Skip to content

ciao bella..

May 30, 2009

WAS_SSHI-exter-1 ειπε ο Sergio και εκανε μια μεγαλη αγκαλια στο δεσποιναριον.  Και αυτο ηταν αρκετο να το κανει να χαμογελα ως τα αυτια.  Δεν ειναι η πρωτη φορα που κανω αναρτηση για το καταπληκτικο Ristorante Italiano στο υπογειο του ξενοδοχειου Χιλτον στην καρδια του Σιλβερ Σπρινγκ.  Αλλα εχοντας προσφατα επισκεφθει το Ντα Μιμος οπου γενικα διαολιστηκα,  η χτεσινοβραδυνη εμπειρια ηταν οχι απλα ενα υπεροχο γευμα αλλα και μια επιβεβαιωση οτι ουκ εν τω πολλω το ευ.

Το Sergio’s δε φαινεται πουθενα εξωτερικα στο ξενοδοχειο. Η εισοδος του ειναι απο το Παρκινγκ.  Υπαρχει και μια εισοδος απο το λομπυ του Χιλτον, αλλα το ξενοδοχειο προβαλλει δυστυχως σαν κυριως εστιατοριο ενα θλιβερο ..στεηκ χαουζ να το πω.. που φερει το ονομα Capital Bleu.  Μια φορα ετυχα να φαω εκει, και αυτο επειδη ο Σερτζιο ειχε κλεισει το μαγαζι για ενα αρραβωνα,  και το διεγραψα απο την λιστα. Ο πραγματικος θησαυρος ειναι στο υπογειο.

Ο Σερτζιο υποδεχεται παντα τους πελατες μιλωντας Ιταλικα και σιγοτραγουδωντας παλιες ιταλικες μελωδιες. Ειναι παντα χαρουμενος και σε οδηγει στο τραπεζι σου.  Στη διαδρομη συνεχιζει να σου μιλα Ιταλικα κι εσυ επιστρετευεις  τις δεκα λεξεις που ξερεις και φιαχνεις ποικιλες προτασεις στις οποιες κυριαρχει το Γκρατσιε.  Ο Ερρικος που ξερει 500 λεξεις φιαχνει πιο περιτεχνες προτασεις.

Απο τα μεσα της δεκαετιας του ’80 λειτουργει παντα στο ιδιο μερος, και δε νομιζω να εχει ποτε ανακαινισθει.  Ειναι αυτο που λεμε κατ’εξοχην οικογενειακο εστιατοριο.  Μαγειρευει  η γυναικα του Σερτζιο και οχι καποιος μεξικανος μεταναστης, ο δε Σερτζιο ο ιδιος φιαχνει το σπεσιαλ ραβιολι της ημερας. Εχει τρεις σερβιτορους οι οποιοι διαφερουν απο τον μεσο αμερικανο σερβιτορο.  Παντα με γραβατα και παντα με το χαμογελο και χωρις  ιχνος υποτελειας αλλα και χωρις ιχνος  επαρσης, σε πλησιαζουν σα φιλοι που προτεινουν το αποψινο γευμα και σε κανουν να αισθανεσαι σαν στο σπιτι σου.   Οταν ασχολουνται με σενα εστιαζουν σε σενα και στη δικη σου παραγγελια και δεν παιζει το ματι τους δεξια και αριστερα.  Και ειναι παντα οι ιδιοι, ενας Αργεντινος, ενας Βραζιλιανος κι ενας Ιταλος.  Ολοι παντως μιλανε λιγα Ιταλικα. Εν τω μεταξυ, ο Σερτζιο, οταν δεν βλεπει πελατες στην πορτα, τριγυρνα  αναμεσα στα τραπεζια, πιανει κουβεντα και φερνει ποτα απο το μπαρ.

Ακριβως επειδη το καταστημα δεν ειναι ευρεως γνωστο και δεν το εχω δει πουθενα να διαφημιζεται,  εχει τους μονιμους θαμωνες του, εκεινοι που πηγαν μια φορα ..δυο και το αγαπησαν.  Εχω πετυχει πολλες ..γνωστες..φυσιογνωμιες.

P5290035 (1024x768)

Οταν ο Σερτζιο εχει φιαξει  ραβιολια, το δεσποιναριον υποκλινεται και παντα τα δοκιμαζει.  Φρεσκια παστα παντα. Η γεμιση αυτη τη φορα ηταν αγγιναρες που αφου ειχαν ψηθει με παντσετα, τις ειχε αλεσει μαζι με γαριδες.  Η σαλτσα ντοματα ελαφρια και καταφρεσκη με κομματακια γαριδας.  Ομολογουμενως ο Σερτζιο φιαχνει την πιο φρεσκια ντοματα σαλτσα απο ΟΛΑ τα ιταλικα εστιατορια της περιοχης.  Χτες του το ειπα κιολας και με κοιταξε… με λατρεια.

P5290036 (1024x768)

Προχωραμε στο ορεκτικο του Ερρικου με κολοκυθακια στο γκριλ, μοτσαρελλα και κοκκινες πιπεριες.  Ιταλικο πιατο, ιταλικα χρωματα,  θεσπεσια γευση.

P5290038 (1024x766)

Η χοιρινη μπριζολιτσα γεμιστη με σπανακι, ηταν η επιλογη του δεσποιναριου σαν κυριως γευμα.  Η σαλτσα ΔΕΝ ηταν βαρεια, με βαση το κρασι και ελαχιστη κρεμα.

P5290040 (1024x768)

Συνοδευοταν απο υπεροχες πατατουλες φουρνου και πρασινα φασολακια.  Το δεσποιναριον εφαγε τις πατατουλες και ο Ερρικος εκλεψε τα φασολακια.

P5290039 (1024x791)

Συνεχιζω με το ψαρι του Ερρικου που ηταν Corbina (ψαρι του Ατλαντικου)  στο γκριλ με ροκα και φασολια κανελινι και ελαιολαδο.  Νοστιμο ψαρακι με τα ωμεγα 3 του και τα ολα του.

P5290041 (1024x756)

Το εσωτερικο, απλο και λιτο. Τιποτα το εξεζητημενο και γιατι αλλωστε.  Αυτη ειναι φωτογραφια του δεσποιναριου.  Η επομενη ειναι απο το ιντερνετ.

DCASSHF_Hilton_Washington_DC_Silver_Springs_dining_sergios1

Μετα απο αυτο το γευμα αποφασισαμε οτι δε θα παρουμε γλυκο, παρ’ ολο που το κανολι και το τιραμισου του, α ναι και η κασσατα, ειναι ονειρο.   Ηταν ηδη αρκετα και δε σας εδειξα και το πιατακι με το σπαγγετι του Ερρικου.  Η παστα φιαχνεται στο καταστημα.  Οπως επισης και το ψωμι.  Το ψωμι ειναι το κατ’εξοχην ιταλικο ψωμι, με σκληρη κορα και χωρις αλατι μεσα.  Καθε φορα ο Ερρικος (που μια φορα στα 8 του ειχε μεινει στην Ναπολη και απο τοτε εχει στησει τον πηχυ ψηλα)  το λεει.  Μονο εκει εχω φαει τετοιο ψωμι.  Και μια μικρη αλλα σημαντικη λεπτομερεια. Ο λογαριασμος ερχεται μονο οταν τον ζητησεις.  Κανεις δε σε διωχνει. Βεβαια τις μερες μας τις πονηρες της κρισης εχει πεσει λιγο η κινηση και ο Ερρικος λεει οτι θελουν να φαινεται γεματο το μαγαζι.  Αλλα ο Ερρικος διακρινεται για την καχυποψια του. Πφ!

Ciao bella.. take good care of this fellow.. ειπε ο Σερτζιο και ανοιξε διαπλατη την αγκαλια του για να αποχαιρετισει το δεσποιναριον.  Και το δεσποιναριον πασαρε τα κλειδια στον Ερρικο γιατι το ρουμπινι κιαντι ειχε κανει καλα τη δουλεια του.

Advertisements
23 Comments leave one →
  1. margarita permalink
    May 30, 2009 10:19 am

    γυριζω απο τον πρωτο μαραθωνιο ψοφια και ξενηστικωμενη 3 και μιση και βλεπω αυτο το ραβιολι.. ( στα αλλα ειχα ηδη λιποθυμισει..απο πεινα και ζηλεια) και κοιταω με απελπισια το λιτο μου μεσημεριανο.. παλι σπαραγγια ( αλλα σε 3 βδομαδες τελειωνει η σαιζον..) Δεν λες στον Ε. αντι για ΙLRS να μου στελνει και κανενα μειλ για ντινερ?? ciao bella

    • May 30, 2009 3:48 pm

      Α το μεηλ δεν ητανε για χτες, ητανε για αποψε. Παμε σε ενα γαλλικο (αμερικεν) που κανει φουα γκρα και κατι οικολογοι ακτιβιστες το καψανε πριν λιγο καιρο γι αυτο το λογο. Ελπιζω να μη μας καψουνε αποψε. Εχε το νου σου μπελα!!!!

  2. May 30, 2009 12:24 pm

    Προπονήσαι για το ταξίδι σου στη Ρώμη, με ιταλικές γεύσεις και εξάσκηση στα ιταλικά σου; Πάντως πρέπει να είναι πολύ ατμοσφαιρικό κατάστημα…Άκουσε εκεί να μπαίνεις από το γκαράζ…Εντυπωσιάστηκα! Είναι μια γερή γροθιά στα μούτρα αυτών που ξιπάζονται με τις μεγάλες ταμπέλες, τις ατέλειωτες διαφημίσεις, και τις δήθεν καταστάσεις. Μπράβο στον Sergio λοιπόν!

    • May 30, 2009 3:52 pm

      Σι σι Λιλακο, εξασκουμαι. Ειναι πολυ απλο οπως φαινεται και στη φωτογραφια. Χωρις να θελω να υποτιμησω πολλα ακριβα που ειναι ΚΑΙ καλα, ο Σεργιος εχει επικεντρωθει στην αυθεντικη σπιτικη κουζινα. Αλλα αν ημουν κριτικος, θα το ανεβαζα στα υψη. Θα φροντιζα να το μαθει ο κοσμος γιατι αξιζει.

  3. May 30, 2009 1:31 pm

    Όλα καλά, αλλά με έφαγε η περιέργεια! Εκείνη η γέμιση του ραβιόλι…
    Καλή Κυριακή!

    Σημ.
    Και που δεν μας έχει έχει Δέσποινα!!!

    • May 30, 2009 3:54 pm

      Ετσι το περιγραψανε, αλλα δεν μπορω να φανταστω τις αναλογιες. Ηταν νοστιμωτατο. Καλη Κυριακη Σοφιτσα.

  4. orfia permalink
    May 30, 2009 1:32 pm

    ciao bella…. επικαιρη αναρτηση..λοιπον.. Δεσποινακι μου αυτες τις μερες…”καταβροχθιζω” ενα ωραιο λεξικακι με ιταλικες καθημερινες..εκφρασεις..και ψαχνω που θα δοκιμασω ιταλικες γευσεις.. στην Πιζα στη Φλωρεντια και στη Λουκα. Φιλακια.

    • May 30, 2009 4:00 pm

      Μη παραλειψεις την μαυρη τρουφα οπου την βρεις. Και αν σ’αρεσει η γευση μπορεις να παρεις σε γυαλα για το σπιτι. Υπαρχει ολοκληρη αλλα και σε μορφη πολτου, για σαλτσες. Επισης να δικιμασεις κροστινια διαφορα. Και μετα οταν γυρισεις και γυρισω κι εγω.. θα ανταλλαξουμε γνωμες. Μιλλε μπατσι, τσιαο μπελλα.

  5. panathinaeos permalink
    May 30, 2009 1:57 pm

    τα θελω ολα! και με αυτην την κραυγη ο επιδοξος γευσιλαγνος επισκεπτης καταπιε τη γλωσσα του και επεσε ανακουρκουδα στο πατωμα… η μουσικη συνεχισε να παιζει “bella figlia dell’ amore”
    οι αναμνησεις … οι αναμνησεις…
    ηταν ενα φεγγαροφωτο καλοκαιρινο βραδυ οταν η βιολεττα και ο σαλβατορε περνουσαν το κατοφλι της τραττορια στο τραστεβερε…

    • May 30, 2009 4:06 pm

      Χριστος καλε μου, συνελθετε, αν το φανταζομουνα τι κακο θα σας εκανα θα τα παρουσιαζα.. με..τροπο!! Αλλα δε πειραζει, ετσι που σας επιασε νοσταλγια εστω και ανακουρκουδα, συμβαλετε στην αμπιανς της αναρτησης. Συνεχιστε..

  6. May 30, 2009 2:57 pm

    Αχ τι ωραία…μας μετέφερες κατευθείαν στην Ιταλία!
    Απ’όλα αυτά τα ωραία που φάγατε, εγώ κρατάω τα ραβιόλια με τη γέμιση αγκινάρας, τα οποία θα προσπαθήσω οπωσδήποτε να φτιάξω!
    Επίσης, να μου επιτρέψεις να πω ότι δεν είναι γενικά το ιταλικό ψωμί ανάλατο, αλλά το λεγόμενο ψωμί της Τοσκάνης…
    Λοιπόν, μετά από τέτοια βραδιά στου Σέρτζιο, θα έγινες ξεφτέρι στα Ιταλικά;)

    • May 30, 2009 4:09 pm

      Αχ Κωνσταντινα μου, εσυ εζησες εκει δεν αμφιβαλλω για αυτο που λες. Ασε που νομιζω οτι στο Νοτο Δεν τρωνε και πολυ ψωμι. Μπα ξεφτερι δεν εγινα αλλα δεν πτοουμαι Κωνσταντινα μου, εχω και την γιουνιβερσαλ γλωσσα των νοηματων, οι Ιταλοι ειναι πολυ συνεργασιμοι.

  7. May 30, 2009 4:36 pm

    καλως σε ανακαλυψα μπελλα…

  8. May 30, 2009 7:15 pm

    ἀντιπαρέρχομαι τά πάντα καί ἔχω τήν τρελλή ἐπιθυμία νά …τσακώσω τό δεσποινάριον ἐπ’αὐτοφόρω ὄταν….φωτογραφίζει τά πιάτα ἐν μέσω σερβιτόρων καί ἐνθουσιοδῶν ἰταλῶν σέφ !!!
    τό Βασίλειό μου γιά ἕνα τέτοιο φωτογραφικό ἐνσταντανέ -καί μάλιστα…ἀνηρτημένο!
    lollllll

    • May 30, 2009 7:16 pm

      οὔππππςς
      “ἐνθουσιωδῶν” ἤθελα νά γράψω (μοῦ ἔβγαλε τό μάτι αὐτό πού μόλις διάβασα!)

    • May 30, 2009 9:44 pm

      Να το κανονισω μεγαλειοτατε! Να φωναξω τα μηντια να αποθανατισουν το λωλο με την καμερα!! Χε χε!
      Μα πρωσεχαι βρε παιδι μου, ωλω λαθη ισε.. Τι βηαζεσε;

  9. May 31, 2009 1:51 am

    Δεν θυμάμαι να έχω βρει έστω και ένα απαράδεκτο ιταλικό εστιατόριο, τρατορία, ή ότι άλλο όνομα μπορεί να έχει, στην Ιταλία ή σε άλλες χώρες. Μόνο εδώ, στην Ελλάδα, αλλά ο επιχειρηματίας είναι ‘Ελληνας (το λέει ιταλικό γιατί σερβίρει πάστα, ιταλικά κρασιά και έχει ιταλικό όνομα και that’s all). ‘Εχουν τρομερό ταλέντο για εστιάτορες αυτοί οι Ιταλοί (και για designers θα έλεγα). Γούστο καλλιεργημένο για αιώνες, (όταν οι δικοί μας προγονοί αγωνίζονταν για την επιβίωση, κάτω από τα γιαταγάνια) μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και βελτιώνεται. Αναρωτιέμαι αν θα προλάβουμε να φτάσουμε το επίπεδό τους πριν διαλυθούμε εντελώς ως χώρα…

    • May 31, 2009 7:27 am

      Αγαπητο ηλιοτυπον, και ομως, εδω στην Αμερικη ας πουμε τα σκοτωνουν τα ιταλικα. Κακες σαλτσες, παραβρασμενα μακαρονια, απροσδιοριστα ελαιολαδα.. με την δικαιολογια οτι προσαρμοζουν τις γευσεις στις επιθυμιες των ντοπιων. Το οποιο ειναι μπαρουφα (με οικονομικα κινητρα) γιατι μπορει να ειναι αμερικανοι αλλα τους αρεσουν οι αυθεντικες γευσεις. Απλα τα καλα υλικα ειναι ακριβα καθοτι εισαγομενα και οι επιδοξοι μαγειροι αν δεν ειναι μεταναστες μεξικανοι θα ειναι Ιταλοι τεταρτης γεννιας.
      Στην Ευρωπη εκτος της Ιταλιας δεν τρωω ιταλικα και ειλικρινα δεν εχω γνωμη.
      Αυτο που λες για το τι εκαναν τον καιρο που εμεις ειμασταν κατω απο τα γιαταγανια, ειναι περα για περα αληθινο σε ολες τις μορφες της κουλτουρας ακι της τεχνης. Αυτο το μαρτυρα η ομορφια σε κτιρια ακομα και του πιο μικρου χωριου στην Ιταλια ενω τα δικα μας δεν εχουν τιποτα να επιδειξουν.
      Επισης να αναφερω οτι εμεις εχουμε τις καταδικες μας γευσεις που σιγα σιγα ερχονται στο προσκηνιο και μακαρι να επικρατησουν και να περιοριστει αυτο το ντελιβερυ. Οταν βλεπω αγαπητο ηλιοτυπο, πραγματα που καποτε κοροϊδευα εδω, να υιοθετουνται στην Ελλαδα θυμωνω.

  10. May 31, 2009 6:53 am

    Καλα τα λες,καλα τα τοποθετεις..καλα περνας!
    Και γιατι οχι!
    Παντα τετοια ..κουτουκιαρα Δεσποσυνη!
    Κριμα που δεν μπορω να …τα δοκιμασω,για να εκφερω γνωμη.
    Αλλα ..αντε,εμπιστευομαι το γουστο σου, μεχρι ..το κρασι εστω.
    Ακου κιαντι…
    Ουτε τα ποδια μου δεν αξιζει να πλυνω μ αυτο!
    Μεταξυ μας τωρα,τα καλυτερα Ιταλικα,ειναι αυτα που εχουν την αυθεντικη κουζινα της Σαρδηνιας!
    Πεντανοστιμη και ποικιλη.
    Διοτι το νησι,ηταν για χρονια πολλα,κατω απο Ισπανικη κυριαρχια!
    Και σε αυτα τα Ιταλικα,εχουν..και Rioja 😉

    Αληθεια τι φορουσες οταν πηγες;
    Γιατι με.. το κλεισιμο που σου εκανε ο Σερτζιο,θυμηθηκα μια Εγγλεζικη παροιμια: red and yellow to catch a fellow!

    Φιλια αραχτα γλυκοδεσποιναριον!
    Καλη Κυριακη να εχεις,να περασει γρηγορα γρηγορα,
    για να πας με το καλο αυριο στην δουλεια 😉 χοχο χο!

    Και για να σου φτιαξω ακομη περισσοτερο την διαθεση …
    Μην πιστευεις τους Ιταλους!
    Η καθε ΔΕΥΤΕΡΗ λεξη που λενε..ειναι ψεμα!
    Οποτε..να..σκεψου ξανα αυτο το…ciao bella.

    • May 31, 2009 7:47 am

      Περα απο τα αστεια, το κιαντι ειναι καλο κρασι, κι ενα καλο κιαντι ταιριαζει απολυτα με την κουζινα της βορρειας Ιταλιας. Και η Ριοχα ειναι καλο κρασι και ταιριαζει απολυτα με τα αξιολατρευτα ταπας.
      Ερχομαι τωρα στην κουζινα της Σαρδηνιας που μου δινεις μια ωραια ιδεα να φιαξω κατι ωραιο και να το παρουσιασω εδω. Δεν εχω παει στην Σαρδηνια, αλλα ο Ερρικος που παει συχνα με τον φιλο του τον Τονυ ειναι κυριολεκτικα ξετρελλαμενος. Ομως θελω να πω εδω, οτι τα καλυτερα κρασια στην Σαρδηνια ειναι η ποικιλια Vermentino που φημολογειται οτι μαλλον προερχεται απο αρχαιους Ελληνες μεταναστες. Κατα συμπτωση χτες το βραδυ πιναμε ενα τετοιο και το κουβεντιαζαμε.
      Δεν εχω ιδιεταιρες γνωσεις στην οινοπαραγωγη αλλα αυτο το ξερω. Η ιδια ποικιλια σταφυλιου μπορει να διαφερει απο χωραφι σε χωραφι και ξερεις κι εσυ κι εγω ποιοι ειναι οι παραγοντες. Επομενως θα υπαρχει ριοχα που θα σου αρεσει περισσοτερο απο ..αλλη. Οπως υπαρχει ΚΑΙ κιαντι για ποδολουτρο.

      Παμε τωρα στον Ιταλο. Μπα τιποτα το βγαζοματικο δε φοραγα .. και συμφωνω μαζι σου, θα πιστεψω το μπελλα και θα αμφιβαλω για το τσαο.

  11. May 31, 2009 7:00 am

    Όλο το μενού άψογο. Ροβιόλια?? Λυποθυμώ!! Λιγώθηκα τελείως! Εν τω μεταξύ σήμερα έχουμε γεμιστά και συκώτι μοσχαρίσιο ψητό. Αποπροσανατιλίστηκα τελείως. Θέλω το ψαράκι με το φασόλι, φασολάκια και πατάτες.
    Αμάν βρε φιλενάδα μ εκαψες πια!!!
    Ένα μεγάάάάλο γλυκό Κυριακάτικο φιλί!

  12. May 31, 2009 7:48 am

    Μια χαρα φαγακια εφιαξες, καλη ορεξη. Κι απο μενα ενα τεραστιο φιλι!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: