Skip to content

το “εικονισμα” (*)

February 26, 2011

Η κυρια Νιοβη ηταν δεν ηταν πενηντα χρονων, ομως στα παιδικα μου ματια, αλλα και στη σημερινη μου μνημη εμοιαζε με εξηνταπεντε.  Ηταν η γυναικα του σπιτονοικοκυρη μας και ζουσαμε για τρια χρονια εμεις απανω κι εκεινοι κατω σε ενα πολυ ομορφο σπιτι με κηπο. Τρια χρονια, οσο χρειαστηκε δηλαδη να χτισουμε το δικο μας σπιτι.  Η κυρια Νιοβη ηταν αυτο που λεμε αρχοντογυναικα.  Ευσωμη, ψηλη, αφρατη,  με το μαλλι σε ξανθο χτενισμενο παντα αψογα σε κοτσο αλα Γκρεης Κελλυ.  Αυτο το χτενισμα το λεγαμε τοτε “μοντερνο κοτσο” για να τον ξεχωριζουμε απο τον κοτσο των δεσποινιδων της “Ζωης”.   Τριχα δεν ξεφευγε ποτε απο τον κοτσο της κυριας Νιοβης.  Ειχε παντα ενα ανεπαισθητο χαμογελο που ποτε δεν γινοταν πλατυ για να μην σπασει το δερμα και παρουσιαστει καμια ρυτιδα.  Και ομολογω οτι τα ειχε καταφερει.  Πεντηντα και κι ενα δερμα σιδερωμενο και ατσαλακωτο χωρις πλαστικες που εκεινο τον καιρο ηταν και σχεδον αγνωστες.

“Σαν εικονισμα ειναι αυτη η γυναικα” ειχε πει ο μπαμπας και δεν ειχε αδικο,  “ετσι μουρχεται να κανω το σταυρο μου οταν την βλεπω”.  Ακινητη, ατσαλακωτη με την ακρη του χειλιου ελαχιστα τραβηγμενη. Η κυρια Νιοβη δεν εκανε ποτε δουλειες.  Ειχε καλοπαντρευτει εναν εμπορο που οι γονεις του ειχαν ερθει απο τη Σμυρνη και ειχε καταστημα στην οδο Ευριπιδου.  Ηταν εξω καρδια ο κυριος Ευαγγελος.  Ευχαριστος, γελαστος με την καλη κουβεντα.  Δεν ειχε κανενα προβλημα που το πρωϊ φοραγε ασπρη ποδια στην αγορα.  Φανταζομαι οτι οταν μεγαλωσεις σε μια οικογενεια που μοχθησε να φιαξει κατι,  κατι καλο αποκομιζεις.  Ειχε δουλεψει πολυ ο κυριος Ευαγγελος και εκανε περιουσια.  Η κυρια Νιοβη  παλι  ηταν του θεαθηναι.

Στο σπιτι δεν μαγειρεψε ποτε. Η γιαγια η Ελενη, μητερα του Ευαγγελου ειχε αναλαβει την κουζινα.  Λεπτη αεικινητη και τσαουσα,  δεν επροκειτο ποτε να της παρει κανεις την κουζινα.  Μαγειρευε υπεροχα η γιαγια Ελενη.  Οταν εφιαχνε πιτες η μυρωδια με εφερνε κατω.  Πεντε χρονων ημουν τοτε αλλα θυμαμαι τα παντα. Το μεγαλο τραπεζι της κουζινας, τα νταχτιρντισματα, και τα φιλεματα.  Ειχε και μια “εσωτερικη υπηρεσια” η κυρια Νιοβη κι ετσι εκεινη, οταν δεν ηταν στο κωμμωτηριο ,καθοταν απαλα στον βελουδινο καναπε και επινε τσαι με τα κουλουρακια της γιαγιας Ελενης και η ζωη κυλουσε ανεμελα.

Η κυρια Νιοβη ειχε τρια παιδια.  Δυο αγορια, εικοσι και εικοσιτεσσαρων και μια κορη που τελειωνε το γυμνασιο.  Την Λιανα.  Η Λιανα ηταν πολυ ομορφη κοπελα, μα παρα πολυ.  Φυσιογνωμικα ειχε παρει απο τον πατερα της, μελαχροινη και γλυκεια με τα πιο βαθεια λακκακια στα μαγουλα που εχω δει.  τα λακκακια στα μαγουλα ηταν για μενα ο ορισμος της γλυκας.  Μου ειχε κανει εντυπωση η Λιανα, αλλα κι εκεινη με αγαπουσε πολυ.  Με επαιρνε καμια φορα στις βολτες της και καμαρωνα γιατι ολοι μας κοιταζανε. Τη Λιανα κοιταζανε και οχι το μικρο δεσποιναριον-κατσικι που χοροπηδουσε διπλα της και σκεφτοταν:  “αυτοι νομιζουν οτι ειμαι η μικρη της αδελφη και οταν θα μεγαλωσω θα εχω κι εγω λακκακια στα μαγουλα”.  Οι παιδικοι συνειρμοι ειναι αχτυπητοι.

Τα αγορια οταν τελειωσαν το σχολειο -με το ζορι- παρ’ολη την οικονομικη ανεση δεν σπουδασαν.  Δεν τα επαιρναν τα γραμματα, πως το λενε!  Ο κυριος Ευαγγελος τους εβαλε ποδια και τους πηρε στο μαγαζι.  “Μπακαλογατους τους εκανε” ελεγε ο κοσμος.  Η Λιανα παλι οταν τελειωσε το γυμνασιο και μαλιστα πολυ καλα, επρεπε να παντρευτει.   Εψαξαν και της βρηκαν ενα παιδι απο γνωστη και πλουσια οικογενεια.  Επαγγελμα, ειχε πλουσιο πατερα.  Μορφωση πεζοδρομιου.  Ο νεος ξημεροβραδιαζοταν στην πιατσα και κοιμοταν με ολους τους αντρες που επιθυμουσαν την παρεα ενος νεαρου αγοριου.  Ολα αυτα ηταν γνωστα στην οικογενεια του που το μονο που ηθελε ηταν να φερει τον γιο στον “ισιο δρομο”.  Ετσι λοιπον το προξενιο με την Λιανα που η οικογενεια της δεν γνωριζε τιποτα ηταν ο απο μηχανης θεος.  Καποιος που τον ειπανε καλοθελητη, προσπαθησε να μιλησει στην κυρια Νιοβη και στον κυριο Ευαγγελο με τροπο.  Να τους πει να μη δωσουν το κοριτσακι τους στον φερελπιδα νεο.  Η Λιανα δεν ηθελε να παντρευτει, ουτε και ο νεος,  μια χαρα τα περναγε στην πιατσα. Η κυρια Νιοβη με μισο χαμογελο, σημα κατατεθεν και πιστευοντας οτι ολοι την φθονουν για την τυχη της, ετοιμαζε τουαλεττες και μπομπονιερες και πηγαινε καθε μερα στο κωμωτηριο.

Η Λιανα ηταν μια νυφη κουκλα.  Η μητερα της νυφης “εικονισμα”, ο πατερας φουσκωμενος σαν διανος.  Η δεξιωση μεσα στη χλιδη και ο κυριος Ευαγγελος με τα αγορια δε μυριζαν τυρια.

Εκεινο το βραδυ ο γαμπρος εφερε στο σπιτι του ενα “φιλο” και μαζι εβιασαν την Λιανα με τα χερια.

Ετσι αρχισε ο εγγαμος βιος μιας κοπελας που αγαπουσα παρα πολυ.  Η Λιανα πηρε τηλεφωνο τον πατερα της και παρακαλεσε να πανε να την παρουν.  Ο κυριος Ευαγγελος απαντησε “ποτε δε θα περασεις το κατωφλι μου ζωντοχηρα”, και το “εικονισμα” σιγονταρησε.  Οι ημερες περνουσαν με τη Λιανα να απελπιζεται και να φτασει σε προθυρα αυτοκτονιας.  Πηρε τη γιαγια Ελενη τηλεφωνο σαν τελευταια ελπιδα.  Η γιαγια παραμερισε το γιο της και την νυφη της και πηγε και πηρε την Λιανα και την εφερε σπιτι.  Τι ντροπη!

Η κυρια Νιοβη εκλεισε το σπιτι και δεν ηθελε να δει ανθρωπο. Ελεγε οτι ο γαμος παει καλα και ειχαν μια ψιλοδιαφωνια.  Η Λιανα μαζεψε τα κομματια της και εκανε αιτηση διαζυγιου.  Τι ντροπη!  Ξεφυγε απο τις εμμονες της μητερας της και πηγε και σπουδασε σχεδιο.  Η Λιανα γνωρισε σε δυο χρονια ενα εξαιρετικο ανθρωπο.  Γιατρο και ανθρωπο που την αγγαλιασε με ολη την αγαπη που δεν ειχε δει ως τοτε παρα μονο απο την γιαγια.  Η Λιανα ετοιμασε τον δευτερο γαμο της μονη της.  Και το “εικονισμα” με το ιδιο χτενισμα,  το ιδιο μισο χαμογελο διαλεγε παλι τουαλεττες.

Πη Ες.  Η κυρια Νιοβη, ο κυριος Ευαγγελος και η γιαγια Ελενη δεν υπαρχουν πια.  Η Λιανα εζησε μια ζωη τρισευτυχισμενη και εκανε δικα της παιδια.  Και γελουσε παντα δυνατα.  Και τα λακκακια εγιναν ρυτιδες, αλλα ηταν τοσο ομορφα…. γεματα μελι!

Σας φιλω γλυκα.

(*) Παλιες αληθινες ιστοριες οπου ακομα και τα μικρα  ονοματα εχουν αλλαξει

21 Comments leave one →
  1. February 26, 2011 2:40 pm

    Καταπληκτική ανθρώπινη ιστορία. Πόση υποκρισία έκρυβαν κάποια σπίτια τότε. Οσο γιά τους κότσους, μου θύμισες τις φιλενάδες της μαμάς μου, που όμως δεν παντρεύτηκαν καν γιατί είχαν νυμφευθεί Χριστόν.
    ΅Ετοιμάζομαι γιά αναχώρηση τη Δευτέρα,
    Φιλί της παγωνιάς , που είναι αταίριαστη με την Αθήνα!

    • February 27, 2011 2:34 am

      Καλημερα Ιουστινη μου. Σημερα το λεμε υποκρισια, τοτε το ελεγαν καθως πρεπει. Η ιστορια ειναι ασχημη και δυστυχως την πληρωσε ενα κοριτσακι. Τις λεπτομερειες που γραφω τις εμαθα αργοτερα φυσικα. Στα πεντε μου εβλεπα μονο ομορφιες!
      Καλο τακιδι επιστροφης ευχομαι. Φιλακια!

  2. February 26, 2011 2:54 pm

    Ti ιστορία! Μου σηκώθηκε η τρίχα! Ευτυχως να ναι καλα η γιαγια γλυτωσε η κοπελιτσα! Ω καιροι ω ήθη!

    • February 27, 2011 2:38 am

      Και ποσες ακομα τετοιες ιστοριες που δεν τις εχουμε ακουσει. Η γιαγια ηταν η γυναικεια παρουσια σ’αυτο το σπιτι, με ολη την σημασια της λεξης.

  3. February 26, 2011 5:07 pm

    o tempora! o mores! Τώρα ο γαμπρός θα καμάρωνε για την” ιδιαιτερότητά” του και θα είχε εξέχουσα θέση σε lifestyle περιοδικά και shows. Η κ.Νιόβη θα έβγαινε στα κανάλια και θα γινόταν διάσημη για 15 λεπτά ως κανένα μήνα (ανάλογα με το “βάρος” του ονόματος του γαμπρού) και η γιαγιά θα είχε ξεμαλιάσει την νύφη της και η Λιάνα θα τους είχε μουτζώσει όλους εξ αρχής και θα είχε φύγει από τα 16 της από ένα τέτοιο σπίτι!
    Πόσα σπίτια δεν έθαψαν τέτοια περιστατικά εκείνες τις εποχές και πόσοι γάμοι δεν κουκούλωσαν καταστάσεις παράξενες!

    • February 27, 2011 2:43 am

      Καλημερα Βιτα μου. Θελω να ελπιζω οτι σημερα θα καταδικαζοταν η πραξη του γαμπρου γιατι ηταν κακοποιηση. Ασχετα με τις σεξουαλικες του προτιμησεις, ηταν κακοποιος. Τωρα συμφωνω απολυτα με την τελευταια σου παρατησηση, καποτε κουκουλωναν τα παντα.

  4. Ρούλα permalink
    February 26, 2011 5:56 pm

    Μπράβο στη Σμυρνιά γιαγιά! Φοβού τους ατσαλάκωτους και ανθρώπους του θεαθήναι που ο εγωκεντρισμός τους είναι υπεράνω όλων! Μπράβο όμως και στη Λιάνα που βρήκε το θάρρος μετά από την τραυματική εμπειρία να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Θα συμφωνήσω με την Ιουστίνη για την υποκρισία που έκρυβαν και κρύβουν ορισμένες οικογένειες ακόμη και σήμερα.
    Καλά ο πατερούλης σου πρέπει να είχε φοβερή σκωπτική διάθεση, άκου εικόνισμα🙂
    σε φιλώ

    • February 27, 2011 2:54 am

      Γεια σου Ρουλα μου. Δεν μπορω να συγκρινω την τοτε εποχη με την τωρινη. Αν αφαιρεσεις τουε εγωιστικους λογους που κανουν τους ανθρωπους καμια φορα τερατα, ειχε και μερικα καλα εκεινη η εποχη. Η ιστορια ειναι απαραδεκτη αλλα ποσοι νομιζεις την εμαθαν. Εμεις ειμασταν πολυ κοντα. Ποσα γινονται διπλα μας και δεν τα ξερουμε.
      Σε φιλω κι εγω. Ναι ο μπαμπας μου ελεγε κατι πολυ πετυχημενα παντα.

  5. February 26, 2011 10:13 pm

    Ksereis omos pio einai to pio lipiro kali mou Despoina? oti en eti 2011 oi kiries ”eikonisma” sinexizoun na iparxoun..kai kala to kathimerino komotirio den me xalaei… na dosoun xrima na kinithei i agora… auto pou me xalaei einai oi apopseis tous kai o tropos tous pou akoma iparxei kai diaionizetai!!!

    aidia kai mono😦

    • February 27, 2011 3:08 am

      Και κυριες και κυριοι Λονλινακι μου. Η υποκρισια και ο εγωϊσμος δεν εχουν φυλλο. Εμεις τωρα σαν γυναικες δεν συγχωρουμε τις αλλες γυναικες και κυριως τις μαναδες που ξεφευγουν απο την φυση τους που ειναι η προστασια των παιδιων τους. Σημερα εχουμε και μεγαλυτερη προστασια γενικα και νομοθετικα και σε πλαισια υποστηρηξης. Και φυσικα την ιστορια δεν την εγραψα για να καταδικασω το κωμωτηριο αλλα τα κολλημενα μυαλα.

  6. February 26, 2011 11:07 pm

    Με θυμώνουν τόσο πολύ τέτοιες ιστορίες.. Κάθε εποχή με τη σκληρότητά της τελικά, ε;

  7. February 27, 2011 3:19 am

    Ετσι γουιντερση. η οικογενεια εζησε χεπιλυ εβερ αφτερ. ομως ποιος ξερει να διακρινει τη διαφορα μεταξυ ευτυχιας και συνθηκολογησης;

  8. February 27, 2011 8:16 am

    Έχω κι εγώ μια παρόμοια ιστορία κοινωνικής υποκρισίας να διηγηθώ, αλλά τώρα που το σκέφτομαι θα την κάνω ποστ.
    Καλή Κυριακή εύχομαι Δεσποινάκι μου.

  9. February 27, 2011 8:30 am

    Τουλάχιστον η Λιάνα είχε την δύναμη να ξεφύγει και να διεκδικήσει την ζωή και την ευτυχία της…. Φαντάζομαι πως άλλες πολλές την εποχή εκείνη θα έμεναν και θα υπέμεναν… Για μένα το νόημα της υπέροχης ιστορίας σου είναι πως πρέπει πάντα να μαζεύουμε τα κομμάτια μας και να προχωράμε προς το καλύτερο που άμα το παλεύουμε με πίστη στον εαυτό μας, μας περιμένει στην επόμενη στροφή.. Φιλάκια πολλά και καλημέρα…:-)

  10. February 27, 2011 5:37 pm

    Αυτη η ιστορια σου Δεσποινακι μου, φερνει στο μυαλο κατι απο τριτο στεφανι.
    Ποσα κρυβονται πισω απο τις κλειστες πορτες δεν το φανταζομαστε.Το θεμα ειναι να τολμας να παιρνεις τη ζωη σου στα χερια σου και να τα αλλαζεις ολα.
    Σε φιλω πολυ

  11. February 28, 2011 4:16 am

    Κωσταλέξη περίπου σε διασκευή Λάμψης. Η γιαγιά είχε αυτό που λέμε ‘γκατς’ αυτοί οι άνθρωποι είναι και οι ήρωες της ζωής. xxo
    p.s τώρα ξέρεις τι περιμένω, τα οσκαρς . Θέλω σε παρακαλώ να παρουσιάσεις όλα τα φορέματα για να κάνουμε την ανάλογη κριτική😉

  12. Πέννυ permalink
    February 28, 2011 6:30 am

    Πόσα μπορούν να κρύβονται πίσω από αυτά τα “καθώς πρέπει” χαμόγελα και κάποιες “ευτυχισμένες” οικογένειες… κανείς ποτέ δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβει κάθε σπίτι… απλά μόνο να εύχεται να υπάρχει μιά γιαγιά που δεν “κολλάει” σε συμβατικότητες και καθωσπρεπισμούς και δεν διστάζει να τινάξει τα πάντα στον αέρα για το καλό της εγγονής…

  13. Multi Psi permalink
    February 28, 2011 2:35 pm

    Ego tha meino stin symperifora mias miteras!!!! Pou pano apo olla, gia na kratisei tin kalli tis eikona kai tis oikogeneias dixnei mia apisteyti sklirotita os pros to well being kai tin eytixia tou paidiou tis….. Nai….yparxoun dystixos polles tetoies manes!!!!! kai nai….ta paidia vriskoun ton dromo tous….sooner or later…….
    Yperoxo post!!!!!

  14. panathinaeos permalink
    February 28, 2011 5:17 pm

    ηθογραφια επιπεδου!!!
    πρωτο βραβειο σκηνοθεσιας στο δεσποιναριον!!!!
    πρωτο βραβειο σεναριου στον μπαμπα δεσποιναριου – για το “εικονισμα”
    πρωτο βραβειο πρωτου ρολου γυναικας στην Σκαρλετ Γιοχανσον (Λιανα)
    πρωτο βραβειο δευτερου ρολου γυναικας στην Βανεσσα Ρεντγκρειβ (Γιαγια)

  15. February 28, 2011 6:41 pm

    Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν κάποια ιστορία…..από βιβλίο ή…. η ζωή όμως πάντα παίζει τα πιο δύσκολα παιχνίδια.
    Δύσκολες εποχές, δήθεν, γεμάτες υποκρισία και ένοχα μυστικά.
    Πόσα που δεν ξέρουμε και δεν θα μάθουμε… όμως είχε καλό τέλος και εκεί ίσως να είναι και η ελπίδα.
    Σε φιλώ πολύ!

  16. March 1, 2011 3:30 am

    Αγαπητοι σχολιαστες, επιστρεφω αυριο να σας απαντησω. Δυστυχως αποψε με εφαγε η γκλαμουρια του Χολυγουντ. Α ντεμεν!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: