Skip to content

μια βραδυα στην Αχαρνων, Θεε μου πως πονω!

April 3, 2010

Οσο θυμαμαι τον εαυτο μου παιδακι, τις Μεγαλες Παρασκευες φευγαμε απο την πολη για να ακολουθησουμε τον Επιταφιο σε καποιο μοναστηρι στην Αττικη η πιο περα, οσο μας επαιρνε για μια ημερησια εκδρομη.  Θυμαμαι με νοσταλγια, δυο περιφορες, η μια στην Πεντελη και η αλλη σε ενα μοναστηρι στα Μεσογεια. Εκει που στον ανοιξιατικο ουρανο, τα αστρα ηταν πιο λαμπερα απο τα αστρα της πολης, εκει που οπως ελυωνε το κιτρινο κερι, μοσχοβολαγε ο τοπος.  Εκει που εμαθα απο μικρο παιδακι να ακουω και να νοιωθω τους υμνους της ταφης.  Εκει που η λατρεια αποκτουσε νοημα γιατι παρεπεμπε στην κατανοηση του ανθρωπινου πονου.  Και σε μια αδιορατη προσμονη. Θα αναστηθει και θα χαρει η πλαση ολη!

Δεν ειμαστε ιδιεταιρα θρησκευομενοι στην οικογενεια.  Δεν πηγαιναμε στην εκκλησια ουτε τα Χριστουγεννα.  Ομως την Μεγαλη Παρασκευη και το Μεγαλο Σαββατο ειμασταν παντα εκει, κοντα στη γλυκεια Ανοιξη,  στο γλυκητατο Εαρ.  Μα υπαρχει πιο ομορφη κουβεντα απο αυτη, απο μια μανα σε ενα παιδι;  Γλυκυ μου Εαρ! Που εδυ σου το καλλος;

Μεγαλη Παρασκευη 2010, πολλα χρονια μετα.  Βρισκομαι στην εξοχη.  Σε ενα νησακι στη μεση του Chesapeake Bay.  Δεν εχει καμια εκκλησια εδω κοντα, δεν θα ακουσω τους αγαπημενους μου υμνους.  Εχει ομως ξαστερια, τοση ξαστερια που σχεδον αισθανομαι την κατανυξη της ημερας.  Εφερα δυο κιτρινα κερια μαζι μου σαν το μονο αντικειμενο που θα με φερει νοερα πισω στα Μεσογεια.

Το μυαλο μου εχει κολλησει σ’ αυτο το μικρο παιδι που εχασε τη ζωη του πριν λιγες μερες στην Αθηνα.  Γλυκυ Εαρ της ταλαιπωρης μανας του, που εδυσε για παντα. Και δε θα αναστηθει την Κυριακη. Γυρω γυρω ενας χορος Ποντιων Πιλατων.  Τι εγινε, τι παθαμε;  Γιορταζουμε μια Ανασταση και ταυτοχρονα  βαζουμε την ανθρωπινη ζωη στην ιδια κατηγορια με τα σκουπιδια; Την επικαλουμαστε μονο για να ενισχυσουμε τα πολιτκα και εθνικιστικα μας κολληματα;  Καποτε διαβασα μια στατιστικη οτι εμεις οι Ελληνες εχουμε περισσοτερη ανθρωπια απο ολους τους αλλους λαους.  Και το πιστευω απολυτα.  Και ντρεπομαι που μερικοι το διαψευδουν στη συνειδηση των αλλων λαων, γιατι η δολοφονια ενος παιδιου μαυριζει ολη την ανθρωπια της Ελληνικης φυσης.

Κλαιμε, νηστευουμε και οδυρομαστε μια βδομαδα ολοκληρη για ενα μακρυνο Γολγοθα, οταν εκατομμυρια ανθρωποι σημερα βασανιζονται χειροτερα.  Και το χειροτερο ειναι οτι γι αυτους δεν υπαρχει Ανασταση αυριο.

Ω Γλυκυ μου Εαρ, το καλλος σου εδυσε στα δεκαπεντε σου, σε ενα πεζοδρομιο στην πολη που την τραγουδαμε σαν χαρα της γης. Βομβα η ρομφαια. Πατερα ταλαιπωρε, κηδευσον το σωμα.  Κλαιει και θρηνει σε, και η δικια σου μανα.

Αυτα σκεφτομαι Μεγαλη Παρασκευη βραδυ σε ενα νησακι στη μεση του Chesapeake bay, με δυο κιτρινα κερια που αναψα στη μνημη ενος παιδιου που χαθηκε, και της παραδομενης μας ψυχης.  Που εδυ μας το καλος?

Σας φιλω γλυκα.

Σημειωση: Πριν ενα χρονο ακριβως εγραφα για τον Καντιρ, εναν Αφγανο μεταναστη

19 Comments leave one →
  1. April 3, 2010 6:00 am

    Αγαπητή μου Δέσποινα
    ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

    Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει. Τόσο τραγικό τόσο έξω από κάθε λογική.
    Έχουν πάρει φόρα μερικά ανεγκέφαλα άτομα και βάζουν συνέχεια βόμβες που φοβάμαι για την συνέχεια….

    • April 4, 2010 11:00 pm

      Χριστος Ανεστη Σοφακι και ελπιζω να διορθωθουν τα πραγματα. Ολες οι ανθρωπινες συμπεριφορες εχουν εξαρσεις και μετα υποχωρουν. Το θεμα ειναι ποιος θα την πληρωσει.

  2. April 3, 2010 7:05 am

    Φιλενάδα μου, δυστυχώς ζούμε δύσκολους καιρούς.. Σκληρούς και επικίνδυνους… Παρόλα αυτά η ανάσταση έρχεται πάντα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο… Φιλιά πολλά και σε σένα και στο αγόρι σου και να είστε όλοι γεροί, τυχεροί και ευτυχισμένοι…:-)

    • April 4, 2010 11:01 pm

      Ευουλα ανταποδιδω τις ευχες. Εχουν οι καιροι γυρισματα, ελπιζουμε για καλυτερα.

  3. Ρούλα permalink
    April 3, 2010 7:08 am

    Αγαπημένη μου Δέσποινα
    η δολοφονία ενός μικρού παιδιού έφερε στην επιφάνεια πολλά θέματα,με κυριότερο τα τυφλά χτυπήματα της τρομοκρατίας,την έλλειψη της σοβαρής μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης αλλά και της παγκόσμιας κοινότητας.Μετανάστες από το Αφγανιστάν,Ιράκ,Πακιστάν θύματα ως επί το πλείστον της “προληπτικής” αμυντικής πολιτικής των ισχυρών της γης,με πέρασμα την Τουρκία που τους πετάει σαν σκουπίδια στο Αιγαίο,έρχονται με όνειρα,προσδοκίες όπως οι δικοί μας πρόγονοι από τη Μικρά Ασία.
    Θα μπορούσε η βόμβα να στερήσει τη ζωή του καθενός μας,ήταν σε δημόσιο κτίριο,μόνο που ο καθένας δεν θα έψαχνε το σάκκο για να βρει κάτι για να απαλύνει την πείνα του ή την καθημερινότητά του.Μόνο ένα παιδί που του στέρησαν το δικαίωμα στο όνειρο.
    Οι κάθε είδους τρομοκράτες το θεωρούν παράπλευρη απώλεια,βλέπε πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία,Ιράκ,Αφγανιστάν,τρομοκρατικά χτυπήματα της δεκαεπτά νοέμβρη και τόσα άλλα.
    Θα αναφέρω δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα που είναι και δείγματα της συμπεριφοράς της περιοχής μου.
    Κυρία με χρόνια πάθηση διέκοψε τη θεραπεία της για να συνοδεύει μετανάστρια με καρκίνο σε ειδικό κέντρο θεραπείας και για να συμπαρασταθεί στα μικρά παιδιά της.Να σημειώσω ότι η Κυρία είναι αγρότισσα με χαμηλό εισόδημα.
    Συνοριοφύλακες αλλά και το νοσηλευτικό προσωπικό “υιοθέτησαν” 2 μετανάστες,ο ένας από το Μπαγκλαντές και ο άλλος από τη Σρι Λάγκα για περισσότερο από ένα χρόνο,όταν η κοινότητα των χωρών τους στην Αθήνα που υποτίθεται τους βοηθά, απέφευγε συστηματικά.
    Πολύ φοβάμαι βέβαια ότι όσο θα αυξάνεται η εισαγόμενη εγκληματικότητα από τη γειτονική Βουλγαρία και άλλες χώρες και με την έλλειψη της σοβαρής πολιτικής,το κλίμα δύσκολα θα διατηρηθεί.Οι κάθε είδους βόμβες θα αφαιρούν ζωές,θα φέρνουν χειμώνες και θα μαυρίζουν ψυχές ανθρώπων από ανείπωτο πόνο.και όσο βλέπω τον αγώνα που δίνεται καθημερινά για να διατηρηθεί μια ζωή τόσο η κατάσταση γίνεται παράλογη.
    Αυτή η μάνα θα ζει με τον πόνο της,το δικό της Γολγοθά,το κοριτσάκι της από ότι φαίνεται έχασε την όραση και μακάρι να γαληνέψει η ψυχή της.Μόνο μια μάνα που έχασε το παιδί της μπορεί να νιώσει τον πόνο της.
    Καλή Ανάσταση σε όλους μας!

    • April 4, 2010 11:03 pm

      Ρουλα διαβασα με προσοχη ολα αυτα που γραφεις και καλυπτεις μια μεγαλη γκαμα θεματων σχετικων. Ομως συγκινουμαι με τις μεμονωμενες περιπτωσεις ανθρωπιας που αναφερεις. Ευχομαι αυτοι τουλαχιστο να επηρρεαζουν αναλογα τους γυρω τους. Χριστος Ανεστη.

  4. April 3, 2010 8:24 am

    Το «Ω γλυκύ μου έαρ» της Αφγανής μάνας, στο 15χρονο αγόρι της, με συγκλονίζει, που άφησε όχι το πνεύμα αλλά το μικρό κορμί του κομμάτια, πριν προλάβει να αναφωνήσει L«άφες αυτοίς»…

    Ένας μικρός «Εσταυρωμένος» κι αυτός, από τα καραβάνια της απελπισίας που παίρνουν αγκομαχώντας τους δρόμους του κόσμου, που δίχως χαρτιά και δουλειά, σέρνονται στα πεζοδρόμια και στις πλατείες της «ευημερίας» και ξεγελάνε την πείνα τους με τα σκουπίδια της…

    Νυν και αεί, τώρα κι όσο κρατήσει το λαδάκι μας και τα δυο κίτρινα κεράκια που άναψαν «σ’ ένα νησάκι στη μέση του Chesapeake bay», στη μνήμη ενός μικρού 15χρονου Αφγανού…

    • April 4, 2010 11:09 pm

      Ομορφα τα γραφεις Στρατο με την εθαισθησια που σε διακρινει. Με συγκινει κι εμενα και με προβληματιζει το θεμα αυτο οπως και ολους μας, οχι μονο στην Ελλαδα αλλα σε ολο τον κοσμο. Νομιζω οτι μονο οταν νοιωσεις κατι τετοιο μπορεις να αποβαλεις φοβιες και εγωϊσμους και να γινεις πιο ανθρωπος. Χριστος Ανεστη σε σενα και την οικογενεια σου . Φιλια.

  5. April 3, 2010 9:45 am

    Είμαστε ένας αντιφατικός λαός. Συγκινούμαστε για το δράμα τους και βοηθάμε τους Αϊτιανούς, που είναι στην άλλη άκρη, αλλά συχνά αδιαφορούμε πλήρως για το δράμα της διπλανής πόρτας! Ιδιαίτερα στον δημόσιο τομέα, οι άνθρωποι εκδηλώνουν μιά τεραστίου μεγέθους αναλγησία για την ανθρώπινη δυστυχία, για τον πόνο, την αρρώστια, το κάθε είδους βάσανο του ανθρώπου, που μπορεί να είναι από την απλή γραφειοκρατική ταλαιπωρία μέχρι τον θάνατο. ‘Οσοι ζούμε σ’ αυτόν τον …ευλογοκαταραμένο τόπο έχουμε βιώσει πολλές φορές τον σαδισμό των δημοσίων “υπηρετών” μας!

    • April 4, 2010 11:15 pm

      Καλο μου ηλιοτυπον, δεν ξερω αν ο δημοσιος τομεας εχει ιδιεταιρη αναλγησια, ομως με κοινους πολιτες που εχβ μιλησει, βλεπω πολλες φορες την αδιαφορια η και την δυσανασχετιση. Μεχρις ενος σημειου την δικαιολογω με την εννοια του οτι, εδω υποφερουμε εμεις κι εχουμε προβληματα, θα ασχολουμαστε με αλλα; Ομως απο την αδιαφορια μεχρι την δολοφονια ειναι μεγαλη η διαφορα. Και μου φαινεται πολυ απολυτο να κατακρινω τον δημοσιο τομεα γενικα, σαν προσωπο. Θελω να πιστευω οτι παρ’ολη την στατιστικη εικονα που βλεπουμε, δεν ειναι ολα τα κυτταρα του οργανισμου χαλασμενα. Βεβαια ειμαι το τελευταιο ατομο που μπορει να μιλαει γι αυτο αφου δεν ειναι η καθημερινοτητα μου, αλλα ξερω και καλους δημοσιους υπαλληλους.

  6. April 3, 2010 1:08 pm

    Αγαπημένη μου,
    Να περνάς υπέροχα και αν αναπολείς τις ωραίες πλούσιες στιγμές της πατρίδας. Οσο για την υποκρισία των κοινωνιών, αυτή δεν θα πάψει να υφίσταται. Κι εμείς χρειαζόμαστε την αναπαράσταση του Πάθους και της Ανάστασης κάθε χρόνο για την προσωπική μας κάθαρση.
    Φιλί σούπερ ανοιξιάτικο εκεί στα νερά του ξένου νησιού σου.

    • April 4, 2010 11:16 pm

      Ευχαριστω Καναδεζα μου. Περασα ομορφα, αλλα αυτο το Πασχαλινο δε το εζησα φετος. Ομως ηρεμησα και ξεκουραστηκα.

  7. April 3, 2010 2:09 pm

    Υπεροχο ποστ γεματο απο μια ενοχικη συγκινηση,αλλα και τη γλυκα της μανας.Να εισαι καλα οσο μακρια κι αν εισαι.Αποψε εγω που ζω εδω στα Μεσογεια θα αναψω ενα λευκο κερι αναστασιμο για σενα.Και θα ειναι η φλογα του οσο χρειαζεται δυνατη για να την ξεχωρισεις απο μακρια.
    Καλη Ανασταση!

    • April 4, 2010 11:20 pm

      Ενοχικη συγκινηση, ναι μπορει δεν το σκεφτηκα, μ’αρεσει που διαβασες το κειμενο και με ψυχολογησες. Ναι δε μου αρεσε που εγινε αυτο στην πολη μου Γιαννα. Δε θα μου αρεσε οπου και να γινοταν, αλλα με πειραζει που βγαινει ο Ελληνας εστω και για λιγο, κακος. Με ενοιαξε που ηταν παιδι, ναι.
      Κι εσυ με συγκινεις με αυτο που εγραψες. Εισαι σπουδαιο κοριτσι με ομορφα αισθηματα και σ’ευχαριστω παρα πολυ. Χριστος Ανεστη Γιαννα μου.

  8. April 3, 2010 2:13 pm

    Αγαπημενοι μου συνμπλογκερς, φιλοι και αγαπημενοι. Υποσχομαι οτι θα απαντησω σε ολα τα σχολια αργα το βραδυ η οταν επιστρεψω στη βαση μου. Προς το παρον, δε θελω να χασω ουτε ενα λεπτο απο ενα τεραστιο ηλιο που κανει τα νερα του κολπου του Τσεσαπηκ να παιχνιδιζουν ασημενια. Ειναι μερικες μερες ηρεμιας και καθαρσης του μυαλου. Ευχαριστω που ηρθατε ως εδω και ευχομαι Καλη Ανασταση. Αυτο που εγραψε η Ιουτινη μου αρεσε πολυ οτι χρειαζομαστε αυτη τη διαδικασια για προσωπικη καθαρση. Κι οταν εμεις σκεφτομαστε και πραττουμε πιο καθαρα, αναπτερνεται η ελπιδα. Φιλια στον καθενα ξεχωριστα.

  9. April 3, 2010 2:57 pm

    καλή Ανάσταση δεσποινάκι…

    το φως από τα κεράκια που άναψες σε κάποια απόμερη
    γωνιά της γης, έχει φτάσει κιόλας στον ουρανό,
    κοντά στην ψυχή του μικρού Αφγανού…

    δυστυχώς, έχει πολλές ασχήμιες η ζωή…

    • April 4, 2010 11:22 pm

      Χριστος Ανεστη Ναταλακι. Μακαρι αυτα που καναμε να ειχαν μεγαλυτερη σημασια απο το να απαλυνουν μονο το δικο μας πονο, παραπονο, μακαρι. Φυσικα εχει πολλες ασχημιες η ζωη, μερικες ομως μας αγγιζουν περισσοτερο. Φιλια!

  10. Lonely permalink
    April 3, 2010 4:13 pm

    Xronia Polla kai apo emena sta patria kali mou Despina🙂 na kratiso mono oti esto kai etsi xanontas mia zoi enos paidiou kapoioi apo emas katalabainoume osa xanontai stin kathimerinotita theorontas ta dedomena…kalitera bebaia na erthei i gnosi kapoia stigmi xoris to pathima…

    kali ksekourasi🙂

    • April 4, 2010 11:23 pm

      Χριστος Ανεστη Λονλινακι και να περνας ομορφα με την οικογενεια σου. Καλη ξεκουραση και σε σενα. Φιλια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: