Skip to content

eXtreme Sunday

July 26, 2010

Απογευμα ανυποψιαστης Κυριακης. Τελειωνω με ενα μικρο συναπαντημα αγαπημενων φιλων στο φμπ. Ειμαι τυχερη σκεφτομαι και χαμογελω. Ετοιμαζομαι τους λεω για μια εκδρομουλα στο νοτιο Μερυλαντ. Ο ηλιος ακομα εκει πανω. Φορω το μαυροασπρο μεταξωτο μου φουστανακι, και ξεκινω ολο χαρα. Θελω μια ωρα για να φτασω στο κτημα του Brian και της Carole.

Στα δεκα λεπτα αρχιζει να βρεχει.  Ειχαν πει για μια συντομη καταιγιδα, σαν αυτες που εμφανιζονται τοσο συχνα τα απογευματα του καλοκαιριου.  Η βροχη δυναμωνει πολυ, και ενας δυνατος αερας λυγιζει τα δεντρα μεχρι που τα κλαδια ακουμπανε το χωμα.

Εχω ηδη μπει στον δακτυλιο 495 της Washington.  Στο ραδιοφωνο μιλανε για καποιον ανεμοστροβιλο που σχηματιζεται.  Το νερο δυναμωνει σε σημειο που δεν βλεπω πια.  Σιγα σιγα σταματω αριστερα στο βοηθητικο διαζωμα και περιμενω.  Ολοι κανουν το ιδιο.   Οταν βρισκεσαι στο δρομο κατω απο τετοιες συνθηκες δεν μπορεις να κανεις τιποτε αλλο.  Περιμενεις.

Περνα ενα τεταρτο με το νερο να πεφτει τουλουμια, και τον εκφωνητη να συμβουλευει τον κοσμο να μην βγει εξω.   Ομολογω οτι τα χρειαστηκα.  Περνανε ακομα δεκα λεπτα και κοπαζει το μεγαλο κακο. Το νερο πεφτει ακομα αλλα με τους υαλοκαθαριστηρες μπορω να δω.  Ξεκινω.  Παιρνω την δεξια λωριδα και πηγαινω οπως ολοι με τα φωτακια να αναβοσβηνουν.   Γρηγορα ολοι αγκαταλειπουμε την δεξια λωριδα, αφου ο αερας εχει ξερριζωσει δενδρα και τα εχει πεταξει στο δρομο.  Το στομα μου εχει στεγνωσει και τα χερια μου ειναι μουδιασμενα.

Οι συνεχεις ειδησεις λενε οτι περασε ο κινδυνος ανεμοστροβιλου, οτι κακο εγινε εγινε.   Η βροχη δεν σταματα αλλα τα εμποδια ειναι επικινδυνα.  Δεντρα και κλαδια παντου, ενας χαλασμος, ενα ρημαδιο.  Φτανω στου Brian με το στρες να εχει περασει πανω απο το κεφαλι μου μετα απο μιαμισυ ωρα.   Οπως μπαινω στο κτημα βγαινει ο ηλιος.  Παρκαρω και αφηνομαι προσπαθωντας να χαλαρωσω.  Κρατιεμαι να μη ξεσπασω σε κλαμματα.  Παντα μετα απο μεγαλο στρες αυτο μου συμβαινει αυθορμητα.

Οι φωτογραφιες που φερνω σημερα ειναι απο το διαδυκτιο.  Οι καταστροφες ειναι τεραστιες.  Δυο ανθρωποι εχασαν τη ζωη τους απο δενδρα που επεσαν πανω στα αυτοκινητα τους.  Σπιτια καταστραφηκαν.  Χιλιαδες ανθρωποι δεν εχουν ρευμα.   Βρηκα ενα βιντεακι που δειχνει περιπου τις συνθηκες που αντιμετωπισα στο δρομο.  Η αληθεια ειναι οτι μονο εκ των υστερων συνειδητοποιω ποσο ασχημα ηταν. Δειτε το.

Σιγα σιγα ερχονται και οι αλλοι φιλοι.  Προσπαθω να βρω το κεφι μου και ειναι δυσκολο γιατι ειμαι εξαντλημενη.  Το κτημα ειναι ομορφο και ηρεμο τωρα.  Τα σταχυα χρυσα και ο κηπος γεματος λουλουδια.  Μαζευουμε τις γλαστρες που τις σκορπισε ο αερας.  Λιγο κρασακι μας χαλαρωνει και μιλαμε για την αναπαντεχη θεομηνια,  ο καθενας αφηγειται τις δικες του ιστοριες.

Το gazebo του Brian ετοιμαζεται για την καβουροφαγια.  Ο αερας εχει δροσισει.  Δεκαοχτω φιλους χωρεσε το gazebo. Δεκαοχτω φιλους, απειρα καβουρια,  πολλα μπουκαλια μπυρας και κρασιου, και πολλα γελια.  Πως ο φοβος ηρθε και καταλαγιασε μεσα σε μια ωρα;

Φιν φον τροπος να σπαμε δαγκανα καβουριου με το χερακι της ωραιοτατης κουμπαρας που καθεται διπλα μου για τα δικα μας ψου ψου!

Τελειωνουν τα καβουρια,  τα ποτηρια γεμιζουν ξανα,  και ο ηλιος αρχιζει να παιρνει την κατηφορα.  Αφηνω το gazebo  και παω να τον ξεπροβοδισω.

Καθε βραδυ απολαμβανεις αυτη την εικονα; ρωταω τον Brian.  Φωτια ο οριζοντας.  Ο ηλιος πλαγιαζει και παρασυρει μαζι του ολη την ανταρα.  Σκεφτομαι ποσο αλλαξε η φυση μεσα σε δυο ωρες.  Ποσο  με φοβισε και ποσο με ηρεμησε.

Δευτερα, 26

Η εικονα που παρουσιαζουν οι δρομοι ειναι απελπιστικη.  Τα δενδρα εχουνκλεισει πολλους δρομους.  Τρεις φορες   κανω μεταβολη επι τοπου  και διαλεγω εναλλακτικη πορεια, προσπαθωντας να φτασω στο γραφειο. Τα φαναρια δε δουλευουν και οι ουρες των αυτοκινητων ειναι ατελειωτες.  Εχω κανονισει απο την Παρασκευη μια συναντηση με μερικους συνεργατες. Χρειαζομαι να κλεισω μια αιθουσα αλλα με ευτη την κινηση δεν θα προλαβω. Παιρνω τηλεφωνο την ρεσεψιονιστ να μου το κανονισει.  No connection μου βγαζει στο display.  Ψυλλιαζομαι οτι δεν εχουμε ρευμα.  Φτανω στο γραφειο αλλα δεν εχει νοημα να ανεβω απανω. Ουτε ρευμα, ουτε προσβαση.  Τηλεφωνα, αναβαλλω τα παντα και γυρνω σπιτι.  Παντου συνεργεια, παντου πυροσβεστικες,  ολοι προσπαθουν να μαζεψουν τα ασυμμαζευτα.  Αυριο ολα θα ειναι πιο ομαλα.  Αλλη μια μπορα περασε.  Ειμαστε καλα.

Σας φιλω γλυκα.

Advertisements
38 Comments leave one →
  1. July 27, 2010 3:04 am

    Η φύσης είναι πιο δυναμική από οτιδήποτε άλλο κι όσο ωραία κι απολαυστική είναι τόσο μεγάλο θεριό μπορεί να γίνει μέσα σε δευτερόλεπτα. Ευτυχώς Δεσποινακι που όλα πήγαν καλά, εσύ κι η οικία σου επίσης άθικτη. Καλό ξημέρωμα

    • July 30, 2010 12:40 am

      Ευτυχως Ευη μου. Δευτερη φορα σε τοσα χρονια τα χρειαστηκα τοσο με καταιγιδες και ανεμοστροβιλους. Βλεπεις ηταν τοσο αποτομη και η επικινδυνοτητα της απο τους μετεωρολογους αποφασιστηκε στην εξελιξη φαινεται.

  2. orfia permalink
    July 27, 2010 5:50 am

    Τι ζωντανη διηγηση ηταν αυτη Δεσποινα μου…σαν ναμουν εκει..!!! Μα περασες τετοιο στρεςς!!..Ευτυχως που κρατησε λιγο και μετα αποζημιωθηκες απο την ατμοσφαιρα των φιλων σου…!! Πηγαν ολα καλα..!! Φιλια και καλημερες!

    • July 30, 2010 12:43 am

      Ναι Λενα απο μια μερια ημουν τυχερη, αλλα ολο το βραδυ δεν μπορεσα να αποβαλλω το σοκ. Για μενα τελος καλο, για αλλους οχι.

  3. July 27, 2010 5:53 am

    Αμάν, τι ζημιά είναι αυτή?
    Μα φαντάζεσαι τη κοπελίτσα με το σκουτεράκι???
    Με άγχωσες με την περιγραφή σου αλλά ησύχασα όταν έμαθα πως η …ωραιοτάτη κουμπάρα χαίρει άκρας υγείας!

    Καλημέρα!!!

    • July 30, 2010 12:51 am

      Χαχαααα, ελπιζω το μπιζουδακι να μην κυκλοφορουσε εκεινη την ωρα!

  4. κατερίνα permalink
    July 27, 2010 7:11 am

    Το διάβασα με κομμένη ανάσα!Απίστευτη εμπειρία αλλά ξέρεις κάτι;Κι εσύ λειτούργησες όπως λένε οι σοφοί. Ησουν παρούσα την κάθε στιγμή:βίωσες και τον φόβο και την απόλαυση(μετά). Κι ύστερα κάθισες με διαύγεια και άρχισες με γλαφυρότητα να μας τα διηγήσαι. Πόσοι άνθρωποι τα μπερδεύουν…Δηλαδή, όταν χρειάζεται ν΄απολαύσουν, φοβούνται.Οταν χρειάζεται ν΄αντιμετωπίσουν το φόβο, παραλύουν.Κι όταν χρειάζεται να μιλήσουν για όλα αυτά ,σιωπούν απο το τραύμα. Σε φιλώ φίλη μου.

    • July 30, 2010 12:55 am

      Αχ βρε Κατερινα, δεν ειμαι γενναια. Ειχα αλλα δυο ατομα στο αυτοκινητο. Μαλλον λειτουργησε το αισθημα της ευθυνης. Και παντα μα παντα οταν τελειωνει μια τετοια περιπετεια, διαλυομαι και ξεσπαω. Ομως οτι τα ξεπερναω ευκολα και κυριως οταν δεν εχουν αμεσες επιπτωσεις, ειναι αληθεια. Φιλακι!

  5. July 27, 2010 7:42 am

    Σας ανακάλυψα χθες, ψάχνοντας φωτογραφία για χερίσια μακαρόνια!
    Διάβασα όλες τις αναρτήσεις σας! Με εντυπωσίασε, ο τρόπος γραφής, αφήγησης και η παρουσίαση! Σας ευχαριστώ για την εξαιρετική συντροφιά!

  6. July 27, 2010 7:45 am

    Kat αρχην
    φανταστικη νεα εικονα του μπλοκ::::::)))))))))))))))

    κατα τα αλλα
    μου ειναι συναρπαστικος αυτος ο καιρος
    με τρελλαινει
    τον λατρευω
    αλλα να ειμαι σε ενα θολο και να μην κινδυνευω
    να μη κινδυνευει κανεις…

    διοτι οπως βλεπουμε απο τα γραφομενα σου καθολου συναρπαστικη δεν ειναι η πραγματικοτητα
    αντιθετως ειναι τρομαχτικω ως προς το μεγαλειο της φυσης και την αδυναμια του ανθρωπου!!!

    να προσεχεις καλο μου
    οι φωτο σου υπεροχες οπως παντα…
    φιλια πολλα …

    • July 30, 2010 2:00 am

      Συναρπαστικος αν εισαι σε ασφαλες μερος και προστατευμενος. Η οταν το βλεπεις στο σινεμα. Ας μη ρωτησουμε εκεινους που εχουν πληγει. Φιλια και προσεχω οσο μπορω Ταλισκερ μου.

  7. July 27, 2010 7:46 am

    τρομακτικοοοοοοοοοο!!!!!!!!!!!!
    (εχω χασει τα γυαλια μου καπου μεταξυ σκαφους, αμμου και πετσετας με μαργαριτες..πφφφφφφ)

  8. melissoula permalink
    July 27, 2010 8:27 am

    πωπω τι φρίκη… αλλα ειναι τρομερα εντυπωσιακο πως αλλαζει ο καιρος μεσα σε λιγα λεπτα. εδω εχουμε τις εντυπωσιακα γρηγορες αλλαγες λογω υψομετρου αλλα τα βουνα μας προστατευουν απο τους πολυ δυνατους ανεμους. μεχρι τωρα δηλαδη… γιατι ποτε δεν ξερεις!
    αλλά, τελος καλο ολα καλα 🙂
    φιλακια

    • July 30, 2010 2:02 am

      Παει κι αυτο και παμε γι αλλα μελισσακι. Φιλακια κι απο μενα.

  9. July 27, 2010 11:36 am

    Η φύση είναι απλά γοητευτικότατη και απρόβλεπτη (εννοώ και τις καιρικές συνθήκες, και άλλες καταστάσεις). Ξέρει να … σαγηνεύει, ξέρει και να … τρομοκρατεί. Και αναρωτιέμαι, θα ήταν τόσο όμορφη αυτή η συγκέντρωση, τόσο απολαυστική, τόσο χαλαρωτική αν δεν είχε προηγηθεί αυτό το έντονο στρες;
    Πάντως ένα ποτηράκι κρασάκι θα ήθελα τώρα, και να κοιτάω αυτό το κόκκινο του ουρανού…

    Φιλάκια Δεσποινάκι, και να ζεις πάντα όμορφες στιγμές με φίλους!

    • July 30, 2010 2:05 am

      Ευχαριστω Λιλακο μου. Θα ηταν μια χαρα και ισως καλυτερα χωρις την περιπετεια. Δε συνηλθα γενικα και στην επιστροφη δεν οδηγησα εγω, ουτε τιμονι ηθελα να πιασω ουτε τιποτα. Και φαινοταν η εξαντληση, αλλα τελικα η παρεα βοηθησα οπως και το κρασακι.

  10. July 27, 2010 2:00 pm

    Τέλος καλό, όλα καλά φιλενάδα μου.. Η φύση είναι απρόσμενη και καμια φορά αποφασίζει να μας θυμίσει την δύναμη αλλά και το μεγαλείο της.. Και εμείς όμως, οι θνητοί, έχουμε την δυναμη και την δυνατότητα στα δύσκολα να ξεπερνάμε τον εαυτό μας και να επιβιώνουμε και ας καταρρέσουμε όταν όλα έχουν πια περασει… Φιλιά πολλά..

    • July 30, 2010 2:07 am

      Ε να θυμωσει οταν ειμαι μεσα! Δεν μπορει! πφ. Ομως αυτο που ειπες στο τελος ειναι σοφο. Υπερβαλλουμε και μετα πουφ καταρρεουμε. Ανθρωπινη αντιδραση. Φιλακια!

  11. July 27, 2010 2:56 pm

    Μια μπόρα ήταν και πέρασε…
    Φιλάκια!

  12. elli permalink
    July 27, 2010 6:23 pm

    Τυχαίνει να είμαι στην ευρύτερη “γειτονιά” σου (όσο γειτονιά μπορεί να είναι η Βοστόνη) τις τελευταίες 3 εβδομάδες και χθες το βράδυ μου λέγανε για την καταιγίδα της πρωτεύουσας. Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αν το έζησες και συ?! Στη συνέχεια αρχίσαμε να λέμε ιστορίες από τότε που ζούσαμε όλοι στο Χιούστον και βιώσαμε δύο τυφώνες και άπειρες καταιγίδες. Οσο τρομαχτικές κι αν είναι δεν είναι και πολύ συγκλονιστικές? Η δύναμη της φύσης σε όλο της το μεγαλείο!! Να’σε καλά και να προσέχεις
    Ελλη

  13. July 27, 2010 6:50 pm

    Παναγίτσα μου!! Δεν βάζω καθόλου τον εαυτό μου στη θέση σου!!! Με φοβίζουν τόσο αυτά τα φαινόμενα, που είμαι σίγουρη πως θα μ έπιανε πανικός. Να προσέχεις μωρέ μωρό μου, και μιας και τελείωσαν όλα καλα, να σου πω πως ΄αυτό το σφυράκι το λάτρεψα!!!!

  14. Ρούλα permalink
    July 27, 2010 8:33 pm

    Πόσο σε καταλαβαίνω!Το έχω ζήσει κοντά στη θάλασσα,μέσα στο αυτοκίνητο και με τα παιδιά όταν ήταν μικρά μέσα.Το αυτοκίνητο ήταν σχετικά ψηλό και είχαμε την αίσθηση ότι θα έπεφτε,στα τζάμια έπεφτε ό,τι μπορείς να φανταστείς και η εκκωφαντική βουή σου έκοβε την ανάσα γιατί δεν ήξερες την εξέλιξη.Ήταν από εκείνα τα μπουρίνια που εμφανίζονται από το πουθενά,υπήρχαν νεκροί κυρίως στη θάλασσα.
    Το θέμα είναι ότι πάντα θα γίνονται αυτά και η μεγάλη πρόκληση είναι κατα πόσο ειναι εφικτό να γίνεται έγκαιρη πρόβλεψη και προειδοποίηση για να προστατευόμαστε.Εσείς έχετε περισσότερες πιθανότητες εκεί να το πετύχετε,σε μας άντε να συντονιστούν οι αρμόδιοι.
    Να ξέρεις ότι δεν θα πάθαινες τίποτε,είχες όλους εμάς που ειδικά εκείνη τη χρονική στιγμή σε ακολουθούσαμε νοερά.
    πάει και αυτή η μπόρα,να είναι η τελευταία
    φιλάκια

    • July 30, 2010 1:43 am

      Η προβλεψη δεν ηταν καλη Ρουλα. Ακουσα νεα πριν φυγω, εξελιχθηκε αποτομα και ραγδαια. Αυτα ειναι τα ασχημα. Τωρα κοντα στη θαλασσα, φανταζομαι υπαρχει και εξτρα κινδυνος. Εισαι πολυ ευαισθητο πλασμα και τα γραφεις τοσο ομορφα και συγκινητικα. Φιλακια κι απο μενα.

  15. July 28, 2010 11:08 am

    Ευτυχως που ολα ειχαν αισιο τελος Δεσποινακι.Αχ το χερακι της ωραιοτατης κουμπαρας δε λεω καλο για να τσακιζει καβουρακια.Αλλα το αλλο το χερακι που κραταει με χαρη το ψαθι πολυ καλυτερο.Οι φωτο μαγικες.Να περνας παντα καλα με τις παρεες γιατι με τα φυσικα φαινομενα δεν μπορουμε να κανουμε κατι.Μονο να προφυλαχτουμε.Φιλια.

    • July 30, 2010 1:48 am

      Ευχαριστω Γιαννα μου. Οι φιλοι ειναι παντα βαλσαμο. Φιλια.

  16. July 28, 2010 11:55 am

    Αγαπημενοι μου φιλοι, γραφω μια συντομη απαντηση απο το γραφειο. Δυστυχως στο σπιτι εχουμε καλωδιακο προβλημα και δεν εχω ιντερνετ. Οταν γυρισει θα απαντησω σε ολους/ες. Προς το παρον σας ευχαριστω για τα σχολια. Ακομα στην περιοχη μαζευουν τα ασυμαζευτα. Σας φιλω και ελπιζω να ειμαστε συντομα παλι μαζι.

  17. panathinaeos permalink
    July 28, 2010 1:13 pm

    Δεσποιναριον!!! Ειχες Αγιον και μαλλον περισσοτερους του ενος!!!! Μαλλον ητνα η Αγια ΠΑρασκευη που εορταζε κιλας και επειδη ηταν στη γειτονια μου, σε προστατευσε κι εσενα ως κολλητη και γιλαρακι καρδιακο.
    Τελος καλο, ολα καλα.
    Ελπιζω η ανατριχιλα και η αισθηση της πληρους ελλειψης ικανοτητας αμυνας, να εχουν περασει.
    Με δεδομενο τουτο και το εργο της Αγιας, εχω αρχισει και φετιχοποιω το χερακι της κουμπαρας, το οποιο βλεπω συχνωτατα και δεν βλεπω κουμπαρα, αλλα μονο το χερακι. Διατι; Ειναι αομματος η κουμπαρα; Εχει εκ γενετης βλαβη εις το παρουσιαστικον; Διατι με βασανιζετε Δεσποιναριον και δεν παρουσιζετε το πληρες συνολον αφου μας εχετε ταραξει στα χερακια; Δηλαδη ειναι κακο να αποκτησει η κουμπαρα ακομη ενα ενθερμο θαυμαστη;
    Αναμενω τας εξηγησεις σας και τις σχετικες εποικοδμητικες ενεργειες σας επι τουτου και δια τουτο.

  18. July 28, 2010 2:37 pm

    Εμείς ακόμα είμαστε στη γεννήτρια ! Έλεος με τα συστήματά τους.

    Άγιο είχες !!

    Τέλος καλό, όλα καλά!!!

    Μεθαύριο έρχεται και η fairy χοχοχοχο !!! :))))

    • July 30, 2010 1:02 am

      Καλως να τη δεχτεις τηη φαιρυ Λακωνακο μου. Ελπιζω να αποκατασταθηκε το ρευμα σας. Εδω ειχαμε κεημπλ προμπλεμς και ως εκ τουτου νο ιντερνετ.

  19. July 29, 2010 7:18 am

    autes i trikimies einai disarestes alla pernane kalos i kakos…oi trikimies tis psixis giati den pernane toso eukola mou les??

    episis skeftomoun to trikimia stin kardia mou exeis feri foveri,san tis thalassas to kima me xtipane oi kaimoi…. 😛

    • July 30, 2010 1:10 am

      Γιατι η ψυχη μας ειναι μυστηρια Λονλινακι μου. Που το θυμηθηκες το τραγουδι αυτο, ειναι πιο παλιο απο σενα.

  20. July 29, 2010 9:29 am

    Μα πολύ εξτρημ όμως η Κυριακή. Είχε σασπένς μέχρι….θανάτου (άντε να μην γίνομαι μακάβρια). Εγώ μπήκα για να διαβάσω μαζεμένες τις αναρτήσεις σου και φώναζα “βόηθα Παναγιά μου!”. Αφού πέρασε το κακό, και είσαι καλά, όλα καλά.
    Και παρά τις καταστροφές και τους θανάτους, η ζωή συνεχίζεται. Ο ματωμένος ουρανός, τα καβούρια και οι φίλοι μας κάνουν ακόμη πιο ζωντανούς.

    • July 30, 2010 1:17 am

      Τελος καλο ολα καλα Δωρακι μου. Τουλαχιστο για μας. Αλλοι δεν την εβγαλαν τοσο καθαρη. Φιλια!

  21. July 29, 2010 11:20 am

    Θα επρεπε, αγαπημενοι μου μπλογκοφιλοι, να μη μας κανουν τοση εντυπωση αυτα τα φαινομενα που στο κατω κατω ειναι συχνα. Κι αν δεν ειναι εδω, θα ειναι στην Βιρτζινια η στην Πενσυλβανια. και συνηθως ετσι ειναι, ακουμε καταιγιδα και λεμε αα.. ας παρω ομπρελλα, ας φυγω πιο νωρις. Και ακουμε τα θλιβερα νεα για ανθρωπινες ζωες και λυπομαστε. Κι οταν μας τυχει να βρεθουμε στο ματι του κυκλωνα (λιγο υπερβολικο αλλα..λεμε τωρα) το μονο που κανουμε ειναι να ειμαστε ψυχραιμοι και να σκεφτουμε ποια ειναι η καλυτερη λυση. Γρηγορα.
    Γραψατε ολοι πολυ ομορφα σχολια εδω που ομως για μια μερα ακομα θα προσπερασω λογω του συνεχιζομενου προβληματος καλωδιωσεων στην γειτονια μας.
    Θελω μονο να καλοσωρισω την Ποπη και την Ελλη 🙂 , να στειλω φιλια σε ολους και να διαβεβαιωσω τον αγαπημενο Παναθηναιο (η Αγια Παρασκευη να τον εχει καλα) οτι εχω αρχισει διαλογο διαπραγματευσεων, αλλα δε το βλεπω να μας καθεται. Οι πιθανοτητες ειναι αν κανω καμια δημοσιευση, να με βρητε κρεμασμενη αναποδα.
    Δε ξερω σε τι θεους πιστευετε αγαπημενοι μου φιλοι/ες, αλλα παρακαλεστε τον/την/ τους να μου φερουν πισω το ιντερνετ κι εγω θα τους στελω ενα λιτρο αμολυβδη.
    Ως αυριο, μπον ζουρνε, α τουτ α λ’ερ , ζε βουζ αμπρας και εξτρα φιλουμπες!

  22. elli permalink
    July 29, 2010 2:24 pm

    Εγώ σας διαβάζω εδώ και καιρό, απλά είμαι λίγο ντροπαλή και δεν μιλώ πολύ. Τις καλημέρες μου.
    Elli (ή Ελλη)

  23. July 30, 2010 12:37 am

    Σ’ευχαριστω Ελλη μου! Δεν εχεις μπλογκ εσυ ε; Δεν υπαρχει λογος να ντρεπεσαι, και ο πληθυντικος με παραπεμπει σε νεαρο και ευγενικο κοριτσι. Τα σχολια ειναι παντα ευπροσδεκτα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: