Skip to content

WCS

August 25, 2010

Πανσεληνος αποψε, ομως εχει συννεφια και δεν την ειδα.  Αλλα και συννεφα να μην ειχε, θα ηταν πισω απο τα δεντρα.   Τελος παντων, παει κι αυτο το Αυγουστιατικο φεγγαρι το χασαμε.  Θα βρουμε αλλους τροπους να κανουμε την ατμοσφαιρα ρομανδικη!  Πηγα  στη  Νεα Υορκη και γυρισα, περασα υπεροχα, και απο την επομενη αναρτηση θα αρχισω την παρουσιαση.  Ειμαι λιγο πηγμενη στη δουλεια γιατι εχω πολυ γραψιμο.

Σημερα θελω να σας πω μια ιστορια που εζησα τον μηνα που μας περασε.  Ενα πρωϊνο, θα ηταν μεσα Ιουλη, παω στην οδοντιατρο για το κλασσικο εξαμηνιαιο τσεκ απ.  Η νοσοκομα μου παιρνει την πιεση.  Αυτο ειναι καινουργιο κολπο, παλιοτερα δεν το εκαναν.  Η αναγνωση ηταν 140 για την συστολικη μετρηση.  Λιγο υψηλη, παρατηρει η νοσοκομα, ποσο ειναι η κανονικη σας;  Γυρω στα 110 απαντω.  Προσεξτε την λιγο με συμβουλευει.

Τις ημερες που ακολουθησαν μετρω την πιεση δυο φορες στο φαρμακειο διπλα στο σουπερ μαρκετ. Μια χαρα στα 110.

Αρχες  Αυγουστου εχω ραντεβου με τον Ομαρ Σαριφ. Οι παλιοι θα θυμουνται μια αναρτηση που ελεγα οτι ο γιατρος μου μοιαζει με τον Ομαρ Σαριφ.  Μετα ξυρισε το μουστακι και  δεν εχει καθολου σεξαπηλ.  Το πραγματικο του ονομα ειναι Αδολφος και δεν κανω πλακα, γι αυτο θα συνεχισουμε να τον λεμε Ομαρ εδω, για να μη χαλασει η ambiance της αναρτησης. Πηγα να τον δω παλι για ετησιο τσεκ απ.

Η νοσοκομα παιρνει την πιεση. 150 η συστολικη.  Λεω ψηλα ειναι ε; Ε! ναι μου απαντα!  Ερχεται ο Ομαρ και του λεω για την περιπτωση στην οδοντιατρο.  Ο Ομαρ ειναι ψειρας, αμεσως EKG (νορμαλ),  κλεινει τα φωτα και με αφηνει ξαπλα να ηρεμησω. Ξαναπαιρνουν την πιεση, 140 η συστολικη.  Να δεις καρδιολογο μου λεει.  Βγαλε και μια ακτινογραφια στηθους για καλο και για κακο!(η ασφαλεια πληρωνει). Εν τω μεταξυ δεν εχω κανενα συμπτωμα απο αυτα που θα επρεπε να με ανησυχουν.

Κλεινω ραντεβου με τον καρδιολογο, και με δεχεται σε 2 μερες.  Μετραμε την πιεση,  140 η διαστολικη.  Για να μη πολυλογω, μου συνεστησε να παρω ενα καλο πιεσομετρο, και να καταγραφω την πιεση μου τουλαχιστο τρεις φορες την ημερα και σε διαφορετικες ωρες.  Το ιδιο βραδυ αγοραζω ενα καλο πιεσομετρο και αρχιζω την καταγραφη. Επι τρεις εβδομαδες  μετρω την πιεση,  τεσσερεις φορες την ημερα,  μετα τον υπνο, στο γραφειο, πριν και μετα το φαγητο, πριν και μετα το μπανιο, πριν και μετα το ..οτιδηποτε τελοσπαντων,  οταν νευριαζω, οταν βιαζομαι, οταν κατι με στεναχωρει.  Καμια φορα δεν περνα το 125 στη συστολικη αναγνωση.  Τοσο δηλαδη που αρχιζω να πιστευω οτι  το πιεσομετρο ειναι του κ…

Την ημερα που ηταν να ξαναπαω στον καρδιολογο παιρνω μαζι μου το πιεσομετρο για να συγκρινουμε τις μετρησεις.  Μπαινω στο αυτοκινητο να παω στο γραφειο του και εκει πριν ξεκινησω, λεω να μετρησω την πιεση. 160 η διαστολικη!  Επι τοπου αρχιζω να παρατηρω τον εαυτο μου, αν αισθανομαι κατι διαφορετικο. Οχι,  τιποτα παρα μονο την αγωνια τι θα μου βρει ο γιατρος.  Φτανω εκει,  158 η συστολικη.  Οι μετρησεις μου συμφωνουν με τις δικες τους.

White Robe Syndrome μου εξηγει.  Η πιεση ανεβαινει μονο οταν επισκεπτεσαι τον γιατρο.  Η αληθεια ειναι οτι μολις βγηκα απο το ιατρειο ηταν παλι 125 και αργοτερα οσες φορες την μετρησα παλι στα 110.  Τελικα δε ξερω πως προεκυψε αυτο, ισως οταν κατι δεν το ξερεις και στρεσσαρεσαι να δημιουργειται.  Γιατι δεν ειναι και η πρωτη φορα που πας στον γιατρο.  Εχω κανει τρεις καισαρκες, μια εγχειρηση σκωληκοειδος, μια θλαση μυος, και ποτε δε φοβηθηκα τιποτα, ουτε νυστερια ουτε βελονες.  Πιστευω οτι μεγαλωνοντας, μεγαλωνει και το στρες μας.  Αλλα το να παθω κατι επειδη φοβαμαι μην εχω κατι, αυτο δεν το ειχα ξαναματακουσει.  Ομως το στρες ειναι κατι που δεν το θελουμε, μας προκυπτει μονο του. Παλιοτερα ειχα αναφερει οτι εχω κανει μαθηματα χαλαρωσης. Και παλι ομως, η μυϊκη χαλαρωση  ελαχιστα μπορει να ριξει την πιεση.   Ο καρδιολογος με εστειλε σπιτι μου και μου ειπε να μετραω την πιεση ποτε ποτε, αλλα μη τρελλαθω κιολας!  Και αν στο μελλον τον χρειαστω, θα με δει με χαρα.  Ξου και μακρυα,  και να λειπει το βυσσινο.  Απο τοτε (εχει περασει μια εβδομαδα) και η πιεση ειναι μια χαρα και χαμηλη.

Πως να αποφυγει κανεις το στρες; Δεν ειναι και το πιο ευκολο πραγμα!  Ομως εδω ειδικα εχουμε δυο διαφορετικα ειδη στρες. Αυτο που πρεπει να τελειωσω ενα προτζεκτ μου για παραδειγμα, δε μου ανεβαζει την πιεση. Η σκεψη οτι ο γιατρος θα μου πει οτι εχω κατι την πετα στα υψη.  Μηπως να καταργησω και τους γιατρους;  Παντως ενα ειναι το θετικο σε ολη αυτη την ιστορια, το πιεσομετρο μου δεν ειναι του κ….!

Πη Ες: Καλα οι Αμερικανοι δεν παιζονται, εχουν βγαλει ενα συνδρομο ακομα και για το ανοιγοκλεισιμο των βλεφαρων!

Σας φιλω γλυκα.

Advertisements
26 Comments leave one →
  1. August 25, 2010 12:32 am

    Κι εγώ τώρα είμαι εκεί για βόλτα (δηλ. ψώνια) από όπου και γύρισες.
    Πράγματι ο περισσότερος κόσμος όταν μπαίνει σε ιατρικό γραφείο
    χωρίς να το συνειδητοποιεί αυτό παθαίνει. Εμείς εδω τους κολλάμε κι ένα
    24άωρο μόνιτορ για να σιγουρευτούμε. Να είσαι καλά.

    • August 25, 2010 10:23 pm

      Φανταζομαι Ευη μου οτι το μονιτορ ειναι κατι που κανουν κι εδω οταν τα συμπτωματα ειναι πλεον ενδεικτικα. Ευχαριστω γιατρε μου και καλα ψωνια!

      • August 26, 2010 9:45 pm

        Δεσποινακι, στο Τορόντο είναι το σύστημα μας τέτοιο. Είναι πολύ συνηθισμένο το μόνιτορ, χωρίς να υπάρχουν ενδείξεις, πριν παραχωρηθούν ιατρικά φάρμακα και πριν σπεσιαλίστα. Καλο Σ-Κ κι ευχαριστω

        • August 27, 2010 12:48 am

          Δεν το εψαξα να δω τι κανουν εδω Ευη μου, μου αρκει που με εστειλε σπιτι μου ο καρδιολογος. Κι εγω ευχαριστω!

  2. Lonely permalink
    August 25, 2010 12:40 am

    Ego teleutaia exo anaptiksei ena stress gia kleistous xorous…px London tube…etc…

    kai den eixa pote mou tetoia themata…

    bathies anapnoes kai ola kala 😀

    • August 25, 2010 10:25 pm

      Τους κλειστους χωρους δεν τυς φοβαμαι (ακομα) Λονλινακι, αλλα αυτο που λες, βαθειες εισπνοες, μπορει να βοηθα στη χαλαρωση των μυων αλλα οχι στην πιεση. Φιλια!

  3. August 25, 2010 5:05 am

    Φιν φον be my guest ! Παρομοίως και σε πολύ άσχημο βαθμό. Και για να καταλάβεις το μέγεθος θα σου πω το εξής: Την ημέρα που συναντηθήκαμε το πρωί είχα πάει να πάρω αποτελέσματα μαστογραφίας . Φαντάσου ότι κάποιες ώρες πριν συναντηθούμε ο άνθρωπος που είδες το απόγευμα, βρισκόταν στη ρεσεψιόν ενός ιατρικού κέντρου και την ώρα που πήγαινα να πάρω το φάκελο το χέρι μου έτρεμε και η φωνή μου δεν έβγαινε. Η δε καρδιά μου νόμιζα ότι θα φύγει από την πλάτη. Διαπιστώνω ότι έχω μεγαλύτερο άγχος την ώρα των αποτελεσμάτων – νιώθω σαν μελλοθάνατη πάω και δεν πάω δηλαδή – και μάλιστα δεν μπορώ να τα διαβάσω εγώ , μου τα διαβάζουν. Και αυτό όχι λόγω της γνωστής περιπέτειας αλλά πάντα.
    Μπορώ να σου πω ότι τις κρίσιμες ώρες στις σήραγγες εκεί που δεν ξέρω αν η ρύθμιση θα δώσει αποτέλεσμα ή ό,τι ‘δωσει’ , ή σε περίπτωση ατυχήματος που μπορεί – και έχει συμβεί – να ζησουμε μια κόλαση φωτιάς, δε νιώθω απολύτως τίποτα αλλά λειτουργώ απόλυτα εγκεφαλικά. Το έχω εξηγήσει: είναι το πεδίο μου και το ξέρω , είναι ο χώρος μου ξέρω τί θα κάνω , έχω εγώ τον πρώτο λόγο να αντιδράσω. Στα ιατρικά όμως…
    Οπότε πάμε όλοι παρέα με τις φοβίες μας…

    ΥΓ Πρέπει να σου πω ότι ζηλεύω σπάνια, αλλά δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ζηλεύω κάτι γιαγιάδες που είναι συμβιβασμένες με τις παθήσεις τους και τις ώρες που παίρνουν τα χάπια τους και πάνε στο γιατρό λες και πάνε να δουν φίλους … μα δεν μπορείς να φανταστείς ! Θέλω να τους μοιάσω κάποια στιγμή αλλά δε γίνεται

    • August 25, 2010 10:30 pm

      Αγαπημενη μου Σο Φαρ, νομιζω οτι ειναι φυσιολογικο οταν τρομαξουμε μια δυο φορες να γινομαστε ετσι. Ψυχανεμιζομαι οτι τωρα ειμαι προιδεασμενη και καθε φορα που θα πηγαινω στο γιατρο η πιεση θα ειναι υψηλη. Ειναι και το αλλο που λες. Εμεις οταν εχουμε κατι, δεν εχουμε την ικανοτητα απο μονοι μας να το θεραπευσουμε. Εξαρτωμαστε απο αλλους (ανθρωπους και εξωγενεις παραγοντες). Οταν δεν εχουμε κοντρολ, παει και η ηρεμια. Ειναι φανταζομαι ενα ειδος ανασφαλειας.
      Που να το φανταστω, ησουν τοσο γελαστη εκεινο το απογευμα. Δυστυχως δεν εχω τιποτα παραπανω να πω, ας εχουμε κουραγιο να περναμε το ρολλερ κοστερ! Φιλια γλυκουλι μου!

      • August 26, 2010 4:04 am

        Προσαρμοστικότητα , θυμάσαι κάποτε που είχες απορήσει πόσο εύκολα προσαρμόζομαι στα διαφορετικά περιβάλλοντα ; Είναι αυτό που είδες .
        Επίσης είτε καλά είτε άσχημα και αν ήταν τα αποτελέσματα, εσείς εκείνο το απόγευμα θα βλέπατε το ίδιο, διότι αφενός δουλεύει πάντα αυτή η προσαρμοστικότητα και αφετέρου η άποψη ότι η στιγμή δεν επαναλαμβάνεται . Βρε δεσποινάριο, θα τους τσιτώσω στο Καζακστάν για να ξαναβρεθούμε τα Χριστούγεννα στην Αθήνα , θα καταστρώσω fin fon plan ( μη γελάς, το εννοώ ) . Καλημέρα σου εκεί στο μακρινό DC από την ξελογιάστρα Αθήνα

        • August 27, 2010 12:46 am

          Παντα μου κανει εντυπωση οτι συμπαθω ανθρωπους οταν δεν μου μοιαζουν. Τι θα εκανα εγς σε περιπτωση που ειχα ασχημα αποτελεσματα. Θα επαιρνα τηλεφωνο και θα εβρισκα καποια δικαιολογια να μη παω στην συγκεντρωση. Γιατι δεν μπορω να γυρισω ενα κουμπακι και να χαμογελαω. Και θα χαλαγα ολη την ατμοσφαιρα. Χαιρομαι ομως που το χαμογελο ηταν πραγματικα αντιπροσωπευτικο της διαθεσης σου! Σε φιλω!

  4. Popi permalink
    August 25, 2010 7:59 am

    Το ξέρω καλά αυτό το στρές, το πέρασα 3 φορές αυτό το καλοκαίρι με συμπαθητικά αποτελέσματα! Σημασία έχει ότι δεν έχεις τίποτα, τα τελευταία χρόνια μου έχουν προκύψει διάφορα ….. τέτοια από το πουθενά.
    Άλλα τα διαχειρίζομαι, άλλα όχι! Κι όταν μπορώ, το καλύτερο φάρμακο για μένα, λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και καλή παρέα!

    • August 25, 2010 10:34 pm

      Ποπη ετσι αρχιζουν αυτα. Και ετσι παντα ερχονται και μακαρι να φευγουν. Κι εγω το ιδιο κανω. Οταν φοβαμαι γινομαι και απομακρη. Και τελικα ο καθενας μας βρισκει τροπους να τα ξεπερνα. Και μακαρι να ειναι ολα περαστικα. Αφθαρτοι δεν ειμαστε. Φιλια!

  5. panathinaeos permalink
    August 25, 2010 1:06 pm

    χαιρετω το δεσποιναριον!!!!
    ουδεις τελειος!!!!
    εσυ φιλενας αντι να εχεις στρες οταν περναει κανενας ομορφος, εχεις στρες με τα αχαρα και γυαλιστερα νοσοκομεια και τους γιατρους!
    αγαπα τους φιλους σου με τα ελαττωματα τους λεει ο πανσοφος λαος…
    μια και λεμε ιστοριες με γιατρους, ενας συναδελφος εδω στο βουκουρεστι ειχε πονους σοτ συκωτι – πηγε λοιπον για εξετασεις – γυρισε στο γραφειο ενθουσιασμενος … τι εγινε βρε παιδι μου; ε, δεν εχει τιποτε το συκωτι, αλλα μου βρηκανε μια κυστη στα νεφρα.. και γιατι γελας σαν τον μαλακα; γιατι η ακτινολογος ειναι θεα και θα μου κανει κι αλλες εξετασεις!!!! εκτοτε μετραει τις ημερες που πρεπει να περασουν για να μπορει να κανει κι αλλες ακτινολογικες….
    αβυσσος η ψυχη του ανθρωπου…

    • August 25, 2010 10:40 pm

      Γεια σου φιλε μου Πανβουκουρεστιε (τωρα το συνελαβα αυτο!) Μα δεν ειχα τετοια παλια, τωρα μου συνεβησαν για πρωτη φορα. Αλλα φανταζομαι για ολα μας υπαρχει και η πρωτη φορα. Τωρα τι να στρεσσαριστω οταν περνανε τα μανουλια. Μπορει να στρεσσαριστω ΑΝ με προσεξουν. Αλλα εκει δεν ανεβαινει η πιεση, απλα αυξανεται η ταχυπαλμια. Τελικα η καρδια ειναι ενα παλιοοργανο. Και να σου πω την αληθεια μου μπορει και να μη πηγαινα σε καρδιολογο να το τσεκαρω, αλλα η καρδια μου πηρε τον μπαμπακα μου νωρις. Κι αυτα μας προϊδεαζουν. Ο φιλος σου πολυ πλακα, πραγμα που αποδυκνυει περιτρανα οτι το πιο σημαντικο οργανο του ανδρος ΔΕΝ ειναι η καρδια.

  6. August 25, 2010 1:12 pm

    Επομένως μη σκας και προχώρα για περισσότερα φιν-φον και καθόλου λευκές ρόμπες!

    • August 25, 2010 10:41 pm

      Δε σκαω ματια μου, τωρα που ξερω δε σκαω, αλλα θεωρησα οτι ηταν ενδιαφερον το θεμα στο ποσο ξαφνικα μπορει να θορυβηθουμε, η να αλλαξει κατι.

  7. Ρούλα permalink
    August 25, 2010 1:16 pm

    Το σύνδρομο της λευκής μπλούζας είναι πολύ συχνό όπως και το γεγονός ότι μερικοί συνοδοί των ασθενών έχουν λιποθυμικό επεισόδιο ενώ ο ασθενής αντιμετωπίζει στωικά την κατάσταση.
    Μια μικρή διόρθωση θα μου επιτρέψεις, προφανώς αναφέρεσαι στη συστολική πίεση κοινώς μεγάλη και όχι στη διαστολική κοινώς μικρή. Όταν το διάβασα αναρωτήθηκα πόση θα ήταν η συστολική πια και μετά κατάλαβα ότι προφανώς θα έγινε το λάθος στη μετάφραση.
    υγ.γέλασα απίστευτα με το ΥΓ της so-far και έχω να διηγηθώ απίστευτες ιστορίες με γιαγιούλες που συναγωνίζονται ποια έχει το μεγαλύτερο …πάθος, έτσι απεκάλεσε μια εξ αυτών την πάθησή της.

    • August 25, 2010 10:44 pm

      Ρουλα μου καταλαβαινεις ποσο ασχετη ειμαι με αυτα ε;Θα το αλλαξω μολις τελειωσω με τα σχολια. Εχεις δικιο, στη συστολη ειναι μεγαλη η πιεση. Καταλαβαινεις ποσο ασχολομαι με αυτα. Εσυ παλι το τι θα βλεπεις, δε λεγεται. Φιλια! Ευχαριστω για τη διορθωση.

  8. August 25, 2010 2:43 pm

    Το έχω πάθει αυτό ακριβώς το ίδιο με την πίεση μου.. Είχα για μέρες μια ελαφρά ζαλάδα και θολούρα, πήγα στο φαρμακείο να μου την μετρήσουν, την βρήκαν 18, μου πούλησε ο φαρμακοποιός ένα πιεσόμετρο για να την μετράω τρεις φορές την ημέρα και όταν το έκανα, από το άγχος μου την έβρισκα μέχρι και 22!!! Σαν χύτρα ταχύτητας ένα πράμα… Μετά πήγα στο νοσοκομείο, έκανα όλες μου τις εξετάσεις με βρήκαν τέρας υγείας αλλά με ελαφρά τσιμπημένη πίεση, μου έδωσαν χάπια και μια δίαιτα, εγώ κράτησα τα χάπια, πέταξα το πιεσόμετρο στην αποθήκη και την διαίτα στους πέντε ανέμους, δεν ασχολήθηκα ποτέ ξανά και τώρα είμαι περδίκι… Όσο ψάχνεις βρίσκεις, αυτό ξέρω εγώ, άσε που εγώ προσωπικά όταν δω γιατρό και βελόνα παθαίνω λιποθυμικές τάσεις και κρίσεις πανικού… :-))) Φιλάκια πολλά….

    • August 25, 2010 10:50 pm

      Νατο ειδες! δεν ειμαι μονη μου σ’αυτο τον παλιοκοσμο! Παντως εγω οταν ειμαι μονη μου δεν αγχωνομαι. Ουτε φοβηθηκα ποτε γιατρους. Μαλλον φοβηθηκα μηπως εχω κατι παρα το γιατρο τον ιδιο. Καλα στον Ομαρ παω εικοσι χρονια τωρα, τωρα με επιασε ο φοβος; Ενταξει πρεπει να προσεχουμε για να εχουμε, αλλα ουτε υποχονδρια θα γινω, ουτε θα τρελλαθω. Φιλια!

  9. August 25, 2010 6:45 pm

    τι μού θύμησες…
    οταν ημουνα Δημοτικο, επι τρεις μερες πριν να παω οδοντιατρο ανεβαζα ολως τυχαιως 40 πυρετο..
    τελικα, οταν επρεπε καποτε να παω για σφραγισμα, οι γονεις μού το ανακοινωναν …καθ’οδον, ενω φορουσα…ζωνη ασφαλειας στο αυτοκινητο..

    • August 25, 2010 10:54 pm

      Εσυ και η Βουγιουκλακη Γαβριλακο μου τα ιδια κολπα κανατε. Τωρα που μεγαλωσες τι κανεις? Πας απο μονος σου; Αντε καλη συνεχεια διακοπων!!! 😛

  10. August 26, 2010 7:04 am

    Όπως το λέει η Ρούλα σύνδρομο λευκής μπλούζας!!
    Μπορεί όταν ήσουν μικρουλάκι η μαμά να σου έλεγε: “φάε όλο το φαγητό σου, γιατί θα πάμε στο γιατρό να σου κάνει ένεση!!”χο χο!!

    Επικεντρώσου παιδί μου στον Ομάρ, επικεντρώσου, λέμε!!!!

    Φιλιά φιλιά καλημερούδια

    • August 27, 2010 12:55 am

      Χα χα οχι η μαμα μου δε μου ελεγε τετοια. Τι να επικεντρωθω, ειναι ο πιο πολυλογας γιατρος που υπαρχει. Μονοτερμα με παιρνει, δε βλεπω την ωρα να φυγω! ΦΦ! Φιλια!

  11. margarita permalink
    August 26, 2010 9:22 am

    τελος καλο, ολα καλα…. φιλακια .. ριξε ενα ασμα και μια γυροβολια και πετα το πιεσομετρο…

  12. August 27, 2010 12:50 am

    Ναι βρε Μαργαριτα, σε δουλεια να βρισκομαστε. Το πιεσομετρο δε το πεταω, ποτε δε ξερεις

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: