυναικα.  Με μεγαλα ματια και μετωπο και σγουρα μαλλια καταμαυρα.  Η κυρια Μυρτω ηταν και λιγο αθυροστομη και ελεγε και σοκιν ανεκδοτα.  Την τελευταια φορα που ρωτησα τη μαμα μου ειπε οτι ζει ακομα αλλα “εμπλεξε με μεγαλα χαρτομουτρα” (εκφραση της μαμας η οποια συνεχισε με επιτιμητικο υφος)  “Ε! ειπαμε αλλα οχι κι ετσι”

Η Κυρια Λιλη η κερκυραια, γυναικα καπετανιου, φιλου του μπαμπα.  Πληθωρικωτατη με εντονη την κερκυραϊκη προφορα περιεργες για μενα εκφρασεις.  Την φωναζανε Λιλω και ηταν και αρκετα ευτραφης με ενα προσωπο πραγματικα αγγελικο.  Λεγανε (οι κουτσομπολες) οτι ο καπετανιος ειχε μια ωραιοτατη φιλεναδα, κι αυτο την τσακισε καποια στιγμη.  Ηταν νονα (και ο καπετανιος νονος) της μικρης μου αδελφης. Η κυρια Λιλη εφυγε πριν πολλα χρονια.

Η Κυρια Ρενα που ειχε παρει ανδρα απο την Ανδρο και που ακουγε στο ονομα Λεωνιδας. Τον φωναζανε Λελε οι τσαπερδωνες.  Δεν μπορω να καταλαβω γιατι αφου ο κυριος Λεωνιδας ηταν ανδρας με τα ολα του και μαλιστα συμφωνα με τις πηγες του καρε ειχε κι αυτος εξωσυζυγικες περιπετειες.  Ηταν πολυ ωραιος ανθρωπος ο κυριος Λεωνιδας και απ’ οτι θυμαμαι αρχιλογιστης σε μια μεγαλη εταιρεια.  Παιδια δεν ειχαν, και ολο νταχτιρντι το δεσποιναριον και τη μικρη ηταν.  Δε ζει σημερα ουτε η κυρια Ρενα ουτε ο κυριος Λεωνιδας.

Η Κυρια Ρανια  ηταν μια ξανθεια λεπτη και λιγο ξυνη κυρια που δεν ασχολειτο με  την πιτσιρικαρια και ειχε παντρευτει τον αδερφο του καπετανιου.  Ηταν η μονη που παρεξηγιοταν στα χαρτια, για τα μοιρασματα, για το καλο χερι και για τη ρεντα της η την γκινια της.  Ο αντρας της ηταν ενας υπεροχος ανθρωπος που με αγαπουσε παρα πολυ. (Ισως επειδη θυμαμαι ποσο με αγαπουσε γι αυτο να τον θυμαμαι και καλο) Σε κατι εκδρομες που καναμε  τραγουδουσαμε μαζι και ελεγε στη μαμα οτι κριμα που το δεσποινακι ειναι πιο μεγαλο απο τον γιο του γιατι θα με εκανε νυφη.  Εγω οταν το ακουγα εβγαζα σπυρακια, οχι για την διαφορα της ηλικιας του ενος χρονου, αλλα γιατι ηταν ενα κακομαθημενο στριμαδι ο γιος.  Εξ αλλου ειχα στο ματι τον Αγι απο το σχολειο.

Τελος η Κυρια Νενη (Μελπομενη) συζυγος γνωστου οπτικου που ομως επεσε εξω οικονομικα και χασανε σπιτια και περιουσιες, και μετα απο αυτο χωρισαν.  Οι κυριες ελεγαν οτι εφταιγε η Νενη για ολα αυτα γιατι ηταν απαιτητικη.  Μετα το διαζυγιο η κυρια Νενη δεν ξαναεπαιξε χαρτια με τις υπολοιπες κυριες. Εμεις, συνεχισαμε να φιαχνουμε γυαλια στο καταστημα του συζυγου της.

Αυτες ηταν οι κυριες του καρε (που ηταν εξι) και ο θεος να σε φυλαγε τι ακουγαν τα αυτακια μου τις Τριτες που ηταν η σειρα μας για χαρτια.  Η μαμα καθολου τυπος της κουζινας ξεπεταγε ενα κεϊκ με ερμολ απο εκεινα που ηταν μισο ασπρο και μισο σοκολατα.  Επαιρνε και μερικα φονταν απο το ζαχαροπλαστειο.  Αργοτερα προσθεσανε και μεζεδακια στα φαγητα γιατι αργα μετα τις δεκα τις επιανε λιγουρα.  Σαντουϊτς μπομπες με ροκφορ, λουκανικοπιττακια και διαφορα αλλα τετοια σε στυλ “finger food”.  Αυτα μου αρεσαν πολυ και ολο εκανα εφοδους στην τραπεζαρια με την πρασινη τσοχα και εκλεβα μεζεδακια. Πολλες φορες δε, με επαιρναν και χαμπαρι. Οταν το παρακανα ακουγα και κανενα “τι κανεις χρυσο μου, αντε να διαβασεις” η ” ελα δω δεσποινακο, πιασε τα χαρτια πριν κοψω” .

Η παρασταση ανοιγε κατα τις τεσσερις το απογευμα.  Ερχοταν η πρωτη κυρια, και η κυρια Τασια, που τοτε εργαζοταν στο σπιτι και βοηθουσε τη μαμα, εφιαχνε τον πρωτο καφε.  Εκει στην αρχη πριν ακομα ο μπαλλαντερ τις ξεμυαλισει εντελως,  ελεγαν τα δικα τους λες και δεν τις ακουγαν παιδικα αυτια.  Αργοτερα, οταν πια δεν ειχαμε την κυρια Τασια,  ελεγε η κυρια Ρενα: Δεσποινακι χρυσο μου, θα μου φιαξεις ενα μετριο;  Εφιαχνε το δεσποινακι τον μετριο αλλα μουρμουραγε στη μαμα του οταν εβρισκε ευκαιρια.  “Αλλη φορα να της πεις να τον κανει μονη της”

“Ντροπη θα σε ακουσει”

“Να με ακουσει! και ενταξει της κυριας Ρενας να της φιαξω, αλλα της κυριας Ρανιας με τιποτα!”

Εκεινο που ηταν απελπισια στο σπιτι τις Τριτες που ερχοντουσαν σε μας, ηταν το τσιγαρο. Μιλαμε για φουγαρα!  Εμαθε και η μαμα μαζι τους και πηρε και μια ασημενια πιπα. Οταν εφευγαν βρωμαγε ολο το σπιτι, οι κουρτινες, τα χαλια, τα παντα.  Σε μετεπειτα χρονια οταν ο μπαμπας ηταν στη βαση της εταιρειας στην Αθηνα και ταξιδευε μονο περιστασιακα,  δεν αντεχε τοσο καπνο παρ’ ολο που ηταν καπνιστης.  Ετσι κατα τις εννια μας επαιρνε με το μιραφιορι, και γραμμη στο Πορτοφινο της Κηφισσιας για πιτσα.  Αλλοτε, κανονιζανε με τους κυριους (συζυγους) και βγαινανε ολοι μαζι για φαγητο.  “Καργιες”  μου τις ελεγε αστειευομενος ο μπαμπας.

Κατα βαθος τις αγαπουσα ολες, και μου αρεσε που ηταν αγαπημενες για πολλα χρονια.  Ηξεραν οτι κανω συλλογη απο χαρτοπετσετες και μου εφερναν καθε φορα απο τα διαφορα “τεϊα” και τις εκδηλωσεις τους.  Την τελευταια φορα που επαιξαν στο καρε θα ημουν στα εικοσι, φοιτητρια πια. Δε θα ξεχασω ενα βραδυ οταν ανηφοριζα το δρομακι προς το σπιτι,  θαταν Νοεμβρης κι εκανε κρυο.  Το καρε μεσα ηταν στο φορτε του.  Η μπαλκονοπορτα ανοιχτη για να φυγει ο καπνος.  Μεσα στην παγωνια ενα συννεφο καπνου διαλυοταν στο δρομο σα να καιγοταν η τραπεζαρια.

Το καρε δεν επαιζε με χοντρα λεφτα. Στην αρχη ελαχιστα και μετα απο χρονια το κανανε λιγο πιο ..ενδιαφερον.  Στο τελος πια οταν καποια κυρια προτεινε να το χοντρυνουν,  η μαμα και μερικες αλλες δε δεχτηκαν κι ετσι αρχισαν να αραιωνουν οι επισκεψεις.  Εν τω μεταξυ εφυγε και η νονα της μικρης απο τη ζωη πολυ νεα και καπου τελειωσε η ιστορια.

Μια παρεα, μια ζωη, χαρες οταν τα παιδια περασαμε στις σχολες μας, δακρυα για τις αρρωστιες και για τις αναποδιες και για τα κερατωματα. Πασχα στο Γαυριο, Πασχα στην Κερκυρα, Πασχα στην Ερμιονη.   Μια παρεα, μια ζωη, καφεδακια, “δε με θελει σημερα το ατιμο”. Μια παρεα, μια ζωη κι ενα συννεφο καπνου που διαλυθηκε τελικα στην παγωνια ενος Νοεμβρη.

Με αγαπη σ’ αυτους που εφυγαν, και σε οσους μενουν σημερα σε μοναξιες που δε θυμιζουν με τιποτα το χτες.

(*) Τα ονοματα ειναι ελαφρως αλλαγμενα χωρις να χανουν την σημειολογια τους.

Advertisements
22 Comments leave one →
  1. March 14, 2009 9:13 am

    Η δική μου μαμά ξεκίνησε τα καρέ αφού χώρισε και απ’ ότι ακούω, περνάει σούπερ με τις φιλενάδες της και τον Θανάση….. Κανονίζουν και εκείνες μαζώξεις σε σπίτια εναλλάξ, γελάνε, τρώνε, πίνουν, κουτσομπολεύουν και δίνουν ηρωικές μάχες πάνω στην πράσινη τσόχα για μερικά ευρώ- τα οποία όταν είναι χάρτινα τα υπογράφουν κι όλας…. Μια χαρά πρόγραμμα δηλαδή το οποίο σκοπεύω να ακολουθήσω και εγώ όταν έρθει η ώρα… Στο πιο πρωτοποριακό βέβαια, και στο πιο κοντά σου… Εμείς βλέπεις με τις κολλητές μου ονειρευόμαστε μαραθώνιους μπιρίμπας κάπου στην Φλόριντα, με μαλλιά λάχανο σε τόνους του λιλά, γυαλιά ηλίου με στρας, παγωμένα μαρτίνι και pool boys around για το sight seeing…. Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο????

  2. March 14, 2009 9:15 am

    “και σε οσους μενουν σημερα σε μοναξιες που δε θυμιζουν με τιποτα το χτες.”
    πές τό ψέμματα δεσποινάκι μου..

  3. Φωτεινή S permalink
    March 14, 2009 10:16 am

    Θα πάρει μια χαρά η μαμά σου με την ανάρτηση!
    Φαντάζομαι θα της αρέσει που ακόμα και την τσιγαρίλα και το ντουμάνι από τις “κάργιες” το αναφέρεις με νοσταλγία.
    Πολλά πολλά φιλιά, Δεσποινάριον!

  4. March 14, 2009 10:23 am

    Σήμερα ήταν η κηδεία μίας καλής φίλης από το καρέ της μαμάς όπως λές και εσύ, ολοι μαζί τα περάσαμε καλά και κακά, λίγες μαμάδες μείνανε πια εμείς τα παιδιά μιλάμε κλαίμε και παρηγορούμε με το Skype γιατί ολοι είμαστε διασκορπισμένοι αλλοι στην Ουάσιγκτον και αλλοι στη Μ. Ανατολή …
    Πρίν φύγει για το καρέ ποτέ δεν έπρεπε να λέμε καλή τύχη ούτε τώρα από το τηλέφωνο είναι γρουσουζιά… Ιστορίες για το μπαλαντέρ ουκ ολίγες αλλά το παιχνίδι είναι που τις κρατάει μακριά από το Αλτσχαιμερ 😉 xxxxx
    p.s δεν το ήξερα οτι και εσύ είχες τις ίδιες εμπειρίες τόσα κοινά λοιπόν

  5. March 14, 2009 10:47 am

    Αναμνησεις!
    Για καποιους ευχαριστες,για αλλους δυσαρεστες γλυκοδεσποιναριον!
    Αλλες εποχες τοτε.
    Πιο κοινωνικες!
    Οχι τοσο επιφανειακες οπως σημερα.
    Κυκλος που εκλεισε.
    Φιλακια νοσταλγικα!

  6. March 14, 2009 11:02 am

    τελικά ήταν η χαρά για τη συνάντηση με τις φιλενάδες ή η συνήθεια για το παιγνίδι που κράταγε την παρέα;
    Πάντως οι σκηνές που περιγράφεις ειδικά με τα σύννεφα καπνού είναι απολαυστικές. Πως έβλεπαν τα χαρτιά μέσα από τέτοια … ομίχλη;
    Σαν παλιά ελληνική ταινία. Δες και το videaki

    Καλό Σαββατοκύριακο!

  7. March 14, 2009 1:58 pm

    Ωραίο ποστ. Μέσα από τα χαρτιά και τα καρέ αναδύεται μια άλλη εποχή, που μας άφησε νομίζω για πάντα. Χθες, ταξιδεύοντας με το τρένο, έβλεπα τον επιβάτη του μπροστινού καθίσματος να παίζει πασιέντζες στο κινητό του (ένα από αυτά τα καινούργια με τις μεγάλες οθόνες). Και τον θυμήθηκα διαβάζοντας το ποστ σου, ίσως γιατί οι περισσότεροι έχουμε πλέον ένα κινητό ή ένα pc απέναντί μας και όχι τόσο συχνά φίλους ή φιλενάδες…

  8. March 14, 2009 2:13 pm

    Αγαπητή Δέσποινα,
    πολύ νοσταλγικό το πόστ. Φεύγουν τα ριμάδια τα χρόνια. Σε μοναξιές που δεν θυμίζουν τίποτα το χτές…….Ευτυχώς η μαμά σου έχει εσάς.
    Καλή Κυριακή.

  9. March 14, 2009 2:50 pm

    Δεσποινακι καλησπερα, τι εποχες και αυτες,ειδικα σε σπιτι της Χιου με τοσους ναυτικους.Αν καταλαβα καλα ο μπομπας πρεπει να ειχε σχεσει με τα ναυτιλιακα.Ταξιδευε και μετα εμεινε στα γραφεια! Ως τι καπετανιος ή μηανικος.Παντως εμενα ο ανδρας μου βγηκε στη συνταξη με φουλ υπηρεσια 21 χρονια θαλασσια α.μηχανικος.Δεν εκανα ταξειδια γιατι βλεπεις εργαζομουν στο δημοσιο και δεν ειχα μαμα να με βοηθαει την εχασα νωρις.Πολυ τυχερη που την εχεις.Φιλακια

  10. March 14, 2009 6:28 pm

    Πιο κοινωνικοί δεν ήταν οι άνθρωποι τότε; Ή μου φαίνεται; Τώρα μας έφαγε το τρέξιμο, η τηλεόραση και το internet…

  11. March 14, 2009 11:42 pm

    @Ευη μου, τι να σου πω τωρα, πρωτα σ’ αρεσουν τα καπκεϊκς μετα το εηντζελφουντ καϊκ ..τωρα η Φλοριντα με τους φουσκωτους! Μ’ αρεσει που κανεις σχεδια απο τωρα. Εγω παλι εχω καιρο ακομα .. χο χο χο .. 😀 😆 😛
    Χαρτια δεν παιζω τωρα, σαν φοιτητρια ομως ειχα ξεφτυλιστει στην πρεφα.

    @Γαβριηλ ετσι ειναι με τους μεγαλους ανθρωπους δυστυχως. Αλλα ειναι καλο να υπαρχουν ωραιες αναμνησεις

    @Φωτεινη, η μαμα ειναι μεγαλη , δεν ασχολειτει με κομπιουτερς και μπλογκς. Την εκφραση “καργιες” την χρησιμοποιουσε και η ιδια τοτε, ηταν αποδεκτη απο ολες τις “καργιες” .Φιλια.

    @Πηνελοπη καρδουλα, θυμασαι περσυ ανακαλυψαμε οτι μεναμε στην ιδια γειτονια, σιγα σιγα βρισκουμε κι αλλα. Δε το συζηταω, η παρεουλα και το παιχνιδι ειναι παρηγορια.

    @Γατε πραγματικα ηταν πιο κοινωνικοι τοτε οι ανθρωποι, με παρεες, με επισκεψεις, με γιορτες. Χαιρομαι που προλαβα ενα κομματι απο αυτα τα χρονια.

    @Βασιλη, ηταν και τα δυο σιγουρα. Ηταν δεμενες, ειχαν το ιδιο χιουμορ και το παιχνιδι ηταν ευχαριστο. Εχεις δει καμια παλια ταινια με τη Μαιρη Αρωνη να παιζει χαρτια, η με τη Βλαχοπουλου. Καπως ετσι ηταν.
    ΧΑΧΑΑΑΑ αυτο το εγραψα πριν δω το βιντεακι!!!

    @Γερασιμε, ναι ηταν μια εποχη που περασε, αλλα ομορφη τουλαχιστο στα παιδικα μας ματια. Και ποσο δικιο εχεις, παιζουμε με μηχανηματα, μιλαμε με μηχανηματα, διασκεδαζουμε με μηχανηματα. Εγω σκεφτομαι οτι ειμαι μακρυα απο την Ελλαδα και εχω τη μοναξια της αποστασης, αλλα κι εκει τα ιδια ειναι. Μοναξιες στο πληθος.

    @Σοφια, ναι εμενα δε με εχει και οσο κοντα θα θελαμε και οι δυο. Σωστα περνανε τα χρονια και γι αυτο πρεπει να τα ζουμε και να τα χαιρομαστε, καθε μερα και καθε στιγμη.

    @ Ελευθερια μου, οχι δεν ηταν στη Χιο. Τη Χιο τη γνωρισα με τον Ερρικο. Στην Αθηνα ειμασταν. Ο μπαμπας ναι ηταν λιγο αξιωματικος στο πολεμικο ναυτικο και μετα πρωτος στο εμπορικο και μετα στην Αθηνα με εκτακτες αλλα συντομες αποστολες. Η δικη μου μαμα πηγαινε συχνα μαζι του.

    @Ασπα. Ηταν πιο κοινωνικοι, δε το συζητω. Και οι ανθρωποι της ακομα πιο προηγουμενης γεννιας ακομα περισσοτερο

  12. March 15, 2009 5:55 am

    Σαν ταινία η αφήγηση… με γλυκόπικρο τέλος.. το ‘χουν αυτό οι αναπολήσεις 🙂

    Οι απουσίες είναι αυτές που με τρομάζουν περισσότερο… όχι μόνο για μένα. Σκέφτομαι τους γονείς μου που μεγαλώνουν και σιγά σιγά τα οικεία πρόσωπα της ζωής τους φεύγουν και μένουν μόνο αναμνήσεις σαν κι αυτές που αναφέρεις.

    Φιλιά, δεσποινάριον!

  13. March 15, 2009 6:42 am

    τι εποχές μου θύμισες τώρα… δυστυχώς με τους ρυθμούς που ζω τώρα δε μπορώ να ζήσω τέτοιες στιγμές. Ισως να φταίω κι εγώ που δεν το επιδιώκω. Ποιος ξέρει… Υπέροχη η περιγραφή σου 😀

    *Το Γαύριο που είναι?

  14. Marthaki permalink
    March 15, 2009 9:04 am

    Καλημερα Δεσποιναριο, Υπεροχο το ποστ σου και ο τροπος που γραφεις και περιγραφεις.
    Με εκανες και γελασα. Σε ευχαριστω!!!
    φιλακια

  15. March 15, 2009 9:11 am

    @Χειμωνιατικη θαλασσα. Πραγματικα γλυκοπικρο, ασε δεν υπαρχει φορα να μη μιλησω με τη μαμα και να μη μου πει για καποιον που.. εφυγε. Κι εγω στεναχωριεμαι.. αλλα φανταζεσαι εκεινη; Φιλια!

    @Μαντουκο γιατρουλη μου τι θελεις να κανεις .. να εχεις ενα καρε να παιζεις χαρτια. Αστο σε εχω για πιο ροκ πραγματα εσενα. Το Γαυριο ειναι χωριο- φυσικο λιμανακι στην Ανδρο.

    @Μαρθακι σ’ ευχαριστω και ανταποδιδω τα φιλακια.

  16. panathinaeos permalink
    March 15, 2009 9:58 am

    απο τον μπαμπα λοιπον πηρε το δεσποιναριον το ταξιδιαρικο γονιδιο! τελικα καθε μυστηριο εχει την λυση του!
    η μαμα δεν μαγειρευει, αρα το επομενο προς διερευνηση ειναι απο πηρε το μαγειρικο γονιδιο!
    ερωτω λοιπον ευθεως προς αποφυγην μακρων διερευνησεων: μαγειρευε ο μπαμπας;

  17. March 15, 2009 10:11 am

    Μπα ο μπαμπας δε μαγειρευε, μονο κατι ξεγυρισμενες σαλατες εφιαχνε στα κεφια του, αλλα η γιαγια η Δεσποινα (που δε τη γνωρισα γιατι εφυγε πολυ νεα) ακουω οτι ηταν εξαιρετη μαγειρισσα. Εγω δε περνιεμαι για εξαιρετη, αλλα ενα μερακι ομολογω οτι το κουβαλαω.

  18. margarita permalink
    March 15, 2009 12:54 pm

    bebaia ellhnika stoixeia den exo akoma ( omos arabika !) oi files tis mamas mas syntrofepsan gia polla xronia meta poy efyge, eitane h proth ths pareas .. exei meinei mono mia sthn palia mas geitonia, kai polles fores edo sthn apomonosi skeftomai ekeines tis bradyes Nomizo paizane pinakl.. ante filakia meta thn syntaxi ela na paizoume biriba…

  19. March 15, 2009 4:38 pm

    είχα ένα καρεδάκι κι εγώ στην Αθήνα και παίζαμε μπριτζ… πάει αυτό. εδώ μόνο ο Κλοντ και η γυναίκα του παίζουν αλλά είναι είναι 60+…. δε μπορώωωωω.

    υγ. ειχε 20 βαθμούς και εναν ήλιο ανεπαναληπτο!!!!

  20. March 15, 2009 6:46 pm

    @Μαργαριτακι, επι τελους!! Θελεις να σου στειλω τις οδηγιες για την ελληνικη γραμματοσειρα, η τις εχεις; Λοιπον εμενα ποτε δε μου αρεσε να παιζω χαρτια. Πολλες φορες σε πρωτοχρονιατικα ρεβεγιον, ο κοσμος λυσσαγε κι εγω βαριομουνα.

    @Μελισσουλα, γυρισες; Ε! καλα παιδι μου, να παιζεις με συνομηλικους σου. Ελα να σε παιξω μια ξερη ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ !!!!!! 😛 😆

  21. Με νόημα permalink
    March 15, 2009 6:48 pm

    Λογοτεχνικό αριστούργημα Δεσποινάκι!

    Πόσες φορές άραγε φέρνω κι εγώ στην μνήμη όλους εκείνους που διάβηκαν!
    Είναι όλοι, όσοι ανήκουν στην προηγούμενη γενιά. Δεν έμεινε πιά κανένας. Τώρα… είναι η δική μας που έχει σειρά για το μεγάλο ταξείδι.
    Όχι δέν έχω τις μαύρες μου. Απλά σκέπτομαι εκείνους πούφυγαν παντοτεινά, αλλά κι ακόμα σκέπτομαι τόσους ανθρώπους που βρέθηκαν στον δρόμο μου και προσπέρασαν. Πού να βρίσκονται και τί να κάνουν;
    Πάντως στο σπίτι μου, μόνο πάρτα όλα την πρωτοχρονιά παίζαμε…

    Φιλάκια έστειλα;
    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

  22. March 17, 2009 6:44 pm

    Ευχαριστω νοημα του μπλογκ μου. Κουνησου απο τη θεση σου, δεν εχω καμια ορεξη για μεγαλα ταξιδια ακομα. Παρτα ολα ε; πολυ πλακα ειχε, κι εγω επαιζα παρτα ολα. Πολλα πολλα φιλακια κι απο μενα. Αργησα να απαντησω αλλα θα καταλαβεις οταν διαβασεις το επομενο ποστ μου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: