Skip to content

Kokkari Estiatorio (San Fransisco)

January 22, 2010

A quick review:  Kokkari Estiatorio is considered by reviewers to be the best greek restaurant in San Francisco.  Located in the busy financial district, it is always full, and reservations at least two weeks ahead are recommended.  I visited Kokkari in December 2009 coming from Washington, and having reserved a table for three one month ahead,  only to be seated in the most uncomfortable  corner of the back room.  No room for complaints as the restaurant was already full at 8 pm.  Greek food  with the cosmopolitan touch of chef Erik Cosselmon and a European ambiance are the characteristics of the place. A large fireplace in the front room is used to slow roast the kids  on a spit, creating the “different country touch” .  The appetizers might be interesting to the american taste, but I found them  unimpressive, with “Pikti”  totally misinterpreted,  not as tender octopus, and a mediterranean flat bread with olives, tomato and basil,  just ok.  The main courses were closer to “true” greek cooking and nicely presented in individual clay pots.  Tender meats and  fish.  The desserts,  were good, sometimes combining too many tastes (quince, pistachio, galaktoboureko), or two sour tastes (yoghurt ice cream with pomegranate granita).  Each of the parts was really good but I had an objection to the combinations.   The best touch is the greek coffee at the end slowly roasted  in copper “briki”  immersed in burning sand.  The presentation, the concept and the taste were wonderful.  There are times where the reviews and the anticipation of visiting such a place create an image that the smallest fault destroys.  It was good in general but I believe it can be better.  A little more attention to the appetizers Kokkari please!

and now to my fellow greek friends…

Η επισκεψη στι Σαν Φρανσισκο τον Δεκεμβρη που μας περασε, περιελαμβανε δειπνο στο πιο φημισμενο Ελληνικο εστιατοριο της πολης το Kokkari Estiatorio . Οι κρατησεις εγιναν ενα μηνα πριν γιατι το Κοκκαρι ειναι παντα γεματο και δεν μπορεις να ελπιζεις οτι θα εμφανιστεις ετσι στα καλα καθουμενα και θα βρεις και τραπεζι. Εμφανιζομαστε οι τρεις μας (Ερρικος, Δαφνη και Δεσποιναριον) στις οχτω και το τραπεζι μας βρισκεται στο πιο αβολο και στριμωγμενο σημειο του εστιατοριου. Βεβαια ουτε κουβεντα για εναλλακτικη, το εστιατοριο ειναι φουλ. Το εστιατοριο διαθετει δυο κυριως αιθουσες  σχεδον συνεχομενες. Η πρωτη σε στυλ παλιου ευρωπαϊκου εστιατοριου με ανετες καρεκλες/πολυθρονες και ενα τεραστιο τζακι που καιει ασταματητα και που ο σεφ Chef Erik Cosselmon εχει εκμεταλλευτει τοποθετωντας μπροστα σουβλες οπου σιγοψηνονται τα κρεατα. Σε αυτη την αιθουσα ηθελα να μεινω. Προσπερναω την απογοητευση αυτη ελπιζοντας να ξετρελλαθω απο την Ελληνικη κουζινα στο Σαν Φρανσισκο.


Η πισω αιθουσα ειναι πιο απλη με οχι τοσο ανετα ξυλινα καθισματα και λιγο πιο μοντερνο ντεκορ.  Το μπαρ και η κουζινα βρισκονται κοντα μας.  Προσπαθησα αλλα δεν μπορεσα να βγαλω μια καλη φωτογραφια στο εσωτερικο.  Αυτη επανω ειναι πολυ πειραγμενη για να ξεπερασω το ανεστιαστον της υποθεσης. Τελικα μου αρεσε το αποτελεσμα, γιατι ο μεσσαιος σερβιτορος μου θυμισε τον Λουϊ ντε  Φυνες που λατρευω.  Ετσι δανειζομαι  τρεις φωτογραφιες απο το ιντερνετ για να σας δειξω τη διαφορα.  (The next 3 pictures are from the internet)

Το τζακι στην πρωτη αιθουσα με τα αρνακια να σιγοψηνονται

αμπιανς στην πρωτη αιθουσα

η πισω αιθουσα πιο απλη,  κυριως για μεγαλες παρεες.

Το ψωμακι ειναι sourdough με κατι ιχνη απο ανηθο.

Το μενου στο Κοκκαρι ειναι καθαρα Ελληνικο.  Δεν ξεφευγει απο οποιοδηποτε αλλο Ελληνικο εστιατοριο στην Αμερικη, εκτος του οτι τα φαγητα ειναι πιο καλομαγειρεμενα.  Υπαρχει και μια ” παρεμβαση” προς το ιντερνασιοναλ, κατι που να μας κανει ενδιαφεροντες βρε αδερφε.. οπως η λωτοσαλατα (!)  αλλα ισως η ιδεα να προερχεται απο την  χωρα   των λωτοφαγων. Δεν εχω ιδεα!  Ομως το τσχαπινικο ματι μου ειδε την πηχτη και αναθαρρησε.  Λατρευω την πηχτη και φυσικα την παρηγγειλα σαν πρωτο πιατο.


Και ω της απογοητευσης!  Η Πηχτη και παρουσιαστικα και γευστικα ηταν απαραδεκτη. Τωρα θα μου πεις,  ξερεις εσυ και δεν ξερουν αυτοι;  Λοιπον πηχτη εχω φαει πολλες φορες στην Ελλαδα με αποκορυφωμα την πηχτη της θειας μου της Ρεας.  Φυσικο ζελε που περιεχει μεσα και το κρεας και τα λαχανικα.  Εδω εχουμε το κρεας (με ολο του το παχος) σε ενα κεφτε στη μεση και γυρω γυρω μαραμενο αγγουρι. ενα αυγο στα δυο και μερικα λαχανικα. Ναι το ψωμακι ηταν καλο αλλα τι να το κανω.

η πηχτη που με χαλασε.

Η πιττα με ντοματες, ελιες και βασιλικο, τιποτα το αξαιρετκιο, και οι κολοκυθοκεφτεδες (που δεν εικονιζονται εδω)  επισης αχρωμοι.

Το χταποδακι στα καρβουνα, οχι οτι πιο τρυφερο εχω φαει κουκουλωμενο με ενα σεντονι σπανακια.

Ερχομαστε στο κυριως φαγητο.  Το γιουβετσακι με κατσικακι γαλακτος απο την Napa Valley,  και ντοπιο κατσικισιο τυρι, παρα πολυ νοστιμο,  σε ατομικο γιουβετσακι οπως και ο μουσακας που εικονιζεται  στην επομενη φωτογραφια.  Με λιγα λογια το κυριως πιατο ηταν πολυ καλο και στις τρεις επιλογες, αλλα δε ξερω εσεις πως λειτουργειτε. Προσωπικα οταν με χαλασει η εισαγωγη,  δεν ικανοποιουμαι ευκολα.  Πως λεμε “στραβωσα”


Το δεσποιναριον διαλεξε ενα ψητο ψαρακι με χορτα γιατι μετα απο την πηχτη, δεν υπηρχε περιπτωση να βαλει κατι αλλο παχυ στο στομα του.  Παντως ηταν νοστιμο και καλοψημενο.


Γαλακτομπουρεκο με παγωτο φυστικι και γλυκο κυδωνι.  Ξεχωριστα εξαιρετικα νοστιμες γευσεις. Ολες μαζι.. προσωπικα επεφτε πολυ!

Σορμπε γιαουρτι με γρανιτα απο ροδι.  Μπορω να πω οτι αυτο το επιδορπιο ειχε  καποια πρωτοτυπια και ηταν  μια ανασα δροσιας στο τελος


Τελος  βλεπουμε το κλασσικο μπρικι στη χοβολη (εξαιρετικη ιδεα) και ελληνικους καφεδες ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ. Φυσικα δε λειπει και η κλασσικη πλεον ελληνικη “ΦΡΑΠΕΔΙΑ”   .

Κλεινω με μια φωτογραγφια επισης απο το ιντερνετ (the picture above from the internet) που δειχνει την ανοιχτη κουζινα στο Κοκκαρι.  Σε γενικες γραμμες, περιμενα κατι πιο προσεγμενο, ισως γιατι ειχα ακουσει τα καλυτερα λογια απο ντοπιους.  Ισως παλι να ειμαι παραξενιαρα!   Η ελληνικη κουζινα πρεπει να εχει καποια εμφαση στα μεζεδακια κι εδω δε  βρηκα μεζε μερακληδικο.  Τα κυρια πιατα ηταν καλα.  Φανταζομαι οτι το Κοκκαρι προσφερει μια διαφορετικη κουζινα στους αμερικανους του Σαν Φρανσισκο απο αυτη που ξερουν και γι αυτο εχει τοση ζητηση..  Το σερβις και το περιβαλλον πολυ ευχαριστα αλλα η φασαρια απιστευτη.  Γιατι πρεπει να κλεισεις ενα μηνα πριν δε το καταλαβα.  Παντως η ατραξιον της βραδιας ηταν οτι στο πλαϊνο τραπεζι απο το δεσποιναριον  ετρωγαν τα μελη του συγκροτηματος Metallica.  Ο Ρομπερτ (δεξια στην φωτογραφια) απεναντι και διαγωνια,  ελπιζω να μη τον ενοχλησε που ολο λοξοκυταγα.  Μια χαρα παιδια μου φανηκαν, ευγενεστατα, με τα κοριτσακια τους που ειχαν ολα τατουαζ.  Οταν βλεπεις ανθρωπους διασημους διπλα σου δεν τους αναγνωριζεις με την πρωτη,  και το οτι ηταν οι μεταλλικα μας το σφυριξε ο γκρηκ χοστ!  Το οτι μερικοι “σελεμπριτις”  διαλεγουν ενα εστιατοριο δε σημαινει τιποτα για μενα οσον αφορα την ποιοτητα του εστιατοριου. Αυτο το λεω γιατι σε καποια απο τα reviews που κυκλοφορουν ελεγε: ” Για να τρωεει εκει η Ολυμπια Δουκακη”  θα πρεπει να ειναι τελειο!  Αυτου του ειδους η κριτικη ειναι ανυποστατη.  Μπορει κι εκεινη να το δοκιμαζε οπως εγω. Τωρα εδω που τα λεμε δε θα με ενοιαζε να μην ειχα διπλα μου σελεμπριτις και να ετρωγα διπλα στο τζακι. Να με πιανει η τσικνα απο τα αρνακια και να πηγαινω στον παραδεισο.

Σας φιλω γλυκα.

Kokkari Estiatorio

Neighborhood: Financial District
200 Jackson St
(between Front St & Battery St)
San Francisco, CA 94111

(415) 981-0983


Advertisements
42 Comments leave one →
  1. January 22, 2010 4:47 am

    Despina, this my first look inside Kokkari and I’m impressed. However, the food has to taste good and your worries concern me. I hope they pay more attention to detail.

  2. January 22, 2010 5:03 am

    It is exactly what you said Panteli. Attention to the detail. Sometimes I feel that I am very judgmental but I want everything that is Greek to be perfect. And I am sure they can. Also I think that there is a difference in the tasting “palette” between Greeks and Americans. I am sure of this. And I am judging with my Greek taste buds. Thanks for the comment!

  3. margarita permalink
    January 22, 2010 8:01 am

    τωρα βεβαια αυτο ΔΕΝ ειταν πηχτη ουτε για δειγμα. γι αυτο σου εδωσαν τοσο ψωμια… κατα τα αλλα βεβαια μονο απο τις φωτογραφιες μπορω να κρινω.. και ως γνωστη στριμμενη!! δεν ξερω γιατι επρεπε να κλεισετε ενα μηνα πριν τραπεζι για μουσακα.. ειμαι σιγουρη οτι ο δικος σου θα ηταν καλιτερος..ο καφες ομως πρωτος!! παγωτο φυστικι με κυδωνι πφφ.. αλλα βεβαια ν ατρως διπλα στους Μεταλικα … ειναι κατι που ανεβαζει την βραδυα.. αλλα με προσγειωνει η ιδεα οτι κι αυτοι φαγανε π.χ. πηχτη.. και επιδη εδω ειναι μαυρα χαραματα δεν μπορω να σκεφτω για γιοπβετσια κλπ.. τσαο !!

    • January 22, 2010 11:12 pm

      Κοιτα Μαργαριτα μου, ολος ο κοσμος στο Σαν Φρανσισκο (και ξερω πολλους ) μου ελεγε οτι επρεπε να παω και οτι ηταν το καλυτερο! Χρονια τωρα αυτη η δουλεια. Προσπαθησαμε περσυ και προπερσυ να παμε τηλεφωνωντας δυο μερες πριν αλλα δεν υπηρχε περιπτωση. Ετσι αποφασισαμε να κλεισουμε απο πριν. Και να σου πω την αληθεια μου ευτυχως που ηταν τα χεβυμεταλλακια εκει αλλοιως θα ασχολιομουν συνεχεια με τα στραβα. Τσαο μπεϊμπυ!

  4. January 22, 2010 8:55 am

    Καλημέρα Δεσποινάκι,

    Για Κοκκάρι, μόνο στη Σάμο καλή μου!!
    Όλα τα άλλα είναι ντεμέκ 🙂

    Πολλά φιλιά

    • January 22, 2010 11:13 pm

      Χε χε εσενα σε περιμενα, λεω να δεις που ο Γιωργης θα δει κοκκαρι και θα ερθει! Τωρα δεν ξερω αν ειναι Σαμιωτες αλλα εχουν κι ελλο ενα εστιατοριο που λεγεται Λαρισσα, τρεχα γυρευε! Φιλια!

  5. January 22, 2010 10:04 am

    ‘Γαλακτομπουρεκο με παγωτο φυστικι και γλυκο κυδωνι’. “θάνατος” απαιτητικό μου Δεσποινάριο!!! Εκείνο που θα στράβωνε εμένα που είμαι κυρίως της στιγμής, είναι το να κλείσω τραπέζι για φαγητό ένα μήνα πριν.. προτιμώ τζακάκι χάρτινο τραπεζομάντιλο χύμα κόκκινο κρασάκι και τσίκνα απο αρνίσιο παιδάκι:):)
    σε γλυκοφιλώ απο την παγωμένη Χίο

    • January 22, 2010 11:15 pm

      Σταγονα μου ραντεβου σε ενα απο τα ακολουθα.. Ιακωβο στο Καστρο, Μακελλο στο Πιτυους η Χοτζα προς τον Καμπο. Δεν μπορω να φανταστω την Χιο παγωμενη!!

  6. January 22, 2010 10:21 am

    τα δύο γλυκίσματα στο τέλος φαίνονται πολύ όμορφα όπως και το μπρίκι στη χόβολη.
    Να το προτείνω να βάλουμε ένα τέτοιο στο γραφείο; … 🙂 αντί να δίνουμε τα € στους καπουτσίνους.
    Καλό Σαββατοκύριακο Δέσποινα!

    • January 22, 2010 11:16 pm

      Ωραια ιδεα χοβολη στο γραφειο. Ενας Ελληνικος καφες παντα ειναι προτιμητεος. Ριξε τους εσυ την ιδεα στο επομενο μητινγκ! Καλο Σαββατοκυριακο σε ολους σας Βασιλακη!

  7. January 22, 2010 11:30 am

    Δυστυχώς αγαπητή Δέσποινα, πολλά ελληνικά (και όχι μόνον) “έθνικ” εστιατόρια ανά τον κόσμο, είναι υπερεκτιμημένα. Και αυτό που βγαίνει από το κείμενό σου είναι ότι το “ισοζύγιο” είναι μέτριο για το “Κοκκάρι” (εντάξει, καλός ο “Ραμπί Ζακόμπ/φαντομάς”, αλλά για το φαί πήγες εκεί). Είναι βέβαια κι αυτό που γράφεις, ότι οι γευστικές προτιμήσεις των ελλήνων και των αμερικανών (ή άλλων) διαφέρουν.

    Φιλικά,
    Ιρλανδός

    • January 22, 2010 11:19 pm

      Σιγουρα Ιρλανδε προσαρμοζουν τις γευσεις στις απαιτησεις του κοινου. Ετσι υπαρχει το ελληνικο στοιχειο αλλα και το λιιιιιγο ιντερνασιοναλ. Αλλοιως δε θα παει ο κοσμος. Νομιζω οτι εχουν βρει μια ισορροπια σε αυτο και γι αυτο εχουν και τοσο κοσμο. Παντως αυτο δε με εμποδιζει να πω αυτο που πιστευω.

  8. January 22, 2010 1:08 pm

    Θα αντιπαρέλθω την πηχτή – γουβαρλάκι και το γιαούρτι με την γρανίτα, άλλωστε η μόνη αλήθεια είναι πως το ελληνικό φαγάκι που τρως στην Ελλάδα δεν θα το βρεις πουθενά αλλού, και μένω στους Metallica.. Για τους οποίους το απιδί μου θα είχε δώσει γη και ύδωρ μια που είναι μεγάλος φαν…:-) Δεν τους ζητούσες ένα αυτόγραφο βρε φιλενάδα να τον κάνουμε να πετάξει από την χαρά του… Next time να το θυμηθείς σε παρακαλώ… :-))))) Φιλάκια πολλά…

    • January 22, 2010 11:20 pm

      Χα χα νεξτ ταϊμ οποιος και ναναι θα ζητησω αυτογραφο, ποτε δε ξερεις Ευη μου ποιος απο τους αναγνωστες (η παιδακι αναγνωστη) θα το θελει. Φιλακια πολλα να δωσεις και στην φιλεναδα!

  9. January 22, 2010 1:46 pm

    kala o Lui einai gamo tou ithopoious leme…den to sizito…poli gelio peftei stis tainies pou ekane ton gallo astinomiko…

    den mas eipes katholou poso tsimpimenes isos na itan oi times…an thes na kleiseis ena mina ti na po…prepei na einai farmakeio?? episis auto me ton mina booking mporei na einai diafimistiko kolpo…na to ksekinisan etsi apo tin arxi gia na deiksoun oti exoun pelateia…etsi loipon emeine to ori prepei na kleiseis ena mina prin…

    telos na po oti tpt den einai to idio opos stin xora pou paragetai…akoma kai to pio aplo pragma na ftiakseis pou einai to tiri i kai ta makaronia..paizoun rolo ta ilika, kai apo tin stigmi pou diaforetika troei i agelada apo tin agglia/usa/ellada…tote diaforetiko apotelesma mono mporeis na perimeneis… 😀 opote min mou apelpizesai…ego pleon pao se ellinadika ektos ellados mono otan niotho homesick… ektos bebaia apo ena stin Stavanger pou eite epeidi einai etsi to magazi eite epeidi tous eixa pei oti eimai Ellinida eixame faei kreata tou skasmou se mia poikilia ellinikon diastaseon (kai oxi 1cmx1cm piataki gia deigma)!! ekei nai to xa euxaristithei kai tha ksanapigaina me poli xara…

    stin Ollandia xreonoun to soublaki 5 euros…an einai dinaton…tin merida kalamaki (auto me to metaliko kalamaki mesa) 15 euro…an einai dinaton!!!

    opote leipon kalitera na tros kana kineziko eidika an den exeis paei kai Kina…pou den ksereis pos einai to kanoniko…na les ola kala 😛 😛

    • January 22, 2010 11:24 pm

      Ε ναι Λονλινακι μου ειναι και ακριβο συν τοις αλλοις, ειναι .. φιν φον τι να κανουμε. Τωρα δε ξερω αν αρχισε με διαφημιστικο κολπο, δε φανταζομαι. Πιστευω ειλικρινα οτι στους ξενους αρεσει. Αλλοιως δεν εξηγουνται τα πολλα θετικα σχολια που διαβαζω σε κριτικες.
      Και φυσικα το ξερω απο πρωτο χερι οτι μονο στον τοπο του μπορεις να φας το καλυτερο φαγητο. Τωρα ξερεις το Σαν Φρανσισκο ειναι γενικα εθνικ οποτε τα δοκιμαζεις ολα.
      Σε φιλω!

  10. January 22, 2010 2:24 pm

    εγω παντως αναρωτιομουν τι δουλεια εχει ο σολωμος με το παγωτο… πως το εχουν χοντροκοψει ετσι το κυδωνι?? πφφφ
    τελος παντων, εγω καλο ελληνικο δεν εχω φαει πουθενα εκτος Ελλαδος γι’ αυτο δεν πηγαινω σε ελληνικα εστιατορια στο εξωτερικο, εκτος και ειναι πασχα που οπως και να το κανουμε το παϊδάκι μου το θέλω 🙂
    φιλια

    • January 22, 2010 11:26 pm

      Συμφωνω απολυτα, αλλα να που καμια φορα επιθυμεις κατι. Παντως πρεπει να ομολογησω οτι το γιουβετσακι με κατσικακι γαλακτος ηταν εξαιρετικο. Α! και ο καφες!!!!! Φιλακια πολλα για να δωσεις και στην .. φιλεναδα!

  11. January 22, 2010 2:25 pm

    και κοκκαρι τι σημαινει δηλαδη? δεν τη ξερω αυτη τη λεξη!!! πφφφφ

    • Ρούλα permalink
      January 22, 2010 3:15 pm

      κοκκάρι Μελισσούλα μου είναι το πολύ μικρό ξερό κρεμμύδι που το φυτεύουν και βγαίνει το κανονικό κρεμμύδι.Στην αρχή γίνεται φρέσκο κρεμμυδάκι και αν το αφήσεις και μεγαλώσει,ο βολβός του είναι το ξερό κρεμμύδι που ξέρουμε.
      Στην ερώτηση αν το κοκκάρι έκανε το κρεμμύδι ή το κρεμμύδι το κοκκάρι ισχύει φαντάζομαι το ίδιο που ισχύει για την κότα και το αυγό 🙂
      καλό σ/κ και συγνώμη για την παρέμβαση

      • January 22, 2010 11:18 pm

        α ευχαριστώ πολύ Ρούλα για την επεξήγηση! δεν είχα ιδέα ότι το μικρό κρεμμύδι το λένε κοκκάρι… πλάκα δεν έχει που το έμαθα μέσω σαν φρανσίσκο; 😀

      • January 22, 2010 11:29 pm

        θενκς Ρουλα , εμενα δε με χρειαζεστε .. πειτε τα!! 😆 😆

    • January 22, 2010 11:27 pm

      λουκ αμπαβ

  12. Marthaki permalink
    January 22, 2010 3:49 pm

    Κοκκαρι, εμεις στη Μακεδονια, λεμε τα μικρα κρεμμυδακια, τον σπορο που φυτευομε. Εχει δικαιο η Μελισσουλα που γραφει πος το κυδωνι το γλυκο φαινοταν σαν σωλομος!χα χα χα. Μαλλον, εγω θα ελεγα οτι αυτο ειναι κυδωνι πελτες.
    Οσο για την πυχτη, εχεις δικαιο. Εγω θυμαμαι την πυχτη που εκανε η μαμα μου για τον μπαμπα βασικα, γιατι εμεις δεν την τρωγαμε, ηταν με ποδια απο γουρουνακι με σκορδο και ξυδι.
    Ειναι αληθεια, πως και εγω δεν πολυ παω σε ελληνικα εστιατορια, αλλα τι λεμε? κοντα στη ανεμοβροχια καλο ειναι και το χαλαζι. Το γουβεστι ηταν με creamy goat cheese? Ο καφες ψυμαινος μεσα στην αμμο, πρωτοτυπο, αλλα θα φοβωμουν μην τυχων και μπει αμμος μεσα στον καφε……
    φιλια

    • January 22, 2010 11:33 pm

      Ετσι μπραβο, η πηχτη ειναι καθαρος ζωμος κι εχει τα τουρσακια και τα αυγα μεσα. Αναρωτιομουν αν σε καποιο μερος της Ελλαδας την κανουν ετσι.. μπλιαχχχχ.. Οσο για τον καφε στη χοβολη Μαρθα ειναι το κατι αλλο.
      Ναι το γιουβετσι ειχε λιγο τυρακι κατσικισιο μεσα. Ηταν πολυ ωραιο Μαρθακι μου. Φιλια!

  13. January 22, 2010 7:46 pm

    Είναι αυτό που λέμε,άλλος έχει το όνομα κι αλλού είναι η χάρη.
    Η ελληνική κουζίνα μόνο στο τόπο της ευδοκιμεί ή στο ελληνικό σπιτικό. Φιάξε μωρό μου τα σουτζουκάκια να τρελαθεί ο σεφ εκεί και στείλ του ένα πιατάκι να μαθαίνει.

    Μια κουταλίτσα σορμπέ παρακαλώ!!

    Φιλίίίίί

    • January 22, 2010 11:34 pm

      Ε τωρα τι να πεις βρε Κατερινα, ουτε ενα πιατο με μπουκοβο! Κουζινα ειναι αυτη; Αρχισα ηδη να ετοιμαζω για αυριο, το τραπεζι των αμερικανων. Να δουμε τι εντυπωση θα τους κανει. Φιλια!

  14. January 22, 2010 9:18 pm

    Τεράστιο το θέμα της πηχτής. Κι εγώ λατρεύω την πηχτή και θεωρώ μέγα γαστριμαργικό ατόπημα να είναι μπιφτεκάκι και τα συστατικά εις τα εξ ών συνετέθησαν. Το κυρίως συστατικό που τα ενώνει είναι ο ζωμός, απαλλαγμένος από λίπη – όπως και το κρέας – που γίνεται ζελέ. Εστω να το βοηθήσεις με λίγο ζελατίνη. Λογικό να προσαρμόζονται τα πιάτα στις συνήθειες της χώρας αλλά μην τη βάλεις στο μενού σου βρε αδερφέ!
    Το κοκκάρι, κορίτσια, είναι το κρεμμυδάκι που βάζουμε στο στιφάδο.
    Πάντως από ατμόσφαιρα, καλό δείχνει το Κοκάρι.
    Αντε Δεσποινάριον να συνεχίσεις τις κριτικές – παρουσιάσεις εστιατορίων , σε βρίσκω πολύ καλή, άλλη μια τέχνη στην άκρη για τις δύσκολές μέρες.

    • January 22, 2010 11:39 pm

      Αχ βρε Μαιρη μου, αυτες οι κριτικες πια ειναι κατι που ο καθενας μπορει να ανεβει σε ενα καταλληλο σαϊτ και να γραψει. Υπαρχουν και ειδικα φορα που πανε και γραφουν. Εγω παλι εχω εδω αυτη τη γωνια στο ιντερνετ. Φανταζομουν οτι γραφοντας το αγγλικα ολο και καποιος θα εμπαινε να το διαβασει απο εκεινη την περιοχη. Αλλα δε βαριεσαι. Και να σου πω και κατι. Τι τους νοιαζει, κοφτηριο ειναι το μαγαζι. Ναι ωραια η αμπιανς. Ξεχασα ομως να γραψω οτι ειχε πολυ φασαρια. Επρεπε να φωναζεις για να σε κουσει ο αλλος. ΦΦΦ αλλο ενα μειον! Και ξερεις πολλοι αμερικανοι μιλανε δυνατα!!

  15. margarita permalink
    January 22, 2010 9:53 pm

    ευχαριστω τον απανταχου ελληνισμο για το τι σημαινει κοκκαρι… και δεσποινακι μου τα αρνια στο τζακι ειναι οντως κατι ξεχωριστο.. δεν ειμαι πια και τοσο στρημαδι… σε περιμενω παντως στα μεγαλεια!! για κεμπαμπ και σαβαρμες και αρνια…

    • January 22, 2010 11:40 pm

      Χα χαααα εσυ σε βαφτισες στριμαδι! Μακαρι να μπορεσω να ερθω! Πολυ θα το ηθελα!

  16. lana permalink
    January 22, 2010 10:11 pm

    Τέλειο το σημερινό σου ποστ, το απόλαυασα φοβερά όπως και τα σχόλια!
    Εζησα χρόνια κι εγώ έξω και καταλαβαίνω πως νοιώθει κάποιος που ζει στο εξωτερικό και τρώει την κουζίνα του τόπου του.
    Ολα είναι αλλιώς!
    Ακόμα και το αρνί που είδα στις σούβλες αποκλείεται να έχει την ίδια γεύση που έχει στην Ελλάδα.
    Μπορεί να είναι καλύτερο, μπορεί χειρώτερο.
    Αλλά δεν θάχει την ίδια γεύση για μας τους Έλληνες που τόχουμε μάθει με έναν συγκεκριμένο τρόπο, σε συγκεκριμένο χώρο, σε συγκεκριμένες συνθήκες!
    Προ ημερών μιλούσα με έναν κινέζο φίλο εδώ στην Αθήνα, που μου έλεγε ότι σε όσα κινέζικα κι αν πήγε, ακόμα και σε αυτά που πάνε μόνο Κινέζοι και δεν τα ξέρουμε εμείς οι Ελληνες, ούτε μια φορά δεν έφαγε το φαγητό που τρώει στον τόπο του!
    Καμμία σχέση! μου είπε επί λέξη!
    Τωρα θα μου πείς, αν εγώ αποφασίσω να κάνω αρνάκι φρικασέ στην Αγγλία, υπάρχει περίπτωση να βρώ φρέσκο κρεμμυδάκι σαν αυτό που υπάρχει εδώ ή άνηθο ίδιο με εδώ;
    Υπάρχει περίπτωση να βρω εκεί τα ίδια χόρτα σαν αυτά που παίρνω στη λαϊκή;
    Τα αυθεντικά υλικά κάθε κουζίνας παίζουν μεγάλο ρόλο.
    Τρως κάτι που είναι τύπου Ελληνικό αλλά δεν είναι original!
    Και το νοιώθεις και το πιάνεις στον αέρα από τη μυρωδιά.
    Μπορεί να είναι πεντανόστιμο το φαγητό, απλά δεν είναι το ίδιο!
    Στο Λονδίνο που έζησα, ακόμα καί όταν εγώ η ίδια έφτιαχνα μουσακά, δεν ήταν το ίδιο!
    Δεν είχα τοματοχυμό Σαντορίνης που έχω μάθει να βάζω στον κιμά, δέν είχα μελιτζάνες φλάσκες σαν αυτές που βρίσκω εδώ, δεν είχα τίποτα από διάφορα, για να μην τα πολυλογώ!
    (που τα πολυλογώ αλλά τέλως πάντων, με άγγιξε το θέμα σου σήμερα..)

    Ακόμα και οι Κύπριοι του Λονδίνου που ζούν εκεί χρόνια και έχουν ανοίξει δεκάδες εστιατόρια, παραπονιούνται ότι τίποτα δεν είναι το ίδιο αν τα υλικά δεν είναι φερμένα από Κύπρο!

    • January 22, 2010 11:49 pm

      Καλως την Λενα μας. Φαινεται οτι σου αρεσε αφου εγραψες τοσα πολλα. Σ’ ευχαριστω. Κι εχεις απολυτο δικιο σε ολα. Δεν τα εχουμε ολα τα υλικα. Ωραια βρισκουμε λαδι, βρισκουμε τυρι. Και το κρεας ακομα ΔΕΝ ειναι το ιδιο. Εδω τα κρεατα ειναι ορμονουχα ΟΛΑ. Να παω και σα κατι πολυ πιο απλο; Σαν τις πατατες τις τηγανητες που κανει η μαμα μου, δεν εχω φαει ΠΟΥΘΕΝΑ! Ασχετα ομως με αυτο, ειλικρινα πιστευω οτι με τα ιδια υλικα θα μπορουσαν να βελτιωσουν μερικες συνταγες και τους συνδιασμους τους.

  17. January 22, 2010 11:47 pm

    Μπάινω τελευταία και καταϊδρωμένη της μέρας, γιατί ήμουν πολύ απορροφημένη απο μανικιούρ, πεντικιούρ, μαλλικιούρ (κόμμωση!!!), βόλτες στην ανοιξιάτικη πόλη μου. Ουφ! Διάβασα για το Κοκάρι που πρώτον του χαρίζομαι γιατί με παραπέμπει στο φιν φον χωριό της Σάμου (λατρεύω Σάμο!)
    Δεύτερον, δεν ξέρω αν ήταν καλή η πηχτή αλλά πρέπει να πώ ότι βάζω καλό βαθμό λόγω γλυκακίων ,τα οποία μου φαίνονται πολύ ιδιαίτερα για ελληνικό ρεστοράν και μάλιστα στην ξένη!
    Ελα όμως να σε πάω στον αυθεντικό Μύλο μας εδώ στο Μόντρεαλ να δείς ελληνικό ντάινινγκ ατ ιτς μπέστ (όπως θα έγραφες κι εσύ!)
    Φιλί ηλιόλουστο

  18. January 22, 2010 11:57 pm

    Καναδεζα, ωραια και περιποιημενη, και γυριστρουλα! Η πηχτη ηταν σαν “κακοχρονοναχει” που ελεγε μια γνωστη μας. Τα γλυκακια ειπαμε απο μονα τους, μια χαρα, σε συνδιασμο, ασχετα. Βρε Καναδεζα, δε παει το γαλακτομπουρεκο με φυστικι παγωτο και κυδωνι. Ελεος δηλαδη! Κλεισε Μυλο κι ερχομαι. Αυριο ειναι χοστικη μερα (βγαινει απο το χοστες γουϊθ δε μοστες) μολις γυρισα απο γραφειο αρχισα ηδη τις ετοιμασιες. Τσαο μπελλα.

  19. lana permalink
    January 23, 2010 12:32 am

    Καλά, αυτό που αφήνεις το σχόλιό το δικό σου, ότι ώρα το δείς, σε κάθε σχόλιο επισκέπτη είναι ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ!
    Η AV μας είπε ότι από δω και πέρα το δικό μας blogging (αν κατάλαβα καλά!) θα υποστηρίζεται από την WordPress…
    Αντε να δούμε…

  20. January 23, 2010 1:08 am

    Ειναι απο τα καλα της Πρες Λενα μου, δε χρειαζεται να πηγαινεις πανω κατω. Αντε με το καλο να ξανανοιξουν τα μπλογκς σας.

  21. panathinaeos permalink
    January 23, 2010 11:23 am

    λοιπον δεσποιναριον! μου φανηκε οτι ολα τα πιατα που παρουσιασες ειναι ελαττωματικα! δεν εισαι υπερβολικη, εγω θα ημουν πιο αυστηρος!
    αυτο το χταποδακι με τα φυλλα απο σπανακι σαν κουκουλα ειναι και αισθητικα απαραδεκτο!
    αυτη η εκτρωση “πηχτης” ειναι για πεταμα!
    μου φαινεται λοιπον οτι οι μαγκες οι ιδιοκτητες τα πιασανε τα φραγκα, τα αμερικανακια γουσταρουνε και πανε, κι ετσι ασε το δεσποιναριον και λιγους αλλους δυσκολους να λενε!
    καλο σ/κ και ….. φιλακια!!!

  22. January 23, 2010 1:19 pm

    Βρε Παναθηναιε σκεφτομαι οτι επειδη η γευση ειναι και προσωπικη υποθεση που εξαρταται απο το πως μεγαλωσες, τι ετρωγες, ποσα εμαθες κλπ.. μηπως ειμαστε φαουλ να κρινουμε και να κατακρινουμε. Αλλοιως δεν εξηγουνται οι αριστες κριτικες που διαβαζω πια. Ομως απο την αλλη, εχουμε και την πολυτελεια της συγκρισης. Πως να το κανουμε; Μαλλον ειναι σοφη η παροιμια, οπου ακους πολλα κερασια.. Φιλακια και σε σενα!

  23. January 23, 2010 2:49 pm

    plaka kaneis!
    tha afina to pirouni stin akri kai tha epiana tous metallica apo dipla na vgaloume anamnistikes photos!!
    mou aresei to bilingual post sou despina, nomizo oti i perigrafi sou einai toso… to the point, pou einai san na pigame noita gia fagaki mazi sou.

  24. Anonymous permalink
    January 23, 2010 7:27 pm

    Αχ Δεσποινακι μου ελληνικο φαγακι μονο στην Ελλαδα μας .Η λεξη μεζες υπαρχει σε κανενα αλλο λεξιλογιο στον κοσμο;Γευση και προελευση μοναδικη.
    Φιλακια

  25. January 24, 2010 1:30 pm

    Δέσποινα, 1ον μου άνοιξες την όρεξη, 2ον θυμίζει αρκετά τα ακριβά Ελληνικά εστιατόρια της Βορείου Αμερικής που είχα επισκεφθεί όσο ζούσα εκεί: ενδιαφέρον φαγητό, το οποίο όμως έχει αρχίσει και χάνει τη σχέση του με την παραδοσιακή Ελληνική κουζίνα και οι γεύσεις παραπέμπουν αλλού (το ίδιο βέβαια ισχύει για όλες τις διεθνείς κουζίνες – έχει σχέση το Κινέζικο της Αμερικής με το αυθεντικό;). Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος οπαδός τους, αν και στα πάτρια θεωρώ είναι επίσης δύσκολο να βρεις μαγαζί που να κάνει καλό Ελληνικό φαγητό σαν κι αυτό που έφτοιαχνε για παράδειγμα η γιαγιά μου (η πλειοψηφία των ταβερνών είναι κάτω του μετρίου κατά τη γνώμη μου). Να είσαι καλά να μας μεταφέρεις εικόνες από εκεί, φιλικά,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: