Skip to content

μανταμαδο blues

July 4, 2010

Μανταμαδο.  Δεν ειναι προορισμος, ειναι περασμα.  Στα βορειοδυτικα της Λεσβου, ενα περασμα προς το Μολυβο, μια σταση για καφε,  ενα περασμα απο το χρονο.  Αρχιζω την φωτογραφικη μου ξεναγηση στη Λεσβο απο το Μανταμαδο οχι τυχαια.  Εκει περπατωντας στα σοκακια, ενοιωσα το βαρος του χρονου και της εγκαταλειψης.  Ενοιωσα οτι καθε κλειστη πορτα, καθε σκουριασμενο καγκελο ειχε να μου πει μια ιστορια. Ενοιωσα οτι οι σιωπηλοι και ευγενικοι ανθρωποι εχουν γραμμενες τις ιστοριες στις ψυχες τους.  Μεσα απο τα ερειπεια και τα χαλασματα διαγραφεται η ζωη, η αναμνηση, η νοσταλγια, η θλιψη, η στατικη δυναμη του χρονου , και διαγραφεται εντονα η στιγμη στο παρελθον.

Η αναρτηση ειναι αφιερωμενη  στην Λεϊντυ μπλου και στην Ναταλια, σε αναμνηση  ενος  παλιου μπλογκ.


Σας φιλω γλυκα!

28 Comments leave one →
  1. July 4, 2010 2:28 pm

    Γεια σου Δέσποινα !!

    Απέχω ηθελημένα από τις τελευταίες σου αναρτήσεις γιατί απλά δεν αντέχω τις μυρουδιές που βγαίνουν από την οθόνη και με κυνηγάνε :))))))

    Δεν αντέχω τόση Ελλάδα αυτήν την εποχή🙂 !!

    Παρ’ όλα αυτά όλο και το κρυφοκοιτάζω το φιν φον μπλογκ, το οποίο και ελπίζω να μην καταλήξει όπως αυτή η πολύ ωραία ανάρτηση.

    Οι εικόνες μου θυμίζουν τόσα και τόσα χωριά που εγκαταλείφθηκαν ένεκα μιας αδιέξοδης αστυφιλίας…

    Φιλιά πολλά !!

    • July 5, 2010 11:53 am

      Καλο μου Λακωνακι. Κι εγω περναω απο κει, αλλα στην τελευταια αναρτηση δηλωνω παντελη αγνοια και προτιμησα να μη σχολιασω. Ευχομαι να τελειωσεις τις υποχρεωσεις σου και να βρεις μερικες μερες να ξεκουραστεις. Καποτε Λακωνακι ολα τελειωνουν. Ολα εχουν ακμη και παρακμη. Οταν βλεπουμε την παρακμη και ανατρεχουμε πιο παλια η διαδικασια δεν ειναι ιδιεταιρα ευχαριστη. Μας συμφιλιωνει ομως με την ιδια την διαδικασια. Οταν αρχισε η αστυφιλια παλια μεταπολεμικα, οι προοπτικες δεν ηταν αδιεξοδες. Εκ των υστερων φαινονται ετσι. Γιατι ποτε τα ανθρωπινα ονειρα δεν ακολουθουν τα αβεβαια μοντελα προβλεψης. Το ξερω οτι αυτες οι φωτογραφιες με τα ερειπια δεν ειναι ευχαριστες γιατι μας κανουν να επεκτεινουμε οποιες σκεψεις σε αλλες παραλληλες καταστασεις.
      Σε φιλω κι εγω πολυ Λακωνακο!

  2. Ρούλα permalink
    July 4, 2010 4:08 pm

    Πέρασες αλλά δεν το προσπέρασες,απέτισες φόρο τιμής,απαθανάτισε ο φακός τις εικόνες,διέκρινες την ευγένεια των ανθρώπων,αφιέρωσες την ανάρτηση και ο λόγος είναι ότι είσαι ένα ευγενικό και ευαίσθητο πλάσμα!
    πολλά φιλάκια

    • July 5, 2010 12:01 pm

      Παντα θελω να στεκομαι και να σκεφτομαι μπροστα στα παλια σπιτια. Να αναρωτιεμαι πως, γιατι, να θαυμαζω την παλια σκαλα, τις σκαλιστες πορτες. ολα αυτα που καποτε καποιος εσκυψε με τεχνη και αγαπη και τα δημιουργησε. Φιλακια και σε σενα και καλη εβδομαδα.

  3. July 4, 2010 5:21 pm

    Οι φωτογραφίες σου είναι καταπληκτικές ! Και τις ταξινόμησες τόσο ωραία ολες μαζί το μπλέ… Καλλιτεχνίες Δεσποινάκι

    • July 5, 2010 12:02 pm

      Ευχαριστω καρδουλα, ειδες. Με πιανει ποτε ποτε! Η παλια συνταγη “οτι θυμαται χαιρεται”δεν αλλαζει!

  4. orfia permalink
    July 5, 2010 6:15 am

    Μου αρεσε η αναρτηση σου αυτη με την σκουρια του χρονου…!!! Ωραιες φωτογραφιες…νοσταλγικες και μελαγχολικες αλλα και καλλιτεχνικες…!!!

    • July 5, 2010 12:03 pm

      Φυσικο ειναι κατι κατεστραμμενο και παλιο να μας δημιουργει λιγη μελαγχολια κυριως γιατι αρχιζουμε να κανουμε συνειρμους. Πρεπει ομως να τα βλεπουμε και να προβληματιζομαστε, τουλαχιστον αυτο!

  5. July 5, 2010 9:43 am

    E, λοιπόν αγαπημένο μου φιν φον δε μπορείς να φανταστείς πόση ώρα μπορώ να κάθομαι και να κοιτάζω σιωπηλή τέτοια κτίρια προσπαθώντας να φανταστώ τους ανθρώπους και τις ζωές τους, τότε. Χάνω την αίσθηση του χρόνου πραγματικά ..
    Και για μένα αυτό είναι ένα μεγάλο κομμάτι της Ελλάδας, που παραδόθηκε στην αστυφιλία όπως έγραψε και ο Cslakonas
    Καλό απόγευμα – εμείς εδώ έχουμε απόγευμα

    • July 5, 2010 12:05 pm

      Παντως Σο Φαρακι μου, στην Ελλαδα ΚΑΙ στην Ελλαδα η αστυφιλια εγινε στον υπερθετικο βαθμο, οπως και πολλα αλλα! Καλο απογευμα, τωρα πια καλο βραδυ σε σενα. Εδω εχουμε Δευτερα και αργια! Τα φιλια μου!

  6. July 5, 2010 2:37 pm

    Υπέροχες!!

    Έχουν μια σειρά σαν να είναι σε συνέχεια . Αφήνεσαι σ ένα παραμύθι, που δεν θα ξαναζήσεις ποτέ. Πολυτάλαντο γλυκογεσποινάριον, αυτή η σκάλα είναι υπέροχη που να οδηγεί άραγε?

    • July 5, 2010 10:07 pm

      Aκριβως αυτο με τραβηξε εκει. Η σκαλα. Ηταν ξεκρεμαστη, απο καπου την ειχαν φερει, απο καποιο εσωτερικο χωρο. Εκεινο το πρωϊ δε χορταινα να φωτογραφιζω.

  7. July 5, 2010 2:51 pm

    κάτι τέτοιες εμμονές με τις παλιές πόρτες κι εγώ τις έχω. πήλιο, ήπειρο, πόρτες που κρύβουν μυστικά και αποκαλύπτουν την εγκατάλειψη. αποθήκευσα τα κείμενά σου για όταν βρεθώ μυτιλήνη. μ’ αρέσουν τα ταξιδίαρικα κείμενά σου, ειδικά τώρα που παραμένω έγκλειστη. εσύ πάντως έχεις όλες τις χάρες😉 και οδοιπορικά γράφεις και είσαι λαμπρη επαγγελματίας και επιστήμων και γκουρμέ μαγείρισσα (ακόμη λιγουρεύομαι τα σουτζουκάκια…)

    • July 5, 2010 10:12 pm

      Δωρα μου ευχαριστω για αυτα που λες, ολοι κανουμε και αλλα πραγματα εκτος απο το μπλογκινγκ. Για σκεψου με ποσα καταγινεσαι καθε μερα. Οι πορτες ειναι και οι αγαπημενες του Ερρικου, εχει μεγαλη συλλογη απο φωτογραφιες-πορτες. Δωρα μου εχω ακομα πολλα να φερω απο τη Μυτιληνη και χαιρομαι που σου αρεσουν. Χτες τελειωσα και το βιβλιο σου. Μπραβο, ταξιδεψα με το τρενο και χιλιες δυο ψυχες.

  8. July 5, 2010 9:26 pm

    πολύ όμορφο φωτο-στόρυ, κι ας είναι μελό, είναι τόσο αληθινό!

  9. July 5, 2010 10:16 pm

    Μελοδραματικο σου φανηκε Μαριζακι. Ομολογω οτι δεν εχει ιχνος υπερβολης. Θα ελεγα μαλιστα οτι απεφυγα να εκφρασω ολα οσα ενοιωσα. Μια σκεφτηκα να μη γραψω τιποτα και να αφησω εσας να πειτε κατι, αλλα δε μου πηγε. Ειναι και κατι αλλο οταν φωτογραφιζουμε ερειπεια. Δε ξερουμε αν του χρονου θα ειναι εκει. Η διαδικασια της αποτυπωσης μας δινει την αισθηση οτι σωζουμε κατι. Φιλια.

  10. July 6, 2010 7:07 am

    Μετά από τόσο φαγητό (μη νομίζεις πως δεν σε παρακολουθώ…) καιρός ήταν να κάτσουμε να χωνέψουμε σε ένα παγκάκι!

    Και μένα τα χαλάσματα με γοητεύουν, σκέφτομαι τους ανθρώπους που έζησαν εκεί, τις ζωές τους και τις φυλακισμένες αναμνήσεις που γκρεμίζονται σιγά-σιγά με τους τοίχους.

    • July 6, 2010 10:01 pm

      Νομιζω Μαρκονη μου οτι αναλογα τη διαθεση μπορει η φαντασια μας να φιαξει ενα σωρο ιστοριες. Βεβαια η μελαγχολια εκ των πραγματων εχει τα πρωτεια, αλλα μπορει να ηταν και χαρουμενοι οι ανθρωποι εκει τοτε. Εμεις βλεπουμε την εγακατλειψη και απο εκει ξεκιναμε.

  11. July 6, 2010 7:25 am

    auti i porta i tripli i ksilini me ton stauro, apomeinari enos paliou pasxa einai ooooola ta lefta…

    kapoia kopelia tis onomase paromoies photos ”perasma”…kai einai poli omorfi leksi den mporo na po🙂

    • July 6, 2010 10:02 pm

      Περασμα, πολυ ωραια λεξη αληθεια. Περασματα ειναι οι πορτες του νου μας. Φιλια Λονλινακι μου.

  12. July 6, 2010 9:54 am

    από μικρή στεκόμουν μπροστά στα παλιά σπίτια και με το μυαλό μου τα γέμιζα με ανθρώπους, μυρωδιές, φωνές, λουλούδια και προσπαθούσα να φανταστώ τη ζωή εκεί. και τώρα το κάνω καμιά φορά… αλλά δεν θλίβομαι βρίσκω ότι όλα κάνουν τον κύκλο τους, τα χρόνια περνούν και αφήνουν τα σημάδια τους και αυτό είναι ωραίο έχει μια γοητεία!
    φιλιά

    • July 6, 2010 10:04 pm

      Βλεπε απαντηση στο σχολιο Μαρκονη, μελισσακιον. Ειναι θεμα διαθεσης και στασης απεναντι στη ζωη. Ομως απο μονο του το θεμα της ερημωσης τεινει να φερει μελαγχολια. Φιλια και σε σενα!

  13. July 6, 2010 1:32 pm

    και τώρα θα μιλησω ως Ροδίτης, και ας τσαντιστούν κάποιοι.
    τι σού έλεγα;
    την εχουνε παρατησει στη μοιρα της τη Λεσβο ή όχι;;
    Ε;;

    υ.γ. και θα σε μαλώσω που δεν μάς καταδέχτηκες εμάς τους νότιους!

    • July 6, 2010 10:09 pm

      Δεν υπαρχει κανεις που να θυμωσει βρε Γαβριλακι. Πιστευω οτι ολη η Ελληνικη επαρχια πασχει απο εγκαταλειψη, αλλα στη Λεσβο λιγωτερο. Ειδα οπως ανεφερα σε προηγουμενες αναρτησεις, πραγματικο ενδιαφερον για σωστες καλλιεργειες και για αγροτικη αναπτυξη.
      Οσο για το τελευταιο σχολιο, σου εξηγησα, και μη χρησιμοποιεις τετοιες λεξεις, ξερεις τι αγαπη εχω για σας τους νοτιους. ΠΦ!

  14. elekat permalink
    July 7, 2010 1:08 pm

    Πανέμορφες νοσταλγικές photos, μιάς άλλης εποχής που έφυγε ανεπιστρεπί…
    Εκεί έγκειται και η μελαγχολία, για το χρόνο και τους ανθρώπους που φέυγουν..

  15. July 8, 2010 7:55 pm

    ευχαριστώ για την αφιέρωση, εκ μέρους των “χαλασμάτων”🙂

    πολυ ωραία ανάρτηση
    η ελλάδα ειναι γεμάτη από τέτοιες εικόνες, που συνδυάζουν την ανάμνηση με την ιστορία, τα χρώματα και τη μελαγχολία της στιγμής

    γεια σου δεσποινάκι

  16. July 9, 2010 12:57 am

    Σας θυμηθηκα και τις δυο με τα χαλασματα Ναταλακι. Θυμαμαι τοτε που εψαχνα στην Τοσκανη και στην Ουμπρια για ερειπια να σας φερω. Φιλια!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: