Skip to content

πεντε κουβεντες εκ του ασφαλους

May 6, 2010

Ανοιγω λιγο ενα παραθυρο στο ασπρο για να μπει καθαρος αερας.  Ποσο μα ποσο μας χρειαζεται. Ερχομαι να γραψω πεντε κουβεντες που δεν εχω την δυνατοτητα να τις χωρεσω ολες στο φεησμπουκ.  Βλεπω τον τιτλο που διαλεξα και χαμογελαω πικρα.  Ο λογος που με εφερε εδω παλι για λιγο ειναι η κραυγη που ακουσα απο τρια διαφορετικα ατομα στο φεησμπουκ.  Και τα τρια ανηκουν στην δημιουργικη ηλικια μεταξυ τριαντα και σαραντα χρονων.  Εκει που η καριερα απογειωνεται, εκει που τα ονειρα αρχιζουν να μορφοποιουνται, εκει που η πειρα και η παραγωγικοτητα βρισκεται στο απογειο της. Εκει που αν θελεις η ωριμοτητα, συναντα την δημιουργικοτητα και μαζι κανουν θαυματα.  Θαυματα που ομως  δεν θελεις να κρατησουν για τρεις μερες.

Αυτοι οι ανθρωποι, ο καθενας με διαφορετικο τροπο ψαχνουν τροπο να φυγουν απο τον τοπο τους.  Και οι τρεις εχουν δουλεια, και οι τρεις ειναι πανεξυπνοι, μορφωμενοι και εφοδιασμενοι με οτι καλυτερο.  Οτι καλυτερο, εκτος  απο τις προοπτικες για καταλληλες περιβαλλουσες συνθηκες για να αξιοποιησουν αυτα τα εφοδια.   Οι τρεις φιλοι πνιγονται σε καπνους,  πεφτουν πανω σε τοιχους, σκονταφτουν σε εμποδια βλακειας, και οι μωλωπες πονανε.  Διπλα η βαλιτσα ανοιχτη, για ποσο ακομα θα χασκει;  Για ποσο ακομα θα παιζει η ζυγαρια πανω κατω μεχρι να μπει το τελευταιο βαριδι που θα την σταθεροποιησει οριστικα;

Ολα αυτα δεν γινονται “ελαφρά τη καρδία” ,  ουτε αβασανιστα.  Κι ενω οι τρεις φιλοι δεν γνωριζονται μεταξυ τους,  εγω η κοινη φιλη,  ακουω ενα κοινο παραπονο,  συναισθανομαι ενα κοινο φοβο,  και διακρινω την απελπισια για το μελλον.  Σχεδον κλαιω μαζι τους.

Δε θελω να γραψω τιποτε αλλο σημερα, ουτε για τις χθεσινες δολοφονιες, ουτε για τον σημερινο θρηνο.  Γιατι ακομα δε ξερω γιατι θα ηθελα να θρηνησω περισσοτερο.  Γι αυτα που εγιναν, η γι αυτα που θα γινουν;  Γι αυτα που χαθηκαν,  για οτι γκρεμιζεται και δε ξαναχτιζεται;   Για χειροπιαστα προβληματα, η για ιδεες αϋλες;

Εγραφα τις προαλλες, οτι απο μακρυα και εκ του ασφαλους τα βλεπεις τα πραγματα πιο αντικειμενικα.  Η καρδια ομως και το μυαλο, τις ωρες που γραφονται μαυρες ιστοριες σε μαυρα φοντα,  ειναι εκει και χτυπανε σε ρυθμους που απορυθμιζουν καθε εγκεφαλικη λειτουργια.

Εκ του ασφαλους και μη οντας τοσο νεα οσο οι τρεις φιλοι, δε θελω να απογυμνωθει ο τοπος μου απο τη νιοτη και τα ταλεντα της.   Σαν ανθρωπος που ακολουθησε το ονειρο του και δε το μετανοιωσε,  κι ας μη το κυνηγουσαν φαντασματα,  τους καταλαβαινω απολυτα.

Εκ του ασφαλους, που ποτε δε ξερεις ποτε θα γινει ανασφαλες.

Σας φιλω γλυκα και θα τα ξαναπουμε καποια στιγμη.

Advertisements
37 Comments leave one →
  1. May 6, 2010 11:25 am

    1. marese i photo sou sto FB nomizo oti deixnei mia nota anasas kai elpidas… 😉
    2.exo alli apopsi gia to ti prepei na ginei…alla simfono oti kaneis den prepei na paei pouthena…kai as min ta ksero oute ego ta 3 auta paidia.

    😀

    • May 16, 2010 12:55 pm

      Ευχαριστω Λονλινακι. Ειλικρινα δε ξερω αυτη τη στιγμη (αρκετες μερες μετα) τι ειναι σωστο και τι οχι.

  2. May 6, 2010 11:34 am

    …..

  3. May 6, 2010 11:38 am

    Δεν υπάρχει τίποτα το “ασφαλές” Δέσποινα μου, οπότε μην ανησυχείς :)…

    Όταν το καταλάβουμε αυτό, τότε μόνο θα καταφέρουμε να γίνουμε άνθρωποι και να συμπεριφερόμαστε ως τέτοιοι, διότι όσο μας κυνηγάει το φάντασμα της ασφάλειας και της “μονιμότητας” θα πέφτουμε σε λάθη, προσπαθώντας να γραπωθούμε από όπου βρούμε και σε ότι μας τάζουν για να μην … χάσουμε. Και θα αφήνουμε αυτούς που δεν πρέπει, να ορίζουν την ζωή μας εκ του δικού τους … ασφαλούς,

  4. May 6, 2010 11:41 am

    den kserw giati me 8umh8hkate kai oi dyo sas shmera stis anarthseis sas.
    o filos kai synadelfos blogger Marinos (pou se diavazei apo th Leykwsia anellipws) egrapse kati pou symblhrwnei me to diko tou tropo ta grafomena sou – kai tanapalin-
    http://marinoskleanthous.blogspot.com/2010/05/5.html

    • May 16, 2010 12:56 pm

      Αμεσως τσιμπησες εσυ. Τι να σου πω τωρα, σ’ αγαπαμε οι φιλοι σου.

  5. May 6, 2010 11:41 am

    Οπότε, πες στους φίλους σου απλά να ακολουθήσουν το όνειρο τους … όπως έκανες εσύ, διότι τι το πιο “επίφοβο” από το να αφήσεις την πατρίδα σου;

    • May 16, 2010 12:58 pm

      Καλως το Λιλακο μου. Δε θα πω τιποτα. Αυτες ειναι τεραστιες αποφασεις και πρεπει να τις παιρνει κανεις χωρις να του πιπιλανε το μυαλο αλλοι. Φιλακια.

  6. May 6, 2010 1:19 pm

    Ίσως αν απογυμνωθεί η χώρα μας από τα ταλέντα της, να πιάσει πραγματικά πάτο ώστε να δώσει κλωτσιά για να ξανα-ανέβει…Πρόσθεσε άλλους 2 στους 3, ήδη ψάχνουμε οικογενειακώς δουλειές εκτός Ελλάδας.

  7. melissoula permalink
    May 6, 2010 2:40 pm

    εκ του ασφαλούς κι εγώ, που μέχρι πριν λίγο καιρό ήλπιζα ότι θα επιστρέψω σύντομα σε όλα αυτά που άφησα 3 χρόνια πριν.
    σήμερα αναρωτιέμαι, να επιστρέψω που και κάτω από ποιες συνθήκες;
    ακούω κι εγώ φίλους και γνωστούς που ψάχνουν να φύγουν και δεν μπορώ να τους πω πια, ‘άντε καλέ στην Ελλάδα είναι καλύτερα’ 😦

    • May 16, 2010 12:59 pm

      Σκεψεις που αλλαζουν απο τη μια στιγμη στην αλλη, τοσο μετεωροι ειμαστε. Φιλακια.

  8. May 6, 2010 4:26 pm

    Δεν ξέρω τι να κάνω… να σωπάσω;

    Ούτε μια καλη-μέρα δεν μου βγαίνει.

    Όχι δεν μπορώ να το πιστέψω…

    • May 16, 2010 1:00 pm

      Δυστυχως πρεπει να τα πιστεψουμε αλλοιως δε παμε πουθενα.

  9. zwaki permalink
    May 6, 2010 5:35 pm

    Δεν υπάρχει καμια ελπίδα. Ειμαστε ένας λαός απαιδευτος, απολιτιστος και χωρίς προοπτικές. Η φυγή είναι μια λύση. Πουθενά χειρότερα από εδώ.

    • May 16, 2010 1:02 pm

      Ενας επαναπροσδιορισμος προτεραιοτητων και αξιων ισως να μας εσωζε ζωακι

  10. Marthaki permalink
    May 6, 2010 6:58 pm

    Αγαπημενη μου Δεσποιναριο,
    Βρησκωμαι στη Ελλαδα. Παρα πολυ δυσκολες στιγμες……..

    • May 16, 2010 1:04 pm

      Μαρθα, θα ηθελα να ακουσω κι απο σενα τη γνωμη σου. Ελπιζω η παρουσια αγαπημενων προσωπων να τα κανει πιο γλυκα λιγο.

  11. margarita permalink
    May 6, 2010 8:08 pm

    δεν ξερω τι θα εκανα εγω πια τωρα.. εκ του ασφαλους και απο μακρυα λοιπον κι εγω , νομιζω οτι θελει “κοτσια ” η αποφαση μενω τωρα στην ελλαδα και προσφερω… ξερω πολλους που μεινανε η και γυρισανε , φιλους παληους συμμαθητες μου… .. μετανοιωσαν πολλοι , μαραζωσαν καποιοι αλλοι… ο καθενας παιρνει τις αποφασεις του..και τις ζει.

    • May 16, 2010 1:05 pm

      Σωστα, απλα, ξεκαθαρα και σταρατα, οπως μονο η Μαργαριτα τα λεει.

  12. orfia permalink
    May 6, 2010 8:17 pm

    …Τα παιδια μας παντως φευγουν…και αυτα τα θεωρουμε “τυχερα”….!!!!
    Μια μανα που τα εχει μακρια της και που δεν τολμα να παραπονεθει..να γυρισουν…!!

    • May 16, 2010 1:06 pm

      Καλη τους σταδιοδρομια/ τυχη οπου κι αν βρισκονται.

  13. May 6, 2010 9:32 pm

    Η χώρα επιασε πάτο Δέσποινα εδω και πολυ καιρό.Απλά τώρα αρχισε ο κόσμος να ανιχνεύει οτι αυτός ο πάτος δεν εχει τελειωμό κι ούτε θάχει….του χρόνου τέτοια εποχή και να το θυμάσαι η Ελλάδα θάναι ερημωμένη απ τα νιάτα που ειναι ο,τι καλύτερο εχει ενας τόπος.
    Δυστυχώς ειναι η αλήθεια,πικρή ξεπικρή ειναι όμως η αλήθεια.

    • May 16, 2010 1:07 pm

      Ευχομαι να μην ειναι ετσι Νατασσα, ευχομαι να το παλεψουν.

  14. elli permalink
    May 7, 2010 9:48 am

    Είχα γράψει σε παλαιότερο post ότι το σκέφτομαι σοβαρά τα φύγω από την Ελλάδα ξανά και έχω την δυνατότητα να το κάνω και αύριο το πρωι, αλλά… νοιώθω ότι αν το κάνω είναι σαν να εγκαταλείπω το πλοίο που βυθίζεται μαζί με τα ποντίκια, και από την άλλη έχω ένα μικρό παιδί, για το οποίο φοβάμαι και θέλω ένα ασφαλές περιβάλλον για να μεγαλώσει. Κλαίω για τα χάλια μας.

    • May 16, 2010 1:08 pm

      Κουραγιο Ελλη, δεν ειναι ροδινα τα πραγματα και εξω.

  15. May 7, 2010 10:36 am

    Καλημερα απο την μακρυνη ” πρωτευουσα ” . Ευχαριστω που κανατε μια σταση εδω και αφησατε δυο λογακια. Σας διαβασα και αφιυγκραζομαι. Αδυνατω να γραψω απαντησεις και θελω να με πιστεψετε. Για να διαμορφωσει καποιος γνωμη για μια κατασταση και να προσπαθησει να αναλυσει γεγονοτα, πρεπει να υπαρχουν δεδομενα και εδω αυτη τη στιγμη, σημερα δεν εχω – δεν εχουμε δεδομενα. Καθε τοσο και λιγακι, μια αξια, ηθικη η υλικη, εξαφανιζεται. Μπορει να ειναι λιγο σκληρο αυτο που θα γραψω, αλλα οσο πιο γρηγορα σταματησει αυτο το ιντερνετικο ” μοιρολοϊ ” που βλεπω αυτες τις μερες, και μπει το μαχαιρι στο κοκκαλο, τοσο πιο πολλες ελπιδες εχουμε να δουμε φως στην ακρη του τεραστιου τουννελ.

  16. May 7, 2010 10:48 pm

    Αγαπητο μου Δεσποιναριον…

    Σκεπτικο σε βλεπω..
    Υπαρχει βεβαια εδω η ….ΥΠΕΡΒΟΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.
    Υπαρχει ομως και μια διαδικασια ΚΑΘΑΡΤΙΚΗ,που αρχιζει με μια ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ, ΤΩΝ ΑΔΙΕΞΟΔΩΝ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ,που πραγματικα θα θεσει σε κινηση..τη ΦΥΓΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ (οπως σε προσφατη αναρτηση και στο blogaki μου αναφερω).
    ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ….ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ (ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Σ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ).

    ΚΑΛΟ Σ.Κ.

    • May 8, 2010 12:26 am

      Γιατρε μου τα σεβη μου! Περιμενω να δω εξελιξεις, ελπιζω να μην απογυμνωθει η Ελλαδα απο τα νιατα της. Καλο Σ/Κ και σε σενα. Προσεχε!

  17. May 9, 2010 8:44 pm

    Δεσποινάκι μου με τόσα που γίνονται και σκέφτομαι δεν είμαι σίγουρη προς τα πού είναι το σωστό. Πέρα απ το γενικότερο κλίμα που επικρατεί της ανασφάλειας του τώρα αλλά και του αύριο, λέω και προσεύχομαι να είναι τυχερά τα παιδιά μου και όλα του κόσμου.

    Σε φιλώ φιλεναδίτσα μου και σου στέλνω αγκαλιά

    • May 16, 2010 1:10 pm

      Οσα πιο πολλα ξερουμε, τοσο πιο δυσκολες γινονται οι αποφασεις μας. Κι αυτο γιατι οπως ειπα και παραπανω, τιποτα δεν ειναι ροδινο.

  18. May 10, 2010 7:10 pm

    αυτή τη στιγμη δεν υπάρχει προοπτική για κανεναν σχεδόν…
    πρέπει να έχουμε όλοι ψυχραιμία

    απογοήτευση όχι τώρα

    υγ πάντως ο προβληματισμός σου δείχνει έναν άνθρωπο
    εξαιρετικά ευαίσθητο που νοιάζεται για την πατρίδα του

    φιλιά

    • May 16, 2010 1:12 pm

      Ψυχραιμια και δραση χρειαζεται σωστα. Φυσικα και νοιαζομαι, αυτο νομιζω το εχω εκφρασει πολλες φορες. Φιλια Ναταλακι.

  19. May 11, 2010 7:30 am

    ας φυγουνε οποιοι το θελουν και μπορουν να το αντεξουν – μη ξεχναμε οτι καποιοι απο αυτους καποια στιγμη θα επιστρεψουν, καποιοι απο μακρια θα βοηθανε, κανεις παντως δεν θα ειναι αδιαφορος. η Ελλαδα εξαγει ανθρωπους και εισαγει γνωσεις και αγαθα. παντα ετσι αυτο δεν ηταν?

    • May 16, 2010 1:13 pm

      Παντα ετσι ηταν, απλα το ειπες με λογια που δεν τα ειχα σκεφτει ποτε. Δεν ειναι ευκολο για τοον καθενα να τα μαζεψει και να φυγει παντως.

  20. May 14, 2010 4:54 am

    ‘Οπως έχω γράψει πολλές φορές στο δικό μου το κιτάπι, είμαστε αυτοκτονικός λαός, πλέον. ‘Ολα όσα κάνουμε προς αυτή την κατεύθυνση δείχουν. Και δεν είναι μόνο αυτοί οι 300 που μας αντιπροσωπεύουν με τις λαμογιές τους (δεν είναι όλοι τους λαμόγια, να εξηγούμαι). Σε κάθε βήμα συναντάς “ανθρώπους” που με τις συμπεριφορές τους σπρώχνουν μια ολόκληρη χώρα προς τον γκρεμό. Δεν ξέρω αν μας αξίζει η ανεξαρτησία, αν μπορούμε να την διαχειριστούμε, ή θα έπρεπε να είμαστε υποτελείς στους Τούρκους, στους Γερμανούς ή ακόμη και στους …Βησιγότθους! Δεν ξέρω αν υπήρξε χειρότερος λαός από μας στη γη!
    Λόγια πατριωτικής απόγνωσης …

  21. May 16, 2010 1:15 pm

    Σε ακουω και γι αυτο δεν θα αναλυσω καθε σημειο που αγγιξες γιατι το ειπα και καπου αλλου. Καθε τι που σκεφτομαι αυτες τις μερες, σε δυο λεπτα ανατρεπεται απο μια αλλη σκεψη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: