Skip to content

εφ ολης της υλης το πρωϊ μιας Κυριακης που θελω να ειναι υπεροχη.

October 24, 2010

Σημειωση: Οι φωτογραφιες σημερα ειναι εικονες   απο τον μοναχικο μου Οκτωβρη  που τελειωσε χτες.

 

Ξημερωσε Κυριακη.  Ξημερωσε με πλατυ χαμογελο και ευχομαι στο τελος της το χαμογελο να ειναι ακομα πλατυτερο.  Ειναι μερικα πραγματα που δεν μπορω να τα μοιραστω πια ουτε στο μπλογκ, ουτε στο φμπ. Γιατι οσο κι αν η αναγκη να μοιραζομαι την χαρα μου ειναι μεγαλη, η υποχρεωση να κρατω μερικα πραγματα μονο για μενα, και για τους ανθρωπους που συμβαλλουν σε αυτα, ειναι ακομα μεγαλυτερη. Ειναι σεβασμος.

φθινοπωρινα λουλουδια

Στην προηγουμενη αναρτηση κολλησα σε μια φραση που εγραψε σε σχολιο ο αγαπημενος φιλος Γαβριηλ. Λεει, “να αρχισω ενα καινουργιο μπλογκ, ολα απο την αρχη!”.  Τελος!  ειμαστε επωνυμοι πλεον κι αυτο δεν αλλαζει.  Οτι γραψουμε, οτι πουμε, ειναι πια επωνυμη γνωμη, εχει βαρος, και μπορει να αποτελεσει μοχλο για αντιδρασεις απο ανθρωπους που εκτιμουμε και μας εκτιμουν, αλλα και απο ανθρωπους που δεν μας εκτιμουν. Σιγουρα υπαρχουν και αυτοι, ας μην γελιομαστε.

farmland

Ειχα λοιπον σκεφτει προ καιρου να αρχισω κι εγω απο την αρχη και μαλιστα ειχα φιαξει μια σελιδα στον blogger.   Ομως φυσικο ηταν να μην ευδοκιμησει ουτε καν σα σκεψη.  Γιατι ο χαρακτηρας μου ειναι τετοιος ωστε παλι εδω θα κατεληγα.   Ο αυθορμητισμος μεχρις ενος σημειου χαλιναγωγειται.  Οπως και στην ζωη, η πορεια χαρασσεται και αφηνει πισω αποτυπωματα, ετσι και στο διαδυκτιο.  Η ανωνυμια ειναι μεν δικαιωμα αλλα το τελικο αποτελεσμα μπορει να ειναι οτι αντιπαθουμε εναν ανωνυμο.  Αν αυτο θεωρειται απο μερικους προστασια,  απο μενα θεωρειται δειλια.

στην εισοδο του χωριου

Υπαρχει τοση πληροφορια εκει εξω στο διαδυκτιο, ωστε  οταν θελεις να μαθεις κατι το μαθαινεις, αρκει να ξερεις πως.  Οποτε ειτε ανωνυμος ειναι καποιος, ειτε επωνυμος,  καποια στοιχειωδης ευπρεπεια δε βλαφτει.  Αρχισα τις γενικοτητες (οπως παντα), αλλα ετσι καλυπτω πολλα θεματα.

Ξαναγυρνω στα ενταυθα και ομολογω οτι δεν ειμαι πια συνεπης ως μπλογκερ οπως ημουν παλια.  Η συνεπεια μου πλεον εγκειεται στο γεγονος οτι θα απαντησω σε ολα τα σχολια.  Καποτε επισκεπτομουν συχνα ολους  τους φιλους συνμπλογκερς, τουλαχιστο μια φορα την εβδομαδα.  Τωρα πια με λυπη μου δεν μπορω να το κανω.   Οι λογοι ειναι πολλοι.  Ο κυριωτερος ειναι οτι δεν εχω χρονο.   Τους τελευταιους εξι μηνες οι επαγγελματικες μου δραστηριοτητες ειναι τετοιες που απαιτουν μεγαλυτερη συγκεντρωση και προσοχη.  Και αυτη η συγκεντρωση ειναι κατα μεγαλο ποσοστο μπροστα στο MAC μου.  Ποσο πια μπορει κανεις να στραβωθει μπροστα σε μια οθονη;  Αλλος ενας λογος ειναι οτι με κουρασε η ενταση του μπλογκ.  Αυτο το ειχα ξαναγραψει περσυ που σκεφτομουν να το σταματησω, αλλα τελικα το ξεπερασα. Ομως ειναι αληθεια οτι μερικα πραγματα με κουραζουν.   Σπανια πια θα επισκεφτω και θα αφησω σχολιο σε καινουργιο μπλογκ εκτος αν μου κανει ιδιεταιρη εντυπωση και βρω κατι ενδιαφερον.  Στην τελικη ολα αυτα ειναι υποκειμενικα.  Κατι που αρεσει πολυ σε μενα μπορει να το απορριπτουν αλλοι και το αντιστροφο.

τα γερανια καλα κρατουν

Λεει η αγαπητη μου e-diva  οτι το μπλογκ δεν πρεπει να ειναι παρεουλα.  Συμφωνω απολυτα.  Οχι παρεουλα με την κλειστη εννοια.  Ομως να που σε ενα μπλογκ ερχονται συνηθως οι ιδιοι και οι ιδιοι και δημιουργειται καποιο κλιμα οικειοτητας.  Προσπαθω να μην δημιουργω στεγανα αλλα να κρατω την one to one σχεση με τους διαδικτιακους φιλους.

Ας αναφερθω τωρα στους λογους που με κανουν να επισκεπτομαι ωρισμενα μπλογκς και οχι αλλα.

Η προσωπικη μου σχεση (αυτο που ανεφερε ως ενα προς ενα) με τον/την μπλογκερ ξεκινησε καλα και συνεχιστηκε καλυτερα.  Αυτο θα μπορουσε να γινει με πολλους ακομα,  αφου η μπλογκοσφαιρα ειναι γεματη ενδιαφεροντες ανθρωπους με καλη διαθεση για επικοινωνια. Ομως δεν εγινε, δεν ετυχε,  δεν εκατσε.  Και το βρισκω πολυ φυσικο.  Οι ισορροπιες στο διαδυκτιο ειναι περιεργες.

from the sunroof with sunshine

Το γεγονος οτι βρισκω να διαβασω κατι που με ενδιαφερει, ασχετα αν ειναι η κριτικη ενος  βιβλιου,  η συνταγη για ενα σουπερ μπιφτεκι,  μια εμπεριστατωμενη γνωμη ,  μια καταθεση ψυχης,   οποιαδηποτε αναφορα σε οποιοδηποτε θεμα αρκει να παρουσιαζεται με αισθητικη (οπτικη και εκφραστικη).

Στην πορεια μου στην μπλογκοσφαιρα εμαθα οτι το να τα βρεις με ενα μπλογκερ,  δεν ειναι θεμα ηλικιας, πολιτικων αποψεων (εξαιρουνται τα ακρα)  η  κοινης θεματολογιας.  Το τελευταιο παιζει τον μικροτερο ρολο !  Ειναι το διαφορετικο που μας ενωνει, ειναι το συμπληρωμα.  Ειναι η διαθεση,  οι στοχοι,  η κουβεντα που ρεει.  Οταν η γραφη κολλωνει, οταν η διαθεση γινεται προκλητικη,  οταν μεσα απο την εκφραση διαγραφεται η απαξιωση ντε φακτο,  οταν οι ιστοριες επαναλαμβανονται τοτε παμε παρακατω. Οταν μπαινω σε ενα μπλογκ και μου θυμιζει το δικο μου,  τι να με κρατησει εκει;  Και μη το παρετε στραβα, δεν διεκδικω αποκλειστικοτητες,  απλα .. βαριεμαι.

from the sunroof  with rain

Αν διαβασω κατι που γραφεται με υπονοουμενα, εκει ειναι που βγαζω αναφυλαξια.  Κειμενα διφορουμενα, με ατελειωτες μισες προτασεις, με αποσιωπητικα. Τα αποσιωπητικα δεν τα αντεχω.  Ουτε και τα αλλα σημεια στιξεως σε υπερβολη, αλλα με τα αποσιωπητικα διαολιζομαι.   Η ατελειωτη προταση ειναι δειγμα αναποφασιστικοτητας αλλα και προκλησης. Η γραφη με υπονοουμενα δεν ειναι τεχνη.  Σε κανενα κειμενο αναγνωρισμενου συγγραφεα δε βρισκουμε υπονοουμενα, απαξιωση η αποσιωπητικα.  Ας μη μπερδευουμε την παρομοιωση με το υπονοουμενο, τον αρνητικο παραλληλισμο με την απαξιωση.

Δεν ειναι τυχαιο λοιπον οτι τα μπλογκς που μου αρεσουν ειναι διαφορετικα απο τα δικα μου.  Μενω εκει που συζητω, προβληματιζομαι,  διασκεδαζω,  ξερω οτι με συμπαθουν και καταλαβαινω  τι γραφουν, εκει που η ευγενεια με σκλαβωνει.  Τι αλλο να κανω, η μπλογκοζωη ειναι μικρη για να μενουμε εκει που δεν μας αρεσει.

Τα αγαπημενα μου καλισον που ηρθαν πριν δυο εβδομαδες αλλα δεν υπαρχουν πια.

Απο αλλου αρχισα και αλλου κατεληξα.

Ξημερωσε Κυριακη.  Θελω να πιστευω, μια χαρουμενη, σημαδιακη, υπεροχη Κυριακη.  Θα κανω κατι τελειως διαφορετικο.  Κατι το οποιο δεν θα περιγραψω εδω γιατι στην τελικη αυτο το “one to one”  στη ζωη μας ειναι μοναδικο.  Καλη εβδομαδα σε ολους, εδω η Κυριακη μολις ξεκινησε.

Σας φιλω γλυκα.

 

 

 

Advertisements
25 Comments leave one →
  1. October 24, 2010 4:21 pm

    🙂
    τι να σχολιασω τωρα;
    τα ειπες ολα 🙂

  2. Ρούλα permalink
    October 24, 2010 5:06 pm

    Έχω πάρει τόση χαρά από εδώ που και έχω θαυμάσει ουκ ολίγες φορές την καλή σου την καρδούλα που είσαι πλέον μέτρο σύγκρισης. Όπως συμβαίνει στην πραγματική ζωή το ίδιο φαίνεται και στο νετ η καλή προαίρεση του χαρακτήρα. Αυτό που λες με τα υπονούμενα το έχω διαπιστώσει και εγώ, φεύγω μακριά. Όχι τίποτε άλλο αλλά βαριέμαι και να ψάχνω κώδικες να αποκρυπτογραφήσω τι έχει ο καθένας στη σκέψη του και προφανώς χρησιμοποιεί αυτόν τον τρόπο γραφής για να φανεί σπουδαίος χωρίς να είναι όμως και σίγουρος για τις απόψεις του. Όσο για τη διαφορετικότητα, συμφωνώ απόλυτα, μας ενώνει, μας συμπληρώνει και σε κάθε περίπτωση θα ήταν ανιαρό να επιλέγουμε μόνο ανθρώπους κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση με τους εαυτούς μας. Δεν θα με άντεχα σε πολλές εκδόσεις 🙂 .
    καλή συνέχεια Κυριακής και ευχές για ακόμη καλύτερη εβδομάδα
    φιλάκια

    • October 24, 2010 5:20 pm

      Ῥουλάκι, νά πῶ τήν ἁμαρτία μου;
      ἐ λοιπόν, ἐμένα θά μέ….ἄντεχα σέ πάμπολλες (ἐκδόσεις)
      χαχα

      ὑ.γ. σοῦ ὑπόσχομαι ὅταν ποτέ βρεθῶ στά μέρη σου, θά σέ ἀναζητήσω! τό αὐτό ἑλπίζω καί δι’Ὑμᾶς when in Rhodes 🙂

      • October 26, 2010 12:20 am

        😆 γιατι δε μοιραζεστε την αποσταση και να βρεθειτε μεσαρια στο Αιγαιο! Μπαϊ δε γουεη Γκαμπριελ, δεν υπαρχεις σε αλλη εκδοση. Σ’ ε φινι!

    • October 26, 2010 12:15 am

      Ευχαριστω Ρουλακι, φιλακια και σε σενα. Ρουλα ειναι μονο μια! Σ’ ε φινί!

  3. October 24, 2010 5:52 pm

    Δεν ξέρω τι θα κάνεις φίλη μου αλλά μου φτάνει που είσαι τόσο μα τόσο χαρούμενη.. Και ναι, και το blogging παρέα είναι.. Και ψυχανάλυση, και μοίρασμα, και φιλία, και πάθος, και στεναχώρια καμιά φορά αν και ευτυχώς σπανιότερα.. Και μπορεί να γράφω τελειώνοντας όλες μου τις προτάσεις με τα αποσιωπητικά που δεν σου αρέσουν, όμως νομίζω πως ξέρεις πια καλά πως τα δικά μου, δεν κρύβουν υπονοούμενα… Σε φιλώ πολύ πολύ και ότι κάνεις, να πάει σούπερ!!!!!

    • October 26, 2010 12:24 am

      Χα χα κοιτα να δεις, τα δικα σου αποσιωπητικα δεν τα ειχα προσεξει αλλα εσυ τσιμπησες. Ευχαριστω Ευη μου, ολα πηγαν καλα!

  4. margarita permalink
    October 24, 2010 6:40 pm

    πολλλα πολλα φιλια…. ( τωρα ξερω οτι δεν σου αρεσουν τα αποσιωπιητικα..!!) σημερα δεν εχει σχολια.. μονο χαμογελα και αγκαλιες.. τα αλλα, το ειπες μονη σου, ειναι προσωπικη μας υποθεση.

    • October 26, 2010 12:25 am

      Πολλα φιλια και σε σενα Μαργαριτα μου.

  5. dekal permalink
    October 24, 2010 6:40 pm

    Εφτασε το χαμόγελο και η χαρά σου και σε μένα μέσα απο το δικό μου MAC εδώ στη Παρο.Δεν ξερεις ποσο εντονα το ενιωσα αυτό. Εγώ η τεμπέλα ουτε μια λέξη δεν γράφω.Ποσες φορές κάνοντας βολτες στις εξοχές και στις παραλίες με το σκύλο νιώθω πραγματικά ευτυχής και το πρώτο που σκέφτομαι ειναι “τωρα θα γυρισω και θα στρωθώ στο γράψιμο” και οταν γυριζω δεν εχω ορεξη να γράψω ουτε μια λέξη. Ισως γιατι αυτό εκανα ασταμάτητα για πολλά χρονια της δημοσιογραφικής μου ζωής. Και τώρα (προσοχή θα βάλω 3 τελειες)… απολαμβάνω τα κειμενα των άλλων και την ηρεμία του νησιου απο τη λαίλαπα των παραθεριστών. Νομίζω οτι αρκετά ξεκουράστηκα και μια απ αυτές τις μέρες θα πιάσω ξανά το γραψιμο οχι αναγκαστικά σε μπλογκ. (!)Σε φιλώ πολύ

    • October 26, 2010 12:28 am

      Χαχαχααααα, αλλη με τα αποσιωπητικα! Πραγματικα εχεις καιρο να γραψεις, αλλα βρε παιδι μου, ισως κι εγω αν ημουν στην Παρο (ΑΚΟΜΑΑΑΑΑΑ) μπορει να μην εγραφα. Φιλια! Καλη επιτυχια με οτι ασχοληθεις Δεσποινιω μου.

  6. October 24, 2010 9:09 pm

    Εγώ, που ως γνωστόν δεν πάω σε γειτονιές πολλές και σε καταλαβαίνω απολύτως , εύχομαι να έχεις μια χαδιάρικη γλυκειά Κυριακή μέχρι το τέλος!

    • October 26, 2010 12:29 am

      Αχ βρε Ιουστινακι, σκυψε να σου πω ενα μυστικο……………………………………………………………………………………………………………………………………….. κουραστηκα και δεν θελω να το παραδεχτω! Φιλια!

  7. October 25, 2010 4:14 am

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα αγαπημένο φιν φον. Ως φυσικά επόμενα είναι όλα όσα γράφεις, είναι βλέπεις αρκετά τα xρόνια blogging . Act according to your feelings and senses , λέω , όπως ακριβώς το λέω και σε μένα. Και όπως βγει, για όσο βγει και αν βγει. Χωρίς πίεση.
    Πολλά φιλιά εκεί στο μακρινό DC από τη συννεφιασμένη Αθήνα ! Θα τα ξαναπούμε από πιο μακρινούς και άγριους τόπους, σύντομα

    • October 26, 2010 12:34 am

      Καλημερα χαρα μου, δεν ειναι πιεση, ειναι κουραση, η μαλλον μπαφιασμα ενιοτε. Και λιγες τυψεις που δε παω πια παντου. Αλλα δεεεεεεεεεν μπορω. Καλο σου ταξιδι και δωσε συντεταγενες μολις φτασεις. Μη χανομαστε!

  8. orfia permalink
    October 25, 2010 6:19 am

    Το μπλογκ σου Δεσποινα ειναι πλεον σημειο αναφορας και για αυτους που ειναι μπλογκερς και σε διαβαζουν αλλα και για εμας τους σχολιαστες ανευ μπλογκ Τα κειμενα σου, οι σκεψεις σου, το επιπεδο των αναρτησεων σου ακομη και η διαθεση σου οταν γραφεις κατι, μιλανε στο μυαλο και στις καρδιες μας! Μας ταιριαζουν, εχουν κατι να πουν. Οσο θα κανεις κεφι και θα γραφεις, εμεις θα σε διαβαζουμε και θα συνομιλουμε μαζι σου! Με η χωρις αποσιωπητικα,- που εγω τα χρησιμοποιω αλλα χωρις εννοια απαξιωσης η υπονοουμενων! (Τα εμαθα στο σχολειο αλλα τα χρησιμοποιω παντα με καλες προθεσεις!!!) Σε φιλω και σε καλημεριζω.

    • October 26, 2010 12:46 am

      Ευχαριστω πολυ για τα καλα λογια Ορφια.

  9. My blueprint permalink
    October 25, 2010 1:53 pm

    Νομίζω ότι το blog είναι και παρέα, είναι και πληροφόρηση, είναι και έμπνευση, είναι και παρηγοριά. Τουλάχιστον εγώ αυτά ψάχνω να βρω. Και επιτέλους απενοχοποίηση για κάποιους σαν και εμένα που θέλουν να διαβάζουν πιο πραγματικά blog με πραγματικές ζωές και πραγματικές σκέψεις και επιθυμίες και όχι βαθιά νοήματα και ακραίους προβληματισμούς.
    Φιλιά

    • October 26, 2010 12:55 am

      Η σχολιαστρια Ντονναμπελλα πιο κατω το τοποθετησε αριστα το θεμα αγαπητη μπλουπριντ. Κατα τα φεγγαρια και τις αναγκες μας. Ολα παιζουν. Φιλια και σε σενα!

  10. October 25, 2010 7:54 pm

    ελπίζω και η Δευτέρα σου να ξεκίνησε και να τελειώσει με χαμόγελο!
    όσο για τους ψεύτες, τους αποσιωπητικούς, τους μίρλες και τους εκ προθέσεως κρυψίνους τι να πω? δεν θα πω τίποτα.
    φιλιά

    • October 26, 2010 1:05 am

      Η Δευτερα ηταν κουραστικη και ολο ρουτινα, η Κυριακη τελειωσε με χαμογελα, η Τριτη ζε νε σε πα! Λε μιρλ; Ωραια εκφραση. Ασε δε λεω αλλα κι ας σκασω.

  11. October 25, 2010 8:05 pm

    egw se diavazw giati me halarwneis (opws k h Evi :-), k vriskw kapoia koina shmeia skepshs.
    alla, opws les, kata ta feggaria k tis anagkes tou o katheis apo emas
    :-*

    • October 26, 2010 1:07 am

      Παρομοιως αγαπημενη Ντοναμπελα. Ομολογω μαλιστα πως ελειψες και καθε τοσο κοιταγα μηπως εχεις κατι καινουργιο. Και ποσο σωστη η τελευταια σου παρατηρηση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: