Skip to content

flashback – 2

January 14, 2011

23 Δεκέμβρη
Ξημέρωσε. Φεύγω σαν την γατα απο το σπίτι αγνοώντας τα μελομακαρονα του Βαρσου. Θα τα περιποιηθω αργοτερα. Οι αθηναϊκοι δρόμοι είναι πηχτρα. Δε χρειαζομαι πολυ για να συμμορφωθω με τον κωδικα κυκλοφορίας της μεγαλούπολης. Τα ματια παίζουν δεξια αριστερα για ιπταμενα μηχανάκια. Μπασιμο εσυ; Μπασιμο κι εγω! Αφήνω ενα αυτοκίνητο που ξεπροβάλλει μισό στο δρόμο να περάσει. Περνάνε δέκα. Με τόλμη κόβω τη ροή. Ο νομος της ζούγκλας. Δεν το κρίνω, μου αρκει που οδηγω στην Αθηνα.

Παίρνω ενα μπουκέτο λουλουδια απο ενα Πακιστανο στο φανάρι. Τα κοιτώ. Είναι λίγο μαραμενα. Εκείνος χαμογελα μεχρι τα αυτιά.

Η μαμά με υποδεχεται με χαμογελα στο κεφαλοσκαλο.  Είναι καλα αλλα κουρασμένη. Κάπου η ηλικια και οι περιωρισμενες δυνατοτητες την έχουν απογοητεύσει. Ομως δεν έχω συναντησει στη ζωή μου πιο πεισματαρα γυναίκα. Όσο μπορω μονη μου λεει.  Τι δευτερολογια να τολμησω;

Η Άννα ετοιμάζει ψαροσουπα. Ειναι το φαγητό της πρώτης μέρας. Πάντα πηχτη και με μπολικο λεμόνι.

Τα φιν φον ρούχα ειναι όλα στην βαλίτσα που λείπει ακόμα. Θα βολευτω με το βελουδινο λεγκινγκ και ένα πλεχτο με πουλιες που εχωσα στην χειραποσκευη τελευταια στιγμη. Απόψε θα πάμε στο πάρτυ της Κατερινας και της Λένας.

Πεταγομαι στον Gino, για ενα φρέσκο μαλλακι. Η Ρούλα των διακοπών μου, προτεινει μπουκλες. Την αφήνω να δημιουργήσει. Σαν να βλέπω άλλον άνθρωπο στον καθρεφτη. Αλλα ειναι σπεσιαλ βραδιά, ας ξεφυγω απο τα τετριμμένα.

Εννιαμιση, συναντάμε το Γαβριλακι στην πλατεία της Αγ.Παρασκευής.  Έχω να το δω απο περσυ, χαρα μου να μιλώ μαζι του, ο λογος ρέει, το γέλιο άφθονο, τα ματια λάμπουν.

Το πάρτυ ειναι τέλειο. Απλα τέλειο. Μουσική λαιβ, χορός, υπέροχο φαγητό, εκλεκτα γλυκά. Οι οικοδεσποινες γοητευτικες και φιλοξενες.  Ο διάκοσμος φιν φον, οι καρδιες ανοιχτές, η διάθεση στο ζενίθ! It’s Christmas time!  Περιμενετε φιν φον λεπτομερειες.

24 Δεκέμβρη
Σήμερα η μαμά μου φιαχνει τις περίφημες τηγανητες της πατάτες, χόρτα του βουνού και φέτα μαλακια! Το απόλυτο γευστικο νιρβανα.  Το μόνο που επιτρέπεται σε παρεμβολή, είναι μια γωνία φρέσκο ψωμάκι.

Απόψε μας έχει τραπέζι η Τινα. Στο παρα πεντε φτάνει και η βαλίτσα με τα φιν φον.  Διαλέξω ένα μπλε μεταξωτο τοπ και το συνδιαζω πάλι με βελουδο.
Η Τινα ετοιμαζει σούπα γαλοπουλας, την γαλοπουλα αυτοπροσώπως, λαχανοντολμαδες και ωραίες σαλάτες.  Η μικρή Μελίνα ντυμένη με κατακόκκινο φορεματακι είναι το κέντρο της προσοχής.

Χριστούγεννα 2010
Φεύγω το πρωί για να φέρω τη μαμά στο σπίτι. Σήμερα μαγειρεύει η Άννα, η μαμα του Ερρίκου.  Και τι δεν φιαχνει! Κατσικακι με πατάτες, Ρωσική σαλάτα, μαρουλοσαλατα, πολιτική σαλάτα, πιπεριές, μεχρι και παστουρμα με αυγά.  Η μέρα κυλά τρώγοντας και πίνοντας, εντελώς οικογενειακά.  Συνεχίζουμε με γλυκά και ηδυποτα μεχρι που δεν παίρνει άλλο. Λίγο πριν σουρουπωσει πάμε τη μαμα σπίτι κι εύχομαι μέσα μου να είναι καλα και του χρόνου.

Στην επιστροφή αποφασιζουμε ότι μας χρειάζεται μια βόλτα με τα πόδια για να χωνεψουμε.

Έχουμε μια κλασσικη ποδαρατη βόλτα στους δρόμους της Κηφισσιας. Οι δρόμοι σχεδόν ερημοι, ο αέρας παγωμενος, οι βιτρίνες φωτισμενες.  Βρίσκω τι δώρα θα πάρω στα παιδιά! Σταματάμε στου Βαρσου για να πάρουμε γλυκα για την Ντενια. Κοιταζομαστε  στα ματια με νόημα.  Ένα παγωτό καιμακι δε θαταν άσχημα! Ξέρω είναι λαιμαργια, αλλα στην Ουάσινγκτον, δεν έχουμε ούτε Βαρσο, ούτε Καιμακι.

Συλλαμβανω την ιδέα να πάμε την επόμενη βόλτα με το Γαβριλακι και στέλνω Ες Eμ Ες. Τσιμπαει παραυτα και κλείνουμε ραντεβού την επόμενη στο Μοναστηράκι.

26 Δεκέμβρη
Η διαδρομή Μαρούσι –  Μοναστηράκι έχει  την περιπέτεια της! Τέσσερα τραίνα αλλάζουμε.  Και φυσικά με το που φτάνουμε στην αποβαθρα, μόλις έχει φύγει το προηγούμενο.  Περνάμε μια μέρα υπεροχή. Όλη μέρα! Ομως αυτο είναι μια ανάρτηση ξεχωριστή και ιδιεταιρη. Stand by!

27  Δεκέμβρη
Πινω καφεδάκι με την Εύη και την Ντορις στο Golden Hall.  Συναντώ την Ντορις για πρώτη φορα. Είναι επίσης συνμπλογκερ.  Είναι πολυ γλυκεια. Πάντα η συνάντηση η πρώτη μου δίνει ιδιεταιρη χαρα.
Το μεσημέρι παρέα με τη μαμα.
Το βράδυ μας έχει τραπέζι η Ντενια. Στο σπίτι της συναντώ τους δικούς της φίλους  και ο κοινωνικός ιστός μεγαλώνει.

Ντενιας φιν φον τουρτα.

28 Δεκέμβρη
Αισθάνομαι αυτο που λέμε under the weather. Τρέχω στο φαρμακείο μπάς  και προλάβω κάποια πιθανή ίωση. Εφοδιαζομαι με αναβραζομενες ταμπλετες βιταμίνης C,  με σπρευ για την καταροη, και ενα δοκιμασμενα θαυματουργο σιρόπι για τον λαιμό απο βότανα.  Δε θα το αφήσω να με ρίξει κάτω.
Πλακώνω τα γαρτοσοφια και συνεχίζω πορεία.
Ψωνιζω τα δωρα των αγοριών.  Τα κορίτσια τα έχω ταμενα  στο Folli Follie.
Το βράδυ συναντάμε την Εύη, την Γεωργία και τον Μανο στο περίφημο ¨ Ψωμί κι Αλάτι ¨  του Γιάννη  Λουκακου.  Του πανε τελικά τα μπλε! Μου κάνει αφιέρωση στο καινούργιο του βιβλίο, δώρο της Ευης. Το μαγαζί γεμάτο. Αυτα κάνει η δημοσιότητα! Το φαγητο πολυ καλο.

29 Δεκέμβρη
Ο Ερρίκος έχει μια επαγγελματική συνάντηση.  Το Γαβριλακι αποφασίζει να περάσει την Πρωτοχρονιά στην Πόλη και συναντιομαστε στο Ψυχικό για ένα καφεδάκι ακόμα.
Σήμερα έχει γενική απεργία.  Ευτυχώς κυκλοφορούν ταξι.  Παίρνω ένα και πάω να κάνω λίγη παρέα στη μαμα. Προσπαθω να την ¨ψησω¨ να έρθει να μείνει μαζι μας την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και ανήμερα. Δεν θελει να ξεβολευεται. Δεν επιμένω άλλο.  Πιστεύω ότι δεν πρεπει να πιέζουμε τους μεγάλους ανθρωπους γιατί στεναχωριουνται.

30 Δεκέμβρη
Περνώ απο τo Golden Hall για να τελειώσω τα ψώνια μου. Πρεπει να πάρω μερικά δωράκια ακόμα.  Ο κόσμος κάθεται στα καφέ και δε βλέπω πολλές τσάντες. Πιο πολυ τόπος συνάντησης είναι.  Το πρωινό είναι δικό μου. Διαλέξω κοσμήματα για τα κοριτσάκια μου, την Δάφνη, την Ντεμπορα και την Ελένη.  Τις σκέφτομαι να τα φοράνε και χαμογελώ. Χαλβαδιαζω ριχταρια για τον άσπρο μου καναπέ απο την σειρά του Μιχάλη Ασλανη. Ωραία χρώματα. Λατρευω τα πουλοβερς στο Uterque. Σχεδόν όλα. Παίρνω ενα καφε πλεχτο μακρύ και αποφασίζω ότι θα πάρω μαλλί να πλεξω ενα μονη μου. Σε μοχαιρ κανελλι. Κάποτε επλεκα όμορφα κομμάτια. Μετα ήρθε το Ίντερνετ. Φιαχνω και το μαλλί στου Δουδεση αυτη τη φορα. Τἐλειο!
Το απόγευμα συναντω τις φιλες μου στο Πατρον. Για πρώτη φορα την Γιάννα, την Ποπη και την Κική.  Έρχεται η Ντενια, η Κατερίνα και η Λένα.   Χωρίς να το καταλάβουμε, σκοτεινιάζει και μας βρίσκει να μιλάμε ασταμάτητα τσουγκριζοντας κάθε τόσο το κρασακι μας.  Μερικές βραδιές δεν θέλεις να τελειώσουν.  Αργοτερα έρχεται και ο Ερρίκος στην παρέα μας. Παραγγελνουμε κι άλλο κρασακι!
Στην Αμερική δεν έχω κοριτσοπαρεες.  Sad.

(πολυ πειραγμενη φωτογραφια, αλλα δεν ειχα χρονο να ρωτησω αν οι φιλες επιθυμουσαν την δημοσιοτητα. Μπατ γιου γκετ δε αϊντια και μη μετρατε ποτηρια!)

Αργοτερα με τον Ερρίκο δοκιμάζουμε μια ταβέρνα κοντά στο σπίτι που λέγεται Μπαχαρι. Καλο φαγητο, ωραίο περιβάλλον, αλλα είμαστε σχεδόν μόνοι μας. Άλλη μια εικόνα κρίσης.

31 Δεκέμβρη
Ακόμα μια προσπάθεια να πείσω την μαμα να έρθει μαζι μου αποτυγχανει. Το κρυολόγημα μου είναι στο φόρτε του. Αποφασίζω ότι θα κάνουμε το δικό μας ρεβεγιόν στο δικό μας σπίτι έτσι για το καλο. Σερνομαι ως το Carrefour, και προμηθευομαι μπιρμπιλικια για να τσιμπολογαμε το βράδυ. Ο Ερρίκος φέρνει ξηρούς καρπούς απο του Χασιώτη στο Μαρούσι.  Αναβω κεριά και φιαχνω… αμπιανς!  Έρχεται και ο Νίκος. Έρχεται το 2011.  Ας είναι καλη χρόνια για όλους.

Les macarons de Ladurée μολις εφτασαν απο την Ελβετια μαζι με την Τζιτζη και τωρα στολιζουν το Πρωτοχρονιατικο τραπεζι μου.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες.  Η συνεχεια και το τελος σε επομενη αναρτηση.

Advertisements
27 Comments leave one →
  1. January 14, 2011 5:17 am

    “Τα απίθανα Χριστούγεννα της Despina Pavlis στην Αθήνα”!!
    Μονορούφι πήγε και θέλω κι άλλο 🙂
    Φιλιά πολλά
    Καλημέρα Δεσποινάκι

    • January 14, 2011 11:14 pm

      Αγαπημενε μου Γιωργη. Πηρα φορα και θυμαμαι. Ποσα μπορει να κανει ο ανθρωπος μεσα σε λιγωτερο απο τρεις εβδομαδες. Η συνεχεια και το τελος αυριο. Πολλα φιλια και ευχομαι καποια στιγμη να συναντηθουν οι δρομοι μας. Καλημερα και σε σενα.

  2. January 14, 2011 10:06 am

    Κατ αρχήν, να ευχηθώ Καλή Χρονιά!!
    Κατά δεύρερον, να πω ότι απλά περιμένω πως και πως να δω νέα σου ανάρτηση. Σαν παιδάκι που περιμένει δώρο.
    Ο λόγος ένας… i just adore Despoinarion:))
    Είσαι μοναδική! Περιμένω λοιπόν πως και πως…τα προσεχώς.
    Φιλιά πολλά και καλό Σ/Κ..

    • January 14, 2011 11:16 pm

      Μα τι ωραια που μου ταλες Μαρια μας (!) και με κανεις και κοκκινιζω! Φιλια και σε σενα κι ευχαριστω πολυ (ξερεις εσυ)

  3. elli permalink
    January 14, 2011 10:39 am

    Ζηλεύω, ζηλεύω, ζηλεύω!! Αν και δεν είμαι συνμπλόγκερ πολύ θα ήθελα να πιούμε έναν καφέ παρέα. Δεν μένω στην Αθήνα αλλά θα ερχόμουνα για χάρη σου. Αλλά ας όψεται η Βοστόνη. Ισως όταν ξαναπεράσω στην άλλη άκρη του Ατλαντικού να κάνω μια παράκαμψη στην D.C.

    • January 14, 2011 11:22 pm

      Ελλη μου, θα χαιρομουνπαρα πολυ αν εκανες μια σταση και στο Ντι Σι. Δε ξερω που βρισκεσαι αλλα με συγκινει αυτο που λες.

  4. January 14, 2011 12:31 pm

    ego exo mono MIA kai monadiki erotisi… ego se auton ton tipo eimai i moni pou blepo oti ta matia tou einai se diaforetiki thesi apo auti pou prepei??

    ma gia ta lefta kai ti dimosiotita oles oi gomenes peftoun san probata?

    tsk tsk tsk

    • January 14, 2011 11:24 pm

      Λοιπον επειδη τον ειδα ασκαρδαμικτι, τα ματια του ειναι μια χαρα. Οσο για την αλλη σου απορια Λονλινακι, οι γυναικες συγκινουνται με εναν ανδρα που μαγειρευει τοσο ομορφα.

  5. January 14, 2011 1:42 pm

    Και του χρόνου Δεσποινάκι!

    Και καλή χρονιά να έχουμε όλοι. Με κάθε ευτυχία!

    Όσο για τα ποτήρια, δεν τα βλέπω και πάρα πολλά. Ούτε καν τα τριπλάσια από όσες είναι οι τσούπρες, δεν είναι. Σιγά τα ωα 😛

    • January 14, 2011 11:28 pm

      Ευχαριστω Λιλακο. Να ειμαστε ολοι καλα και αναμεσα σε αγαπημενους ανθρωπους. Να φανταστεις οτι ειχαν μαζεψει και αρκετα ποτηρια ηδη. Χε χε.

  6. January 14, 2011 3:38 pm

    το διάβασα σα να εβλεπα εμενα όταν συναντώ τους δικους μου μετα απο καιρο…απολαυστικο…και του χρονου με υγεια!

  7. January 14, 2011 5:23 pm

    Αντε και του χρονου απο κοντα!

    • January 14, 2011 11:32 pm

      Το ευχομαι και λυπαμαι που δεν τα καταφερα να σε δω φετος γοργονιτσα μου. Φιλια!

  8. January 14, 2011 10:44 pm

    καθόλου δεν σε είδα γμτ μου! με τον κόσμο εδώ, με τα πήγαιν’ έλα δεν οργανώθηκα καλά!
    γελάω με τη διαπίστωση ότι του παν’ τα μπλε και αναρωτιέμαι τι θα σκέφτονται όλοι αυτοί που διαβάζουν και δεν ξέρουν τα ντεσού 😀
    τα μακαρόν κρατήθηκαν καλά μέχρι την πρωτοχρονιά;
    φιλιά πολλά

    • January 14, 2011 11:40 pm

      Δυο ωριτσες! Χαρηκα παντως που σε ειδα εστω κι αυτο. Χρονιαρες μερες με τις υποχρεωσεις στις οικογενειες μας ειναι λιγο δυσκολο. Να πληροφορησουμε λοιπον τον κοσμο οτι του Γιαννη του παν τα μπλε. Τελος! χο χο .
      Η φωτογραφια ειναι μολις τα ανοιξα, τρωγαμε απο ενα καθε μερα και την Πρωτοχρονια ειχαμε ακομα. Εκεινα με τα φυλλαρακια χρυσουυυυυυ, κι εκεινο το φυστικιιιι. Ακομα να πω οτι σε καμαρωσα. Για πολλα.Συνεχισε ετσι! Τα πιο γλυκα μου φιλακια.

      • January 15, 2011 7:40 pm

        σ’ ευχαριστώ τόσο πολύ! μου αρέσει πολύ που μου το λες εσύ με τα λόγια που χρησιμοποιείς. θα το πω στον τρομερό μου γιατρό 🙂
        φιλιά

  9. January 15, 2011 12:11 am

    Τα βλέπω γραμμένα, μου τάπες και από τηλεφώνου, μπήκα κανονικά στο κλίμα των ύπέροχων ανθρώπων που συναντήσαμε στη μπλογκογειτονιά.
    Αυτές οι εμπειρίες μας ακυρώνουν τα περί μοναξιάς του ίντερνετ. Η συνεύρεση μπορεί να συμβεί, αρκεί να υπάρχει ειλικρινής κι έντιμη πρόθεση.
    Πολύ χαίρομαι που περάσατε τόσο ωραία με τα κορίτσια και το Γαβριηλάκιον, το οποίο είναι άπαιχτο ακόμη και στη δημοσιογραφία.
    Φιλί γλυκό κι ευχαριστώ για το τηλεφώνημα. Ηταν το καλύτερο δώρο του ΣΚ.

    • January 15, 2011 12:29 am

      Χαρα δικη μου που τα ειπαμε σημερα το μεσημερι. Η εμπειρια μου αυτη τη φορα ηταν περαν καθε προσδοκιας. Λατρευω αυτο τον βερτσουαλ κοσμο που πηρε σαρκα και οστα. Τα κοριτσια αξιολατρευτα. Το Γαβριλακιον το αγαπω πολυ. Περα απο το παθος του για γραψιμο, ειναι πολυτιμος φιλος.Κριμα να μην ειχατε γνωριστει οταν ησουν στη Ροδο.
      Εν τω μεταξυ τ απιο χαριτωμενααπο τις διακοπες μου δεν τα εχεις δει ακομα. Σταντ μπαϊ Καναδεζουλα! Φιλια πολλα.

  10. January 15, 2011 7:53 am

    Παρ’ όλο που εδώ είμαστε αρκετοί, ντόπιοι, γηγενείς, όταν ελληνάκια της διασποράς επιστρέφουν στην πατρίδα, έστω και για ολιγοήμερες διακοπές, νοιώθω μιά περίεργη (ανεξήγητη) συγκίνηση. Βαθειά ελληνάκι κι εγώ (που το συνειδητοποίησα κάπως αργά…), παρ’ ολίγο της διασποράς (αλλά δεν την πήγαινα), χαίρομαι όταν επιστρέφουν, έστω και για λίγο, οι δικοί μας άνθρωποι, που συντηρούν την επαφή με την (κατακαημένη) πατρίδα. καλώς ήρθες και να ξανάρθεις σύντομα.

    • January 15, 2011 8:33 pm

      Aγαπητο μου ηλιοτυπον, μη σου φανει παραξενο αν σου πω οτι δεν εχω σκεφτει ποτε τον εαυτο μου σαν ..διασπορα. Αισθανομαι οτι ειμαι μονο ελληνιδα που μενει..λιγο πιο περα. Ο ομφαλιος λωρος δεν κοπηκε ποτε και ουτε θα κοπει. Ευχαριστω και οποτε μπορω εγω πεταγομαι εκει.

  11. Donnabella permalink
    January 15, 2011 12:06 pm

    :-* 🙂

  12. January 15, 2011 2:58 pm

    Έτσι που διαβάζω τα flash backs σου νομίζω πως τελικά πέρασες πολύ όμορφα παρόλη την περιπέτεια και την κούραση.. Εγώ όπως πάντα χάρηκα πολύ που σε είδα, αν και θα ήθελα λίγο ακόμα..:-) Ελπίζω η επόμενη φορά να είναι σύντομα και μέχρι τότε να σκέφτεσαι τις στιγμές που πέρασες εδώ και να χαμογελάς.. Είναι όμορφο πράγμα να έχεις ανθρώπους να σ΄αγαπάνε και πέρα από τις κανονικές σου παρέες και φιλίες και νομίζω πως εδώ έχεις ακρετούς..:-)) Φιλάκια πολλά..

    • January 15, 2011 8:36 pm

      Περασα ομορφα και το χρωστω σε ολους εσας. Τι αλλο να πω; Θα πρεπει να φαινεται πια απο τα γραπτα μου, ποσο με συγκινειτε ολοι εσεις με την αγαπη σας. Θα ηθελα να ειμαι ακομα εκει και να χαιρομαιτην παρεα σας. Δει γινεται ομως, οποτε προσβλεπω στην επομενη φορα. Φιλια κι απο μενα!

  13. January 16, 2011 8:20 pm

    …και χθες το διάβασα και δεν προλάβαινα να σχολιάσω αλλά κ τώρα ξανά και το ευχαριστήθηκα!!! Το πως πέρασες εδώ Δεσποινάκι το ένοιωθα και που σε έβλεπα και που σε άκουγα. Οι οικοδέσποινες να ξέρεις φιλοξένησαν αγαπημένους φίλους και μόνο έτσι τους άξιζε. Με χαρά, ευγένεια, αγάπη και κέφι!!

    Φιλιά και ευχή όλες οι συνευρέσεις να είναι το ίδιο χαρούμενες!!

    υγ: Τα ποτήρια στο τραπέζι έχασαν το μέτρημα χο χο::::::))))))))

  14. January 18, 2011 7:15 pm

    Γλυκό Δεσποινάριον,
    Ωραιότατη αφήγηση, ωραιότατης κυρίας!
    Νομίζω ότι στο Patron θα μας θυμούνται ακόμη….
    Σε φιλώ και χαίρομαι να διαβάζω πόσο όμορφα πέρασες!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: