Skip to content

Qadir, ενας Αφγανος Οδυσσεας (Qadir, an Afghan Ulysses)

April 3, 2009

francophoniedckantir_sm.jpg

Παρακολουθησα ενα συγκλονιστικο ντοκυμαντερ, την Τεταρτη το βραδυ στο S. Dillon  Ripley Center του Smithsonian κατω στο D.C.  Στα πλαισια του πολιτιστικου  φεστιβαλ Francophonie 2009, κρατη- εκπροσωποι του οργανισμου, μεταξυ των οποιων και η Ελλαδα παρουσιασαν στην πολη μας μια σειρα συναυλιων, σεμιναριων και κινηματογραφικων εργων παγκοσμιου ενδιαφεροντος. Η Ελλαδα συμμετειχε με το ντοκυμαντερ της Αννετας Παπαθανασιου “Καντιρ, ενας Αφγανος Οδυσσεας”.

Το ντοκυμαντερ απεσπασε το πρωτο βραβειο στο φεστιβαλ “Fiction Fest ” της Ρωμης το 2008.  Η ιστορια ξεκινα στην Αθηνα του σημερα, οπου η σκηνοθετις γνωριζει τον αφγανο μεταναστη Καντιρ και αποφασιζει να τον βοηθησει να ξαναβρει την χαμενη του οικογενεια στο Αφγανισταν,  εννεα χρονια αφ’ οτου εφτασε στην πατριδα μας με μια βαρκουλα απο τα παραλια της Τουρκιας.  Συγχρονως αποτυπωνει καθε του βημα σ’ αυτη την ταινια.

Μικρο παιδακι στο δημοτικο σχολειο ηταν ο Καντιρ, οταν οι Ταλιμπαν εισεβαλαν στην Καμπουλ και θερισαν τον κοσμο.  Τα παιδια στην ταξη του κρατηθηκαν αιχμαλωτα για αρκετες μερες.  Οταν αφεθηκαν ελευθερα, ο μικρος Καντιρ  δεν μπορεσε να ξαναβρει την οικογενεια του.  Σε μια πετρα να κλαιει τον βρηκε καποια αλλη οικογενεια, και τον πηρε μαζι της στο Πακισταν. Απο εκει ο Καντιρ βρεθηκε να ταξιδευει βορειοδυτικα προς το Ιραν και κατοπιν στην Τουρκια, σε ενα ταξιδι που κρατησε μερικα χρονια. Η μετακινησεις φυσικα με τα ποδια. Στην Τουρκια τα πραγματα ηταν δυσκολα, γιατι οι αφγανοι προσφυγες ηταν στο στοχαστρο των τουρκικων οπλων.  Τα καταφερε να φτασει στα παραλια της Τουρκιας και να περασει στη χωρα μας.  Ετσι το ειχε σχεδιασει με μερικους αλλους, και τελικα καταφερε να φτασει στον προορισμο του.

Qadir Enas Afganos Odysseas

Στην Ελλαδα ο Καντιρ πηγε στο σχολειο και σπουδασε ηλεκτρονικους υπολογιστες. Απεκτησε αδεια επαγγελματος και εργαζεται στην Αθηνα. Η Οδυσσεια του αφγανου μεταναστη, αρχιζει στην Καμπουλ, τριγυρνωντας στις γειτονιες, και προσπαθωντας να αναγωρισει περιοχες και ανθρωπους, που θα μπορεσουν να τον φερουν σε επαφη με την οικογενεια του. Βρισκει μια Καμπουλ ρημαγμενη. Με δακρυα προσπαθει να εξηγησει στα κινηματογραφικα συνεργεια, ποσο ομορφη πολη ηταν πριν απο τον πολεμο. Οι δρομοι κατεστραμενοι και χωματινοι, το ποταμι μεσα στα σκουπιδια, ο κοσμος συγκρατημενος αλλα με καλη διαθεση να του δωσει οποια πληροφορια ηθελε.  Το χωμα συννεφο, δινοντας σε ολη την πολη αυτο το καφε χρωμα και την αποπνικτικη ατμοσφαιρα. Μεσα στα σπιτια ομως, μεσα στα ματια των ανθρωπων,  εκτος απο τον φοβο ο κινηματογραφικος φακος αποτυπωνει μια βαθεια κουλτουρα που κανεις δεν μπορει να ξερριζωσει.

Με τη βοηθεια του κοσμου και με συνεχεις μετακινησεις προς τα βορρεια της χωρας. στην πολη Μαζαρε Σαριφ κοντα στο Ουζμπεκισταν, βρισκει επιτελους καποιαν ακρη.  Καποιος γνωριζει τους γονεις του, οι οποιοι εχουν καταληξει στο χωριο που ο ιδιος γεννηθηκε. Ετσι φτανει και η μεγαλη στιγμη της συναντησης. Η οικογενεια που εχει ειδοποιηθει απο τον μεσολαβητη,  περιμενει τον Καντιρ σε ενα μικρο αεροδρομιο κοντα στο χωριο.  Μεχρι εκεινη την στιγμη, τον ειχαν για χαμενο.  Η σκηνες που η οικογενεια σμιγει ειναι  συγκλονιστικες. Η μητερα αρχιζει ενα ατελειωτο μοιρολοϊ που ισως να μαζευε ολα αυτα τα χρονια που νομιζε οτι δε θα ξαναδει το παιδι της.  Ο πατερας λεει οτι οταν λειπει ενα παιδι, τα ματια κλεινουν, κι οταν γυριζει, ανοιγουν.  Η οικογενεια γιορταζει την επιστροφη του παιδιου με συνεστιασεις και χορους.  Εκει στα χωματινα σπιτια με τα χειροποιητα κιλιμια στο πατωμα και τους γυμνους τοιχους.

Ο Καντιρ ταλαντευεται αναμεσα στην μονιμη διαμονη του στο Αφγανισταν και στην επιστροφη του στην Ελλαδα. Διαλεγει το τελευταιο γιατι φοβαται  την ασταθεια στη χωρα του αλλα αγαπα και τη χωρα μας που του εδωσε την ευκαιρια να γινει και να δημιουργηει κατι. Γυρνα στην Ελλαδα αλλα οχι πριν αρραβωνιαστει με προξενιο μια εξαδελφη του υστερα απο πιεση της οικογενειας. Τωρα προσπαθει να  σταθει λιγο καλυτερα οικονομικα για να μπορεσει να φερει την Φατμε στην Ελλαδα και να γινει ο γαμος.

Αυτη ειναι η ιστορια του Καντιρ.  Εφυγα με την καρδια φουρτουνιασμενη και το μυαλο φορτωμενο σκεψεις.  Ποσοι ακομα σαν τον Καντιρ ξερριζωμενοι μεταναστες δεν τα καταφεραν ποτε να βρουν την οικογενεια τους; Ποσοι χαθηκαν στο δρομο, στο μονοπατι, στη βαρκα, στην απελπισια;  Ποσοι σημερα βρισκονται σε καποιο δρομο χωρις να ξερουν που θα τους βγαλει ; Και ποσοι βλεπουν τα παντα να χανονται και ομως προχωρανε ξυπολητοι για να βρουν μια φιλοξενη γωνια;

Πως χανονται ετσι οι πολιτισμοι, τα μνημεια  (καταστροφη των δυο μνημειων του Βουδα) και πως η ομορφια γινεται μιζερια;

Που θα φρασει αραγε αυτη η αποικιοκρατια και ποσο θα μεταβαλλει τους αλλους πολιτισμους;  Ποιος σημερα ασχολειται με δημογραφικα μοντελα (υπαρχουν αραγε;) και με την  προβολη τους σε κοινωνικα και πολιτιστικα επιπεδα;   Η μεταναστευση δε ειναι πια περιστασιακες μετακινησεις, ειναι συνεχεις και απροβλεπτες.  Πως μπορει ενα κρατος να βρει λυσεις αποτελεσματικες; Ειναι δυνατον να υπαρξει μια μεταναστευτικη πολιτικη σε επιπεδο Ευρωπαϊκης Ενωσης.

Η Ελλαδα στατιστικα θεωρειται απο τις χωρες με μεγαλη ανθρωπιστικη αντιμετωπιση στο προβλημα των μεταναστων.  Οι γειτονες προς δυσμας προβαινουν σε απαραδεκτες και αποτροπαιες ενεργειες για να εμποδισουν την αποβαση τους στη χωρα τους.  Απο την αλλη μερια καθε μικρη χωρα που αυτες τις πονηρες μερες υποφερει γενικα, τι μπορει να πρωτοκανει.  Η απελαση μεταναστων πολλες φορες σημεινει την καταδικη τους.  Αυτες οι σκεψεις ειναι που με εκαναν να αναρωτηθω για λυσεις σε ευρωπαϊκο επιπεδο.

Τελειωνω με μερικες ακομα πληροφοριες:

Η  σκηνοθετις Αννετα Παπαθανασιου εχει γυρισει αρκετα ντοκυμανταιρ παγκοσμιου ενδιαφεροντος. Ενα απο αυτα ειναι και το Τσουνάμι – Ένα Χρόνο Μετά’  (κινηματογραφικο οδοιπορικο στην Ινδονησια) που προβληθηκε στο Φεστιβαλ κινηματογραφου Θεσσαλονικης το 2006.  Υπαρχει και καποια συμμετοχη της στο επερχομενο φεστιβαλ ντοκυμαντερ στο Αμστερνταμ, αλλα δεν μπορεσα να βρω περισσοτερες πληροφοριες.

Η αιθουσα προβολης (σε στυλ 1950)  ηταν γεματη.  Ελληνες (μας ειδοποιει η κυρια Κοσμιδου συμβουλος πολιτιστικων εκδηλωσεων του Προξενειου) , γαλλοφωνοι μελη του οργανισμου Francophonie,  αλλα και Αμερικανοι που βρεθηκαν  στο Αφγανισταν την εποχη της εισβολης, ηταν παροντες.  Η Ανεττα Παπαθανασιου και η χωρα μας προβληθηκαν με ενα πραγματικα υπεροχο εργο.

Το ντοκυμαντερ ειναι παραγωγη της ΕΡΤ με την υποστηρηξη του υπουργειου εξωτερικων, του Orizontas Greek Film Centre και της  Al-Jazeera.

 

smi1

S. Dillon  Ripley Center, Washington DC. Wednesday, April 1st 2009 (it was a rainy day)

Advertisements
15 Comments leave one →
  1. April 4, 2009 1:37 am

    Το θέμα της μεταναστευτικής πολιτικής είναι πολύ βασικό που ούτε η Ευρωπαική Ενωση τελικά δεν το έχει καταφέρει, η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ είναι μέσα στα πλαίσια τα οικονομικά και όχι ανθρωπιστικά που γέρνουν προς το συμφέρον της χώρας που φιλοξενεί φτηνά εργατικά χέρια και εκμεταλευση αυτών, και όταν κάποια στιγμή επέμενα σε ένα παλιό σου πόστ για την επιβολή κανόνων και μια συγκεκριμένης πολιτικής περί ανοιχτών συνόρων κάποιοι θορυβήκαν και εσύ αναφέρθηκες ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες προηγούνται των πρακτικων διευθετήσεων… Αλλά οι δημοκρατικές διαδικασίες τι είναι αλλο από κανόνες και νόμους που πρέπει όλοι μας να ακολουθήσουμε για να υπάρχει μία ισσοροπία μετάξυ όλων των ανθρώπων όλων των τάξεων και μορφωτικού επίπεδου. Το αποτέλεσμα της ελλειψης αυτών είναι μία αύξηση του προστατευτισμού των κρατών και των γηγενών αυτών και την κλήση προς τα συντηρητικά κόμματα που υποστηρίζουν τον ελιτισμό και τον αποκλεισμό των ‘κατατρεγμένων’ (see Italy)
    Δεσποινάκι εχω να πω και αλλα περί ελευθερου καπιταλισμού αλλά αργότερα όταν εχω περισσότερο καιρό φιλιά πολλά από την βροχερή Αραβία χχχχχ

  2. panathinaeos permalink
    April 4, 2009 2:00 am

    πριν λιγες μερες 200 ανθρωποι χαθηκαν στη μεσογειο προσπαθωντας να περασουν απο την αφρικη στην ισπανια, ιταλια, η καπου εκει κοντα …
    μια ειδηση που ακουμε συχνα, ο αριθμος μονο αλλαζει…
    οσο για το αφγανισταν ειναι πια η πρωτη ειδηση στη συνοδο του νατο…
    οι ταλιμπαν, οι φανατικοι μουσουλμανοι, ειναι στο προσκηνιο σαν προκληση οχι μονο για τις ΗΠΑ αλλα και για την ευρωπη οπως ανεφερε ο αμερικανος προεδρος…
    στο μεταξυ ο καθε μεταναστης κουβαλα το φορτιο του και το τοπιο ειναι πολυ θολο

  3. April 4, 2009 2:33 am

    Δεν το έχω δει, αλλά από την ανάρτησή σου πέιστηκα πώς έιναι συγκλονιστική…
    Νά ‘σαι καλά, Δεσποινάριό μου, καλό Σ/Κ να έχεις…

  4. April 4, 2009 2:46 am

    Καμιά φορά αρκεί μια βόλτα στις ‘άλλες’ γειτονιές της Αθήνας για να δει κανείς άλλες, άγνωστες όψεις της ανθρώπινης ύπαρξης, που δεν βλέπει στα blogs, στις τηλεοράσεις, τις εφημερίδες… μια τέτοια βόλτα έκανα χθες και κατέγραψα τις εντυπώσεις στο μπλογκ μου. Μια βόλτα στη ‘σκοτεινή’ πλευρά του φεγγαριού που λέγεται Αθήνα.

  5. April 4, 2009 5:59 am

    Κάτι τέτοιες στιγμές γεμίζω χαρά και πςριφάνεια που είμαι ελληνίδα.
    Μοιράζομαι τις σκέψεις σου κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με μετανάστες. Τα κύμματα μεγαλώνουν και δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε.Δε νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι έχουν επίγνωση το τι θα ακλουθήσει στο πολύ κοντινό μέλλον.
    καλό Σ/Κ

  6. April 4, 2009 7:15 am

    Μπράβο Δεσποινάριον.. Πάρα πολύ ενδιαφέρον.. Ευχαριστούμε..

  7. April 4, 2009 8:27 am

    @Πηνελοπη καρδουλα καλημερα. Κοιταξα εκεινη την συζητηση παλια οπου ειχα αναφερει πραγματικα οτι “οι δημοκρατικες διαδικασιες προηγουνται των δημοκρατικων νοοτροπιων” με την εννοια οτι μπορει ενας λαος να εχει εθνικιστικη νοοτροπια, αλλα αυτο δεν πρεπει να αποκλειει δημοκρατικες διαδικασιες ευνοϊκες για τον οποιο πληθυσμο της να εφαρμοζονται. Επισης το προηγουμενο ποστ που αναφερεσαι ηταν καθαρα εναντιον του υπερπροστατευτισμου των γηγενων. Σε παρακολουθω χαρα μου και καταλαβαινω το σκεπτικο σου. Ναι στις δημοκρατικες διαδικασιες που ομως πια θα πρεπει να βασιστουν σε μελετες. Ο δικος μου προβληματισμος εδω ειναι η ανυπαρξια δημογραφικων δυναμοκων μοντελων. Και αυτο που σωστα παρατηρησες, η εμμονη στο οικονομικο σκελος εναντι του ανθρωπιστικου. Βεβαια τα δυο ειναι αλληλενδετα. Δεν ειπα οτι ειναι ευκολο, απλα δε ξερω αν και ποιοι οργανισμοι ασχολουνται με αυτο το θεμα. Αν υπαρχει συντονισμος παγκοσμιων η ευρυτερων προσπαθειων με τοπικες. Αν σημερα ο ανθρωπος που μπορει δεν βοηθησει αυτον που δεν μπορει, τοτε βραστα καρδουλα. Εν κατακλειδι θα ηθελα κι εγω να δω καποια προσπαθεια για αντιμεωπιση του τεραστιου αυτου προβληματος βασισμενη σε κοινωνικη δικαιοσυνη. Ηδη πολλοι Ελληνες φευγουν για απασχοληση στην δυτικη Ευρωπη. Φιλακια Πηνελοπακι, εισαι απο τους λιγους που συζητανε..τα παντα. ΧΧΧΧΧΧ

    @Παναθηναιε αγαπητωτατε για ποσους δεν εχει γινει υγρος ταφος αυτη η Μεσογειος, το Αιγαιο και η Αδριατικη. Ειναι απιστευτα λυπηρο οχι μονο για τις ψυχες που δεν εχει σβησει η ελπιδα μεσα τους αλλα και για κεινους που αποδεδειγμενα πια οχι λιγες φορες προκαλουν τετοιου ειδους “ατυχηματα”. Οσο για το Αφγανισταν, η μικρη δικη μας Ελλαδα, εχει βοηθησει οσο μπορουσε, και σχετικα με αλλα κρατη σε αρκετα μεγαλη κλιμακα. Τελος για τον καθε περιπλανωμενο ανθρωπο πανω σ’ αυτη τη γη, ειλικρινα πιστευω οτι κανεις δεν τον καταλαβαινει παρα μονο αν βρεθει και ο ιδιος περιπλανωμενος.

    @Αρτανις ηταν πολυ καλο το ντοκυμαντερ και οχι μονο συγκλονιστικο μα και με αρκετη δοδη πικρου χιουμορ. Γιατι καθε ανθρωπος οσα κι αν περασει, οταν του χαμογελασει λιγο η τυχη, ξαναβρισκει τη χαρα του και τη διαθεση να γελασει.

    @Γερασιμε. (ασχετο αλλα γιατι εγω σε ειχα τοποθετησει στη Θεσσαλονικη;) Θα ερθω να διαβασω την αναρτηση σου φυσικα. Δεν εχω αμφιβολια οτι εχει αλλαξει η Αθηνα. Φαντασου εγω ερχομαι δυο φορες το χρονο και τις βλεπω αυτες τις αλλαγες που μου φαινονται κιολας ..αποτομες.

    @Σοφια Οχι Σοφουλα μου δεν μπορουμε να φανταστουμε τι θα γινει στο μελλον γι αυτο μιλησα στην αναρτηση για δημογραφικα μοντελα και μελετη των μεταβολων τους εξομοιωτικα στο μελλον. Ειλικρινα νομιζω οτι αν δεν υπαρξουν τετοιες μελετες σε παγκοσμια αλλα και σε τοπικη κλιμακα, στο τελος θα ρημαξουν τα παντα.

    @Roadartist Νομιζω περσυ προβληθηκε στην Αθηνα σε καποιο μικρο κουλτουριαρικο σινεμα. Ισως να υπαρχει και σε βιντεο. Φιλακια.

  8. April 4, 2009 10:24 am

    Μπέμπα μου,
    Ωραία και συγκινητική η ιστορία και η δική σου περιγραφή. Αλλά έχω δύο ενστάσεις
    1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική, οι μετανάστες είναι έρμαια της τύχης τους
    2. Γιατί οι Ελληνες σκηνοθέτες ασχολούνται με ιστορίες του Αφγανιστάν όπως κάνουν οι αμερικάνοι , οι γάλλοι κλπ; Εχω κουραστεί με αυτή τη θμεατολογία σε σινεμά και λογοτεχνία. Εχω μππαφιάσει με την καλλιτεχνία της κελιδαρότρυπας της δυστυχίας των λαών του τρίτου κόσμου!
    Συγγνώμη που είμαι αφοριστική, αλλά η τέχνη κατακλύζεται μόνο απο Ιράκ, Ιράν και Αφγανιστάν!!!

  9. April 4, 2009 11:59 am

    @Γερασιμε. (ασχετο αλλα γιατι εγω σε ειχα τοποθετησει στη Θεσσαλονικη;) : Αθηναίος είμαι, αλλά έζησα και περιστασιακά ακόμη ζω για διαστήματα στη Θεσσαλονίκη, λόγω της γυναίκας μου που κατάγεται από εκεί.

  10. orfia permalink
    April 4, 2009 1:09 pm

    Καλησπερα Δεσποινακι. Αυτη η αναρτηση εθιξε οντως ενα πολυ σοβαρο θεμα. Την μεταναστευτικη πολιτικη που πρεπει να εχουν ολα τα κρατη που δεχονται ρημαγμενους και πονεμενους ανθρωπους απο ολο το κοσμο. Στην Ελλαδα δυστυχως δεν υπαρχει και αυτο με θυμωνει παρα πολυ γιατι μας εχουν αφησει στην τυχη μας και εμας σαν πολιτες που βρεθηκαμε απροετοιμαστοι να αντιμετωπισουμε και ακομη να βοηθησουμε την καθημερινοτητα μας-τους και τους ανθρωπους αυτους που ερχονται στην χωρα μας και δεν εχουν καποιον επισημο φορεα να τους υποδεχτει και να τους βοηθησει. Ξερω οτι υπαρχουν καποια ελαχιστα κεντρα υποδοχης αλλα αυτα ειναι σταγονα στον ωκεανο. Ο ελληνας ειναι εκ φυσεως συμπονετικος και ελεημων αλλα αυτο δεν φτανει. Ας μην καταχρωμαι αλλο τον χωρο σου. νασαι καλα και πολλα φιλακια Δεσποινακι μου.

  11. April 4, 2009 3:52 pm

    @Τζουστινακι καλημερα. Στην πρωτη ενσταση δεν εχω πολλα να πω γιατι δε γνωριζω. Αλλα δεν ειμαστε μονο εμεις, ειναι και πολλα αλλα ευρωπαϊκα κρατη. Εαν μαλιστα η πολιτικη ειναι υπογειως απανθρωπη, τοτε ας μη φτασουμε εκει. Ομως γνωριζοντας οτι η αποικιοκρατια εξαπλωνεται σε πιο γοργους ρυθμους απο οτι οι αποφασεις των νομοθετων, εξεφρασα την επιθυμια της αντιμετωπισης του θεματος σε μεγαλυτερη κλιμακα. Ευρωπαϊκη η παγκοσμια.
    Για τη δευτερη ενσταση δεν καταλαβαινω, μηπως οι ελληνες υστερουν σε παγκοσμια ενδιαφεροντα απο τους Γαλλους και τους Αμερικανους που αναφερεις; Υπαρχει αλλος σκηνοθετης στην Ελλαδα που να εχει ασχοληθει με παγκοσμια κοινωνικα θεματα οπως η κυρια Παπαθανασιου; Εγω παλι το βρηκα οχι απλα πρωτοτυπο για Ελληνα καλλιτεχνη, αλλα καθολου καλλιτεχνια της κλειδαροτρυπας. Τολμηρο ναι, επικυνδυνο ναι και συναρπαστικο. Πριν το δω δεν ηξερα πολλες λεπτομερειες για τον πολεμο στο Αφγανισταν, δεν ηξερα πως ειναι σημερα η Καμπουλ, δεν ηξερα ποσο δρομο με τα ποδια μπορει ενας ανθρωπος να κανει για ενα ονειρο ζωης και ελπιδας.
    Μεσα σε ολα τα θεματα που μπορει να καταπιαστει ενας καλλιτεχνης, τα παγκοσμια κοινωνικα θεματα μας φερνουν κοντα στην πραγματικοτητα.

    @Γερασιμε ευχαριστω για την διευκρινηση, μαλλον ειχα διαβασει καπου οτι ησουν στη Θεσσαλονικη και μου μπηκε η ιδεα. Καλα την Αθηνα την λατρευω αλλα και η Θεσσαλονικη ειναι υπεροχη.

    @Ορφια Ειναι να μη θυμωνεις; Απο τη μια χαιρεσαι που δε τους πεταμε στη θαλασσα κι απο την αλλη αναρωτιεσαι τι θα γινει. Σε λιγο θα γινεται μετακινηση συνεχης γιατι θα αρχισουν οι Ελληνες να φευγουν σε χωρες πιο ανεπτυγμενες. Ασε οσο το σκεφτομαι ενας φαυλος κυκλος ειναι. Οικονομια, κοινωνικη δικαιοσυνη, κοινωνικη πολιτικη, το ενα τρωει απο το αλλο. Που ανηκει αυτος ο τομεας ; Στο υπουργειο κινωνικης προονοιας ; Η εξωτερικων;
    Φιλακια Ορφια μου, να κανεις μια αγκαλια τον Ορφεα απο μενα.

  12. April 4, 2009 5:37 pm

    Λίγο πριν αναχωρήσω για το πάρτυ της αγαπημένης του Αλεξανδρίνου έχω να καταθέσω πως η ένστασή μου είναι η εξής: Πιάνουμε πολιτική κλειδαρότρυπας στους πονεμένους λαούς, επειδή αυτό αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές των ανθρώπων. Σαν αυτή έχουν βγεί κι άλλες ταινίες και ντοκυμαντέρ (βλ. Kyte Runner κλπ) που ασχολούνται με τη φρικτή πραγματικότητα του Αφγανιστάν.
    Εγω ενοχλούμαι που οι Ελληνες καλλιτέχνες δεν αναφέρονται στα δικά μας θέματα προβάλλοντας λίγη Ελλάδα. Η μήπως μόνο η δυστυχία πουλάει, για να το πώ ωμά;

  13. April 4, 2009 6:43 pm

    Να αναφερω το “Περασμα στον Παραδεισο” του Πανσεληνου, την “Επιστροφη στην Μηλο ” του Αλπαντακη, ολα τα υπεροχα ντοκυμαντερ της Λουκιας Ρικακη. Οι Ελληνες κινηματογραφιστες ασχολουνται με τον τοπο τους. Α να μη παραλειψω το “Λακωνιας Περιπλους” του αγαπημενου μου πια φιλου Γιωργου Ζερβουλακου. Δε μουρχεται αλλο τωρα.
    Οσο για το Καντιρ πρωτον δεν πουλησε, προβληθηκε λιγο στην Αθηνα σε ενα σινεμα κουλτουρε απ οτι ξερω αλλα οχι σε εμπορικους κινηματογραφους. Και μετα δεν προβαλλει δυστυχια, ειναι ενα μυνημα αισιοδοξιας για καθε μεταναστη, προβαλλει τη δυναμη της ψυχης και της ανθρωπιας των Αφγανων. Μεχρι και το χιουμορ του λαου βγαινει οπως ανεφερα και σε καποια αλλη απαντηση σε σχολιο. Δεν παυει ομως να προβληματιζει για ωρισμενες καταστασεις.
    Καλη διασκεδαση Τζουστινακι με τους νεολαιους αποψε. Ειναι χαρμα τα παρτυ των παιδιων.

  14. margarita permalink
    April 6, 2009 8:53 am

    θελω να σταθω σε μια γειτονια … τον Αγ. Παντελεημονα.. που για τα παιδικα μου χρονια ηταν το δευτερο σπιτι μου.. εκτος απο την πλατεια Αμερικης.. Εκει πηγαινω ακομα συχνα για συναισθηματικους λογους.. Στον Α. Π. ομως ειχα χρονια ν απαω γιατι εφυγαν οι γνωστοι μου αλλοι απο τη ζωη αλλοι απο την περιοχη.. Προσφατα περασα.. ισως γι ανα επιβεβαιωσω την υποψια μου.. ελλειψη κρατους, προνοιας μεριμνας , και ενος φανερου πια ρατσισμου των Ελληνων.. δεν ειμαι περηφανη για οτι ειδα… και περισσοτερο γιατι δεν μπορω να προσφερω τιποτα σχεδον… ειδα την πληρη εξαθλιωσ και εκμεταλλευση .. μια ανασα απο το κεντρο και αυτο ειναι Αθηνα,.. και αυτοι ειναι κατοικοι της δεν ειναι αορατοι.. και η κατασταση δεν ειναι ανατρεψιμη ειναι μια παργματικοτητα που ο δημαρχος παιζει τους 3 πιθηκους .. δεν ειδα δεν ακουσα δεν μιλησα… Τυχερος ο Καντιρ .. που βρηκε διεξοδο …

  15. April 6, 2009 9:23 pm

    Ποσο δικιο εχεις βρε Μαργαριτακι. Εκει ειναι η αλλη Αθηνα, αυτη που αλλαξε κι εγινε αφιλοξενη οσο λειπουμε εμεις. Ομολογω οτι δεν εχω παει απο κει, αλλα κατεβηκα λιγο πιο κατω απο την πλατεια Αμερικης για να παω στο ατελιε ενος φιλου και ειδα μερικα παρομοια. Αν το πετυχεις το ντοκυμαντερ, δες το, ειμαι σιγουρη οτι θα σου αρεσει πολυ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: