Skip to content

Μήπως καρδιά δεν έχουν, στα στήθη τους κρυμμένη;

October 5, 2010

Σημερα παγκοσμια ημερα των ζωων,  σας φερνω μερικες φωτογραφιες αγαπημενων τετραποδων που καποια στιγμη βρεθηκαν μπροστα στην φωτογραφικη μου μηχανη.   Σαν αυτον τον ομορφο σκυλακο που εκανε βολτες στην Μυτιληνη το καλοκαιρι.

Και σαν αυτη την γλυκεια μαμα γατουλα που θηλαζει τα νεογεννητα γατακια της μεσα σε μια βαρκα.

Λενε οτι οι ανθρωποι που εχουν καποιο ζωο, και το φροντιζουν ειναι πολυ καλοι ανθρωποι.  Αυτο για να πω την αληθεια μου πολλες φορες το σκεφτηκα σοβαρα.  Ποτε μου δεν ειχα ζωο στο σπιτι.  Μεγαλωνοντας τρια παιδακια και εχοντας συγχρονως μια καριερρα να με απασχολει δεν τολμησα ποτε να αναλαβω περισσοτερες φροντιδες απο οσες μπορουσα.  Τα παιδια παντα ζηταγαν ενα κουταβι.  Επαιζαν με τα κουταβια των φιλων τους.  Οταν μεγαλωσαν και πηραν δικο τους σπιτι, αμεσως απεκτησαν δυο κουταβια.  Τα σκυλακια αυτα που τα εχω αναφερει πολλες φορες εδω, ο Whitmore και ο Jack,  ερχονται εδω και τα λατρευω.  Το εχω σκεφτει σοβαρα να παρω κι εγω ενα σκυλο.  Αφηστε που μενω μονη αρκετο καιρο και θα ειχα παρεα.

Η μαμα οταν μεγαλωνε ειχαν παντα σκυλια στο σπιτι. Ολοκληρη δυναστεια. Ντικ ο πρωτος, Ντικ ο δευτερος, Ντικ ο τριτος.  Ο καθε Ντικ συνοδευε τα παιδια στο σχολειο της γειτονιας και τα περιμενε οταν σχολουσαν.  Καθε φορα που”εφευγε” ενας Ντικ η στεναχωρια ηταν απεριγραπτη, οπως μου λεει.  Μετα τον τριτο Ντικ, η μαμα ορκιστηκε να μη ξαναπαρει ποτε σκυλο. Ετσι και εγινε.  Εμεις μεγαλωσαμε χωρις ζωα στο σπιτι.  Κυνηγουσαμε και ταϊζαμε δυο χελωνες στον κηπο.

Μετα θυμαμαι και την Παγωνα.  Μια γειτονισσα με σκυλο που αγαπουσε το σκυλο (κουκλο τον ανεβαζε, αγορινα τον κατεβαζε)  και ηταν κακια με τους ανθρωπους.  Καλος ειναι αυτος που ειναι καλος με ολους.

Οι γατες μου αρεσουν γιατι ειναι αγερωχα πλασματα, πανεξυπνα και ομορφα, αλλα δεν θα ηθελα ποτε γατες στο σπιτι μου.   Δεν θα αφηνα ομως κανενα γατι πεινασμενο, η τραυματισμενο χωρις να το φροντισω. Αλλο ομως αυτο κι αλλο να ζω μαζι τους. Τα σκυλια τα αγαπω πιο πολυ και το σκεφτομαι σοβαρα.  Εδω ολοι οι γειτονες μου εχουν σκυλια.

Θυμαστε που σας ειχα γραψει μια φορα για τα αρκουδοσκυλα του Στουαρτ;  Οταν πεθανε ο Στουαρτ,  ενας γειτονας εριξε φολα και το ενα αρκουδοσκυλο παει.  Το αλλο (το αρδερφακι του)  μαραζωσε και δε γαυγιζει πια.  Εκει που ειχαμε δυο αρκουδοσκυλα που τα ετρεμε ο κοσμος,  μειναμε με ενα θλιμενο πλασμα.  Ο δε γειτονας (συμφωνα με την γυναικα του Στουαρτ)  ηταν θυμωμενος γιατι παραπονεθηκαν οτι ταϊζε τα ελαφια.  Τωρα τι ζωοφιλια ειναι αυτη, οι μεν να μισουν τα ελαφια και οι αλλοι τα σκυλια,  μπητς δε χεκ αουτ οφ μη!

Μια ιστορια ακομα που νου εκανε ασχημη εντυπωση ηταν η ιστορια του Phil.  O Phil  ηταν ενας νεαρος αλλεργικος στις γατες που ομως συζουσε με 25 γατες.  Εμενε στον απο πανω οροφο στο πρωτο σπιτι που μειναμε οταν πρωτοηρθαμε στην Αμερικη, στο Οχαϊο.  Τι εβηχε, τι υπεφερε, αλλα τα γατια γατια.  Βεβαια μαζι υπεφερε και ολη η γειτονια ακουγοντας τον φιλο μας τον Φιλ.  Μια νυχτα που δε θα ξεχασω ποτε.  Τρεις μερες πριν γεννησω την Δαφνη.  Ειχα αποκοιμηθει οταν περασμενα μεσανυχτα ακουμε γκαπα γκουπα στημ πορτα.  Ανοιγει ο Ερρικος και εισβαλλει μεσα ενας Φιλ σε κακα χαλια και ρωτα.  “Μηπως κατεβηκε εδω η Andrea?  ”    Ο λογος περι γατας που δε ξερω πως παγιδευτηκε καπου μεταξυ πατωματος δικου του και ταβανιου δικου μας.  Ο Φιλ χωρις καμια συζητηση σκαρφαλωσε σε μια καρεκλα και αρχισε να χτυπαει το ταβανι. Ανοιξε τρυπα και εβγαλε τη γατα.  Αγκαλια με το  φρικαρισμενο ζωο και πνιγμενος στο βηχα χαθηκε στη νυχτα, αφηνοντας εμας να κοιταμε σα χαμενοι την τρυπα στο ταβανι, κι εμενα να σκεφοτμαι οτι πρεπει να παρω αντρα και αγεννητο μωρο και να εξαφανιστω. Εδω εχουμε την ιστορια που αγαπαμε τα ζωα τοσο που αδιαφορουμε για ολα τα αλλα.  Την υγεια μας, τους γειτονες τα παντα.

Που θελω να καταληξω. Οτι ο ανθρωπος πρεπει να συνυπαρχει να σεβεται και να αγαπα τα ζωα και τον συνανθρωπο του.  Και τα δυο!

Τα καλοκαιρια μ’αρεσει να βλεπω καταστηματαρχες να αφηνουν δοχεια με νερο εξω απο το μαγαζι τους για τα διψασμενα ζωα.  Θυμωνω οταν βλεπω ανθρωπους να αφηνουν ζωα μονα τους σε αυτοκινητα εστω και με λιγο ανοιχτα παραθυρα.  Τρεμω μηπως μου πεταχτει κανενα ελαφι η κανενα σκιουρακι στο δρομο τα πρωϊνα. Τρεμω.. μα τον Αγιο Φραγκισκο!

Η πιο ομορφη γατα στην Λαγκαδα στη Χιο.

Αν θελετε να μαθετε περισσοτερα για την παγκοσμια ημερα για τα ζωα, επισκεφθητε την αγαπημενη μου Marizz μαμα της γλυκειας Μπιζου.

Κλεινω την αναρτηση με το αγαπημενο ποιημα του Ιωαννη Πολεμη που μαθαιναμε παιδακια.  Ειναι τοσο απλο και τοσο γλυκο.  Ας τα αγαπαμε:

Ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα·
μην τάχα σαν εμένα,
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.

Aν δεν μιλούν κι εκείνα
κι ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν,
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;

Aκόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω,
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.

Σας φιλω γλυκα.

45 Comments leave one →
  1. October 5, 2010 2:49 am

    kai mena o protos mou skilos Ntik legotaaaaaaaaaan🙂🙂🙂

    enas kouklos…mpastardaki apo ta liga😀

    • October 5, 2010 11:05 pm

      Ντικ ειναι πολυ συνηθισμενο ονομα για σκυλια Λονλινακι.

  2. October 5, 2010 3:26 am

    Σε φιλω κι εγω! Να εισαι καλα και ειθε να σε υιοθετησει ενας σκυλουκος συντομα!

  3. October 5, 2010 4:20 am

    Καλημέρα Δεσποινάκι🙂
    Υπέροχο αφιέρωμα, υπέροχα δοσμένο!!
    Ναι, “καλος ειναι αυτος που ειναι καλος με ολους”…
    Έτσι είναι καλή μου !!!!!!!
    Φιλιά πολλά

    • October 5, 2010 11:09 pm

      Γιωργη μου με τα καλα σου λογια παντα. Εμ ετσι ειναι, ισορροπια χρειαζεται. Φιλια κι απο μενα!

  4. orfia permalink
    October 5, 2010 5:40 am

    Καλημεραα!! Πραγματι , καποιος που εχει ζωο και το φροντιζει δεν σημαινει οτι ειναι και καλος ανθρωπος!! Εχω δει ανθρωπους με ζωα πολυ εγωιστες!! Ευχομαι να βρεις καποιο μουτρακι που να μην μπορεις να του αντισταθεις!!! Σε χαιρετουμε εγω και ο Ορφεας….!!!

    • October 5, 2010 11:17 am

      συμφωνω απολυτα.
      και θα το προχωρησω ακομα παραπερα. εχω δει φιλοζωους που ναι μεν τα πανε καλα με τα ζωα, με τους ανθρωπους ομως παιρνουν ενα μηδεν εις το πηλικον..
      και κατι αλλο που αρχιζω και το παρατηρω ολοενα και περισσοτερο, και πειτε μου αν κανω λαθος : εχετε παρατηρησει οτι το περπατημα και η εκφραση του προσωπου των σκυλιων μοιαζει με το περπατημα και την εκφραση του αφεντικου τους; καθε φορα εκπλησσομαι οταν το βλεπω.
      (καλο μεσημερι ορφια! δεν ξεχασα να σου απαντησω επι του μπλογκεως. απλα περιμενω να ολοκληρωθει η λαιλαπα των σχολιων για την γνωστη τελετη)🙂

      • orfia permalink
        October 5, 2010 6:31 pm

        Γαβριηλ (Γαβ)… αυτο που λες το εχω παρατηρησει και εγω με την ομοιοτητα των ζωων και των αφεντικων τους..αλλα παντα ελεγα οτι ειναι στο μυαλο μου…!! Λες να υπαρχει καποια εξηγηση?? Οσο για την τελετη….πολυτελεστατη….!!🙂

        • October 5, 2010 9:07 pm

          του χρονου να δεις τι εχει να γινει..

          • October 5, 2010 11:11 pm

            Χαιρετε! εδω ειχαμε κουβεντουλα. Χαιρετω Ορφια και Ορφεα.
            Χαιρετω και Γαβ και σκεφτομαι να τον υιοθετησω.

      • October 5, 2010 11:33 pm

        Τα σκυλια μοιαζουν με τους αφεντικους! Αυτο το παρατηρησα περισσοτερο οταν εμενα στο Μοναχο. Κι αυτο επειδη κυκλοφορουσαν πολλα ζευγαρια κυριος η κυρια με σκυλο.

  5. October 5, 2010 7:57 am

    η γάτα της Λαγκάδας είναι ίδια σχεδόν με το μπιζουδελί μου!
    αλλά εσύ γιατί δεν θα ήθελες ποτέ γάτες στο σπίτι σου;

    • October 5, 2010 11:14 pm

      Αρα το μπιζουδελι ειναι ομορφο. Λοιπον εγω δε θελω γατες μεσα στο σπιτι γιατι, δεν μπορω τις τριχες παντου, δεν μπορω τη μυρωδια της γατας και των γατοπροϊοντων (τροφες και χημικα για τις μυρωδιες) και τελος δεν μπορω να αγγιξω γατα. Ανατριχιαζω. Οποτε στον κηπο. Επισης δεν μπορω να τις βλεπω μεσα σε αλλα σπιτια. Ε εχω κι εγω μια παραξενια. Ενω τα σκυλια δε με πειραζουν.

  6. October 5, 2010 8:04 am

    Η αλήθεια είναι πως δεν έχω μάθει να ζω και να “συγκατοικώ”, πιο σωστά, με τετράποδο. Κατά καιρούς το σκέφτομαι. Μια γλυκιά μουρίτσα, ένα τόσο δα μικρούλι, σα γατάκι, σκυλάκι, περνάει απ το μυαλό μου. Ένα σοκ που πέρασα όμως στο χώρο της δουλειάς μου, μ ένα σκύλο φύλακα, που καταδάγκωσε το μωρό του σπιτιού όπου ζούσε, δεν μ αφήνει. Του έκοψε όλο το μάγουλο. Καλά και χρυσά να είναι, και το ποιήμα του Πολέμη ακόμη είναι στη σκέψη μου. Νεράκι το είχα μάθει. Δυστυχώς αν συμβεί μια στραβή στο μυαλό του ζώου, δεν έχει το νου ν αντιδράσει σωστά. Έτσι, όταν λέμε , όταν θα μετακομίσω στην έπαυλη που μου επιφυλλάσει η τύχη ( χο χο), θα τον έχω αλλά , έξω απ το σπίτι.
    Και εμείς σε φιλούμε γλυκά, γλυκό κορίτσι:))

    • October 5, 2010 11:28 pm

      Λοιπον Κατριν μου για καθε ιστορια με αγριοτητες ζωων σου εχω εκατο ιστοριες με αγριοτητες ανθρωπων. Πιστευω οτι ειναι οπως εμαθες. Αν δε μεγαλωσες με ζωα δε γινεται ξαφνικα να παρεις ενα ζωο σπιτι (εκτος απο τους γιους μου φυσικα). Εγω απλα ευχομαι μια ωραια επαυλη, με σκυλο η μη! Φιλουμπες!

  7. October 5, 2010 9:12 am

    AX,τι φατσούλες είναι αυτές!🙂
    Παρόλο που φοβάμαι τους σκύλους,συγκεκριμένα τους μεγαλόσωμους,ποτέ δε θα σκεφτόμουν να κάνω κακό σε ζώο!
    Σκέφτομαι όμως σοβαρά να κάνω κακό σε εκείνους ,που τους βγάζουν βόλτα και δε μαζεύουν τα περιττώματα!Αυτό με εξαγριώνει!
    μπονζουρ!

    • October 5, 2010 11:39 pm

      Αυτο το τελευταιο πες το ξανα μαϊ νταρλινγκ Γλαυκη. Ελπιζω να μην ειναι πια πολλοι αυτοι που δεν φροντιζουν να μαζευουν τα περιττωματα.
      Τα μεγαλα σκυλια ειναι αληθεια οτι αγριευουν τα μικρα παιδια. Και βεβαια οσο πιο πολυ φοβουνται τοσο πιο πολυ η αδρεναλινη προκαλει το ζωο.

      • October 6, 2010 9:20 am

        η αλήθεια είναι πως τα φοβάμαι μετά από ένα περιστατικό:μία μέρα εδώ και 6 χρόνια περίπου έτρωγα αμέριμνη στο δρόμο ένα τοστ ,κάτι δε θυμάμαι…εμφανίζεται από το πουθενά ένα πιτ μπουλ,που το είχε λυτό ο ιδιοκτήτης του,ανεβαίνει με τα δυο του πόδια στους ώμους μου και μου πάιρνει από το στόμα το τοστ!
        πως δεν έπαθα καρδιακή προσβολή ή πως δεν μου έκοψε τα χείλη δε ξέρω!Μετά κάθησα σε ένα μαγαζί για να συνέρθω ενώ ο ιδιοκτήτης είπε ότι δεν έγινε και τίποτα πως κάνω έτσι.Πήγα να του κάνω μήνυση!Τέλος πάντων ,από τότε τρέμω!

        • October 6, 2010 10:59 pm

          Εμ λογικο ειναι να σε φοβιζουν Γλαυκη μου. Ξερω αρκετο κοσμο παντως που φιβαται τα μεγαλα σκυλια. Κατι τετοιο να σου τυχει και ειναι πολυ φυσικο. Ο μονος τροπος να το ξεπερασεις αν θελεις βεβαια, ειναι να πλησιασεις μικρα σκυλακια πρωτα. Δυστυχως μερικοι ανθρωποι που εχουν συνηθισει τα μεγαλα ζωα, νομιζουν οτι ολοι ειναι το ιδιο.

  8. Πέννυ permalink
    October 5, 2010 10:17 am

    Αν έπαιρνα κάποτε ένα ζωάκι θα ήταν σκύλος… μικρός ή και μεγάλος δεν με νοιάζει… προϋπόθεση όμως απαραίτητη: σπίτι με αυλή… να ζει ελεύθερο, χωρίς να καταπιέζεται σε ένα μπαλκονάκι τόσο δα…. και να κάνει τις βόλτες του και την ανάγκη του χωρίς να ζορίζομαι και εγώ… αυτό που βλέπω 7.30 η ώρα το πρωί, χειμώνα, κυρία με πυτζάμα και παλτό να βγάζει βόλτα το σκυλί στη γειτονιά, δεν μπορώ να το κάνω… εδώ με το ζόρι στέκομαι εγώ, όχι να πρέπει να βγάλω και τον σκυλάκο βόλτα…. αλλά από την άλλη όταν βλέπω αυτά τα υγρά ματάκια να κοιτάνε με λατρεία το αφεντικό τους, το ζηλεύω… μαντεύω ότι θα έκανε τα παντα για αυτόν… στο παρελθόν είχα μια γυάλα με χρυσόψαρα… έκλαψα πολύ, πάρα πολύ όταν πέθαναν… τι θα κάνω αν κάτι συνέβαινε κάτι στο σκυλάκι μου???

    • October 5, 2010 11:43 pm

      Ε! αμα αποφασισεις να παρεις ζωακι πρεπει να συμφιλιωθεις με την ιδεα οτι δεν γινεται να το εχεις για παντα Πεννυ μου.
      Παλτο και πυτζαμα ε; Κελ ντεκαντανς! Πφ!
      Φιλακια!

  9. October 5, 2010 11:13 am

    πληροφοριακά…
    οι φίλοι με φωνάζουν Γαβ..🙂😛

    • October 5, 2010 11:48 pm

      Χε χε, γυρευοντας πας!

      • October 6, 2010 6:47 am

        ενίοτε προάγομαι εις “ΓΚΚΚΚΚΚΚΚκκκκρρρρρρρρ”

        • October 6, 2010 8:43 am

          E! ενταξει, καθε πραγμα εχει και το ρισκο του.

          • October 7, 2010 12:23 am

            αὐτό τό τελευταῖο, πές το δίς …
            χααχαχχααχαχχαχ

            • October 7, 2010 12:44 am

              E! ενταξει, καθε πραγμα εχει και το ρισκο του.
              E! ενταξει, καθε πραγμα εχει και το ρισκο του.

  10. October 5, 2010 11:46 am

    Μωρέ τα λατρευω τα σκυλιά, αλλά προπάντων τις γάτες επειδή όπως λες ειναι αγέρωχες. Φυλάκισα δεκάδες γατάκια στο φακό μου εν Κωνσταντινουπόλει. Ηταν όλα τους κουκλιά.
    Αλλά δεν μπορούμε να έχουμε κατοικίδια, έτσι που βολοδέρνουμε στα ταξίδια και τους ωκεανούς. Θάταν άδικο για τα ζώα να μένουν διαρκώς μόνα τους. Γι αυτο επιλέξαμε να αγαπάμε τα κατοικιδια των φίλων μας.
    Φιλί πρωινό

    • October 5, 2010 11:56 pm

      Προτιμω τα σκυλια απο τις γατες Ιουστινακι. Εχεις δικιο, οταν λειπεις συχνα αντε να ταλαιπωρεις τα ζωα. Οι περισσοτεροι γνωστοι μου εχουν σκυλια. Στα δικα μας μερη κυκλοφορει πολυ γατι. Κυριως στα νησια. Ελπιζω να δουμε τις γατες των φωτογραφιων σου.

  11. October 5, 2010 11:47 am

    Αν σου έφερναν ένα πλασματάκι σαν αυτό (μακάρι να δουλέψει το link)

    δεν θα το σκεφτόσουν καθόλου.
    Με την αγάπη που μας δείχνει πολλές φορές θέλεις να βάλεις τα κλάματα από τη συγκίνηση.
    Πάντως αν ποτέ το αποφασίσεις, τα μαλτεζάκια, (το δικό μου είναι το mini), είναι ότι καλύτερο για μέσα στο σπίτι.Έχουν καταπληκτικό χαρακτήρα.

    • October 5, 2010 11:58 pm

      Αχ τι γλυκουλι που ειναι αυτο! Ειλικρινα δεν εχω προτιμηση. Μου αρεσουν και τα μεγαλοσωμα και τα μικρουλια. Τα μεγαλα ειναι πιο τρυφερα, τα μικρακια παιχνιδιαρικα.

  12. October 5, 2010 1:12 pm

    Τι όμορφη ευαίσθητη και σωστή προσέγγιση! Σκύλο είχα μόνο στις Αμέρικες γιατί υπήρχε ο χώρος και ο χρόνος.
    Εδώ δεν τολμώ γιατί λείπω πολύ και θαπηζε το ζωντανό.!
    Η Χιώτισσα γάτα, κούκλα, ακόμη και στα γατιά σκίζει το νησί μας!

    • October 6, 2010 12:02 am

      Χα χα, ειδες η γατα η Λαγκαδουσαινα! Κατι ματαρες να!

  13. μαργαριτα permalink
    October 5, 2010 1:35 pm

    τα ζωα τα αγαπω απο μακρυα… .. οσο πιο μεγαλο δε ,τοσο πιο ανετα αισθανομαι μαζι τους.. αλλα με ολα τα ζωα ( γατες σκυλια ) συγγενων και φιλων εχω μια πολυ καλη σχεση.. οπως και με τα παιδια τους.. αλλα νομιζω οτι να εχω μια γατα η ενα σκυλο σ ενα διαμερισμα ( δηλ φυλακισμενο) ειναι για το ζωντανο μαλλον μαρτυριο… και μονο για να μου κανει παρεα μαλλον εγωιστικο.. ( τουλαχιστον ειμαι ειλικρινης!)

    • October 6, 2010 12:04 am

      Συμφωνω Μαργαριτονι, τα διαμερισματα δεν ειναι νατσουραλ χαμπιτατ για τα ζωα.

  14. Aliki permalink
    October 5, 2010 5:33 pm

    Emeis sto spiti eixame kai exoume pada katoikidia,thimame otan i aderfi m itan 2-3 xronon eixame ton oscar(skulos)kai i lina otan etroge tin krema tis edine mia koutalia ston oscar kai mia etroge ekeini!!!pados exei polu plaka na exeis katoikidia sto spiti kanoume fovera paixnidia oloi mazi pou na deite na paizi i gata mas me to skulo mas exoun apistefti plaka!

    poli oraio omos to afeieroma sas gia tin imera zoon kai sas efxome tou xronou na exete kai ena diko sas skulaki!!!

    polla filakia

    • October 6, 2010 12:05 am

      Εγω θυμαμαι τον Θρουμπη Αλικακι. Τον θυμασαι;

  15. October 5, 2010 7:08 pm

    Αχ, Δεσποινάκι, εγώ ζω χωρίς γατόνια τα τελευταία δέκα χρόνια και δεν το παλεύω άλλο – έχω πάρει αποφάσεις (οι οποίες είναι και άμεσα υλοποίησιμες…)

    Είναι απίστευτη η χαρά, η γαλήνη και η ηρεμία που σου προσφέρει η συντροφιά ενός χνουδωτού πλάσματος.

    Φιλιά!

    @ Μαργαρίτα: δεν είναι φυλακισμένα μέσα στο διαμέρισμα – γι’ αυτό λέγονται οικόσιτα, είναι η εξέλιξή τους από την άγρια μορφή που είχαν κάποτε (μιλάω για γάτες και σκύλους – όχι για κροκόδειλους και μαϊμουδάκια βέβαια!)

  16. October 6, 2010 12:09 am

    Εχοντας απαντησει παραπανω στην τζιτζι γιατι δεν μπορω να ζησω με γατες το μονο που μπορω να πω ειναι οτι ο καθενας εχει τις προτιμησεις του. Εσενα ξερω οτι σ’αρεσουν οι γατουλες. Και φανταζομαι οτι ετοιμαζεσαι να ξαναποκτησεις. Με το καλο. Τα οικοσιτα ομως ξεκινησαν με την εννοια της αυλης και οχι ενος δυαριου φανταζομαι.
    Φιλια κι απο μενα

  17. October 6, 2010 12:11 pm

    http://selidodeikths.blogspot.com/2010/09/blog-post_16.html

    Πιστεύω ότι καταλαβαίνω τι εννοείς…:)

    • October 6, 2010 11:07 pm

      Καλησπερα. Οχι ακριβως ετσι φιλε μου, ωραια παντως η ιστορια σου. Ευχαριστω για την επισκεψη.

  18. October 7, 2010 10:42 am

    Δ, δεν υπάρχουν λόγια να σου πω πόσο μου άρεσε αυτό το ποστ.
    Πόσο χαίρομαι που το διαβάζω.. και γίνομαι για άλλη μια φορά μάρτυρας της ευαισθησίας του φακού σου.

    Τις προάλλες κάποιο δικό μου πρόσωπο βρέθηκε στη Μυτιλήνη και μου έλεγε με πόνο πόσα αδέσποτα κυκλοφορούν στο λιμάνι, όπως δυστυχώς σε κάθε ελληνικό νησί.

  19. October 8, 2010 10:04 am

    δεν μπορω να κρατηθω κι αφηνω σχολιο, γιατι μου αρεσαν οι φωτο

    και θα ηθελα να τονισω οτι τα πολυ συμπαθη ζωακια -προσωπικα τρελλαινομαι για γατες- εχουν πολλα να μας δειξουν για την εννοια της αθωοτητας και της αγαπης που οι ανθρωποι τα ξεχναμε..

    και το ποιηματακι, τελειο!

  20. October 9, 2010 12:26 am

    Γεια σου Leila χαιρομαι που σου αρεσαν οι φωτογραφιες. Το ποιηματακι ηταν νομιζω παλια σε σχολικες ανθολογιες. Εσενα σου αρεσουν τα γατακια. Φανταζομαι πως θα εχεις. Ευχαριστω για το σχολιο!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: