Skip to content

salt

June 10, 2009

P6090001 (1024x759)

Η σημερινη αναρτηση ειναι αφιερωμενη στην αναγνωστρια Μαρθα (υπογραφει Marthaki)  απο το Σικαγο.  Και οι φωτογραφιες που βλεπετε ειναι κρυσταλλοι αλατιου.

Δευτερα βραδυ, φτανω στο σπιτι εξουθενωμενη απο το φορτο της δουλεας.  Ο συνεργατης μου λειπει για μια εβδομαδα και εχω αναλαβει και τις δικες του σκοτουρες.  Βρισκω στην πορτα να με περιμενει ενα κουτι.  Μεσα στο κουτι ηταν αυτος ο θησαυρος, μια ευγενικη χειρονομια της Μαρθας. Οι ανθρωποι που μοιραζονται εχουν τις  πιο αγνες  καρδιες.

Το αλατι στη φωτογραφια ειναι μαζεμενο απο μια φυσικη αλυκη σε ενα σπιτι στην Αλονησσο.  Δεν μπορω να σας περιγραψω τη γευση του.  Παιρνω ενα κρυσταλλακι και το ακουμπαω στην ακρη της γλωσσας.  Η γευση της θαλασσας χωρις υπερβολες.  Λιωνει αμεσως, και αφηνει ολη τη νοστιμια του κοσμου στο στομα.

Ονειρευομαι ωριμες ντοματες σε ροδελλες με λιγο απο αυτο το αλατι.  Ονειρευομαι ψαρακι στα καρβουνα με αυτο το αλατι.

Τα αλατια ειναι πλεον μοδα, τα βρισκεις παντου σε ολα τα χρωματα, σε διαφορες μορφες, και απο χωρες που δε φανταζοσουν ποτε.  Σε κατι προηγουμενα ταξιδια οταν επισκεφτηκα το Trapani  της Σικελιας και την Camargue στη νοτια Γαλλια ειχα φροντισει να προμηθευτω αλατι αγνο μεσογειακο.

Τουτο δω ομως ειναι απλα τελειο.  Και οταν ο κρυσταλλος λιωνει και απλωνεται στον ουρανισκο, αφηνοντας αρωμα θαλασσας,  και οταν ξερω οτι η θαλασσα αυτη ειναι το Αιγαιο,  τοτε δεν ξυπνα μονο η γευση.

P6090003 (1024x749)

Ευχαριστω Μαρθα που μοιραστηκες μαζι μου αυτο το θησαυρο. Ευχαριστω και για τα αλλα καλουδια που εβγαζα ενα ενα απο το κουτακι και που ισως θα τα δεις σε αλλες αναρτησεις.  Ευχαριστω που ηρθες καποια στιγμη στο μπλογκ και σε γνωρισα.

26 Comments leave one →
  1. June 10, 2009 2:27 pm

    Διαβάζοντας το ποστ, μου ήρθαν στο μυαλό αυτοί οι στίχοι:
    Τι γλυκό να σ’αγαπούν και να σου το λένε…🙂
    Δώρα σαν κι αυτά είναι ανεκτίμητα…

    • June 11, 2009 1:31 am

      Κωνσταντινα μου ηταν πραγματικα συγγινητικο.

  2. June 10, 2009 2:55 pm

    Απλό απέριττο ανεπιτήδευτο και συγκινητικό. Μπράβο στη Μάρθα , το αξίζεις και εσύ πέρα ως πέρα Μου έλειψες δεσποινάριο, ξαναγυρίζω πάλι πίσω στις στοές … εδώ – θα το γράψω – κάποια στιγμή τις λένε κατακόμβες , δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι όοοολα αυτά τα χρόνια
    Missed you vre kisses

    • June 11, 2009 1:33 am

      Που εισαι παιδι μου, στις υπογειες στοες; εχω χασει τα ιχνη σου, αφηνε και κανενα ψιχουλο να σε βρισκουμε. Φιλακια βρε!!!

  3. June 10, 2009 6:11 pm

    Εχω κατι φρεσκες σαρδελες.
    Να τις στειλω να μου..τις παστωσεις😉
    Κριμα να παει χαμενο τετοιο Salt.

    Καλησπερα στο ..αλατοδεσποιναριον🙂

    • June 11, 2009 1:41 am

      Ε ναι και σαρδελλες κι ελιες και οτι αλλο εχεις για την αρμη.. εδω γατε.

  4. orfia permalink
    June 10, 2009 6:17 pm

    …Ετσι ζεσταινονται οι καρδιες…με το τιποτα αλλα με το παν..!!!Να χαιρεσαι που εχεις ανθρωπους που σε αγαπουν ετσι απο μακρια χωρις διαπιστευσεις..απλα ειλικρινα…Φιλια Δεσποινακι. Νασαι καλα Μαρθα και εσυ εκει στα μακρινα.!! Καλησπερες.

    • June 11, 2009 1:44 am

      Φιλια κι απο μενα Ορφια. Φυσικα και χαιρομαι και η αγαπη ειναι αμοιβαια παντα.

  5. June 10, 2009 7:48 pm

    Ευσυγκίνητη με βρίσκει αυτή η γραφή σου. Τίποτε δεν είναι τυχαίο γλυκιά μου φίλη. Το έχεις ,να σε αγαπούν. ΤΕΛΟΣ.
    Να είναι καλά και η Μάρθα σας φιλώ και τις δυο.
    Αγκαλιά Δεσποινάκι μου , εσύ!

    • June 11, 2009 1:46 am

      Οντως τιποτα δεν ειναι τυχαιο, αλλα οταν τυχει .. ειμαστε πολυ τυχεροι. Η Μαρθα ειναι πολυ γλυκος ανθρωπος.

  6. margarita permalink
    June 10, 2009 7:59 pm

    ειναι αργα , αλλα κατι μου θυμιζει αυτο.. salt of the earth.. Joan Baez?? τη βιβλο?? τους δρομους για το Salzburg?? ευτυχως παντως που οι γιατροι δεν μας εχουν απαγορεψει ακομα τα παστα… υπεροχο συναισθημα να βρισκεις πακετα οταν γυριζεις.. και κατι κενο στη συνειδηση μου που ακομα δεν εχω καταφερει να σου στειλω κατι τις .. πιστεψε με θελω αλλα πνιγομαι..
    καλη νυχτα..

    • June 11, 2009 1:49 am

      Βρε Μαργαριτακι σταματα τωρα. Το πρωϊνο σου μεηλ ειναι οτι πιο ωραιο μου στελνεις καθε μερα. Κοιτα μη στειλεις χαρα μου τιποτα.. φερτο μου το Σεπτεμβρη !! χο χο χο .. Καλημερα!!

  7. June 10, 2009 8:12 pm

    Με συγκινησε η χειρονομια της μαρθας,για μενα δεν μετραει το πακετο ,αλλα η σκεψη να το στειλει.Και διαβαζοντας σε εχω καταλαβει ποσο ευαισθητη εισαι γι’αυτο συγκινηθηκες με τη χειρονομια της μαρθας να σου στειλει τον αιγαιο μας μεσα σε μια χουφτα.Φιλακια

    • June 11, 2009 1:51 am

      Φυσικα και συγκινηθηκα και φανταζομαι βγαινει στην αναρτηση. Σε φιλω κι εγω.

  8. June 10, 2009 8:28 pm

    Καλησπέρα Δεσποινάκι!

    Καμία εμπειρία δεν έχω από αλάτια όμως χαίρομαι για το δώρο και για την χειρονομία. Να είσαι καλά και πάντα να παίρνεις δώρα καρδιάς!

    Φιλάκια!

    • June 11, 2009 1:52 am

      Αυτο εινει, το ειπες σωστα Λιλακο, δωρο καρδιας. Φιλια και σε σενα.

  9. June 11, 2009 3:22 am

    Εσύ είσαι στην άκρη του κόσμου και βρήκες τλετοιο αλάτι. Εγώ το αναζητώ σε μαγαζιά εδώ, στα μεσόγεια και ΔΕΝ βρίσκω! Μόνο ένα με πολύ μικρούς κρυστάλλους! Κι έχω και την ανάλογη αλατιέρα που το αλέθει! Μήπως μπορείς να μάθεις το μαγαζί από όπου το αγόρασε η φίλη σου;

    • Marthaki permalink
      June 11, 2009 2:46 pm

      Δεν το αγορασα απο μαγαζι, μια οικογενειακη φιλη μου το εδωσε και εμενα.

    • June 11, 2009 11:35 pm

      Αγαπητο μου ηλιοτυπον μηπως να εκανες κανενα ταξιδακι στην Αλονησσο;

  10. June 11, 2009 12:15 pm

    Δεν είναι πολύτιμα αυτά τα κουτάκια που έρχονται από σχεδόν άγνωστους ανθρώπους; Κι εγώ ενθουσιάζομαι πολύ! Πολύτιμο το δώρο της Μάρθας. Εδώ, στα βόρεια του νησιού, που η θάλασσα λυσομανάει πάνω στα βράχια, μαζεύεται νερό θαλασσινό στις φυσικές γούρνες των βράχων. Οι ντόπιοι μαζεύουν το αλάτι που μένει εκεί. Το λένε αφράλα. Η γεύση του…είμαι σίγουρη ότι είναι ίδια με τη γεύση που δοκίμασες…Καλοφάγωτο!

    • June 11, 2009 11:39 pm

      Κικη ειναι πολυ περιεργο αυτο το συναισθημα που σε φερνει κοντα σε αλλους ενω εισαι τοσο μακρυα. Το αλατακι ειναι υπεροχο. Ευχαριστω.

  11. Marthaki permalink
    June 11, 2009 2:55 pm

    Δεσποιναριο μου,
    Δεν ξερω τι να πω, παρα μονο ενα “παρακαλω”, και να σε ευχαριστησω για το τηλεφωνημα σου.
    Ημουν σηγουρη πως θα σου αρεζε η γευση του…… ελληνικη θαλασσα. Enjoy!!!!!

    Και ενα μεγαλο ευχαριστο σε ολες τις φιλες του μπλογκ σου.

    • June 11, 2009 11:41 pm

      Μαρθα προς το παρον κανω αυτο που ειχα αναφερει. Λεπτες φετες ντοματα με λιιιιγο αλατακι, λιιιιγη ριγανη και μια σταλια λαδακι. ΟΝΕΙΡΟΟΟΟ

  12. June 11, 2009 6:18 pm

    despinarion,
    apparently you inspire pure positive emotions!
    celebrate it!!!
    (ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ/ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΕΙ ΕΞΩ, ΠΟΥ ΑΥΤΑ… ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥΣ)

    • June 11, 2009 11:46 pm

      Αχ χαρα μου, καθενας απο μας ειναι αυτος που ειναι και αλλοι τον αγαπουν αλλοι οχι. Αυτα γινονται αυθορμητα. ε;

  13. June 27, 2009 9:22 pm

    Βρέθηκα τυχαία σ’ αυτό το blog (ψάχνοντας για τυχον κείμενα του Πικιώνη…) και κατέληξα να διαβάζω αυτό το τόσο όμορφο post. Και συγκινήθηκα. Σαν την πρώτογονη βρεγματική τέχνη ας πούμε, σε οδήγει με άμεσο τρόπο σε «απλά» πράγματα. Και τι είναι πιο ανεξήγητο κι αδιάσπαστο απ’ το «απλό»; Ναι ρε γαμώτο, αλάτι, ένας βράχος, ουρανός, θάλασσα.. Σ’ ευχαριστώ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: