Skip to content

μαζεψτε τα

December 16, 2010

Ψαχνω στα κιταπια του δεσποιναριου για φωτογραφιες σε πρασινο και κοκκινο για να φιαξω μια αναρτηση με Χριστουγεννιατικη αμπιανς!  And what to my wondering eyes would appear, παρα αυτη την απιθανη  ταμπελιτσα που μπορει αρκετοι να θυμαστε απο περσυ.  Ηταν φατσα φορα σε ενα φιν φον καταστημα στην αγορα Pier 1 του Σαν Φρανσισκο.  Μιλαμε για πορσελανες, φαγιανς και λεπτεπιλεπτες δαντελες.  Σε ελευθερη μεταφραση η ταμπελα λεει: “Μαζευτε τα βλασταρια σας μαδερ και φαδερ”.

Λατρευω τα παιδακια. Αν δε τα λατρευα δεν θα εκανα δικα μου.  Μου ηρθε ομως παλι στο νου μια ιστορια με δυο τερατακια που ηρθαν στο σπιτι, και μαλιστα μια μερα που ηθελα ολα να ειναι τελεια,  και αν πω οτι μεσα σε πεντε λεπτα εψαχνα για ηρεμιστικα δε θα ειναι υπερβολη.  Ανεμοστροβιλοι σε εξελιξη.  Μεσα σε δεκα λεπτα ειχε διαδραματιστει η επομενη σκηνη. Παιδακι πλησιαζει τον μπουφε, ανασηκωνεται στις μυτες των ποδιων και βουταει δυο φετες σαλαμι. Σοπρεσατα για την ακριβεια με πολυ λιπος.  Μπαμπας κοιταει, μαμα ουτε καν κοιταει. Παιδακι διασχιζει κουζινα και κατεβαινει λιβινγκ ρουμ.  Λιβινγκ ρουμ διαθετει τραπεζακι με επιφανεια κρυσταλλο που πολυ, μα πολυ προσφατα ειχα περασει με Αζαξ για τα τζαμια,  ψεκαστε σκουπιστε, ξαναψεκαστε για να ειμαστε σιγουροι οτι λαμπει.  Παιδακι ΔΕΝ τρωει το σαλαμι για να τελειωνουμε, αλλα επιδιδεται σε πασαλειμα της επιφανειας του κρυσταλλου με σοπρεσατα.  Μπαμπας ουτε καν που κοιταει, μαμα αγρον αγορασε και ζευγη βοων δυο!  Δευτερο παιδακι (με χερια επισης σαλαμωμενα)  βουταει ενα κρυσταλλινο κηροπηγιο και αρχιζει να το κοπαναει στην επιφανεια του τραπεζιου.  Ποση δυναμη μπορει να εχει ενα παιδακι νομιζετε;  Πολυ, σας το λεω εγω, αρκετη να κανει τσακισματακι στο κρυσταλλο.  Εκει γινεται ενα θαυμα: Ο μπαμπας αναφωνει.  “Πιο σιγα”   ΠΙΟ ΣΙΓΑ;!!

Στην κουζινα εν τω μεταξυ εχω να περιποιηθω τριαντα νοματαιους, και οι καλεσμενοι μου που ειναι μαρτυρες της τραγωδιας αρχιζουν να σηκωνουν διαφορα αντικειμενα να τα βαζουν ψηλα.  Εκ των υστερων ακουω ιστοριες φρικης που διαδραματιστηκαν σε αλλα δωματια και επιπεδα του σπιτιου.  Δεν ειναι δυνατον να τα περιγραψω ολα εδω. Εξ αλλου αν το κανω θα αρχισω παλι να ψαχνω για ηρεμιστικα.  Βρωμισαν οσο βρωμισαν και ξεμερδισαν οτι μπορουσαν.  Και σε ολες αυτες τις σκηνες οι γονεις παρεμειναν εκνευριστικα απαθεις.

Υπαρχει μια σχολη παιδαγωγικης στην κεντρικη και βορεια  Ευρωπη, που λεει να μη καταπιεζετε τα παιδακια σας και να τα αφηνετε να κανουν οτι θελουν.  Ετσι για να μεγαλωσουν και να δειρουν κι εσας, να καταστρεψουν την περιουσια των αλλων,  να σας αντιμιλουν, να φιαξουν και καμια βομβιτσα μεθαυριο.  Υπερβολες; Καθολου!  Και φυσικα αντιλαμβανεσθε οτι δεν εχω τιποτα με τα παιδακια, αλλα με την απαθεια των γονιων τους.

“Η μεγαλη εχει ισχυρη προσωπικοτητα”,  μου ελεγε ο μπαμπας σε μια συζητηση τις προαλλες.  Ειναι πολυ πεισματαρα και θελει να γινεται το δικο της.  Ναι ε;  Εγινε μια εγινε δυο, τωρα αντε να το μαζεψεις.  Κανεις δεν γενιεται με διαθεση για πειθαρχια.  Ο ανθρωπος στην πορεια του στην ιστορια βρηκε οτι για να συμβιωσει σε μια κοινωνια  την χρειαζεται κι ετσι την “ανακαλυψε”  και την εφηρμοσε.  Η πειθαρχια δεν ειναι κακια λεξη, ουτε οταν εφαρμοζεται σε συνδιασμο με την προσωπικοτητα του καθε παιδιου, δημιουργει συμπλεγματα.  Τρια παιδακια με διαφορετικες προσωπικοτητες μεγαλωσα,  επιτρεψτε μου να το ξερω.  Κανενα δεν εχει συμπλεγματα σημερα.

Στην προκειμενη περιπτωση ο μπαμπας εδειχνε να στεναχωριεται λιγο, αλλα δεν εκανε και τιποτα για να διορθωσει την κατασταση.  Η μαμα περα βρεχει στο Αϊβαλι βροντα!  Αντε τωρα να δωσεις σε αυτα τα παιδακια απο πανω κι ενα εσπρεσσο κι ενα κουταβι πανω στις χαρες του, σαν τον Γουϊτυ μας ας πουμε.   Χαρας ευαγγελια!

Σας φιλω γλυκα!

Πη Ες. Οταν ξεμπερδεψα με τις περιποιησεις, πηρα το Αζαξ κι ενα πανακι και επεσα στα γονατα με το βελουδινο λεγκινγκ λεμε και καθαρισα το κρυσταλλο.  Και δυο και τρεις φορες για να φυγει το λιπος.  Για να μπορουν οι καλσεμενοι μου να ακουμπησουν και κανενα ποτηρι.  Αντιδραση; Καμια!

38 Comments leave one →
  1. December 16, 2010 12:36 pm

    1. προσωπικα πεθανα με τις παροιμιες…
    2. και τους ξανακαλεσες? γιατι μπορει αν δεν τους ξανακαλεσες να ησουν και γεροπαραξενη…που δεν αγαπαει τα παιδια…οχι αυτοι απλα αναγωγοι…
    3. Δεν εχει τετοια…οταν ο βαφτισιμιος μου κανει πραγματα που δεν πρεπει του την λεω κανονικοτατα, αλλα δε χαμπαριαζω και σε μικρα κωλοπαιδακια στους παιδοτοπους που βρισκουν τα μικροτερα και τα πειραζουν ολη την ωρα…και ας μου κουνηθει καμια μανα…ειμαι νονα εγω…χαχαχαχαχαχα

    • December 18, 2010 1:30 am

      Και νονα και μαμα μεθαυριο, λιγη πειθαρχια δεν εβλαψε κανενα, ισα ισα κανει καλο σε ολες τις φασεις της ζωης μας. Λοιπον χρονια τωρα ολοι μου οι φιλοι φερνουν τα παιδακια τους στο σπιτι. Τα παιδακια ειναι παιδακια, αλλα οι γονεις τα προσεχαν και δεν τα αφηναν να δημιουργουν καταστασεις. Αυτα ειναι τελειως ανεξελεγκτα.

  2. December 16, 2010 12:50 pm

    Τα χρυσουλάκια μου… Εγώ θα είχα πει δυο κουβεντούλες στους γονείς τους πάντως.. Με την καλή έννοια και τον καλύτερο τον τρόπων φυσικά…:-))) Φιλάκια πολλά..

    • December 18, 2010 1:32 am

      Ξερεις με τοσο κοσμο ντραπηκα, ειναι σα να κανω παρατηρηση στους καλεσμενους μου. Φιλακια Ευακι!

  3. mariamas05 permalink
    December 16, 2010 1:02 pm

    χαχαχαχα καλά απλά δεν παίζεσαι!!!
    Αν ξανά κάλεσες την παραπάνω οικογένεια μετά από αυτή την επιδρομή…απλά συγχαρητήρια!! Εγώ προσωπικά θα είχα διαγράψει και το τηλέφωνο από την ατζέντα μου!
    Καλό μεσημέρι…..

    • December 18, 2010 1:38 am

      Τι μου κανεις Μαρια μας; Προκειται περι συναδελφου, και την επομενη φορα θα πω, οχι παιδακια. Καλο σου ξημερωμα!

  4. December 16, 2010 1:22 pm

    έπρεπε να βάλεις δε λιτλ μπάσταρντς στα γόνατα να καθαρίσουν🙂

    • December 18, 2010 1:39 am

      ηηηηη να δωσω στη μαμα το αζαξ κι ενα πανακι. ε πως ;

  5. December 16, 2010 1:41 pm

    Σε καταλαβαίνω Δεσποινάκι μου!

    Όπως έχω πει και σε δικιά μου ανάρτηση περί πειθαρχίας και διαπαιδαγώγησης, είχα και εγώ ένα φόβο με αυτό το θέμα. Ίσως είχα επηρεαστεί από αυτή τη σχολή της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης περί καταπίεσης των παιδιών. Φοβόμουν λοιπόν μήπως γίνω πολύ αυστηρή ή σκληρή και μήπως δημιουργήσω πολλές αναστολές στην κόρη μου. Εν τούτοις όσο ήταν μικρή και ελαφρώς ανεξέλεγκτη, πηγαίναμε μόνο σε παιδικά πάρτι. Μια φορά ενάμιση έτους την πήγα σε φιλικό σπίτι, ωραία φτιαγμένο και στολισμένο, και ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά!

    Τα όρια όμως είναι απαραίτητα. Διότι το παιδί δεν ξέρει τι επιτρέπεται και τι όχι, και επιπλέον έχει την τάση να δοκιμάζει για να δει μέχρι που το παίρνει. Όσο δεν το σταματάς, θα επεκτείνεται. Όσο δεν βάζει ο γονιός όρια, τόσο θα γίνεται ανυπόφορο, και όσο γίνεται ανυπόφορο, τόσο θα παίρνει συγκεχυμένα μηνύματα από το περιβάλλον και θα μπερδεύεται και θα γίνεται πιο δυστυχισμένο.

    Χρειάζονται εκπαίδευση οι γονείς πρώτα. Όμως ποιος ακούει που οι περισσότεροι νομίζουν πως τα ξέρουν όλα;
    Και όταν τα παιδιά τους μεγαλώσουν και δεν μπορούν να σταθούν πουθενά, τότε αναρωτιούνται γιατί και πως.

    Φιλιά πολλά!

    • December 18, 2010 1:58 am

      Νομιζω Λιλακο μου οτι εχει παρεξηγηθει λιγο η καταπιεση και η ελευθερια στα παιδια. Ελευθερια ειναι να εχει τον χωρο του, να εκφραζει τη γνωμη του, δεν ειναι ομως ελευθερια να απαιτει και να παιρνει, να σπαει, να τσιριζει και να δινει διαταγες. Παντως επειδη πιστευω οτι οτι βλεπουν κανουν τα παιδια ουσιαστικα το μονο που χρειαζεται ειναι να εχουν καλα προτυπα. Αν δεν μαθει να σεβεται τα πραγματα στο σπιτι του πως να σεβαστει τα ξενα;
      Φιλια Λιλακο!

  6. margarita permalink
    December 16, 2010 6:06 pm

    Χαααααααααααααααααα!!! antiautoritare erziehung!! λεγοτανε το φαινομενο.. αλλα υπαρχουν και εκει ορια.. τους ξανακαλεσες.. νομιζω παντως οτι θυμαμαι τις διηγησεις περι των τεκνων με την strong personality..

    • December 18, 2010 2:02 am

      Ναι ναι αντιοτοριταρε ξυλοφορταρουμ. Ναι ειχαν ξαναρθει σε καλοκαιρινο παρτυ εξω στη βεραντα και δεν φανηκε τοσο!

  7. Ρούλα permalink
    December 16, 2010 6:33 pm

    Πρόκειται για παραμελημένα παιδιά γιατί μια μορφή παραμέλησης είναι και η έλλειψη ορίων και σεβασμού. Έχω δει τέτοιες μαμάδες με το χαρακτηριστικό βλέμμα της αγελάδας που δεν έφευγε ούτε όταν τα αδέσποτα παιδιά που εξέθρεφαν επέλεγαν παραβατική συμπεριφορά. Υπάρχει διαστρωμάτωση σε τέοιες συμπεριφορές από τους αθίγγανους μέχρι και σε οικογένειες με ανώτατη μόρφωση, δεν χαλάνε τη ζαχαρένια τους με τίποτε.
    μάκια

    • December 18, 2010 2:22 am

      Μακια και σε σενα Ρουλα μου. Τωρα αν οι γονεις ειναι βοδια τι να πω, αλλα οταν αυτο ειναι συνειδητος τροπος “μεγαλωματος” τοτε λεω οτι οχιμονο θα τα λουστουν καποια μερα. αλλα θα τα λουστει και ολο το κοινωνικο τπυς περιβαλλον.

  8. December 16, 2010 6:42 pm

    Δεν μπορω να καταλαβω αυτους τους γονεις που μπρουν και μενουν απαθεις οταν τα καμαρια τους καταστρεφουν τον κοσμο ολο.
    Μην του μιλησω του παιδιου και παθει κανενα κομπλεξ.
    Εγω εχω ενα μονο παιδι αλλα ποτε δεν το αφηνα να συμπεριφερεται ανεξελεγκτα καθε φορα που θα βγαιναμε εξω.Το παιδι χρειαζεται ορια και αυτα τα βαζουν οι μεγαλοι που εχουν τη γνωση και την εμπειρια.Τα ορια ειναι η ασφαλεια που θα χρειαστει για το μελλον του.
    Αλλα και οι κανονες συμπεριφορας χρειαζονται για να μην κανουμε τον κοσμο γυρω μας ζουγκλα.

    • December 18, 2010 5:29 am

      Τελικα Γιαννα μου πιστευω οτι οι γονεις που ακολουθουν τετοιες τακτικες, η θα ηταν καταπιεσμενοι σαν παιδια οι ιδιοι, η δεν εχουν καταλαβει τη σημασια του να εισαι γονιος. Και αυτα που λενε για τα μοναχοπαιδια ειναι (συγνωμη για την εκφραση χαρα μου) τριχες. Και η βαφτισιμια μου μοναχοπαιδι ειναι αλλα γλυκο και ευγενεστατο. Οτι σου μαθουν εισαι. Φιλια!

  9. December 16, 2010 7:45 pm

    Λοιπόν, ξύλινο παιχνίδι, δώρο της νουνάς της, απο αυτά τα ωραία που λες ότι θα της τα κρατήσω ενθύμιο να τα έχει και όταν θα μεγαλώσει. Δύο μέρες μετά που της το έχει φέρει, έρχεται παιδάκι αγοράκι, μέχρι να γυρίσω το κεφάλι πηδάει επάνω του, μέχρι να προλάβω να πω μια κουβέντα το έχει σπάσει. Μαμά: Το έσπασε λίγο.!! Μπαμπάς: έτσι είναι και στο σπίτι, δεν υπάρχει παιχνίδι που να μη το σπάσει!!. Δεν ξαναήρθαν ποτέ στο σπίτι. Και δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
    Τα παιδιά χωρίς όρια χάνονται. Δεν είναι ο ρόλος τους να είναι οι αρχηγοί στην οικογένεια. Αν τους αφήσουμε να τον αποκτήσουν θα είναι δυστυχισμένα γιατί δεν θα ξέρουν πως να τον διαχειριστούν. Θέλει και οι γονείς όμως να έχουν χαρακτήρα.
    Φιλιά Δέσποινα

    • December 18, 2010 5:32 am

      Ετσι Δεσποινακι μου, αλυσιδα παει το πραγμα. Τα λαθη και τα παθη της προηγουμενης γενιας τα πληρωνει η επομενη. Φιλια και σε σενα.

  10. December 16, 2010 8:08 pm

    Oυουουουου!!!!Δεσποινιώ μου τι έπαθεεεες!Δεν έφταιγαν φυσικά τα παιδάκια αλλά οι γονείς οι απαράδεκτοι κατα την γνώμη μου.
    Σε τέτοιες περιπτώσεις προσβάλλω απ ευθείας τους γονείς και δεν μου καίγεται καρφάκι.Με χαμόγελο πάντα και δεν ιδρώνει ούτε το αυτάκι μου.🙂

    • December 18, 2010 5:35 am

      Μα φυσικα και δεν φταινε τα παιδακια. Αντε τωρα ομως Νατασσα μου να κανω θεμα με τοσο κοσμο. Φανταστηκα οτι αν με εβλεπε η μαμα να καθαριζω θα την επιανε το φιλοτιμο, αλλα δε βαριεσαι.

  11. December 16, 2010 8:54 pm

    Αλλά σου έμεινε το ράγισμα!!! ‘Εχεις ακούσει για την “bathroom technique” που περιγράφει ο Dreikurs στο βιβλίο του “The Child”? Για να μην έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα η τακτική του παιδιού που προσπαθεί να σου επιβληθεί και για να μην παίξεις το παιχνίδι του, κλείνεσαι στο μπάνιο για να μην σε βλέπει και παίρνει feedback και το αφήνεις να ξεθυμάνει… ‘Ετσι υπάρχει ελπίδα να μην ξανακάνει τα ίδια, αφού η τακτική του δεν έφερε αποτέλεσμα. Εκτιμώ την Αντελεριανή φιλοσοφία που την σπούδασα (ανεπίσημα), αλλά κάτι τέτοια μάλλον υπερβολικά μου φαίνονται. Εκτός κι αν έχεις την διάθεση να θυσιάσεις αρκετά υπάρχοντα από το σπίτι, σου για χάρη της B.T. !

    • December 18, 2010 5:44 am

      Ε ναι ενα μικρο τσακισματακι που σχεδον δε φαινεται αλλα υπαρχει και το ξερω. Η αληθεια ειναι οτι μου το υπεδειξαν αλλοι αργοτερα, αν ημουν εκει την ωρα που εγινε ολο και κατι θα ελεγα. Το βιβλιο του Ντραϊκουρς δεν το εχω διαβασει. Αυτομε το να κλεινεσαι στο μπανιο μου φαινεται κουτο παντως. Δεν πρεπει να υπαρχει καθολου θεμα επιβολης στη σχεση γονιου και παιδιου αγαπητο ηλιοτυπον. Τουλαχιστο οχι σε ανταγωνιστικο επιπεδο. Σεβασμος ναι.

  12. December 16, 2010 8:55 pm

    ΥΓ. Ξέχασα: Καλά το κουτάβι, καταλαβαίνω, είναι σκέτη απειλή για τους γονείς. Ο εσπρέσσο πού κολλάει;

    • December 16, 2010 9:41 pm

      sto oti ta paidia den tha koimithoun…san na tous dineis zaxari ena pragma..😉

    • December 18, 2010 5:47 am

      Το εσπρεσσο ειναι η απειλη του μαγαζατορα. Μαζεψε το παιδακι σου γιατι θα το ποτισομε εσπρεσσο, και θα γινει υπερκινητικο και αντε μετα να το κανεις καλα.

  13. December 16, 2010 9:46 pm

    Γλυκό μου Δεσποινάριον,
    Αυτή η συμπεριφορά συγκεκριμένων ανθρώπων με ενοχλεί και με εξοργίζει.
    Τα παιδιά χρειάζονται κανόνες, πειθαρχία και καθοδήγηση, παράλληλα με την αγάπη μας και την τρυφερότητα μας.
    Aπό τη στιγμή που γεννιούνται, ως γονείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την ασφάλεια και τη σωστή ανάπτυξή τους. Και αυτό που, συνήθως, κάνουμε είναι να βάζουμε συνεχώς όρια γύρω τους, για να τα προστατεύσουμε. Όταν τα καταφέρνουμε, και τα παιδιά απολαμβάνουν τη σιγουριά που τους εξασφαλίζουμε, αναπτύσσονται σωστά, ώστε την κατάλληλη στιγμή να μπορούν να δοκιμάσουν και να ξεπεράσουν τα όρια που τίθενται. Υπάρχουν οι γονείς που δεν επιβάλλουν κανέναν έλεγχο και δεν θέτουν όρια όσον αφορά τη συμπεριφορά των παιδιών, αλλά και τη δική τους. Η σωστή όμως ανάπτυξη του παιδιού επιτυγχάνεται όταν οι γονείς θέτουν σαφή όρια. Έτσι, τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, σε αντίθεση με τα παιδιά στα οποία επιτρέπεται να συμπεριφέρονται όπως τους αρέσει.
    Αυτής της σχολής είμαι εγώ και έτσι μεγάλωσα………
    Αλλάζω λοιπόν τον τίτλο και τον κάνω “μαζέψτε τους”

    • December 18, 2010 6:03 am

      Μια χαρα εκανες και αλλαξες τον τιτλο Ποπακι. Ομως εκεινοι δε μαζευτηκαν οταν επρεπε. Ας μαζεψουν τουλαχιστο τα μωρα τους μπας και ησυχασουν οι αλλοι. Δε ξερω βρε παιδι μου κιολας. Εγω μεγαλωσα με αυτονοητα ορια αλλα χωρις καταπιεση. Δε μου απαγορευαν οι γονεις μου να βγαινω, αλλα επρεπε να γυρισω ωρισμενη ωρα. Δεν μου στερησαν κατι που ηθελα αλλα στα ορια των δυνατοτητων τους και ποτε γιατι το απαιτησα. Εχω μια μικρη αδελφη την Τινα. Η Τινα κι εγω πηγαιναμε σε ιδιωτικο σχολειο στο δημοτικο. Εγω ημουν καλη μαθητρια, μια χαρα. Η Τινα ηταν λιγο τεμπελουλα. Διαβασε Τινα. Ε! τι να διαβασω, ιδιωτικο σχολειο ειναι, θα με περασουν. Την επομενη η Τινα γραφτηκε στο δημοσιο της γειτονιας χωρις δευτερη κουβεντα, ζοριστηκε και τα καταφερε μια χαρα στη συνεχεια.
      Φιλια!

  14. December 17, 2010 8:09 am

    Καλά, τι μου θυμησες τώρα!!!
    Σε ανάλογη περιπτωση, στο πρωτο μου σπιτακι,
    το οποιο είχα στην τρίχα, γιορτινό και στολισμένο, με τα κρυσταλλα του και με τα όλα του.
    Και ερχεται φίλη με δίχρονο κοριτσακι.
    Και μου ζηταει στο ασχετο ενα μπολακι με νερό!
    Και γω ο βλακας της το πάω.
    Τι το ηθελε;;
    Να βουταει τα χερακια του μεσα το παιδί και να πιτσιλαει παντου, γιατί μόνο ετσι καθόταν ησυχο!!
    Και φυσικά ειχε και συνεχεια.Ηταν πολύ διασκεδαστικό
    να αρπαζει ότι γλυκακι ηταν πάνω στο τραπεζι και να το κανει νιανια με τα χερακια του.
    Η μάνα…Γκάντι. Εγώ…πόσο ευγενεια να εχω;Εσφιγγα τα δόντια και προσπαθούσα να είμαι συνεχως πίσω απο το δίχρονο, να συμμαζευω. Το μυαλό μου δεν ξεκολλούσε.
    Ηταν και καλεσμενοι μου, τι να πεις..
    Αλλά σε άλλη περίπτωση, στο μαγαζί μου, που εχω πολύ
    ευαίσθητα και ακριβά κομμάτια,όταν μπαίνουν
    τέτοιοι γονείς, τρελλαίνομαι.
    Τα εχω δει όλα.Παιδακια να αρπαζουν αντικείμενα που σπάνε,
    να τσουλανε τα αυτοκινητακια τους στις επιφανειες των επίπλων, να ξαπλώνουν ή να σκαρφαλώνουν με τα παπούτσια στους καναπεδες…και οι γονεις σαν λοβοτομημένοι!
    Εκεί παίρνω την κατασταση στα χέρια μου και αντιδραω ανάλογα.Οι χειρότεροι πάντως γονείς δεν ειναι αυτοι που δεν μπορούν να επιβληθούν.Ειναι αυτοί που το κάνουν
    απο άποψη.Και εκει τρελλαίνομαι!

    • December 18, 2010 6:07 am

      Καλα οι δικες σου ιστοριες Τζινα ειναι χαρακτηριστικα παραδειγματα και φανταζομαι θα βλεπουν πολλα τα ματια σου. Φανταζομαι και οι ιδιοκτητες του εν λογω φιν φον καταστηματος κατι τετοια θα εχουν δει.

  15. December 18, 2010 12:08 am

    αιτούμαι όπως η επόμενη ανάρτηση μετά του ζεύγους και των τέκνων τους να περιέχη και φωτορεπορτάζ.

    • December 18, 2010 6:08 am

      Δεν θα υπαρξει επομενη φορα μανακι μου! Ζαμαι των ζαμων!

  16. Panajota permalink
    December 18, 2010 7:55 am

    Η μαμά μου κάτι τέτοια τα λένε “Γκρέμλινς”…και όμως υπάρχει μια κατηγορία γονέων χειρότερη από αυτούς που κάθονται απαθείς και χαζεύουν το υπερπέραν: αυτοί που συνεχίζουν να κάθονται στον καναπέ τους και σκληρίζουν στη διαπασών, στο πιτσιρίκι που βρίσκεται στην άλλη άκρη: “Γιάννηηηηηηη! Σταμάτα ρε παιδάκι μου!” μετά από λίγο:”Γιάάάάάάάννη είπα!” “Δεν θα το πω άλλη φοράάάάά”. Ο νεανίας συνεχίζει φυσικά τα ανδραγαθήματα , ενώ τα νεύρα των λοιπών έχουν γίνει τσατάλια.

    Αλήθεια, γιατί δεν τούς πήρατε τις φέτες σαλάμι από τα χέρια;

  17. December 18, 2010 8:45 am

    Με μπέρδεψες μάλλον με την Τζίνα!Εκείνη ειναι “αρες μαρες κουκουναρες”, εγω σκετο “aremare”!
    Δεν πειράζει όμως, η απαντηση σου “κουμπώνει” σχεδόν.
    Φιλακια και καλυμερες απο την παγωμένη Λάρισα.

  18. December 18, 2010 8:45 am

    Με μπέρδεψες μάλλον με την Τζίνα!Εκείνη ειναι “αρες μαρες κουκουναρες”, εγω σκετο “aremare”!
    Δεν πειράζει όμως, η απαντηση σου “κουμπώνει” σχεδόν.
    Φιλακια και καλημερες απο την παγωμένη Λάρισα.

  19. December 18, 2010 2:20 pm

    Αγαπημένη πρωτευουσιάνα μου,
    Το διάβασα το χρονικό μιας καταστροφής κι έρριξα το γέλιο της αρκούδας! Δύο Ταλιμπάν στο καλοστημένο σπίτι σου και μάλιστα εν μέσω σερβιρισμάτων και υποδοχής. Και μόνο που το σκέφτομαι θολώνω η γυναίκα!
    Ε΄χουν δεί και τα δικά μου μάτια παρόμοια σκηνικά, έχω πάθει υστερία, αλλά συνέρχομαι γιατι ξέρω πως όλοι οι γονείς δεν έχουν τη δυνατότητα να διπαιδαγωγούν σωστά τα παιδιά τους.
    Χτες έβλεπα το ριάλιτι Σούπερ Νάνυ και σε θυμήθηκα, Πάντως, οι αμερικ(λ)άνοι δεν τόχουν με την ταξη, την καθαριότητα. Θα τόχουν με την ανατροφή των παιδιών; Ολα είναι αλληλένδετα!
    Φιλί του κρύου και του χιονιού

  20. December 19, 2010 7:03 am

    Α χα!! Τι μου θύμισες!!
    Σπίτι μια χρονιά στη γιορτή μου έτσι καλή ώρα πολλοι καλεσμένοι. Σκηνικό: Ο μικρός ‘εχει πάρει ένα σοκολατάκι και το πατάει στο χαλί. Η μητέρα :” Κωνσταντίνε αγοράκι μου μη το χαλί σε παρακαλώ!!” Ο μικρός τη κοιτάζει με ύφος. Στην επόμενη στιγμή, παίρνει δευτερο σοκολατάκι και το πατάει σε άλλο σημείο του χαλιού. Ξανά η μαμά,” Μη αγόρι μου μη”. Τρίτη φορά ο Κωνσταντίνος είχε αποφασίσει να μου κάνει το χαλί πουα-σοκολά!! Τα καθάρισα αλλά την επόμενη τα έσουρα κανονικά στη αξιολάτρευτη καλεσμένη. Δε μου ξαναμίλησε ποτέ. Πφφφφ!! Ησύχασα!!
    Δεσποινάκι μου ποτέ μα ποτέ δεν θυμάμαι τον εαυτό μου να παίρνω παιδιά σε τέτοιες συγκεντρώσεις. Βαπτισια και παιδικά πάρτυ ήταν δικά τους. Χωρίς συζήτηση!!

    Σε φιλώ γλυκό μου και σε περιμένω με ανοιχτή αγκαλιά:)))

  21. December 19, 2010 11:48 am

    Α ρε Ηρωδη..;)

  22. December 22, 2010 7:33 am

    Δεν είναι απόλυτο αν είναι κουτό. Δεν ήταν τυχαίος ο Dreikurs και είχε αποτελέσματα στη δουλειά που έκανε. Το θέμα είναι αν μια τεχνική σου πηγαίνει ή όχι. Και ο καλλίτερος ψυχίατρος να σε συμβουλέψει, αν σε σένα δεν πάει η συμβουλή δεν την εφαρμόζεις!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: