Skip to content

Ξυπολητο Ταγμα

October 15, 2010

Μπορει να εχετε ακουσει για την παλια μαυροασπρη υπεροχη ταινια του Γκρεγκ Ταλλας που προβληθηκε  βραυευθηκε το 1954, αλλα δεν θα γραψω γι αυτην σημερα.  Οταν πρωτοακουσα την εκφραση ” ξυπολητο ταγμα”,   ηταν απο τον μπαμπα μου, που προφανως την ειχε δει, και αναφεροταν σε μενα οταν με εβλεπε να περπατω ξυπολητη μεσα στο σπιτι.   Ετσι μεσα στο μικρο μου κεφαλακι εγω ημουν το ξυπολητο ταγμα.  Μια εκφραση που χρησιμοποιησα αργοτερα και στα δικα μου παιδια οταν τα καλοκαιρια εβγαζαν τα παπουτσακια τους και αφηναν τα τρυφερα τους ποδαρακια γυμνα με την πρωτη ζεστη.

Στο σπιτι μας δεν κυκλοφορουσαμε ποτε ξυπολητοι. Τοτε ηταν θεμα αξιοπρεπειας,  πρεπει να το κρινω με τις αντιληψεις εκεινης της εποχης.  Παντα φοραγαμε παπουτσακια, και το καλοκαιρι πεδιλα χωρις καλτσακια.  Στην ξυπολησια, που πολλες φορες την αποζητα ο ανθρωπινος οργανισμος και ιδιεταιρα ο παιδικος,  η παρατηρηση της μαμας ηταν:  “Βαλε τα παπουτσακια σου Δεσποινακι, θα πατησεις  τιποτα και θα κλαις μετα” .   Ουτε παντοφλιτσες ειχαμε. Γενικα δε μας αρεσαν οι παντοφλες πραγμα που περασε στο ντι εν εη μου και ποτε δεν αγορασα παντοφλες.  Οταν βγαιναμε απο το δωματιο μας επρεπε να ειμαστε ντυμενοι και να φοραμε παπουτσια.  Ολοι.  Ακομα και ο παπους εβγαινε ντυμενος  απο το δωματιο του, με γραβατα και τριζατα παπουτσια, και μοσχομυριζε 4711.

Τα καλοκαιρια  στις παραλιες, οι σαγιοναρες ηταν για να φτασουμε μεχρι την παραλια.  “Θα πατησεις καμια καβαλινα και θα τρεχουμε για αντιτετενικους”.  Οταν μπορεσα και ξεφυγα περπατησα ξυπολητη αρκετα χιλιομετρα σε επαρχιακο δρομο ενα απογευμα με παρεα.   Ηταν μια διαδρομη απο την Ερετρια στην Βαθεια.  Πηγαιναμε στο Χολιντεη ον Ευβοια. Οι πατουσες καταμαυρες, αλλα ηταν το πιο ωραιο περπατημα της ζωης μου.  Ημουν 17. Οταν αργοτερα ειδε η μαμα τις πατουσες μου κοντεψε να παθει εγκεφαλικο!

 

βρωμοποδαρα!

Σημερα μου αρεσει πολυ τα καλοκαιρια οταν κανει πολυ ζεστη να περπατω ξυπολητη μεσα στο σπιτι στα πλακακια.  Ποτε ομως εξω, και φυσικα ειμαι εναντιον καθε ξυπολησιας οταν βρισκομαι με παρεα.  Η ξυπολησια μου ειναι εντελως ιδιωτικη υποθεση.   Ειμαι εναντιον της ξυπολησιας ακομα και σε παραθαλασια ταβερνα μετα το μπανιο.  Και δεν αντεχω στο θεαμα των ανθρωπων που βγαζουν τα παπουτσια τους κατω απο το τραπεζι.

ξυπολητοι στην αμμο (ιντερνετ)

Λατρευω να περπατω ξυπολητη στην βρεμμενη αμμο στην παραλια.  Η ξυπολησια ομως θελει στυλ.  Πρεπει να εχεις ομορφα περιποιημενα ποδαρακια και νυχακια.  Ακομα και τον χειμωνα.  Σου λεει η αλλη.. αχ τι καλα θα φοραμε μποτες και δε θα κανουμε πεντικιουρ.  Πολυ ασχημα!  Κι αν χρειαστει να βγαλεις τα παπουτσακια σου (ανθρωποι ειμαστε μπορει να μας τυχει κατι εξαιρετικο) τι θα δει ο αλλος.

παιχνιδιαρικα ποδαρακια!

Η ξυπολητη γυναικα (εκτος παραλιας εννοειται) εχει στυλ. Ο ξυπολητος ανδρας εχει κατι γυφτικο.  Δε ξερω πως εχει προκυψει αυτο, αλλα δεν μπορω αυτο με τους αμερικανους που πλενουν το αυτοκινητο ξυπολητοι.  Βαλε μια σαγιοναρα βρε πουλακι μου!   Γνωριζω μια οικογενεια που  τα παιδακια μολις μπουν στο σπιτι σου, πετανε τα παπουτσια και γυριζουν ξυπολητα.  Χειμωνα καλοκαιρι.  Στο σπιτι τους και η μαμα ειναι παντα ξυπολητη.   Οπως μαθεις.  Πριν λιγες μερες μπηκα στο γραφειο της καινουργιας κοπελας στο γκρουπ μου και ειχε βγαλει τα παπουτσια, με τα γυμνα ποδια να φαινονται κατω απο το γραφειο.  Α!  σκεφτηκα ..σκηνες απειρου καλλους!   Δυστυχως δεν μπορω να της κανω παρατηρηση και ειπα μεταξυ αστειου και σοβαρου: “Τι εγινε ζεσταθηκες και πεταξες τα παπουτσια” .  Μαλλον κατι ψυλλιαστηκε και δεν το ξαναειδα το θεαμα.   Πριν μερικα χρονια ειχαμε ενα Ινδο, ο οποιος ηταν μανατζερ σε ενα γκρουπ. Ερχοταν με κουστουμιά (κρεμαμενη μεν ,κουστουμιά δε) γραβατα  λασκα και απο κατω πλαστικες σαγιοναρες.   Χειροτερο απο ξυπολησια!

Ξυπολητη ειναι παντα η Cesaria Evora,  η γνωστη Barefoot Contessa,  η Shakira και αλλες σταρ.  Συχνα βλεπουμε ξυπολητη και την Αντζελινα Τζολι αλλα και τον Μπραντ Πητ,  τον Τομ Κρουζ, και θυμομαστε την νυφη Τζουλια Ρομπερτς.  Η ξυπολησια λοιπον ειναι συμβολο απλοτητας, ταπεινοφροσυνης, αλλα και συμβολο φτωχειας και στερησης. “Ουτε παπουτσια δε ειχανε να βαλουν” ειναι η συνηθισμενη εκφραση των μεγαλων για περασμενους χαλεπους καιρους.  Παρ’ ολα αυτα οταν η ξυπολησια ειναι θεμα επιλογης, ειναι μια απο τις μεγαλυτερες απολαυσεις. Αυτο  ομως δε σημαινει οτι μπορεις να μπαινεις στο μπλογκ εδω ξυπολητος!  Παπουτσακια γρηγορα!

 

Σας φιλω γλυκα!

Πη Ες:  Αν διατιθεσαι να αφησεις σχολιο, ω αγαπητε αναγνωστη η αγαπητη αναγνωστρια, πες μας που σου αρεσει να περπατας ξυπολητος.

 

37 Comments leave one →
  1. October 15, 2010 2:47 am

    loipon agapimeni mou Despina…to spiti einai shoe free ennoeitai giati oti patame ekso den tha to feroume ekei pou trome kai koimomaste kai kathomaste…analoga me tin oikeiotita kai oi filoksenoumenoi bgazoun papoutsakia…san idea gia to diko mou spiti skeftomai na agoraso mia xrisis pantoflitses san autes apo ta ksenodoxeia…opote shoe off, pantoflitsa on😉

    ksipoliti den maresei na perpato se paralies klp klp giati me ponane ta podarakia mou…

    bammeno nixi sto podi kai eidika kati kokkina to theoro megalia karakitsaria…to podi thelei (theoro gia mena panta) kati diakritiko, alla prepei na einai peripoiimeno nai simfono…

    tha eprepe omos na milame kai gia oraia podia…kai oxi kati asxima pou bgainoun kathe kalokairi fora partida…

    aaaa…kai ennoeitai den douleuo kentro athina kai pao douleia me sagionara to kalokairi…mesa sti mpixla tis omonoias na kolisoume kai tipota…apapapapapa

    • October 16, 2010 11:54 am

      Καλημερουδια Σαββατου.
      Λονλινακι μου, για μεσα στο σπιτι εχω ενα ζευγαρι ισια παπουτσακια σαν μπαλλαρινες που δεν θα τα ελεγα παντοφλες. Φυσικα δεν θα μπω μεσα με την λασπουρια και θα αρχισω να κυκλοφορω στα χαλιά!
      Τωρα παμε στο ποδαρακι. Τα εντονα χρωματα στο ποδαρακι δεν τα θεωρω καρακιτσαριο (εκτος του φουξια, ο καθενας εχει τα δικα του κριτηρια :P) ομως τα βραχιολακια και τα δαχτυλιδια στα ποδια δεν τα αντεχω με τιποτα.
      Τελος τα ωραια ποδια βερσους ασχημα ποδια. Μα τι να κανουν οι ανθρωποι με ασχημα ποδια. Να μη χαρουν ξυπολησια; (στην παραλια εννοειται). Παντως πολλοι εχουν το γνωθι σαυτον. Το πιο κοντινο μου παραδειδμα, η μαμα μου. Κατι βαρυ της δημιουργησε μονιμο προβλημα στο νυχι του ενος ποδιου. Απο τοτε δεν ξαναεβαλε πεδιλα. Ποτε! Ουτε μεσα στο σπιτι. Δεν ξερω αν θα εκανα το ιδιο αλλα εκεινη ειχε εντονη την συναισθηση αυτου που λεμε “ευπαρουσιαστο”. Φιλουμπες Σαββατιατικες!

  2. October 15, 2010 3:26 am

    Δεσποινάριον,
    Σωστά τοποθετείς το θέμα της απαγόρευσης της ξυπολυσιάς στα αστικά σπίτια μετά τον πόλεμο. Ετσι μάθαμε κι εμείς να είμαστε παπουτσωμένα για να μην πατήσουμε πρόγκες και ό,τι άλλο επικίνδυνο.
    Αποτέλεσμα είναι να μη μπορούμε ούτε στην άμμο να περπατούμε χωρίς σαγιονάρες.
    Πάντως, εδώ στο Μόντρεαλ, μέσα σο σπίτι πέφτει μια ξυπολυσιά για λόγους καθαριότητας, αλλά ποτε έξω απ΄αυτό.
    Και τα νυχάκια είναι πάντοτε στην τρίχα με εκείνη την εξαιρετική κρέμα ποδιών από το Μάστικ Σπά!!! Να σου την πώ για να την αγοράσεις. Μοσχοβολάει ο τόπος.
    Φιλί και να μην περπατάς ποτέ ξυπόλητη στο πάρκο!!!

    • October 16, 2010 11:57 am

      Αγαπημενη Καναδεζα του βορρα! Συμφωνω με ολα αλλα καθαριοτητα μπορει να εχουμε με ενα ζευγαρι ισια μαλακα παπουτσακια. Εκεινο που ξεχασα να πω ειναι οτι δεν αντεχω τη βρωμια της καλτσας που φοραμε και παρκεταρουμε τα πατωματα! Φιλακια νοτια και σβουριχτα!

  3. October 15, 2010 4:18 am

    Ναι βρε δεσποινάριον, τί στέρηση ελευθερίας ήταν αυτή ! Και εγώ τα ίδια περνούσα !
    Όχι βρε δεσποινάριον δεν έρχομαι στο USA, απλά το Νοέμβρη θα έχω να κάνω – όπως και πέρσι – με Αμερικάνουνς ‘μηχανικούς’ – σε εισαγωγικά γιατί είναι μηχανικοί μεν επί των πωλήσεων δε. Γιαλαντζί συνάδελφοι πια και όπως καταλαβαίνεις ο κώδικας επικοινωνίας είναι πολύ περιορισμένος σε τεχνικά θέματα.

    • October 16, 2010 11:59 am

      Αγαπημενη μου και φευγατη Σο Φαρ! Αυτο ειναι πιο εντονο σε παιδικες ηλικιες. Η στερηση εννοω.
      Τωρα τα μειον που περιγραφεις υπαρχουν σε ολα τα επαγγελματα! Φιλια οπου κι αν σε βρουν.

  4. October 15, 2010 9:38 am

    Μόνο από την ξαπλώστρα μέχρι τη θάλασσα.
    Κάποιες φορές για λίγο στο μόλις σφουγγαρισμένο πάτωμα.
    Δεν την μπορω την ξυπολησιά γενικώς.
    Ειδικά αν παω σε σπίτι και μου πουν να βγάλω παπούτσια, δεν προκειται να ξαναπατήσω. Το θεωρώ μεγάλη αγένεια.

    • October 16, 2010 12:02 pm

      Δεσποινιω μου καλημερα. Αυτο που λες το τελευταιο το θεωρουσα κι εγω ασχημο οσο ημουν στην Ελλαδα. Εδω που εχω να κανω με τοσους πολιτισμους, εμαθα οτι σε μερικους ειναι προσβολη να μη βγαλεις τα παπουτσια σου. Δεν μμου αρεσει, αλλα αν χρειαστει θα το κανω. Θα φροντισω ομως να φορω καλτσες γιατι ξυπολητη σε αγνωστα πατωματα ..δεν.. Επισης δε μου αρεσει η θεα σειρας παπουτσιων μολις ανοιξει η πορτα! Φιλια!

  5. October 15, 2010 9:45 am

    Οι ατάκες στα σπίτια μας ήταν ίδιες, τόσο ίδιες που αναρωτιέμαι αν όλες οι μανούλες μας και οι γιαγιάδες, ήταν φιλενάδες!
    Η ξυπολισιά μου αρέσει στο σπίτι, χειμώνα καλοκαίρι, το έκανα πάντα και με κατσάδιαζαν με τη σειρά, νόνα, γιαγιά, μαμά, σύζυγος, εξακολουθώ και το κάνω με πάντα περιποιημένο, ποδαράκι και μόνο στο σπίτι.
    Στην άμμο ναι μου αρέσει, κάνει και καλό στα πατουσάκια.
    Πιο τολμηρή δεν υπήρξα ποτέ, δεν περπάτησα εκτός αμμουδιάς ξυπόλητη κάπου αλλού. Συμφωνώ ότι ακόμη και η σαγιονάρα στα αγοράκια είναι κιτς
    ούτε εγώ ξέρω πως γίνεται αλλά γίνεται. Ομολογώ όμως ότι μια δυο φορές πολύ διακριτικά παπουτσάκια που με στένευαν τα ψιλοέβγαλα κάτω από το τραπέζι, όχι τελείως λιγουλάκι ίσα να με ξεστενέψουν λίγο και πολύ προσεκτικά να μην ανακαλυφθώ.
    Και ναι η ξυπολησιά είναι ιδιωτική υπόθεση, άντε το πολύ για 2!

    • October 16, 2010 12:06 pm

      Γεια σου Ποπη μου! Λοιπον αυτο σημαινει κοινες ριζες, κοινο παρελθον. Ολοι λιγο πολυ τα εχουμε ακουσει αυτα. Κι αυτα μας ενωνουν.
      Τωρα ΑΛΛΟ ειναι να σε στενευει το παπουτσακι λιγο, κι ΑΛΛΟ ειναι μολις κατσεις να ξυπολιεσαι απο συνηθεια. Φιλια!

  6. μαργαριτα permalink
    October 15, 2010 11:51 am

    ελα ντε .. και εγω μια απ τα ιδια ακουγα και την ιδια αντιληψη εχω και δεν μπορω εδω σ αυτο το τοπο που ολοι κυκλοφορουν ξυπολητοι στα σπιτια και στους δρομους.. .. και ξερω οτι μετα ξαπλωνουν στα κρεββατια χωρις να πλυνουν τα ποδια τους.. μπλιαχ!! εκει ομως που βγαζω παντα παπουτσια και σαγιοναρες κλπ ειναι στην ερημο… και στην βρεγμενη αμμο… αλλα ειπαμε τα ποδια να ειναι περιποημενα… Το εργο Ξυπολητοι στο Παρκο το θυμασαι?? φιλακια ( τωρα βεβαια με το κρυο που εχει σημερα φοραω αρβυλες!!)

    • October 16, 2010 12:09 pm

      Θα αστειευεσαι! Ξυπολητοι εκει; Εγω πως θυμαμαι αλλα! Οταν ημουν στο Μοναχο, ειχαμε χαους σουχε για τα μωρα παντου, στα σχολεια στους σταθμους, υποχρεωτικα! Πεδιλα ναι φορανε περισσοτερο απο αλλους λαους. Οσο για το τελευταιο με τα απλυτα ποδια, δεν εχω πειρα οποτε τι να πω. Εσυ μενεις εκει και βλεπεις πιο πολλα. Ματια μου καλο ταξιδι προς τον Νοτο! Πολλα φιλακια.

  7. October 15, 2010 12:15 pm

    το περιποιημένο πόδι με την ξυπολισιά πώς συνδυάζονται; κάθε μέρα κάνεις πεντικιούρ καλέ;
    ξυπόλητη δεν μου αρέσει να κυκλοφορώ καθόλου, μόνη εξαίρεση η παραλία και η βεράντα μου όταν την πλένω τα καλοκαίρια.
    μέσα στο σπίτι δεν μου αρέσει να φοράω παπούτσια, θέλω παντοφλάκια οπωσδήποτε που δεν κυκλοφορούν εκτός σπιτιού για να μη μαζεύουν σκουλήκια και άλλες βρωμιές.
    τώρα που το σκέφτομαι, στο σπίτι σου όταν ήρθα τα έβγαλα τα γοβάκια μου για να κατέβω τα σκαλιά, δεν ήξερα βέβαια ότι σε ενοχλεί τόσο, και δεν θυμάμαι κι αν τα φόρεσα μετά…πφφ🙂
    καλό Σαββατοκύριακο

    • October 16, 2010 12:20 pm

      Λοιπον, τζι τζι ενα ενα!
      Γενικα ουτε εγω περπατω ξυπολητη, αλλα μερικες ζεστες μερες τα καλοκαιρια μεσα στο σπιτι το κανω. Αυτο δε σημαινει οτι χρειαζεσαι πεντικιουρ καθε μερα. Δε θα χαλασει το βερνικακι με λιγη ξυπολησια. Διοτι μετα θα πλυνεις τα ποδαρακια, θα βαλεις κρεμουλα και θα εισαι μια χαρα. Το καλο πεντικιουρ αντεχει καουχιες πανω απο μια εβδομαδα.
      Την ημερα που ηρθατε στο σπιτι η χαρα μου ηταν τοση που δεν θυμαμαι περι γοβακια. Ομως αλλο ειναι να μπαινει ο αλλος στο σπιτι σου και αυτοματα να βγαζει τα παπουτσια του και να μενει χωρις καλτσες κι αλλο να βγαλεις εσυ το γοβακι μετα απο τοσο ταξιδι, να φορας και καλτσακι, και να ξερω κιολας οτι ακομα το γονατακι σε ταλαιπωρει. Θα θεωρουσα τον εαυτο μου εντελως απαραδεκτο να σχολιασω κατι τετοιο. Μιλω για γενικευμενες κακες συνηθειες. Και κοιτα, να ξαναρθετε εστω και χωρις γοβακια.

  8. October 15, 2010 1:26 pm

    Ομολογω οτι εχω υιοθετησει αζερικες συνηθειες και αφηνω τα παπουτσια μου στην εισοδο και συνεχιζω με σαγιοναρες ή παντοφλακια…το καλοκαιρι ομως θα ξυποληθω οσο με παιρνει!

    • October 16, 2010 12:22 pm

      Ειναι ευκολο να προσαρμοστουμε στην κοινωνια που ζουμε γοργονιτσα. Οσο ημουν στο Μοναχο ειχα προσαρμοστει κι εγω.

  9. October 15, 2010 2:21 pm

    καλησπερα, και εγω Ελλαδα, στο σπιτι, δεν κυκλοφορουμε γενικα ξυπολυτοι, τελικα το εχουμε στην Ελλαδα!

    αλλα πλεον ζωντας στην Αυστρια, οι συνηθειες μου εχουνε αλλαξει!

    βασικα εδω μισουνε τα παπουτσια, δεν θα ελεγα οτι κυκλοφορουνε ξυπολυτοι αλλα οταν μπαινεις σε ξενο σπιτι, παντα βγαζεις τα παπουτσια σου και φορας παντοφλες, μονο σε παρτυ δεν τα βγαζουμε! που ειναι και λιγο αβολο στην τελικη.

    Επιπλεον και στη δουλεια με το laptop και το password μου δωσανε και ενα ζευγαρι παντοφλες! αυτες τις λευκες τις ανατομικες (εχουνε τρελα με αυτου του ειδους τις παντοφλες, σε πολη 60.000 κατοικων εχουνε 12 καταστηματα που πουλανε μονο παντοφλες και παρομοια πραγματα).

    αλλα πχ και στο τρενο, συνηθιζουνε να βγαζουνε τα παπουτσια τους ή στο σινεμα (ναι την πρωτη φορα που το ειχα δει ειχα φρικαρει λιγο!). Και βεβαια παντα ισχυει το δικο μας ανεκδοτο για σαγιοναρες με λευκη καλτσα!

    νομιζω οτι γενικα οι γερμανοφωνοι λαοι εχουνε αυτη την ταση να μην πολυφορανε παπουτσια, αν και δεν μπορω να ειμαι 100% σιγουρος.

    Πλεον βγαζω παπουτσια οταν επισκεπτομαι σπιτια ξενων και στη δουλεια, οταν τα deadlines πλησιαζουνε ή τα προγραμματα μου δεν κανουνε converge, δηλαδη οταν εχω αγχος, χρησιμοποιω τις ανατομικες παντοφλες νιωθω πιο ελευθερος ενα πραγμα!

    αυτο ομως που δεν μπορω με τιποτα, ειναι το πλαφ-πλουφ που κανουνε οι παντοφλες οταν τις σερνουνε στο δαπεδο!

    • October 16, 2010 12:30 pm

      Γιαννη, εχεις δικιο για τις γερμανοφωνες χωρες. Εχουν την παντοφλα στο ντι εν εη τους. Τελικα το συνηθιζεις και μετα σου φαινεται αβολο οταν δεν τα βγαζεις τα παπουτσια. Δεν μου κανει εντυπωση γιατι καπως ετσι ηταν οταν εμενα στο Μοναχο. Τωρα αυτες οι καλτσοπαντοφλες που ειναι σα να μη φορας τιποτα, για το σπιτι καλες μου φαινονται, αλλα εξω μαλλον δε θα μπορουσα. Οταν δε φοφω παπουτσια αισθανομαι σα γυμνη βρε παιδι μου. Τελικα ολα στο κεφαλι μας ειναι! Φιλια!

  10. October 15, 2010 2:29 pm

    Δεν μπορώ γαμώτο να περπατάω ξυπόλητη μέσα στο σπίτι, αν είχα μοκέτα παντού θα το έκανα ευχαρίστως, αλλά στα πατώματα και στα πλακάκια δεν μου αρέσει – έχω όμως ειδικές παντοφλίτσες, που δεν πάνε ούτε μέχρι την αποθήκη στο υπόγειο, που λέει ο λόγος! Είναι μόνο για μέσα από την εξώπορτα!

    Άμα καλοκαιριάσει όμως, είμαι μονίμως με σαγιονάρες (καλλιτεχνικές, όχι τις πλαστικές με τη μαργαρίτα – τις θυμάται κανείς???) – και πάω και στο γραφείο μ’ αυτές, σιγά μην κάτσω να σκάσω!

    Νύχια βαμμένα από κόκκινο της φωτιάς μέχρι σκούρο μπορντώ, καφέ και μαυροκόκκινο, χειμώνα-καλοκαίρι για την προσωπική μας οπτική απόλαυση πρωτίστως… και μην μας τύχει κάτι δευτερίστως!!!

    Παπούτσια δεν βγάζω σε ξένα σπίτια, εκτός κι αν είμαι με τη φίλη Μαρία και χουχουλιάζουμε κουτσομπολεύοντας πάνω στον καναπέ🙂 – αλλιώς ζαμέ, και κυνηγάω και τη μαμά μου, που επειδή έχει πάντα την αγωνία όταν πάει στα διάφορα καλέσματα (σε συγγενικά σπίτια) ότι θα την πονέσουν τα παπούτσια της, κουβαλάει μαζί παντόφλες και μετά το μισό της βραδυάς, κυκλοφορεί μ’ αυτές – έλεος ρε mother δηλαδή!!!

    υγ: σου είπα για το web tv του mega, ε? το νησί είναι ήδη εκεί🙂

    • October 16, 2010 12:34 pm

      Χα χα ενα αναποδο πραγμα! Σε μοκεττες δεν περπατω ξυπολητη γιατι μαζευουν σκονες. Αλλα σε πλακακι καθαρο, νο προμπλεμ!
      Ολα τα αλλα μια χαρα, και σαγιοναριτσες φιν φον φορ εβερ!
      Ευχαριστω για την πληροφορια για το μεγκα, θα παω να δω.
      Φιλια!

  11. October 15, 2010 5:35 pm

    Λοιπόν, κατά τα λεγόμενα της μητέρας μου, είχα το “ελάτωμα” της ξυπολησιάς πολύ ανεπτυγμένο παιδιόθεν. Με πρώτη ευκαιρία πέταγα κάλτσες και παπουτσάκια για να ” κάνω καπόλυτο” προς μεγάλη της απελπισία, όπως ένοιωθε και η δική σου…
    Μεγαλώνοντας απολαμβάνω την ξυπολησιά, όποτε μπορώ και είμαι μόνη μου, μου αρέσει η αίσθηση του γυμνού ποδιού πάνω στο πάτωμα, είτε είναι από παρκέ, χαλί, πλακάκι…
    Και τώρα λίγες αναμνήσεις σχετικές.
    Ανάμνηση πρώτη. Είχα κάποτε στο δημοτικό (στο Αρσάκειο Πατρών παρακαλώ) μια συμμαθήτρια που συνήθιζε την ώρα του μαθήματος να βγάζει κάλτσες και παπούτσια και να επιδίδεται στον καθαρισμό των δακτύλων της…ωραίο ε; Το πιο ωραίο όμως ήταν πως δεν της έκανε κανείς παρατήρηση καθότι ήτο πλουσιοκόριτσο εξ Αθηνών και όπως καταλαβαίνεις ήταν μπιγόντ ρεπρότς.
    Ανάμνηση δεύτερη. Στο αεροπλάνο θέση οικονομική κάθισμα στη μέση της μεσαίας σειράς, διπλανός Κορεάτης που είχε καταναλώσει όλο το σκόρδο της ηφηλίου, βγάζει κάλτσες και σνίκερς ενώνονται οι ωραίες ευωδίες και μας συνοδεύουν όλο το ταξείδι πάνω από τον Ατλαντικό.
    Ανάμνηση τρίτη. Ασθενής σε επαρχιακό νοσοκομείο, ο γιατρός, που έκανε παρεπιμπτόντως καλή δουλειά, κυκλοφορεί με σαγιονάρες και αμφιβόλου καθαριότητας νύχια και πατούσες.. σιβιλιζασιόν…αλά γκρέκ
    Παρέμβαση πρώτη του Κίμωνα. Του αρέσει να περπατάει ξυπόλητος σε ξύλινο κατάστρωμα ιστιοπλοϊκού γιατί του θυμίζει τα νιάτα του στον “Αρματωλό” όταν τα δοκιμάκια ξυπόλητα όλη τη διάρκεια της μέρας πλένανε μέχρι πτώσεως το κατάστρωμα με βούρτσες.
    Φιλιά πολλά

    • October 16, 2010 12:41 pm

      Ελενη, με το σημερινο σου σχολιο ανακαλυπτω μια Ελενη απιθανη. Με χιουμορ και κεφι. Μπορει να ειναι που αυτες τις μερες εχεις την τιμητικη σου! Ας μου επιτραπει να βαλω το λινκ σου εδω αφου δεν μπορω να ερθω να σε δω, μηπως και θελει καποιος απο τους εν Αθηναις φιλους.
      http://tsamadou.psichogios.gr/2010/09/blog-post_13.html?spref=fb
      Οι ιστοριες σου απιθανες! Φιλια!

  12. October 15, 2010 7:07 pm

    Τι να σου πω τώρα ; Σαγιονάρα φορεβερ εντ εβερ. Exω καταντήσει άνθρωπος τωνν σπηλαίων. Δεν μπορώ να φορέσω κλειστό παπούτσι και αυτό είναι η μόνιμη αγωνία μου όταν ταξιδεύω προς το Βορά. Μα δεν ξέρεις τι εύκολη που είναι η ζωή στην ‘ξυποληταρία’ αντε να ρίξεις και κανένα ‘τσιτάκι’ επάνω σου και βρουμ …. εξω . Φτου ξελευτερία insalah 😉

    • October 16, 2010 12:47 pm

      Καλα χαρα μου .. τι παπουτσια να βαλεις εσυ εκει πια! Οπως ειπα και παραπανω, σαγιοναρες φορ εβερ. Μ’ αρεσει αυτο το ζεστο! Τωρα το λεω ετσι αλλα κατα βαθος νομιζω οτι τις θελω τις 4 εποχες μου. Και τις μποτουλες μου οσονουπω. Αλλα μου αρεσει αυτο το ευκολο της προετοιμασιας! Πολυ! Φιλια καρδουλα! Σουρχεται και η Μαργκω παλι!

  13. October 15, 2010 8:29 pm

    Λατρεμένη συνήθεια η ξυπολισιά!
    Στο σπίτι το καλοκαίρι είναι must. Το έκανα από παιδί.
    Τον χειμώνα όμως, πάντα με κάλτσες και κατά προτίμηση με καρώ παντόλφες κλειστές (ε, στο σπίτι πάντα εννοείται).
    Τώρα -είπα να το γράψω να μην το γράψω, ας το παρει το ποτάμι- …
    .. Κάπου η συνήθεια της ξυπολισιάς με έκανε να την δω με άλλο μάτι και ομολογώ ότι έκτοτε την περιόρισα.
    Όταν χαθηκε η πρώτη μου ξαδέλφη πηδώντας από τον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας, και όταν το πρώτο πράγμα που ρωτήθηκε από τον αστυνομικό “εάν ήταν ξυπόλητη”. Βάσει κάποιου ατταβιστικού ‘κανόνα’ πυο δεν ξέρω γιατί ισχύει, οι αυτόχειρες απαλάσσονται ενστικτοδώς από ο,τιδήποτε καλύπτει τα πόδια τους.
    (ανεβαζω το σχόλιο πριν προλάβω να αποφασίσω να το σβήσω. σάς το υποσχέθηκα : ας το πάρει το ποτάμι.)

    • October 16, 2010 12:49 pm

      Χα χα! ξυπολητο ταγμα το Γαβριλακι. Και με καρω παντοφλακια! Ναι αλλα εχει ωραιο ποδαρακι! οποτε! χα χαααα!
      Τωρα τι να πω για την ιστορια σου. Ταπαμε. Φιλια, παω σε λιγο να δω ποια ειναι αυτη η Νακυ η καινουργια σου αγαπη. 😛

  14. October 15, 2010 8:35 pm

    πουθενα δεν μ’αρεσει να περπατω ξυπολυτη.εχει επιδρασει τοσο πολυ τα λεγομενα της μαμας μου,που ελεγε συνεχεια οτι μονο οι γυφτοι περπατουν ξυπολυτοι,και για την εποχη του 50/60 ηταν οτι χειροτερο για κοριτσακι καλης οικογενειας.

    • October 16, 2010 12:52 pm

      Καλημερα Γιαννα και καλωσορισες! Ετσι ειναι εχεις δικιο. Σε καποιες οικογενειες η υποδηση ηταν και θεμα αποστασιοποιησης απο την φτωχεια. Προσφατα διαβασα ενα βιβλιο που λεγεται ” Η ξυπολητη των Αθηνων” της Φιλομηλας Λαπατα. Το συνιστω!

  15. Ρούλα permalink
    October 15, 2010 9:05 pm

    Μόλις επέστρεψα από την παρουσίαση του βιβλίου ” Το Ξυπόλητο Σύννεφο” , για δες σύμπτωση! Ξυπόλητο αποκαλούσε απαξιωτικά ο Αριστοφάνης στις Νεφέλες, τον Σωκράτη!!!
    Ξυπόλητη μόνο στη θάλασσα με τις παντοφλίτσες παρκαρισμένες δίπλα στο κύμα γιατί ανατριχιάζω μόνο με την ιδέα. Από άποψη υγείας των ποδιών βέβαια καλό είναι να μη φοράμε κλειστά παπούτσια και κυρίως τα άτομα που έχουν σακχαρώδη διαβήτη για την αποφυγή μυκητιάσεων και μολύνσεων.

    • October 16, 2010 12:58 pm

      Καλως το Ρουλακι που εχει παντα μια συμβουλη! Τα ποδαρακια μας τα ταλαιπωρουμε βρε παιδι μου, με τακουνια, με στενες φορμες, χρειαζετει την ελευθερια του το ποδαρακι μας. Παω τωρα να μαθω περισσοτερα για το ξυπολητο συννεφο. Φιλια!

  16. October 16, 2010 8:44 am

    Υπάρχει και μιά άλλη φάση στην ξιπολησιά που την λατρεύω ,
    όπως λατρεύω και το πεντικιούρ και τα άψογα πόδια όπου χρειάζεται χωρίς να εχω μέσα μου όμως πειθαναγκασμούς του στύλ “πρέπει” η “δεν αρμόζει”.

    Η ξιπολησιά προσφέρει στο ανθρώπινο σώμα ΓΕΙΩΣΗ .
    Υπάρχουν πολλά άρθρα στο google για το θέμα.
    Φιλιά πολλά Δεσποινα!

    • October 16, 2010 1:00 pm

      Αυτο με την γειωση ξαναπες το Νατασσα μου! Εκεινη η βολτα στην καυτη ασφαλτο ηταν ακριβως αυτο! Χαιρεσαι και δε ξερεις γιατι χαιρεσαι!
      Τωρα στο θεμα των πρεπει και των πειθαναγκασμων, νομιζω οτι ολοι τα κουβαλαμε σε ενα βαθμο και ισως να τα λεμε πια κατι αλλο. Φιλια!

  17. October 16, 2010 12:04 pm

    Διαβάζοντας τα σχόλια, θυμήθηκα το χαλασμένο τηλέφωνο! Την λέξη ‘ξυπόλητος’ την βγάλαμε νοκ άουτ. Δεν είμαι σίγουρη πια πως γράφατε🙂

  18. panathinaeos permalink
    October 16, 2010 12:46 pm

    ξυπολητοι στις καλαμιες!!!
    ξυπολητοι στο σταβλο!!!
    ξυπολητοι στο βαλτο!!!
    ξυπολητοι στα πλακακια του μπανιου!!!!
    ξυπολητοι στην καυτη αμμο!!!!
    ξυπολητοι στο παθος!!!

    (ξυπολητοι και ξεσκουφωτοι)

    ΥΓ1
    μα πειτε μου, υπαρχει πιο ξενερωτη κατασταση απο το να εισαι (π.χ. ξαπλωμενος στο σανο) και να φορας καλτσες; και να ερχεται η θεα να σε θωπευσει και να τη χαιδευεις με την καλτσα; προυποθετει βεβαια οτι οταν βγαλεις την καλτσα δεν θα ελθει η υπηρεσια καταστολης της φρικης, αρα πεντικιουρ παιδια, πεντικιουρ χειμωνα καλοκαιρι…

    ΥΓ2

    δραττομαι της ευκαιριας να απευθυνω παρακληση προς το δεσποιναριον να ασχοληθει και με το θεμα “ξακαλτσωτες γυναικες”

    εχω παθει σοκ απο την εποχη που ζουσα στην αγγλια και εβλεπα τα στρουμπουλα κοκκινα μαγουλα των κοριτσιων και απο κατω τα κατακοκκινα απο το κρυο μπουτακια να ειναι εκτεθειμενα στο ψυχος χωρις καλτσες!!!

    • October 16, 2010 1:13 pm

      Καλωστο το παιδι! Λοιπον ποσο δικιο εχεις φιλε μου. Κι εγω στο σταυλο μου στο σανο ξυπολητη τριγυρναω. Το χειμωνα μονο βαζω μποττες αλλα ειναι απο τις χαχολικες που βγαινουν ευκολα. Στο βαλτο τωρα προσεχω, γιατι οι βαλτοι την σημερον δεν ειναι σαν το μπλου λαγκουν, μια μολυνση την κουβαλανε!
      Καποτε μια αγαπητη φιλη η Βιβιαν ειχε πει το εξης και απο τοτε το κρατησα σαν συνθημα. Το πεντικιουρ το καλκαιρι ειναι θεμα κοινωνικης υποχρεωσης, το χειμωνα, θεμα αγαπης! Καλο!
      Τωρα τι μου λετε, να ασχοληθω με γυμνα ποδια. Ξερετε τι φετιχιστες κυκλοφορουν στο διαδυκτιο; Να τρεχουμε και να μη προλαβαινομε; Καλα θα το αφησω να ωριμασει μεσα μου.

      Περαστικος 1. Λεχριτη βαλε καμια παντοφλα σαν τον Καραγκιοζη του Σπαθαρη κυκλοφορεις!
      Περαστικος 2. Λες να εχει καμια κρεμα για τις φτερνες αυτη; Για μια υποληψη ζουμε!
      Περαστικος 1. Και να εχει, δε θα μας αφησει να μπουμε μεσα ξυπολητοι. Παμε να παρουμε κανενα μοκασσινι να κρυψουμε την ντροπη μας.
      Περσατικος 2. Να ειναι φιν φον, να πουλησουμε μουρη.
      Περαστικος 1. Αφου δεν μπορουμε να πουλησουμε φτερνα!
      Περαστικος 2. Παντα των ακρων!

      Πη Ες. Αγαπητωτατε εισθε λιαν κεφατος σημερα και μου αρεσετε κεφατος! Αλλες γκουτε!

  19. October 26, 2010 8:33 am

    θέμα μεγάλο άνοιξες, και φλέγον!
    λόγω δουλειάς, πηγαίνω σε αρκετά σπίτια… και σε ορισμένα μου έχουν παντοφλίτσα μίας χρήσεως (τύπου ξενοδοχείου) γιατί είναι “αποστειρωμένα τα χαλιά”, σε άλλο αφήνω τα παπούτσια απ’ έξω και οφείλω να έχω καλτσούλες αλλιώς την έβαψα, κοκ,
    στο δικό μου σπίτι είμαι η αιώνια ξυπόλητη, από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, οι πεντικιουρούδες μισούν τις άγριες φτέρνες μου που παρόλες τις κρέμες η τόσο ξυπολισιά τις έχει ξεκάνει,
    αλλά εγώ εκεί χειμώνα καλοκαίρι,
    και σήμερα είναι η πρώτη μέρα που φοράω μπότες στη δουλειά, και υποφέρω εκεί μέσα! που να στα λέω…. είναι κακομαθημένα τα ποδαράκια μου από το μακρύ καλοκαίρι!!!🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: