Skip to content

η Χριστινα με το “χαϊδικο” Μαριτσα, και τα ψιλα.

June 11, 2010

Πεμπτη απογευμα τεσσερεις η ωρα και καθομαι παρεα με το λαπτοπ κι ενα φραπε στην πισινα του ξενοδοχειου.  Αυριο θα λειπω στις εξοχες της Μυτιληνης και μετα δε ξερω ποσο θα εχω διαθεσιμο ιντερνετ. Ετσι πριν εξαφανιστω παλι για αρκετες μερες, θελω να σας φερω μια ιστορια απο τη Μυτιληνη.  Δεν εχει σχεση με τις παραλιες, με τα λιοδενδρα, ουτε με το θεϊκο της ουζακι.  Αυτα θα τα πουμε τον Ιουλιο φανταζομαι.

Η Πολη της Μυτιληνης απεχει μερικα χιλιομετρα απο την παραλια που μενω.  Μερικες φορες το πρωϊ κατεβηκα ειτε για να κανω βολτα ειτε για να ψωνισω κατι.  Το δημοσιο παρκινγκ στην πολη βρισκεται κοντα στη θαλασσα παραπλευρα στο κεντρικο λιμανι και ειναι αρκετα μεγαλο. Παρ’ολα αυτα ειναι παντα γεματο με διπλοπαρκαρισμενα αυτοκινητα και αν φτασεις μετα τις 10 πρεπει να εισαι πολυ τυχερος να βρεις παρκινγκ.   Προς το τελος του παρκινγκ κοντα στη θαλασσα  βρισκεται το αρχηγειο των μικρων τσιγγανων.  Απο οχτω μεχρι δεκαπεντε, ενα τσουρμο παιδια που τρεχουν να σε ειδοποιησουν οτι ειδαν ενα χωρο για σενα με την ελπιδα να τα αποζημιωσεις για τον κοπο τους με λιγα ψιλα.

Την πρωτη μερα ημουν πολυ τυχερη, εφευγε ενας κυριος και μου εκανε νοημα να παρκαρω στη θεση του. Τελεια. Βγαινω απο το αυτοκινητο και με πλησιαζει ενα πλασματακι που στην αρχη δε καταλαβα αν ηταν αγορι η κοριτσι.  Ηταν γυρω στα 11 ασχηματιστο με λιγδωμενα μακρυα μαλλια και πολυ βρωμικο.

-Κυρια κυρια!!

Δε μου αρεσει να με λενε κυρια κυρια, αυτο ειναι για τις δασκαλες αποκλειστικα!

-Δωσε μου κατι να παρω για να φαω

Ματια τεραστια και τρια δοντια να λειπουν απο το στομα.

Πως σε λενε το ρωτω.

-Μαριτσα,  απαντα.

Δεν εχεις φαει;

-Οχι

Της δινω δυο ευρω και με ευχαριστει. Απλωνω το χερι και της χαϊδευω το πηγουνακι.  Ερχεται κοντα μου, και μη βιαστει κανεις να πει οτι κατι ηθελε να αρπαξει γιατι εγω ειδα τα ματια της.  Ηθελε το χαδακι.

Φευγω για τις δουλειες μου.

Στο παρκινγκ σε δυο ωρες μπαινω στο αυτοκινητο και ανοιγω το παραθυρο του οδηγου καί του συνοδηγου.  Εκει εμφανιζεται η Μαριτσα χωρις να ξερει ποια ειμαι και λεει.

-Εσυ κυρια που εισαι τοσο ομορφη, δωσε μου να φαω κατι.

Με αναγνωριζει και σταματα. Μαριτσα , την ρωτω,  τι πηρες το πρωϊ;

-Γαριδακια κι ενα “κουρασαν” αλλα τωρα θελω να παρω ψωμι.  Της δινω μερικα ψιλα και με ευχαριστει πολυ.

-Θα ξαναρθεις αυριο;

Ναι!

Αυριο λοιπον παρκαρω παλι ευκολα και αυτοματως εμφανιζεται η Μαριτσα.

-Εσυ κυρια που εισαι τοσο ομορφη.. σταματα.

Τι κανεις Μαριτσα, που ειναι η μαμα σου

Σφιγγει τα χειλακια και δεν απαντα, κανει μια κινηση..”δε ξερω”

-Θα μου δωσεις να φαω κατι;

Ψαχνω τα ψιλα και της δινω αλλα δυο ευρω.

Η Μαριτσα με ευχαριστει και μου κουνα το χερακι της.

Σε δυο ωρες με βλεπει να πηγαινω στο αυτοκινητο. Δε ζητα τιποτα.

Με χαιρετα και μου χαμογελα.   Την χαιρετω κι εγω. Γεια σου Μαριτσα. Μασουλαει ενα κουλουρι.

Μπαινω στο αυτοκινητο και ανοιγω το παραθυρο.  Ερχεται και κολλα διπλα μου.

Πισω καποιος οδηγος με ειδε και στεκεται για να παρκαρει στη θεση μου.

-Θελω να σου πω κατι, πως σε λενε;

Δεσποινα

-Εχεις ωραιο ονομα και θελω να σου πω οτι δε με λενε Μαριτσα.  Μαριτσα ειναι το “χαϊδικο”μου, καταλαβες; Τη γιαγια μου τη λεγανε Χριστινα κι εμενα με λενε Χριστινα, καταλαβες;  Να με λες Χριστινα που ειναι το ονομα μου. Οχι με το “χαϊδικο” μου.  Η Χριστινα δε ζητα τιποτα. Τα ματια τηε ειναι μεγαλα και ομορφα.

Ο τυπος φωναζει, τι θα γινει;

Γυρνω και του λεω.  Μιλαω στο παιδι τωρα.  Θα με περασε για τρελλη.   Καθυστερω την κινηση για ενα τσιγγανακι. Συνολικα πεντε λεπτα ηταν οι κουβεντες μου με την Χριστινα που ειχε το χαϊδικο Μαριτσα,  τεραστια ματια και ηξερε να λεει ευχαριστω.  Πεντε λεπτα στη Μυτιληνη που θα τα θυμαμαι.

Οι σκεψεις που επονται αυτης της ιστοριας δεν εχουν σημασια γιατι δε θα αλλαξει κατι για την Χριστινα.  Θα ειναι ολο το καλοκαιρι στο “αρχηγειο” με τα αλλα τσιγγανακια.  Θα λεει ολες τις κυριες ομορφες, και θα εχει παντα μεγαλα και ομορφα ματακια.

Αυτη η ιστοριουλα δεν εχει σκοπο να δειξω ευαισθησιες,  ειναι μια ιστοριουλα που θα την θυμαμαι και ηθελα να την μοιραστω μαζι σας.  Για ενα τσιγγανακι που ξερει να λεει ευχαριστω και να εμπιστευεται το πραγματικο του ονομα σε μια αγνωστη.  Γιατι ειμαι σιγουρη οτι στους αλλους θα λεει το “χαϊδικο ” της.

Θα μπορουσα να τη φωτογραφισω, αλλα δε θα το εκανα ποτε.  Ως την επομενη φορα που θα αργησει πια, σας φιλω γλυκα.

Advertisements
22 Comments leave one →
  1. melissoula permalink
    June 11, 2010 5:36 pm

    αχ αυτα τα τσιγγανακια… εγώ εδώ έχω το Ματέο, πολλά χρόνια… και κάθε καλοκαίρι τον συναντώ στη μικρη βενετια που τον στελνουν να πουλαει βραχιολακια φωσφοριζε. δύσκολα πολύ ε;

    • June 20, 2010 8:45 pm

      Δυσκολα και αναρωτιεσαι πως μπορεις να τα κανεις πιο ευκολα. Μελισσακι μου φιλια!

  2. Ρούλα permalink
    June 12, 2010 7:03 am

    Εικόνες και καταστάσεις τόσο οικείες και καθημερινές σε μένα για παιδάκια που από πολύ νωρίς ενηλικιώνονται,δεν χαίρονται την παιδική τους ηλικία,γίνονται τα ίδια γονείς σε ηλικία 13 χρονών και ο κύκλος “ζωής” τους κλείνει πρόωρα.Αν μιλήσω δε για το προσδόκιμο επιβίωσης άστα να πάνε.
    Σε κάθε περίπτωση όμως το σφίξιμο στο στομάχι παραμένει το ίδιο.Εκείνο που μου κάνει κάθε φορά εντύπωση είναι η χαρά τους όταν τους χαρίζεις παιχνίδι,δεν έπαιξαν ποτέ και τα ματάκια τους λάμπουν.

    • June 20, 2010 8:50 pm

      Εχουμε μια ταση Ρουλα να συγκρινουμε τους δικους μας τροπους ζωης με τους δικους τους. Αραγε μας μακαριζουν; Ισως οχι. Ενα ειναι γεγονος. Τα παιδια ειναι παντου παιδια.

  3. June 13, 2010 11:59 am

    ….Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ενος παιδιου ΕΜΠΕΙΡΟΥ…
    στη ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ…

    τρυφερη εμπιστοσυνη….ΣΕ ΜΑΜΑ που ειδε ….πανω σου!!!!
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕς

    • June 20, 2010 8:57 pm

      Αυτο εισεπραξα Ιαματικε μου, τουλαχιστο την τελευταια φορα που την ειδα.

  4. June 14, 2010 10:42 am

    Τί καλά που έκανες Δεσποινάκι μου και το μοιράστηκες μαζί μας!!
    Αξίζουν πολύ τούτες οι στιγμές, τόσο ξένες κάποτε και τόσο οικείες σήμερα!!
    Μου άρεσε η απόσταση που (δεν) πήρες από το γεγονός
    Φοβερή ιστορία
    Καλή συνέχεια
    Φιλιά πολλά
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα

    • June 20, 2010 9:03 pm

      Ξερω Γιωργο οτι εδω ερχονται ανθρωποι σαν εσενα με ευαισθητες χορδες. Η ιστορια μπορει να επαναληφθει με οποιαδηποτε Μαριτσα και οποιαδηποτε κυρια. Αποκτα σημασια οταν εξελιχθει ετσι ωστε να αποκτησει σημασια για την κυρια η την Μαριτσα. Φιλια καλε μου.

  5. June 14, 2010 11:44 am

    ….και ξέρεις κάτι Δεσποινάκι μου,δεν θα σε ξεχάσει ποτέ!! Τα παιδιά έχουν διαίσθηση και δεν πέφτουν ποτέ έξω. Πώς δε σε ρώτησε ποιο είναι το χαϊδικό σου?? :)))))))
    Φιλάκια καλής χρυσής συνέχειας

    • June 20, 2010 9:05 pm

      Θα με ξεχασει Κατερινακι, με εχει ηδη ξεχασει. Αλλα εκει για μια στιγμη μονο, με ειδε με αγαπη. Αυτο το ξερω.

  6. June 15, 2010 4:07 am

    Το κακό είναι ότι ό,τι και να δώσεις στα παιδιά αυτά θα καταλήξει στις τσέπες των εκμεταλλευτών γονιών ή επαγγελματιών της ζητιανιάς. Καλλίτερα δώσ’τους κάτι να φάνε. ‘Ενα κουλούρι, ένα σάντουιτς, ένα φρούτο. Τα εκπαιδεύουν να λένε αυτά που σου είπε για να συγκινούν τους πονόψυχους. Είναι να τα λυπάσαι τα παιδιά, αλλά όχι και τους εκμεταλλευτές τους… Πάντως όμορφη η ανάρτηση που έβγαλε το σώψυχο του παιδιού…

    • June 20, 2010 9:08 pm

      Ηλιοτυπον το κουασιμοδικον. Ισως μερος απο τις ἑισπραξεις να πηγαινουν στον γυφτικο κουμπαρα. Τα ιδια παιδια καθε τοσο επισκεπτονται τα μαγαζια της παραλιας και παιρνουν καμια τυροπιτα η “κουρασαν”. Τα παιδια οπως μαθουν ετσι θα κανουν κι ετσι θα εξελιχθουν. Σ’ευχαριστω. Αυτο που λες το σκεφτηκα, αλλα τελικα δε το εκανα.

  7. June 16, 2010 2:18 pm

    beautiful story….
    for it is only the “irrelevant” details of our meaningless lives that matter, is it not?

    • June 20, 2010 9:09 pm

      Ετσι, ειναι τι βαρος δινεις σε καθε γεγονος της ζωης σου. Φιλια Μαριζακι μου!

  8. elekat permalink
    June 17, 2010 2:09 pm

    Τα μικρά τσιγγανάκια είναι εκπαιδευμένα στη σκληρότητα του κόσμου αλλά και των ίδιων τους των γονιών πολλές φορές!
    Και συχνά είναι επιθετικά και δύσπιστα στους μπαλαμούς!
    Ετυχε όμως κι εγώ να έρθω λίγο πιό κοντά σε δύο τσιγγανάκια που στην αρχή ήταν έτσι και έμεινα έκπληκτη όταν διαπίστωσα πόσο γλυκά και αθώα ήταν όταν γνωριστήκαμε καλύτερα!

    • June 20, 2010 9:11 pm

      Δεν διαφωνω μαζι σου Λενα. Οσο μεγαλη κι αν ειναι η διαφορα των κοσμων, ολα τα παιδια ειναι γλυκα μεχρι να τα δηλητηριασουμε.

  9. June 19, 2010 2:22 pm

    Εικόνες και καταστάσεις τόσο οικείες και καθημερινές σε μένα για παιδάκια που από πολύ νωρίς ενηλικιώνονται,δεν χαίρονται την παιδική τους ηλικία,γίνονται τα ίδια γονείς σε ηλικία 13 χρονών και ο κύκλος “ζωής” τους κλείνει πρόωρα.Αν μιλήσω δε για το προσδόκιμο επιβίωσης άστα να πάνε.Σε κάθε περίπτωση όμως το σφίξιμο στο στομάχι παραμένει το ίδιο.Εκείνο που μου κάνει κάθε φορά εντύπωση είναι η χαρά τους όταν τους χαρίζεις παιχνίδι,δεν έπαιξαν ποτέ και τα ματάκια τους λάμπουν.
    +1

    • June 22, 2010 10:51 am

      Αυτο παλι ειναι το κειμενο της Ρουλας σταλμενο απο ενα αεροδρομιο. Σπαμ? Τες πα!

      • Ρούλα permalink
        June 22, 2010 11:02 am

        Ήρθε και σε μένα ως μήνυμα και μάλιστα κανονικό,όχι ως ενοχλητικό!Λες να μου κάνουν προσφορά κανένα ταξιδάκι 🙂 ;άσε την τελευταία φορά που προγραμμάτισα ταξίδι,έγιναν εκλογές και έμεινα με τα εισιτήρια στο χέρι.

  10. June 20, 2010 1:31 pm

    Πολύ αθώα σε βρίσκω.

    Ο Heliotypon τα είπε όλα. Καθώς και ο Elekat. Τα τσιγγανάκια και τα χιλιάδες άλλα μεταναστόπουλα εκπαιδεύονται για να αποπνέουν τρυφερότητα στους ανυποψίαστους περαστικούς. Οι διάλογοι που αναφέρεις έχουν γίνει χιλιάδες φορές μεταξύ ευσυγκίνητων κυριών, όπως εσύ, και των παιδιών του δρόμου.
    Τα παιδιά αυτά δεν νοιώθουν καμία αγάπη γιατί στο κόσμο τους, δυστυχώς, δεν υπάρχει αυτό το συναίσθημα. Σε βλέπουν, μόνον, ως το καλοθρεμμένο θύμα με το ανοικτό πορτοφόλι.

    Λυπάμαι που στο λέω αλλά αν δεν υπήρχαν τόσο αθώοι άνθρωποι όσο εσύ, οι γονείς-συγγενείς- εκμεταλλευτές αυτών των παιδιών δεν θα τα έστελναν στους δρόμους αλλά θα τα άφηναν να πάνε σχολείο. Με την πράξη σου αυτή συντηρείς ένα απαράδεκτο κύκλωμα παιδικής εκμετάλλευσης και ουσιαστικά γίνεσαι συνένοχος σε αυτήν την κατάσταση.

    Πιο σωστό θα έβρισκα να ασκούσες πίεση στο κράτος (και υπάρχουν πολλοί σύλλογοι προστασίας τσιγγάνων και μεταναστών γι αυτό τον σκοπό) να αυξήσει την πολιτική προστασίας αυτών των παιδιών παρά δώσεις έστω και ένα λεπτό του ευρώ, στα χέρια τους (δηλαδή, ισοδύναμα, στα χέρια του κυκλώματος που βρίσκεται πίσω τους).

    • June 20, 2010 9:46 pm

      Εδω το “αθωα ” μου κανει λιγο σαν αφελης. Δεν εχω ψευδαισθησεις ΙοννΚορρ. Και μονη μου ανεφερα οτι το κλασσικο κομπλιμεντο στις κυριες ειναι καραμελλα στο στομα τους. Και δεν αμφιβαλλω οτι τα μαθαινουν. Ομως…
      Αν η γυφτισσα καταφερε να μαθει το γυφτακι να λεει ευχαριστω με υφος ικανοποιησης και οχι μισοκακομοιρο τοτε μπραβο στη γυφτισσα γιατι ξερω πολλες ας πουμε καθως πρεπει μαμαδες που δεν τα καταφεραν ποτε. Παιδια που τα εχουν ολα και φυσικα γιατι να ευχαριστησουν για κατι που τους δινεις.
      Το τελικο αποτελεσμα για μενα ηταν οτι υπηρξε εστω και για δυο λεπτα μια επικοινωνια αμεση. Καμια οργανωση προστασιας δεν μπορει να κανει το γυφτακι να κοιταξει τον κοσμο στα ματια.
      Μακροπροθεσμα θα επρεπε να υπαρξει μεριμνα και μακαρι να υπαρξει.
      Πριν 3 χρονια στην Περουτζια της Ιταλιας ειχε εκατονταδες γυφτους, γυφτισσες και γυφτακια. Τα παιδια παντα στην πρωτη γραμμη. Με γαλειφιες και κολπα. Και μολις επεφτε το βραδυ, κουτσο στις βεραντες της πολης.
      Τα χιλιαδες αλλα μεταναστοπουλα δεν τα ειδα πουθενα, αντιθετα παρατηρησα οτι εχουν εξαφανιστει τελειως απο τα φαναρια τα παιδια στην Αθηνα.
      Αν εδινα τα 4 ευρω σε καποιο συλλογο, θα επαιρναν και κανενα “κουρασαν”;
      Ακομα πιστευω οτι η αμεση επαφη εχει σαν αποτελεσμα να φερει πιο κοντα τους δυο κοσμους.
      Αρα σε καμια περιπτωση δεν μετανοιωνω γι αυτο. Γιατι για δυο λεπτα ηρθαμε κοντα και ξερω οτι αυτα που ελεγε τα εννοουσε. Η σχεδιασμενη μεριμνα ειναι πολυ ωραιο πραγμα, αλλα τα ματια της στο τελος της ιστοριας πολυ ωραιοτερα.

  11. June 21, 2010 7:26 pm

    ΔΙΑΦΩΝΩ με τον φιλο μου ΙΟΝΝKORR…..

    ΓΙΑΤΙ….πιστευω στη ΣΤΙΓΜΗ!!!!

    Η “ΑΛΗΘΕΙΑ” ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ!!!!

    ειναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ….ΤΗ ΣΤΙΓΝΗ……..αληθινη!!! “ΑΛΗΘΕΙΑ” της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ. (….ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥ ΚΥΡΙΑΣ+ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟΥ ΓΥΦΤΟΚΟΡΙΤΣΟΥ)
    ευχαριστιες και ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΣΑΣ…..

    και ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ….για τους….ΡΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΡΙ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΧΙΟΥΜΟΡ, ΔΕΧΤΗΚΑΤΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΤΕ….στο blogi μου!!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΔΕΣΠΟΙΝΑΡΙΟ+ΙΟΝΝKORR.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: