Skip to content

την οδο του εμποριου, οικον ανοχης

January 26, 2011

Η βολτα μας αρχιζει απο την Καπνικαρεα και τελειωνει στυην πλατεια Συνταγματος. Οδος Ερμου.  Βραδυ Κυριακης.  Ο κοσμος ειναι περισσοτερος απο οτι κυκλοφορει κατα τη διαρκεια της ημερας τις ωρες που ειναι ανοιχτα τα καταστηματα.   Η οδος Ερμου ειναι πλεον κοινως ενα παζαρι.  Δεν υπαρχει τοιχος χωρις αναρτημενους πινακες της κακιας ωρας.  Δεν υπαρχει πεζοδρομιο χωρις φεηκ Λουϊ Βουϊττον.  Δεν υπαρχει χωρος να περασεις.   Βρωμιες, μπιχλιμπιδια, κι ενας τυπος ξεπροβαλλει απο μια στοα και ριχνει στο δρομο σαπουνονερα.

Ομολογω οτι πρωτη φορα βλεπω την οδο Ερμου ετσι. Τελευταια φορα ηταν το καλοκαιρι αλλα ηταν πρωϊ. Δε ξερω αν αυτο το παζαρι γινεται καθε βραδυ η μονο Κυριακες, αλλα ηχουν στα αυτια μου τα λογια της μαμας.  “Μη διανοηθεις να πας στην Ερμου, ειναι απελπισια.”

Μου θυμιζει ενα παζαρι που ειδα στο Μπουνος Αϋρες κοντα στο Σαν Τελμο. Μονο που εκει ντοπιοι πουλαγαν δικες τους χειροτεχνιες, εστω και κακογουστες.   Σε μια γωνια ενας παπατζης.  Η εικονα με μεταφερει εκατο χρονια πισω.  Μπιχλιμπιδια μεηντ ιν Τσαϊνα,  μαλλι της γριας και ολοι οι ινδιανοι της φυλης των Απατσι παιζουν μουσικη. Τουλαχιστο τρια γκρουπακια μετραω.  Φυσικα δε λειπουν κι εκεινα τα “καλαισθητα”  ασημοροζ, φωσφοριζἐ παντος σχηματος μπαλλονια.

Ελληνικα δεν ακους, εκτος απο εμενα που ποτε ποτε βγαζω ελληνικα επιφωνηματα τυπου “ΩΩΩΩ ” ,  “Αμαααν “, “Αααα! “.

Ανθη, αεροστατακια, η μικρη Λουλου, ινδικες φιγουρες, ολα  μαζι κι ανακατα.

Εχω δει σιγα σιγα την οδο Ερμου να μεταμορφωνεται οπως περνανε τα χρονια. Καθε φορα που κατι αλλαζε,ι με πειραζει.  Πολλες φορες μικρη με εφερνε η θεια η Σοφια που εψαχνε στον Καλυβιωτη για ωραια κουμπια η μπουτουνιερες,   Η μαμα στον οικο Κανακαρη με τα υπεροχα νυφικα και στου Παπαγιαννη για φορεματα, ο παπους στου Παλλη και Κοτζια για τετραδια και χαλκομανιες.    Τα περισσοτερα εχουν εξαφανιστει πλεον σημερα στο ονομα των διεθνων αλυσιδων μοδας.   Εκλεισε ο Διαμαντης, η Αθηναια, το Ιλιον, ο Κατραντζος.  Παρεμειναν μερικα παλια γνωστα καταστηματα οπως ο Μουγερ, ο Μοσχουτης και ο Μπουρναζος.  Και αναμεσα σε ολα αυτα σαν ζωντανο  κομματι ιστοριας των νεωτερισμων,  ο Αλεξανδρακης.

Κι ετσι ξαφνικα οπως περπατω στριμωγμενη προς το Συνταγμα και η καρδια μου σφιγγεται,  ευχομαι να ειχα μια μεγαλη σκουπα να σκουπισω με μια κινηση τα παντα, και να γινει η Ερμου ενας ομορφος καθαρος δρομος, με κοσμο να χαζευει  τις φωτισμενες βιτρινες, που δεν θα ειχαν μπροστα απαισια τελλαρα κοροϊδια της τεχνης.  Η ευχη αυτη δεν ρατσιστικη.  Δεν ειμαι θυμωμενη με τους μικροπωλητες, με  τους  καλλιτεχνες του δρομου, με τους βιοπαλαιστες.  Ειμαι θυμωμενη που απεναντι απο την Βουλη των Ελληνων, οπου ψηφιζονται οι νομοι του κρατους,  στην  κεντρικη πλατεια της Αθηνας,  το  παρεμποριο ανθει σε ολο του το   μεγαλειο.   Δε με πειραζουν τα καστανα, τα καλαμποκια και τα λαχεια.  Παντα ηταν εκει.  Με πειραζει η εικονα του παζαριου, του συνωστισμου και του σκουπιδαριου στο κεντρο της Αθηνας.  Με πειραζει η εκμεταλλευση των ανθρωπων. Με πειραζει η αδιαφορια των αρχοντων της πολης.   Που οσο κι αν λειπω μακρυα της για μεγαλα χρονικα διαστηματα, ειναι παντα πολη μου.

Και οπως πλησιαζω στο Συνταγμα,  ο θυμος, καταλαγιαζει και γινεται μια βαθεια λυπη. Που δεν μπορω να κανω κατι.   Δυστυχως εικονες σαν αυτη στο κεντρο της πολης ειναι απλα και  μονο παρακμη.  Και ειναι το ιδιο σφιξιμο στην καρδια που ενοιωσα στο Μπουενος Αϋρες.  Γιατι η παρακμη πληγωνει παντου.

Σας φιλω γλυκα!

26 Comments leave one →
  1. Πέννυ permalink
    January 26, 2011 6:23 am

    Πόσο πολύ συμφωνώ μαζί σου… είναι τόσο ενοχλητική και ακατανόητη η αδιαφορία των “αρχόντων” αυτής της πόλης… που φτάσαμε αντί να τη θαυμάζουμε για τις ομορφιές της που σίγουρα υπάρχουν (αλλιώς γιατί “διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι”), φτάσαμε να λυπόμαστε για την κατάντια της… κρίμα!

    • January 27, 2011 12:46 am

      Αθηνα μου φως μου, καμαρι του κοσμου,χαρα της γης και δακρυ στο μαγουλο μου. Βλεπεις Πεννυ μου, δεν τα ζω απο κοντα και ξαφνικα παθαινω.

  2. orfia permalink
    January 26, 2011 6:44 am

    Εχεις τοσο δικιο και η αγανακτηση σου ειναι και δικη μας που το ζουμε καθημερινα!! Δεν καταλαβαινουμε γιατι αδιαφορουν τοσο για το παραεμποριο ενω ειναι μεσα στην αυλη τους και ανετα θα μπορουσαν να το απαγορευσουν!! Γινεται κανεις καχυποπτος για το ποια οφελη και συμφεροντα κρυβονται πισω απο αυτη την αδιαφορια!
    Καλημερα αγαπημενη μου!

    • January 27, 2011 12:57 am

      Οπως ειπα και στην Πεννυ, δεν τα βλεπω σε εξελιξη Λενα μου. Αυτο ειλικρινα δε το ειχα ουτε δει ουτε φανταστει. Αλλο να τα ακους κι αλλο να τα βλεπεις. Καλημερα σου!

  3. January 26, 2011 7:14 am

    μολις ηπια το καφεδακι μου και φευγω για την γνωστη πιλάλα..
    το έθεσες πάρα πολύ καλά. την περιμενα αυτην την αναρτηση απο τη βολτα μας στην Ερμου. Θυμαμαι το υφος σου.
    μερες τωρα παλαευω να βρω τις καταλληλες ..λεξεις για μια αλλη βολτα που εκανα σε ενα αλλο “παζαρι” αν αυτη ειναι η σωστη λεξη. Ειχες πλεον φυγει κι εγω ειχα γυρισει στην Αθηνα απο την Πολη.
    Να βρω καιρο, να κατσω να τα γραψω. Και θα προσπαθησω να τα πω ευγενικα, αν και ισως δεν θα επρεπε..
    Καλημερα δεσποιναριον🙂

    • January 27, 2011 1:07 am

      Γαβριλακι μου, επαθα σοκ, αυτο δε το περιμενα. Η λεξη παζαρι γι αυτο που ειδα ηταν νομιζω σωστη. Εσυ δε ξερω τι ειδες, ισως παζαρι, ισως κατι αλλο. Να τα πεις οπως τα αισθανεσαι.
      Να σου πω κιολας οτι χαρηκα ιδιεταιρα την μπλογκομερα μας στην Αθηνα. Ειτε γελαγαμε ειτε στεναχωριομασταν.

      • January 27, 2011 12:27 pm

        αααααααααα ναι!
        αυτο το μπλογκοκαμερομπαχαλο πολυ με ήρεσε..!

  4. January 26, 2011 8:40 am

    Πόσο καλά τα αποτύπωσες και πόσο θλιβερό είναι να μοιραζόμαστε όλοι την ίδια λύπη χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό.
    Όσο για το γιατί αφήνουν το παρεμπόριο να ανθεί, είναι σαφές ότι υπάρχουν οφέλη…..
    Φιλιά πολλά

    • January 27, 2011 1:12 am

      Εγω απλα περασα μια μερα, εσεις τα βλεπετε καθε μερα Ποπη μου. Φιλια!

  5. January 26, 2011 9:57 am

    Η παρακμή είναι εμφανής σε κάθε δρόμο και στενό του Κέντρου της Αθήνας, αγαπητή Δέσποινα, πως θα ήταν δυνατόν να ξεφύγει η Ερμού;
    Προφανώς τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά για την πόλη που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και σαφώς για πολλούς από μας που έχουν λίγη κρίση και λογική, είναι σίγουρο ότι κάτι “άλλο” κρύβεται πίσω από την ολιγωρία των αρχών του τόπου! Και επιβεβαιωνόμαστε καθημερινά με διάφορα γεγονότα. Τελευταίο: Η “κατάληψη” της Νομικής Σχολής!!!

    • January 27, 2011 1:25 am

      Να εστιασω στην τελευταια αναφορα σου για την προσφατη καταληψη της Νομικης. Φοβαται ο Γιαννης το θεριο και το θεριο το Γιαννη. Προσπαθωντας οι πρυτανεις να τα εχουν καλα με τους φοιτητες, αφου χωρις την δικη τους ψηφο τιποτα δε γινεται, δεν κανουν τιποτα. Η κυβερνηση δεν κανει τιποτα αφου το ασυλο ειναι θεμα πρυτανη. Το δε ασυλο που δεν εχει καμια υποσταση πια σημερα (καποτε ειχε και μαλιστα το υποστηρηξα καποτε) εχει γινει πια συνεχιζει να αποτελει την δικαιολογια για ολα αυτα. Με λιγα λογια το πολιτικο αλαλουμ εντελως απαραδεκτα υποσκιαζει ενα προβλημα που πρεπει να αντιμετωπισθει σοβαρα κι αυτο ειναι η τυχη ενος μεγαλου αριθμου ανθρωπωνπου δεν εχουν που την κεφαλην κλιναι.

  6. January 26, 2011 10:37 am

    αυτή η εικόνα του κέντρου της Αθήνας χτίζεται σιγά σιγά τα τελευταία 6 χρόνια τουλάχιστον.
    τώρα οι φέηκ Λουί βρέθηκαν ακόμα και στο κατάστημα της Κηφισιάς πώς να μην βρεθούν στα πεζοδρόμια της Ερμού;
    σε φιλώ

    • January 27, 2011 1:49 am

      Με πειραζει GG το παραεμποριο οπου κι αν γινεται. Και πολλα αλλα βεβαια.
      Σε φιλω κι εγω.

  7. January 26, 2011 11:55 am

    Έχω πολλά χρόνια να κατέβω στην Ερμού… Γενικά το κέντρο της Αθήνας υποφέρει και μεταλάσσεται τα τελευταία χρόνια, προς το χειρότερο.. Ελπίζω πως όπως όλα τα πράγματα στην ζωή θα πιάσει και αυτό πάτο (αν δεν έχει πιάσει ήδη) και μετά θα αρχίσει πάλι να ανεβαίνει προς την επιφάνεια.. Φιλάκια πολλά..

    • January 27, 2011 1:54 am

      Δε νομιζω οτι ειναι απο τις καταστασεις που κανουν κυκλο, ουτε που διορθωνονται απο μονες τους. Οσο υπαρχει ολιγωρια Ευακι, και οσο το προσωρινο γινεται μακροχρονιο, τοσο κινδυνευει απο μονιμοτητα. Φιλια.

  8. January 26, 2011 1:29 pm

    Πόσο μα πόσο συμφωνώ καλή μου φίλη!!

    Τα τελευταία χρόνια Δεσποινάκι το κέντρο της Αθήνας το έχω αγαπήσει.Ίσως το έχω συνδιάσει με πρόσωπα και πράγματα. Η εικόνα του μεσημεριού με της νύχτας απέχει. Διαφορετικοί άνθρωποι , πωλήσεις – παρακμή, και φεηκ αντικείμενα και χαμόγελα. Τα βράδια στα events της Βουκουρεστίου, εκατό μέτρα πιο κει απ μαυρίλα της Ερμού, συναντάς επώνυμους πολιτικούς και όχι μόνο. Συνοδεύουν τις κυρίες τους και φεηκ-χαμογελούν!! Το πιο φεηκ που συναντώ κάθε φορά και σιχτιριάζω.
    – Αι ρε, που μόλις πιάσετε το Πάπα απ τ @@@@,φωλιάζετε, στραβώνεστε!!

    Τα πα και ησύχασα μεσημεριάτικα.

    Για σένα και μόνο, για τη θέση που έχεις πάντα, ένα θορυβώδες γλυκό φιλί:)))

    • January 27, 2011 2:14 am

      Ησυχασες;ησυχασες, δε νομιζω οτι μπορουμε να ησυχασουμε συζητωντας στο μπλογκ Κατερινακι. Αλλα μ’αρεσει που τα βλεπεις διπλα διπλα και κανεις την αντιπαραθεση. Σε φιλω πολυ.

  9. margarita permalink
    January 26, 2011 2:54 pm

    το πως καταντησε και γιατι το αφηνω ( προς το παρον) .. αν θελεις ομως να δεις την πραγματικη καταντια της Αθηνας ( του κεντρου ) δεν θα σε πρηξω “παλι” με τη πλατεια αμερικης.. πηγαινε βραδυ στο Εθνικο Θεατρο.. μετα την παρασταση θα δεις ενα κοσμο που μονο απο ταινιες του Σκορτσεζε ξεραμε.. ΔΕν εχω τιποτα εναντια στα παζαρια, αλλωστε ειναι πολλες φορες αυθεντικοτερα απο τα εμπορικα κεντρα.. αλλα το ζητημα ειναι που, πως , γιατι και απο ποιους στηνονται..

    • January 27, 2011 2:17 am

      Μα ουτε εγω εχω θεμα με τα παζαρια, τι Βαλκανικη χωρα ειμαστε αλλωστε. Εχω ομως θεμα με την αδιαφορια αυτων που πραγματικαμπορουν να κανουνκατι σ’αυτη την ερμη την πολη.

  10. elli permalink
    January 26, 2011 5:53 pm

    Συμφωνώ κι εγώ απόλυτα με αυτά που έγραψες. Το χειρότερο είναι ότι νιώθουμε ανύμποροι. Αυτό το αίσθημα έχω αμα και όταν κατεβαίνω στο κέντρο. Θέλω να τους κλοτσήσω όλους αυτούς και όλους τους άλλους που επιτρέπουν αυτή την κατάντια. Αλλά πέσμου ποιοι είναι? Και άντε και τους βρήκες σάμπως θα σε ακούσουν? Αρα… να το αίσθημα ανυμποριάς. Γι’αυτό κι εγώ μάζεψα τα μπογαλάκια μου και πήγα σε άλλη πόλη, όχι πιο πολιτισμένη αλλά τουλάχιστον ανοίγω το παράθυρό μου και αντικρίζω το απέραντο γαλάζιο και τα ξεχνώ όλα.

    • January 27, 2011 2:28 am

      Λοιπον αυτο με τις κλωτσιες ειναι κατι που κι εγω το σκεφτομαι σαν ξεσπασμα και τιμωρια αυτων που αδιαφορουν γι αυτα τα πραγματα ενω εχουν την δυνατοτητα να τα σταματησουν. Χαιρομαι για σενα μου ξεφυγες, ομως ειναι τοσοι εκεινοι που ζουν αυτη την πραγματικοτητα καθημερινα. Φιλια Ελλακι.

  11. Ρούλα permalink
    January 26, 2011 7:10 pm

    Το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι για κάθε κατάσταση, για κάθε πρόβλημα το δύσκολο είναι να βρεθεί περιβόητος αρμόδιος φορέας που έχει τη δικαιοδοσία. Το να συνεργαστούν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς και να συντονιστούν, ούτε λόγος. Λες και είμαστε ένα κράτος στα πρώτα του βήματα, με τις εξαγγελίες να παραμένουν τυπωμένες στα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων.
    Όσο για τους άρχοντες της πόλης ισχύει “των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε”
    Ευτυχώς η γεύση από την Αθήνα δεν είχε μόνο πικρή γεύση, είχε και πολλές γλυκές στιγμές και αυτές αξίζουν.
    πολλά πολλά φιλάκια

    • January 27, 2011 2:41 am

      Αλλο οιωραιες στιγμες κι αλλο οι προβληματισμοι. Εγω μπορω να γυρισω τοκεφαλι απο κει και να βλεπω ωραια πραγματα και να περνω ζαχαρη. Αλλα δεν ειμαι ετσι και κανεις δεν πρεπει να ειναι ετσι. Ο προβληματισμος ειναι το πρωτο βημα για να γινει κατι. Ακομα Ρουλα πιστευω οτι εδω που φτασαμε, μονο του το κρατος δεν μπορει να κανει τιποτα. Βλεπουμε μικρες εθελοντικες ομαδες που κατορθωνουν μικρα θαυματα. Ας σταματησει ο κοσμος να απαιτει κι ας κανει κατι. Φιλακια καληνυχτας.

  12. January 27, 2011 7:46 am

    Το κέντρο βυθίζεται. Του δέσανε μια πέτρα στο λαιμό και πάει αργά μεν αλλά σταθερά προς πάτο. Το χειρότερο είναι πως κανείς δεν κρατά μαχαίρι (…πέθανε και ο Φούντας) να κόψει το σκοινί!

    Καλημέρα!!!

    (PS. Που είπες είδες τον παπατζή? …έφυγα!!!)

  13. January 27, 2011 2:35 pm

    Αγαπημενη μου Δεσποινα.Δεν ειναι μονο η Ερμου.Ειναι και η Πατησιων,η Δροσοπουλου,η Βικτωρια,η Κυψελης.Ειναι ολο αυτο το παλαι ποτε εξαιρετο Αθηναικο αστυ που σβηνει μεσα σε μια απεραντη θλιψη.Η πολη που αγαπησαμε κλαιει και κυκλοφορει μεσα σε μαυρα σεπια.Οι εγκλωβισμενοι των Αθηνων ειναι εδω και τιποτα δεν μπορει να τους σωσει.Μια θηλεια,ενας βρογχος στο λαιμο του παλαι ποτε κλεινου αστεος.Και ειμαστε εμεις που σπαρασουμε,εμεις που θρηνουμε, καθως φυλλοροει γυρω μας η αλλωτε λαμπερη χρυσοσκονη της ματαιοδοξης μεν,πλην τιμιας αστικης κοινωνιας που ταυτισαμε μαζι της τα πιο ομορφα χρονια μας.
    Σε φιλω πολυ και σου στελνω ολη μου αγαπη.

  14. January 28, 2011 1:51 am

    Agapimeni mou,
    Dystyhos opos eidame tora kai mesa sta ethnika mas idrymata mpainoun oi kata ta alla sympatheis lathrometanastes. I katapatisi tis Ermou fainetai athoa mprosta sti lailapa pou erhetai.
    Lypoumai pou blepoume tin patrida mas s decadence!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: