Skip to content

οι γευσιγνωστες του Ψυρρη!

January 23, 2011

Οι απο κοινου αναρτησεις δυο φιλων του διαδυκτιου κλεινουν σημερα με τον ρεπορτερ Γκαμπριελ να παιρνει συνεντευξη απο το δεσποιναριον, ενω και οι δυο τσακιζουν ενα σουβλακι χωρις κρεμμυδι αλλα με ντοματα,  φρεσκιες πατατες τηγανητες με .. λεμονι (!)  ,  και να πινουν.. Βεβαια ο ρεπορτερ Γκαμπυ που δεν πινει (μενα μου λες) δεν καπνιζει (ναι καλα) δεν χορευει (τον ειδαμε) συνοδευει το σουβλακιον με κοκα κολα, και μετα λεει εμενα αμερικανακι.  Ομως ετσι ειναι οι επαγγελματιες δεν πινουν πανω στο καθηκον!

Η σημαντικη ερωτηση στο βιδεο, ηταν τι τρωμε εμεις στην “πρωτευουσα” του πλανητη, και ειναι σοβαρη.  Βεβαια το δεσποιναριον δεν ειναι συνηθισμενο στο φακο και κομπλαρει με τις συνεντευξεις, οποτε θεωρει υποχρεωση να συμπληρωσει την αναρτηση με σχετικο κειμενο.

Η “πρωτευουσα” ειναι ενα συνοθυλευμα  λαων απο ολο τον κοσμο. Εχουμε τους αμερικανους γερουσιαστες και το δεσποιναριον που απαιτουν καλο και φιν φον φαγητο, εχουμε ολες τις φυλες μαζεμενες στο Ντη Ση και στα περιχωρα, εχουμε κι ενα μεγαλο ποσοστο ισπανοφωνων μετοικων απο την κεντρικη και νοτια Αμερικη.  Ετσι δεν υπαρχει εθνικ εστιατοριο που να μην βρισκεις, οχι μονο στο Ντη Ση αλλα και στα προαστεια, στις πολιτειες του Μερυλαντ και της Βιρτζινια.  Γενικα εδω τρωμε εξω απο ολα.  Φυσικα εννοειται οτι τις περισσοτερες φορες το “εθνικ” προσαρμοζεται στην γευστικη παλεττα των αμερικανων, που δεν χαρακτηριζεται απο ιδιεταιρες απαιτησεις εκτος απο αυτην που αποκλειει τις “περιεργες γευσεις”. Αυτη ομως και μονο, ειναι ικανη να καταστρεψει την αυθεντικοτητα.  Οι Ευρωπαιοι σε αντιθεση, σεβονται το “εθνικ” περισοτερο, και δεν του αλλαζουν τα πετρελαια.

Καθαρα Αμερικανικα εδεσματα θεωρουνται αυτα που εξελιχθηκαν τα τελευταια 200 χρονια απο οτι κουβαλησε μαζι του καθε μεταναστης.  Στο Νοτο η γαλλικη κουζινα εγινε Cajun,  με αρκετα μπαχαρικα και καυτερες πιπεριες.  Η Μεξικανικη κουζινα εγινε Tex-Mex και ο ορος απο μονος του τα λεει ολα.  Η τεχνη ενος καλου Steak,  πολλες φορες ξεπερνα την αντιστοιχη ενος Αργεντινικου, οπως διαπιστωσα στην τελευταια επισκεψη μου στο Buenos Aires.   To BBQ και οι διαφορες πικαντικες σαλτσες που το συνοδευουν ειναι μια ενδιαφερουσα εμπειρια κυριως για τους κρεοφαγους.  Προσφατα επισκεφθηκα ενα τετοιο εστιατοριο με ενα φιλο απο την Ελλαδα που τρελλαινεται για κρεατικα και ενθουσιαστηκε.  Με ενα βλεμμα απολυτης ικανοποιησης  ειπε στην σερβιτορα ” Επι τελους ενα σοβαρο εστιατοριο χωρις πρασιναδες “, και το εννοουσε!

Αλλο ενα αμερικανικο φαγητο του Νοτου ειναι το τηγανητο κοτοπουλο.  Οσο κι αν φαινεται περιεργο,  εχει την τεχνη του για να ειναι καλο.  Συνοδευεται με καλαμποκι (για το οποιο η μαμα μου ειχε καποτε πει, κοτα ειμαι να το φαω αυτο;),  πουρε πατατας και καλαμποκοψωμο.

Στον βορρα παλι,  και κυριως στις βορειες ακτες του Ατλαντικου,  τα θαλασσινα, οι αστακοι, τα μυδια, τα στρειδια αποτελουν τη βαση για περιφημα Clam Chowders,  και τα Lobster Βisques.  Ειναι εξαιρετικες σουπες που καθε επισκεπτης πρεπει να δοκιμασει.

Στο Μερυλαντ εχουμε τα περιφημα Blue Crabs  και φιαχνουμε και καβουροσουπες και καβουροκεφτεδες.

Τελος τα γλυκα των αμερικανων ειναι κλασσικα, η μηλοπιττα, η pecan pie, η key lime pie, το cheesecake και φυσικα τα brownies

Για να το δουμε κι απο αλλη σκοπια! Οταν το καλυτερο γευμα τους ειναι το κλασσικο των Ευχαριστιων, με γαλοπουλα, γλυκοπατατες και γλυκεια κολοκυθοπιτα,  τοτε αντιλαμβανομαστε ποια ειναι η βαση της συζητησης.  Ειναι αξιοσημειωτο οτι παρὀλο που πολλες αγορες τροφιμων διαθετουν χρονια προϊοντα εισαγωγης απο αλλα κρατη,  υπαρχει ενα μεγαλο ποσοστο αμερικανων που δεν ξερουν τι ειναι καστανο, κυδωνι η δεν εχουν δοκιμασει ποτε αρνακι η συκωτι.

Σε ολα αυτα υπαρχουν και οι εξαιρεσεις.  Τελευταια βλεπουμε να ανοιγουν πολλα  μεζεδαδικα. Mediterranean mezze η tapas ειναι η τρεχουσα μοδα στο φαγητο.  New American restaurants που πειραματιζονται στην αναδειξη ντοπιων προϊοντων οπως κατι φιν φον τυρακια απο το Ουϊσκονσιν η ωραιες υγειινες σαλατες,  και fusion  restaurants ξεπροβαλλουν παντου τελευταια. Τελος η αγαπημενη “εθνικ” κουζινα του μεσου αμερικανου ειναι η Ιταλικη, κι ας συχναζει περισσοτερο σε κινεζικα εστιατορια που ειναι τα πιο φτηνα.  Delivery? Κλασσικα και μονο πιτσα!

Αυτα ολα ηθελα να πω στη συνεντευξη, στο Γαβριλακιον, αλλα με αφησε; Που να σταυρωσεις κουβεντα!  :P  :) 😀

Σας φιλω γλυκα.

 

Πη. Ες. Στο ρολο του καμεραμαν, ο Ερρικος.

 

19 Comments leave one →
  1. January 23, 2011 6:23 pm

    Φιν φον σε ολα σου!

  2. orfia permalink
    January 23, 2011 6:25 pm

    …και μενα μου αρεσουν οι τηγανητες πατατες με λεμονακι…(ασχετον)…Λοιπον εσεις εχετε αποκτησει τοση ανεση στις συνεντευξεις…που δεν πιανεστε. Το βιντεο επαγγελματικο -μπραβο στον Ερρικο- η μουσικη υποκρουση μαζι με τις φωτογραφιες πισω απο τη Δεσποινα εντεινει την σκηνοθεσια της μικρου μηκους ταινιας…!!!!! (καλα λεω εγω οτι εσεις πατε για αλλο επαγγελμα)..
    Φιλια πολλαααα!!!

    • January 25, 2011 10:52 am

      Το προβλημα Λενακι είναι οι αποστάσεις. Τώρα λέω να βάλω πλώρη για Χολυγουντ!😛 φιλακια!

  3. January 23, 2011 6:34 pm

    καλά ε, ο Γαβριήλ είναι πολύ natural με τις κάμερες, τη δημοσιότητα και τα σχετικά. το χει, αλλά κι εσύ δεν πας πίσω…:-D
    τώρα για την Αμερικάνικη κουζίνα εγώ έχω να πω πως για ορισμένα πράγματα πεθαίνω, δες κλαμ τσάουντερ, δες καβουροκαταστάσεις παντός είδους, δες μηλόπιττες, δες τερνόβερς, δες μπούργκερς, δες πανκέηκς… όλα δηλαδή και όχι ορισμένα🙂
    και η καλή κράνμπερι σως μου αρέσει.
    φιλάκια

    • January 25, 2011 10:57 am

      Τελικά αν το σκεφτείς τζιτζη, η Αμερικανική κουζίνα είναι τιγκα στην χοληστερίνη! Κι επίσης όταν κάτι είναι καλομαγειρεμενο υπάρχουν νοστιμιες σε οποιαδήποτε κουζίνα. Φιλία!

  4. January 23, 2011 10:50 pm

    Χμ… Μου αρέσουν πολλά πιάτα της αμερικάνικης κουζίνας λοιπόν.. Το τηγανητό κοτόπουλο με τον πουρέ ας πούμε, όλα τα cajun και φυσικά το Tex- Mex.. Και τα cupcakes, γιατί δεν έγραψες κάτι για τα cupcakes? Για τα δε burgers, δεν λέω λέξη, με πιάνει λιγούρα μόνο που τα σκέφτομαι.. Μωρέ λες τελικά να πρέπει να έρθω Αμερική αντί να πάω Αγγλία? :-))) Φιλιά!!!

    • January 25, 2011 11:01 am

      Τα καπκεικς δεν τα ανέφερα γιατί είναι απο μόνα τους ιδιεταιρο κεφάλαιο, αμαρτωλό. Μου δίνεις σκυτάλη. Θα γράψω αφιέρωμα στα καπκεικς, όχι γιατί μου αρέσουν γευστικά αλλα μόνο οπτικά. Φιλια!

  5. January 24, 2011 9:18 am

    Θα παρω μια καλα ψημενη μπριζολα και μετα ολα τα θαλασσινα.Αστακοι γαριδες και καβουρια πω πω τρελαινομαι λεμε.
    Και το τηγανιτο κοτοπουλο τραγανο-τραγανο πολυ μου αρεσει.Αντε μετα να χωρεσεις στο παλιο σου τζην.
    φιλακιααααα

    • January 25, 2011 11:03 am

      Surf and turf λέγεται οσυνδιασμος που κανείς με steak και θαλασσινά, Όσο για το τάξη, ειδικά ΕΣΥ δεν βλέπω να έχεις προβληματακι. Φιλακια!

  6. Πέννυ permalink
    January 24, 2011 11:20 am

    Ολα ωραία και νοστιμότατα, αλλά και το σουβλάκι, ειδικά σε στεγνή πιτούλα, χωρίς πολλά λάδια (μπλιαχ) είναι μια νοστιμιά… και αν το καλοσκεφτείς είναι πλήρες γεύμα, με το κρεατάκι, το λαχανικό, το ψωμάκι… all time classic!

    • January 25, 2011 11:06 am

      Το τζατζικακι με τις πρωτεΐνες του που το πας? έχουμε εδω στο Ροκβιλ ενα σουβλατζιδικο, μετα απο όλα τα σημερινά σκέφτομαι να το επισκεφτω για ενα πλήρες γεύμα. Σε φιλω Πεννυ μου.

  7. elli permalink
    January 24, 2011 12:41 pm

    Ας το καλό! Αλλη φορά δε σε διαβάζω σε ώρα φαγητού. Διαβάζω και μου τρέχουν τα σάλια. Από που ν’ αρχίσω απο το σουβλάκι ή τα ωραία που μου λείπουν από την απέναντη μεριά? Πάντως πρέπει να συμπληρώσω τα αγαπημένα spareribs κατα προτήμηση στο Χιούστον, και τα pancakes στην Νέα Υόρκη που έφαγα φέτος. Και επειδή ήμουν για καιρό στην αναζήτηση του τέλειου crabcake έχω να δηλώσω ότι το βρήκα στην Βοστόνη. Αχ έχω κι άλλα πολλά αλλά ας σταματήσω και να πάω να φτιάξω ένα ωραίο σάντουιτσ με όλες τις αμερικανιές μέσα.
    Φιλιά

    • January 25, 2011 11:12 am

      Α ναι Ελλακι μου, τα spareribs είναι ολόκληρη ιεροτελεστία. Με coleslaw στο πλάι για να δροσιζεται το στομα. Ο καλός καβουροκεφτες έχει το μυστικό στο συνδετικό υλικό. Δεν πρεπει να είναι πολυ σε ποσότητα και δεν πρέπει να επηρρεαζει τη γεύση του ντελικατου καβουριου. Τώρα ενα καλο σάντουιτς πρεπει να έχει μέσα ιταλικουρες και όχι αμερικανιες. Για πρόσεξε το λίγο.😛 φιλακια!

  8. January 24, 2011 1:29 pm

    Εγώ είμαι δηλωμένο Αμερικανάκι, λατρεύω Αμερικανιές και δη πρωινό!!! Χας μπράουνς οβερ ιζη αυγουλάκια, σόσατζ και όλα τα υπόλοιπα.
    Βίντεο και πρωταγωνιστές, για όσκαρ.
    Πατατούλες με λεμόνι ναι!
    Φιλιά πατρίδας

    • January 25, 2011 11:16 am

      Κι εμένα μου αρέσουν όλα αυτ με εξαίρεση τα λουκάνικα. Και θέλω και σιρόπια. Όμως τέτοια πρωινά δεν τα τρώω συχνά για ευνόητους λόγους. Comfort, αυτη είναι η Αμερικανική κουζίνα. Φιλακια σου!

  9. January 24, 2011 5:35 pm

    Ρεπόρτερ μου εσύ,
    Ωραία σου πάνε οι συνεντεύξεις με το Γαρβιλάκιον. Ωραία τα λές και γιά τις αμερικανιές, όλες μου αρέσουν αλλά είναι ιδιαζόντως παχυντικές.
    Και γουστάρω Ερρίκο στο ρόλο του κάμεραμαν. Να τον προσλάβουμε επιτόπου όμως!
    Φίλί από τρελλά μπιλοζίρια.

  10. January 25, 2011 11:19 am

    Ο Ερρίκος χωρίς να το καταλάβει έγινε κομμάτι της μπλογκοπαρεας. Και νομίζω ότι του αρεσε κιόλας! Και τώρα τα κεφαλιά μέσα Καναδεζα μου γιατί κάνει κι εδω κρύο, μη νομίζεις, μείον 5 ειχμε χθες! Φιλακια!

  11. January 25, 2011 1:02 pm

    Πατάτες με λεμόνι και ρίγανη περικαλώ!!! Τις ζούλεψα!!
    Οι πρωταγωνιστές πα πα πα μια φυσικότητα να πω, μια φωτογένεια!! Κι αυτός ο καμεραμαν μια σταθερότητα!!ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ!! Που είναι ο Γαβράς ήθελα να ξερα!! Αυτά τα πρόσωπα έπρεπε να είχε φόντο ο Παρθενώνας!!

    Σας φιλώ όλο το καλλιτεχνικό στερέωμα:))))

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: