Skip to content

εσυ κορη μου ποιανου εισαι;

February 28, 2010

Α δε το συζητω, ειμαι η κορη του Θοδωρη, η γυναικα του Ερρικου. Η κτητικη αναφορας της γυναικας στον αφεντη της εκαστοτε οικογενειας, ποσως με ενοχλει,  ακριβως γιατι τη θεωρω απλα αναφορα και οχι ουσια. Κατι σαν ενα γεννεαλογικο δενδρο βρε παιδι μου.

Μολις αρχιζε δειλα το καλοκαιρι του 2008 και με ειχε πιασει εκεινη η λαχταρα να φυγω στο νησι.  Και σας ελεγα τοτε για μια ανατολη στη Λαγκαδα και πως ηταν αξημερωτα ο καμπος και τα περιβολια της Λαγκαδας.

Βγαινοντας απο τα μποστανια του καμπου, στις παρυφες του χωριου οι γιαγιαδες με τα μαυρα τσεμπερια και τη σκουπα στο χερι, καθαριζαν τα στενα δρομακια και ξαφνιαζονταν στο περασμα της ξενης.

-Εσυ κορη  μου  ποιανου εισαι;

-Ειμαι του Κοραη η νυφη.

-Α!  του Κοραη!  Καλημερα!

Ο Κωστας γεννηθηκε στη Λαγκαδα πρωτη Οκτωβρη του χιλια εννιακισια δεκα εφτα.  Το μικροτερο παιδι του παπα Μαρκου και της παπαδιας της Ευγενιας.  Κοραη τον φωναζαν στο χωριο γιατι απο μικρο παιδι διαβαζε καθε μερα τις εφημεριδες.  Μεγαλωσε, εφυγε απο το χωριο και γυρισε τον κοσμο.  Πηρε την Αννα απο την χωρα, μικρο και ομορφο κοριτσι που καταγοταν απο την οικογενεια Λω.

Στο σαλονι του σπιτιου στο Μαρουσι,  καθισμενος στην μπερζερα, τα γυαλια λιγο πεσμενα στη μυτη και τα χερια ακουμπισμενα στο μπαστουνι, υποδεχεται με ματια που λαμπουν τον  γιο του τον Ερρικο που του φερνει τις Κυριακατικες εφημεριδες.  Τις ρουφα παλι ο Κοραης τις εφημεριδες.

Τριτη εικοσιτεσερεις Φλεβαρη δυο χιλιαδες δεκα.  Ο Κοραης της Λαγκαδας σαλπαρει για το τελευταιο ταξιδι.  Τον φωναξε ο καπετανιος.

Ωρα καλη στην πρυμνη σου κι αγερα στα πανια σου αγαπημενε μας.  Ψυχες σαν τη δικη σου ποτε δε σταματησαν τα ταξιδια.

Εκει ακριβως που τελειωνει το κυπαρισσι, στις παρυφες του καμπου, εχτισε ενα σπιτακι στις αρχες του ’90 γιατι του ειπαμε οτι η Λαγκαδα ειναι το πιο ομορφο χωριο στη Χιο.

Advertisements
55 Comments leave one →
  1. Χριστινα permalink
    February 28, 2010 7:29 pm

    με δακρυα στα ματια ενα αντιο στον Κοραη απο μενα..ποσο τρυφερη ειναι η ψυχη σου Δεσποινακι μου!

    • March 1, 2010 1:19 am

      Πριν απο λιγες μερες στο φεησμπουκ εγραψες κατι που δεν το σχολιασα. Αυτο δε σημαινει οτι δεν καταλαβα για ποιο πραγμα μιλουσες. Αλλα δεν ηθελα να σε ενοχλησω εκει που θυμοσουνα. Φιλια Χριστινακι μου, σ’ευχαριστω.

  2. February 28, 2010 8:19 pm

    αχ μωρε Δεσποινακι…

  3. February 28, 2010 9:53 pm

    Καλο και ευλογημενο να ειναι το ταξιδι του Κοραη.

  4. February 28, 2010 10:05 pm

    Τί γλυκά που έγραψες τον αποχαιρετισμό. Να τον θυμάστε τον Κοραή τον άρχοντα. Και την πεθερά σου θέλω να τη γνωρίσω.΄Κάποιοι απο τους Λώ μένουν εδώ στο Μόντρεαλ.
    Φιλί, πόσο χάρηκα που σ΄άκουσα γλυκό μου

    • March 1, 2010 1:23 am

      Το ονομα Λω στη Χιο σε πολλες οικογενειες εχι εξελληνισθει σε Λωδης. Και αυτο ηταν το πατρικο της μητερας της. Ευχαριστω Ιουστινακι κι εγω χαρηκα που σε ακουσα!

  5. Marthaki permalink
    February 28, 2010 10:19 pm

    Αγαπημενο Δεσποιναριο, Συλλυπητηρια σε ολη την οικογενεια σας. Σας ευχομαι υγεια να ζητε και να τον θυμωσαστε τον Κυριο Κοραη.

    • March 1, 2010 1:23 am

      Ευχαριστω Μαρθα μου, σιγουρα θα τον θυμομαστε τον παπου.

  6. fevis permalink
    February 28, 2010 10:57 pm

    Σε έχω στο μυαλό μου αυτές τις μέρες… Ξέρω πολύ καλά πόσο πικροί μπορούν να είναι αυτοί οι αποχερετισμοί, δεν πάνε πολλά χρόνια που έχασε και ο Μάνος τον δικό του πατέρα που τον λάτρευα και ακόμα με πονάει η απώλεια.. Όμως οι άνθρωποι πεθαίνουν πραγματικά όταν τους ξεχνάμε και ξέρω πως ο Κοραής σας θα ζει για πάντα στις καρδιές και τις αναμνήσεις σας… Να είστε δυνατοί όσο γίνεται και να ξέρετε πως ότι μας χρειαστείτε θα είμαστε δίπλα σας με όλη μας την αγάπη.. Και ο Μάνος και εγώ… Φιλιά πολλά και στον Έρρίκο…

    • March 1, 2010 1:29 am

      Ευη μου, οτι και να πω ειναι λιγο. Σε ευχαριστω παρα πολυ και χαιρομαι που σε γνωρισα. Λυπαμαι που δεν μπορω να σε βλεπω πιο συχνα.

  7. Δέσποινα κ permalink
    March 1, 2010 12:44 am

    Εσύ κόρη μου ποιανού είσαι? Το καλό όνομα είναι απόκτημα έχει αξία! Γι’αυτό κάποιος αρχαίος σοφός είπε : «Κάλλιο όνομα καλό, παρά πολύτιμο μύρο.» Τα θερμά μου συλλυπητήρια. Ας είναι στη μνήμη του Θεού, για όσα καλά επιφυλάσσει γι’ αυτούς που αγαπά!! Να είστε καλά, να τον θυμάστε. Καλό βράδυ.

  8. March 1, 2010 12:48 am

    Θέμα οπτικής γωνίας, σίγουρα, είναι, αλλά ψιλοδιαφωνώ με αυτήν τη γενική-κτητική. Δεν ξέρω πως λειτουργεί στις γλώσσες άλλων τριτοκοσμικών χωρών, αλλά στις Ευρωπαϊκές γλώσσες, ναι μεν παίρνει η γυναίκα (συνήθως) το επώνυμο του συζύγου, αλλά όχι σε μιά μορφή γενικής-κτητικής. Στην δική μας χώρα οι γυναίκες θεωρούνται ακόμη κτήμα πατέρα αρχικά, συζύγου μετά. Μπορεί να μην είναι επίσημη η θέση της πολιτείας, μιά και η γυναίκα διαλέγει να πάρει όποιο επώνυμο θέλει, αλλά ακόμη κι έτσι η γενική διατηρείται. Δεν έχω γλωσσική πρόταση (δεν είμαι ειδικός, άλλωστε), αλλά έχω τη γνώμη ότι κάποτε θα υπάρξει. Κατά τ’ άλλα η φωτογραφία της Λαγκάδας μου έστειλε καλοκαιρινές θύμησες και πόθο για τη γαλάζια κυρά…
    Καλό ταξίδι στον Κοραή. Οι “άρχοντες” λιγοστεύουν επικίνδυνα στον τόπο μας!

    • March 1, 2010 1:56 am

      Να σου πω ηλιοτυπο μου. Θα πρεπει να αλλαξει ο τροπος που λεμε τα ονοματα για να μην υπαρχει το “κτητικο”. Ειτε Ελενη Παπαδακη σε λενε ειτε Ελενη Παπαδοπουλου, θεωρητικα καπου “ανηκεις”. Στις αλλες γλωσσες το ονομα δε κλινεται. Αν θελουν να το κανουν Ελενη Παπαδοπουλα η Παπαδοπουλος για να αποφυγουν το “κτητικο” μαλλον θα ειναι δυσκολο να το συνιθισει ο κοσμος. Εκεινο που θελω να πω ειναι οτι δεν εχει σημασια πως το λεμε, αλλα τι κανουμε. Εαν την γυναικα την σεβονται σαν ανεξαρτητο πλασμα οι αντρες της ζωης της μαλλον τα βλεπει σαν κι εμενα. Παντως νομικα ειμαι κι εγω υπερ του να αποφασιζει η γυναικα για το ονομα της. Ασχετα, οι γιαγιαδες που με ρωταγανε “ανηκαν” στους κυρηδες τους, και δεν υπηρχε κανενα νοημα να τους το αλλαξω. Αλλες γενιες, αλλη κουλτουρα. Και πραγματικα αυτες τις εκφρασεις επειδη προσωπικα ποτε κανεις δε με καταδυναστευσε τις βλεπω αναφορες, που χου, εγω ειμαι η κορη του Θωδωρη και ο Θοδωρης ειναι ο πατερας μου.
      Ευχαριστω για τις ευχες και λαχταρω κι εγω τη θαλασσα. Πολυ!

  9. March 1, 2010 4:41 am

    Δεσποινάκι μου ήταν τόσο συγκινητικό και τι ωραία που το έγραψες αυτό τον αποχαιρετισμό στον κύριο Κοραή και το όμορφο νησί του και είχε και καλό γονίδιο μακροζωίας, έζησε και τα είδε όλα .. αλλά τίποτε δεν είναι αρκετό σε αυτή τη ζωή και μας λείπουν οι δικοί μας άνθρωποι όσο μεγάλοι και να είναι. .. Τώρα για αυτό, το που ανήκουμε και τα ονόματα… εγώ έκανα κάτι πολύ ριζοσπαστικό και περισσότερο για εδώ στην Αγγλική κοινωνία που η γυναίκα ακόμα έχει το όνομα του συζύγου, έδωσα στα παιδιά μου ΚΑΙτο δικό μου όνομα . Νομίζω ότι έκανα μια καλή αρχή…. 😉 φιλιά μωρέ Δεσποινάκι και στον Ερρίκο που είναι τόσο συμπαθητικός φυσιoγνωμικά πάντα γιατί δεν τον ξέρω (λές και εχω δει εσένα …. 🙂 xxo

    • March 2, 2010 1:45 am

      Λοιπον καρδουλα τι ειναι αυτο που αρχισες; Σκεψου να σε μιμιθουν οι κορες σου.. τα παιδια τους θα εχουν τρια επιθετα, και για να χρησημιποιησω το φικτισιους νεημ σου, θα λεγονται babies Benett Foka Smith. Και τα παιδια τους θα εχουν τεσσερα επιθετα. Αντε ολο πρωτοτυπιες εισαι!!!! XXX 😛

      • March 2, 2010 4:48 am

        Ο σιδηρόδρομος είναι το καλλιτεχνικό μου (στα χαρτιά δεν έχει αλλάξει τίποτε) 😆

  10. margarita permalink
    March 1, 2010 4:55 am

    τωρα εγω τι να πω για κτητικες και ονοματα .. δεν νομιζω οτι εχουν ταλαιπωρηθει πολλοι οσο εγω με το ονομα μου.. και του ποιανου ειμαι…. να θυμηθω να γραψω κανενα κεφαλαιο στην τριλογια μου…. για τον παπου στα ειπα ολα… θυμαμαι ακομα τι γελια εκανε ο Ε. οταν του ειπα πως ψαχναμε το σπιτι στη Λ. και καποιος στο τελος αναφωνησε.. Πες κορη μου πως ψαχνεις το σπιτι του Κοραη!!!!

    • March 2, 2010 1:47 am

      Ναι την θυμαμαι την ιστορια. Εμεις ξερουμε ποιανου εισαι, αλλα δε λεμε!

  11. March 1, 2010 5:55 am

    Βάρυνε λίγο η ανάσα κι αυτός ο κόμπος στο λαιμό, άφησε γρέζι …
    Έτσι πρέπει να φεύγουν οι άνθρωποι… Με λόγια καλά στην πρύμη τους και τ’ αεράκι της ψυχή να φουσκώνει τα πανιά τους!
    Φιλιά
    Καλή θύμηση

    ” Εσύ κόρη μου ποιανού είσαι; ”
    Πολύ γλυκό ακούγεται και ας κρύβει κτήση στην αντωνυμία!
    Μήπως και το «κόρη μου» δε κρύβει;;
    Καλημέρα
    Καλό μήνα

    • March 2, 2010 1:55 am

      Ευχαριστω Γιωργη μου, ξερεις εδω και μερικους μηνες μονο για ταξιδια μιλαγε. Καλο μηνα και σε σενα.

  12. etsamadou permalink
    March 1, 2010 8:34 am

    Το κενό από την απουσία των αγαπημένων είναι μεγάλο. Είτε είχαν την προσωπικότητητα του δικού σου “Κοραή” και συμμετοχή στη ζωή, είτε όχι. Τα χρόνια δεν παίζουν λόγο. ΄Οσο χρονών και να είναι αυτοί που φεύγουν πονάει, πονάει πολύ. Εύχομαι να ζήσετε να τον θυμόσαστε και να έχετε την ευχή του όπως σίγουρα είχατε και την αγάπη του.

    • March 2, 2010 1:56 am

      Ξερεις εσυ Ελενη μου, ειναι προσφατη και η δικη σου απωλεια και μαλιστα πολυ μεγαλυτερη απο την δικη μου. Αλλα εχεις δικιο, ειναι η απουσια που μας ποναει ασχετα απο ηλικιες, Ευχαριστω για τις ευχες.

  13. March 1, 2010 9:08 am

    “Είναι τιμή να είσαι του Κοραή με τ όνομα!!”, θα συμπλήρωναν μετά το “ποιανού είσαι εσύ”!! Είμαι σίγουρη με αυτά που καταλαβαίνω και αισθάνεσαι για τον αγαπημένο πατέρα Κοραή απ τη Λαγκάδα.
    Σου στέλνω γλυκό φιλί καλή μου φίλη και ήσυχη να είναι η ψυχούλα του.

    • March 2, 2010 1:59 am

      Ευχαριστω Κατριν μου. Ξερεις κι εγω οταν απαντιουσα εται μου αρεσε, ηταν σα να ελεγα, ειμαι κι εγω δικια σας! Κι ας ημουν ..ξενη οπωε λεει η σταγονα.

  14. March 1, 2010 9:09 am

    τι όμορφο ξεπροβόδισμα… Να τον θυμάστε πάντα έτσι με τόση αγάπη..
    Το ξέρω καλά αυτό το “εσύ κόρη μου ποιανού είσαι”:):) μάλιστα σε μερικά χωριά αν είσαι απο διπλανό χωριό ή απο τη χώρα λένε.. ” ο τάδε πήρε ξένη” στην αρχή μου κακοφαινόταν.. ξένους εγώ θεωρούσα τους τουρίστες.. Αγγλους, Γάλλους, Ιταλούς.. τωρα το συνήθισα, το κατανόησα με κάνει και χαμογελάω..

    • March 2, 2010 2:06 am

      Ξενη λοιπον κι εγω αλλα απο αυτες που αγαπουν το νησι οσο δε φανταζεσαι. Ευχαριστω για τις ευχες σταγονιτσα μου.

  15. panathinaeos permalink
    March 1, 2010 9:55 am

    με το καλο κατευωδιο που εγραψες για τον “Κοραη”, τον εφερες κοντα μας, ειναι σα να μας μιλουσε καθως διαβαζε τις εφημεριδες του
    μαζι με τον “Κοραη” εφερες τις εικονες του νησιου, τις ομιλιες των κατοικων, και τις εκαμες στεφανι για να αναπαυθει η κεφαλη του γεροντα
    αυτη ειναι η ζωντανη μνημη, αυτος ειναι ο μιτος που ξετυλιγεται και παει μακρυα, πολυ πιο μακρυα απο εμας τους ιδιους, καλη μου Δεσποινα σε καλω σαν Αριαδνη σημερα, ξετυλιξε κι αλλο! κι αλλο!

    • March 2, 2010 2:24 am

      Αγαπητωτατε μου Παναθηναιε, ξερετε, σε στιγμες συναισθηματικης φορτισης δεν ειμαι σε θεση να ξετυλιξω παραπανω. Ισως αργοτερα. Εξ αλλου εγω προσωπικα δεν τον εχω πολυ απο κοντα ωστα να ειναι δικες μου αφηγησεις. Ειναι περιεργο το ποσο διαφορετικα λειτουργουμε ο καθενας απο μας κατω απο τετοιες συνθηκες.

  16. March 1, 2010 10:16 am

    kalimeres kai kalo minaaaa!!! =)

  17. orfia permalink
    March 1, 2010 11:16 am

    Σε εχω στο μυαλο μου αυτες τις μερες, ισως γιατι ηξερα οτι αλλου θαθελες νασουν..και αυτο το κανει πιο δυσκολο…Τι ομορφα κατευωδωσες…τον παππου σας Δεσποινα μου…Ας ειναι ελαφρυ το χωμα που τον σκεπασε και εσεις θα τον κρατατε ζωντανο στη σκεψη σας..!! Ξερω απο απωλειες….οποιας ηλικιας κι αν ειναι,… πονανε!!
    Σε φιλω

  18. March 1, 2010 11:52 am

    Η “ρίζα” μετράει στον άνθρωπο αγαπητή μου. Και δεν είναι τόσο το κτητικό που νομίζουμε ότι μας συνοδεύει… αλλά το από που ήρθαμε και εμείς σε τούτον τον κόσμο, που κάποια στιγμή θα αφήσουμε σε άλλους.
    Ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον αναγνώστη Κοραή, που έφυγε πλήρης ημερών και εμπειριών εξ’ όσων μπορώ να συμπεράνω.
    Να τον θυμάστε πάντα με αγάπη και βαθειά γνώση.

    • March 2, 2010 2:29 am

      Ευχαριστω Πηνελοπη. Πραγματικα πληρης ημερων και εμπειριων.

  19. elekat permalink
    March 1, 2010 1:25 pm

    Εφυγε πλήρης ημερών αλλά ακόμα κι αυτό δεν μετριάζει τη λύπη΄αυτών που μένουν…
    Ισα ίσα που όσο πιό πολλά χρόνια ζούμε τον άνθρωπό μας, τόσο περισσότερο συνηθίζουμε την παρουσία του και μας λείπει μετά…
    Να ζήσετε να τον θυμόσαστε Δεσποινάκι μου και σας εύχομαι να φτάσετε τα χρόνια του.

    • March 2, 2010 2:30 am

      Λενα μου, σωστα ολα αυτα που γραφεις και σ’ευχαριστω για τις ευχες σου.

  20. March 1, 2010 2:06 pm

    ἔτσι πού τά γράφεις, νομίζω πώς ὁ δικός σας παππούς θα γινόταν πολύ καλός φίλος μέ τόν δικό μου, πού μᾶς ἄφησε ἕνα χρόνο πρίν.
    νά τόν θυμᾶστε.
    πολύ ὄμορφη ἀνάρτηση.

    • March 2, 2010 2:34 am

      Ο παπους ο συνονοματος σου φανταζομαι Γαβριλακι. Ευχαριστω!

      • March 2, 2010 12:35 pm

        ἄ ὄχι!
        ἐννοοῦσα τόν ἄλλον, τόν μπαμπά τῆς Ἄννας.
        τόν ἔλεγαν Νῖκο.
        καί οἱ φωτογραφίες μέ παρέπεμψαν στό πατρικό του (καί πάλαι ποτε εξοχικό μας στή Σύμη)

  21. March 1, 2010 2:27 pm

    Να ζείε και να τον θυμόσαστε. Μου θύμισες και το χαμό του πεθερού μου, πάνε δυο χρόνια τώρα. Ευτυχώς έχουμε τους πίνακές του -ήταν ένας ευαίσθητος ζωγράφος- κι έτσι βλέπουμε ακόμη την ψυχή του και οσονούπω και η εγγονούλα του που τόσο λαχταρούσε και δεν πρόλαβε να δει.

    • March 2, 2010 2:36 am

      Ασε βρε Δωρακι, ο δικος μου ο μπαμπας εφυγε ενα χρονο μετα που γεννηθηκε η Δαφνη. Πανω στις χαρουλες και στις αγαπες. Παντως μου φαινεται τελειο που θα εχει πινακες του παπου της η μικρουλα σου!

  22. Ρούλα permalink
    March 1, 2010 3:04 pm

    Είμαι σίγουρη ότι θα σε καμάρωνε πολύ όταν ζούσε και με το δίκιο του!πολύ γλυκό και τρυφερό το τελευταίο αντίο!
    Όσο για το πού ανήκουμε, στη σημερινή εποχή είναι τελείως τυπικό το θέμα.Ο αγαπημένος μου σύζυγος αρέσκεται μεταξύ αστείου και σοβαρού να συστήνεται ως ο Γ. της Ρούλας και μάλιστα σε μια κοινωνία που δεν χαρακτηρίζεται από την προοδευτικότητά της.
    φιλάκια και καλό μήνα!

    • March 2, 2010 2:49 am

      Καλο μηνα και σε σενα Ρουλα του Γ, ουπς! αναποδα τα ειπα! Ο παπους καμαρωνε γενικα. Και με αγαπουσε παρα πολυ αυτο το ξερω.

  23. March 1, 2010 8:26 pm

    Πάλι μ’ έκανες να κλάψω Δεσποινάκι…καλό του ταξίδι…

    • March 2, 2010 2:56 am

      Ελα γοργονιτσα μου, δενηθελα να σε κανω να κλαψεις, εισαι κι εσυ ευαισθητο κοριτσακι.

  24. March 1, 2010 11:26 pm

    Λυπήθηκα για την απώλεια του Κοραή.
    Πέρνα όποτε μπορέσεις από το μπλογκ μου.
    Σκέφτηκα να σού αφιερώσω λίγες εικόνες από τα σπάρτα που πεθύμησες, για να απαλύνω λίγο τη θλίψη σου
    Φιλικά,
    Ιρλανδός

    • March 2, 2010 3:03 am

      Ιρλανδε μου, δεν εχω λογια. Θα πω κι εδω αυτο που σου εγραψα. Κατι τετοια κανουν ολη αυτη την εμπειρεια του μπλογκινγκ πιο ανθρωπινη και να αξιζει τον κοπο. Εισαι πολυ γλυκο παιδι! Σ’ευχαριστω πολυ πολυ!

      • March 2, 2010 9:20 am

        Να σου πω κι εγώ, Δεσποινάκι μου, πως, προχθές που οδηγούσα για Χανιά, στον δρόμο έβλεπα τα ανθισμένα κιόλας σπάρτα και σκέφτηκα να βγάλω φωτογραφίες για σένα, αλλά με την οδήγηση με μεγάλη ταχύτητα η φωτογράφηση απέτυχε.
        Φιλιά πολλά και ευχές

  25. March 2, 2010 7:48 pm

    Ακόμη και στον αποχωρισμό είσαι γενναία ψυχή Δέσποινα!
    Να τον θυμάστε και να’χετε κουράγιο, αυτές τις δύσκολες στιγμές.

    • March 3, 2010 12:13 am

      Ευχαριστω Μαριζακι μου. Ομως δεν ειμαι και πολυ γενναια, ωρες ωρες λιωμα γινομαι.

  26. March 3, 2010 6:15 am

    Πολύ λυπάμαι Δέσποινα…Τουλάχιστον έζησε μια μεγάλη ζωή, αγάπησε και αγαπήθηκε…αυτό έχει σημασία…
    καλημέρες…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: