Skip to content

μονολογος

March 4, 2011

Κριση, κριση.. κριση, η λεξη που ακουω παντου τελευταια.  Συγκεντρωνομαι λιγο και κοιτω γυρω μου. Παρακολουθω τα νεα,  διαβαζω τον τυπο, κανω βολτες στην πολη μου,  στο δρομο μου,  κοιτω τους ανθρωπους γυρω μου, στο μετρο, στο γραφειο, παντου.

Κοιτω την κατασταση στην Βορεια Αφρικη και στην Αραβια. Καποτε πριν τριανταπεντε χρονια που ζουσες μου ελεγες: ” Αυτη η κριση στη Μεση Ανατολη δεν προκειται να καταλαγιασει μεχρι να πεθανω,  εσεις ισως να δειτε ειρηνη αργοτερα”.   Πως εξελιχθηκε ο κοσμος μπαμπα!  Δεν ειδα ειρηνη στη Μεση Ανατολη,  και δεν θα την δω.  Ειδα το Ιρακ, το Αφγανισταν!  Ειδα το Κοσσοβο! Ειδα προχτες την Τυνησια, την Αιγυπτο.  Βλεπω σημερα την Λιβυη.  Τι θα δω ακομα μπαμπα;

Ειδα την Ευρωπη να μπουσουλαει και να πεφτει κατω πριν ακομα να προφτασει να σταθει στα ποδια της.  Ειδα την Αμερικη να χανει τις πρωτιες της και την Κινα να καλπαζει θεμιτα και αθεμιτα και να κατακτα τον κοσμο οπως κατεκτησε καποτε ο Οθωμανος την Πολη.  Σε μια ρηξη πολιτισμων ειδα καταστροφες.  Εφυγα μπαμπα και ηρθα εδω στο κεντρο της συνομωσιας διπλα στη φωλια του λυκου.  Και πιστεψα οτι  εγινα πολυ αντικειμενικη και ψυχραιμη.  Η αποσταση ομως μπαμπα,  τελικα προσαπτει μια αμφιβολια στην εννοια της αντικειμενικοτητας.  Εμαθα να ζω με ολες τις φυλες χωρις να τις καταλαβαινω απαραιτητα. Θυμασαι που μου ελεγες να ειμαι δικαιη με ολους;  Τελικα κατηντησα πρωτης ταξεως οργουελικη φιγουρα, αφου μεσα μου ειμαι πιο δικαιη με μερικους και λιγωτερο με αλλους.

Που να στα λεω μπαμπα, υπαρχει κριση στον ανθρωπινο τροπο σκεψης! Ναι!  Ο καθενας το τομαρι του.  Δεν υπαρχει πια κοινωνικη αλληλεγγυη. Η κοινωνια μεταλλαχτηκε πολυ γρηγορα και δεν εδωσε στον κοσμο την ευκαιρια  να προσαμοστει.  Απελπιδες προσπαθειες κανουν μερικοι μπαμπα κατω απο τους χλευασμους των πολλων οργισμενων.  Αντε να κανεις ενα βημα μπροστα!  Αντε να σωθει ο ανθρωπος απο τον ανθρωπο.

Θυμασαι  μπαμπα που λεγαμε οτι ολη η επαρχια ερχεται στην Αθηνα.  Ε μετα απο αυτο ηρθε η Ασια και η Αφρικη στην Ευρωπη.   Και που εισαι ακομα;  Η μιση Αφρικη τωρα πεφτει στη θαλασσα, οπως τοτε στη Σμυρνη.   Και χειροτερα!  Κι εσυ θα σκεφτοσουν οτι ετσι θα γινουν οι ανθρωποι πιο ευαισθητοι. Αλλα αλλοιως ειναι τα πραγματα.  Μωρε αν ηταν ευαισθητοι θα ηταν και στο προβλημα του γειτονα τους αυτου που μιλανε την ιδια γλωσσα.  Κι ομως δεν.. Γιατι ξερεις, δεν αλλαξε μονο η δομη της κοινωνιας, αλλα μεταλλαχτηκε το κυτταρο.  Ο ιδιος ο ανθρωπος.  Αυτο που σου ελεγα πριν. Το εγω πανω απο το εμεις.

Απο οικονομια, αστα μη τα συζητας μπαμπα.  Εσυ εφιαξες τοσα  μονος σου και δεν δανειστικες ποτε.  Σημερα ολοι χρωστανε, οι πλουσιοι, οι φτωχοι, τα κρατη ολοι!  Θυμασαι που θαβαμε την ολιγαρχια;  Ε τωρα της χρωσταμε κιολας!

Α! δε σου ειπα, εχω μπλογκ τωρα!  Μπλογκ ειναι να γραφεις κατι και να μπορει να το δει ολος ο κοσμος.  Εχουμε Ιντερνετ που κανει τις επικοινωνιες ευκολες. Ας πουμε αντι εσυ να εστελνες στη μαμα εκεινα τα γραμματα που τα φυλαει διπλα της στο συρταρι του κομοδινου, θα της εστελνες μεηλ και θα μιλαγατε στο σκαϋπ.  Καλα σου εξηγησω περισσοτερα οταν ερθω, αστο τωρα.

Ο κοσμος εχει χασει τα κεφια του και προσπαθει να βρει τροπους να ξεδωσει.  Στην απελπισια του το παρακανει πολλες φορες.  Στεναχωριεμαι οταν βλεπω μπροστα μου τον πνιγμενο να πιανεται απο τα μαλλια του.  Το κανω κι εγω αυτο μπαμπα. Οταν στεναχωριεμαι ψαχνω και γραφω στο μπλογκ ιστοριες και ερχεται ο κοσμος και συζηταμε και χαιρομαι.   Και μετα αντε ξανα, να ανησυχω για τη μαμα,  να αναζητω την πολη μου, να ψαχνομαι για χοληστερινες και προσεχω τι τρωω,  να φροντιζω τα δοντια μου, να κανω μαμογραφιες και αλλα βαρετα.   Κι ακομα να προσπαθω να μαζεψω το προτζεκτ μου μιας και ο κινεζος την εκανε και μην τον ειδατε. Να συναναστρεφομαι καθημερινα τον καθε υπερφιαλο!  Α!  και θυμασαι που με ρωταγες αν αυτο που κανω θα εχει μελλον στην Ελλαδα;  Δυστυχως θα σε απογοητευσω.  Σημερα οχι,  ο κοσμος χανει τις δουλειες του, ποιος ενδιαφερεται για τροχιες;  Πρεπει να επενδυσουμε στις φυσικες μας ομορφιες μπαμπα μου!  Ε; οχι δεν εννοω εμενα, εννοω τον τουρισμο. Δεκα τοις εκατο πανω προβλεπεται φετος με τα γεγονοτα της Αφρικης.  Αυτο που σου ελεγα, ο θανατος σου η ζωη μου.

Ενα ενα μουρχονται!  Θυμασαι το αλλο, που με ρωταγες τι θελω να γινω οταν μεγαλωσω και σου ελεγα η αρχαιολογος, η ηθοποιος;  Απο τοτε σκορπια!  Κι εσυ μου απαντουσες μονο αν γινω Μελινα να γινω ηθοποιος.  Ε δε μου αφησες περιθωρια. Και καλα που δεν εγινα αρχιολογος γιατι τωρα μεγαλωσα και δεν ειμαι για σκαψιματα. Εχω γινει και φιν φον!

Κριση μπαμπα μου, κριση και των γονεων!  Και καλα που ειχα εσενα κι εμαθα να κανω σωστες επιλογες.  Αυτες με το χερι στην καρδια και οχι με το συμφερον.  Ομως στο λεω, ετσι και παει κανεις να με εκμεταλλευτει,  θα τον κανω κιμα!

Σε φιλω γλυκα!

 

 

42 Comments leave one →
  1. Aliki permalink
    March 4, 2011 12:59 am

    kuria despina para poli oraio to keimeno sas, se merika simia dakrisa (den jero to logo) kai se alla xamogelasa me to xioumor sas!!! makari na min xathei i elpida kai ola na ftiajoune pros to kalitero!!! nomiso tha mou arese kapia stigmi na mporeso na guriso stin ellada kai na doulepso ekei kai na exo mia ajioprepeis zoi!!!alla nomiso oti afto tha ergisei….
    kalo sas vradu

    • March 6, 2011 1:47 pm

      Αλικακι γεια σου! Δεν προλαβες να γνωρισεις τον μπαμπα μου. Ηταν ενας ευγενικος χαμογελαστος ανθρωπος και κυριως ειχε σεβασμο σε ολους τους ανθρωπους, ανεξαρτητα απο ηλικια, φυλο η κοινωνικη κατασταση. Ευχομαι το ονειρο αου να γυρισεις σε μια Ελλαδα πιο ομορφη απο την σημερινη να γινει πραγματικοτητα. Φιλια!

  2. Katerina A. permalink
    March 4, 2011 5:16 am

    Καλησπέρα Δεσποινιώ! Διάβασα το μονόλογο σου πριν 2-3 ώρες. Γύρναγε στο μυαλό μου. Επέστρεψα γιατί είχα ανάγκη να το ξαναδιαβάσω. Με άγγιξε πολύ. Αντήχησε συνειρμικά με τις τελευταίες σελίδες της Γης των Ανθρώπων του Εξιπερί. Ονειρα γλυκά.

    • March 6, 2011 1:48 pm

      Κατερινα μου γεια σου! Με επιασε η ωρα “εφ ολης της υλης”. Καπως ετσι βγηκε το κειμενο. Φιλια πολλα! Ευχαριστω!

  3. margarita permalink
    March 4, 2011 5:24 am

    αν δειτε εκει που ειστε την κυρια Μαιρη, δωστε της χαιρετισματα.. . πειτε της οτι ακομα λεω ευχαριστω και συγνωμη. Κι οτι οι γειτονιες που εζησε δεν υπαρχουν πια κι οτι ακομε πιστευω οτι καποτε θα γυρισω πισω…

    • March 6, 2011 1:51 pm

      Οι γειτονιες υπαρχουν γεωγραφικα αλλα οχι με την ιδια ψυχη. Μπορει να γινει και κανενα θαυμα, καποια μετεμψυχωση, παλι με χρονια με καιρους. Σταματω πριν γινω γραφικη τωρα. Δυσκλοι καιροι χαρα μου! Σε φιλω πολυ.

  4. March 4, 2011 6:26 am

    Καλημέρα Δέσποινα,
    αυτό που λες, ότι συναναστρέφεσαι υπερφύλους. Τελικά είναι γενικό το φαινόμενο..χωρίς να επιρεάζεται απο φύλο, χώρα, μόρφωση, ηλικία..
    Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να καταλάβω γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, και γιατί ο άνθρωπος τελικά δεν διδάσκεται όπως θα περίμενα απο το παρελθόν.
    Κάπου διάβασα ότι η κοινωνία είναι σαν το κύμα και οι σταγόνες που πετάγονται στην άμμο, είναι σαν τους ανθρώπους που την προχωράνε κάθε φορά λίγο πιο μπροστά..
    Στα χρόνια μας, δεν υπάρχουν αυτές οι σταγόνες και το κύμα τραβιέται για μέσα..ίσως στο επόμενο κύμα η ανθρωπότητα να είναι πιο τυχερή.
    Είμαστε μια πολύ πολύ μικρούλα χώρα, αλλά νομίζω ότι θα μπορούσαμε εκτός απο τον τουρισμό να επενδύσουμε και στην Εκπαίδευση. Να γίνει δηλαδή η Ελλάδα κέντρο σπουδών όπως πάνε στην Αγγλία η αλλού. Έχουμε δυναμικό, έχουμε εγκαταστάσεις, οργάνωση και θέληση χρειάζεται για να γίνει για άλλη μια φορά το κέντρο της Μεσογείου στον πολιτισμό και την Παιδεία.
    Το να μη καταλαβαίνεις τις φυλές, πες ότι είναι λογικό. Να μην καταλαβαίνεις αυτούς που μεγάλωσαν μαζί σου είναι τραγικό,σε πιάνει μια απελπησία…
    Μου θυμίζεις πολλά πράγματα….
    Πολλά φιλιά!

    • March 6, 2011 2:00 pm

      Θα σταθω στην τελευταια σου προταση για την παιδεια. Χωρις αμφιβολια εχουμε το δυναμικο απο αποψη καταρτισης. Δυστυχως ομως ειμαστε ανοργανωτοι και η παιδεια θελει οργανωση. Η παιδεια θελει ταπεινοτητα απο τη μερια του δασκαλου, οχι ..” εγω ο καθηγητης “. Σε ανωτατα εκπαιδευτικα ιδρυματα τωρα ο φοιτητης ειναι η κινητηρια δυναμη αλλα ειναι κατευθυνομενη. Οι καθηγητες ” ριζωνουν ” και χαλαρωνουν. Εχω κουραστει να ακουω καθε τοσο αλλαγες και μεταρυθμισεις στην παιδεια με ξενα προτυπα. Ενα πραγμα πρεπει να καταλαβουμε. Τα προτυπα χτιζονται αναλογα με την ιδιοσυγκρασια του λαου. Δικα μας προτυπα χρειαζομαστε. Πριν συνεχισω επικροτω την γνωμη οτι θα μπορουσαμε να ειμαστε κοιτιδα γνωσεων.
      Τους υπερφιαλους θα τους πιασω παρακατω. Σε φιλω!

  5. March 4, 2011 7:53 am

    Καταπληκτικό!!!! Και αληθινό με την έννοια πως πραγματικά αν κοιτάζαμε τον διπλανό μας, όλοι, ο καθένας τον δικό του, θα ήταν τα πράγματα καλύτερα… Δεν ξέρω αν φταίει που ανακατεύονται οι κουλτούρες, ή που εδώ που ζούμε εμείς αυτά τα 400 χρόνια τουρκοκρατίας μας άφησαν κατάλοιπα και προβλήματα πολλά και κόμπλεξ, όμως αυτό που χαιρόμαστε όταν πέφτουν οι άλλοι περισσότερο από όταν σηκωνόμαστε εμείς, μας κρατάει πάντα πίσω.. Και μένει πάντα ίδιο.. Και έτσι, ο καθένας νοιάζεται για τον μικρόκοσμο του.. Και συμβιώνουμε με πολλούς διαφορετικούς μικρόκοσμους που δεν θα καταφέρουν μάλλον να γίνουν ποτέ ένας μεγάλος..
    Εγώ βέβαια έχω επλπίδα στα παιδιά μας.. Που μεγάλωσαν λίγο καλύτερα απο μας, λίγο διαφορετικά, και που είναι εν δυνάμει πολίτες του κόσμου και ίσως έχουν αυτή την προοπτική που εμείς δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε παρόλα τα ταξίδια, τις ξένες γλώσσες και τον τύπου κοσμοπολιτσιμό μας.. Κατά τα άλλα, όσο και αν συναναστρέφεσαι τους υπερφίαλους δεν κινδυνεύεις να κολλήσεις αν δεν το έχεις μέσα σου.. Και αυτό που μας σώνει τελικά, απ’ όλα και μαζί και από εκείνους που θα ήθελαν να μας εκμεταλλευτούν, είναι το αίσθημα της δικαιοσύνης του καθενός μας.. Που όταν υπάρχει είναι η καλύτερη πυξίδα..
    Φιλάκια Δεσποινάκι μου.. Και εγώ προσωπικά το ευχαριστώ συχνά το internet και τα blogs… Γιατί μου φέρανε κυρίως καταπληκτικούς ανθρώπους στην ζωή μου, νικώντας αποστάσεις τεράστιες..🙂

    • March 6, 2011 2:09 pm

      Κανονικα Ευη η αναμιξη με αλλες κουλτουρες θα επρεπε να μας κανει πιο σοφους και πιο κοινωνικους σαν ανθρωπους. Ολοι εχουν κατι να προσφερουν. Εκει που χρειαζεται η δυναμη ειναι να κρατησουμε αυτο πουθεωρουμε δικο μας και κληρονομια μας οσο το δυνατον περισσοτερο αλωβητο.

      Τωρα δε ξερω γιατι λες οτι τα παιδια μας μεγαλωσαν καλυτερα. Πιστευω οτι εμεις μεγαλωσαμε καλυτερα. Σε μια αναπτυσομενη χωρα. Ακομα και τα εφτα χρονια της δικτατοριας μας εκαναν πιο δυνατους. Τα παιδια μας κληρονομουν μια κριση και ευχομαι ολοψυχα να βρουν τη δυναμη να την ξεπερασουν.
      Το θεμα με τους υπερφιαλους δεν ειναι αν θα κολλησω γιατι εχω γερο εμβολιο, ειναι ομως το παλεμα της συνεσης με τηναλαζονεια. Κι αυτο κουραζει.
      Φιλακια πολλα. Κι εγω χαιρομαι που το ιντερνετ με εχει μαθει τοσα πραγματα, και κυριως να προσεχω τις επιλογες μου.

  6. March 4, 2011 8:03 am

    Αχ, αυτοί οι μπαμπάδες!!! Και μένα μου λείπουν οι συζητήσεις. Κυρίως πολιτική και ιστορία. Πάντα είχαν και μία άλλη διάσταση να σου δώσουν. Για πόσα καινούργια πράγματα θα είχαμε να πούμε.
    Καλημέρα

    • March 6, 2011 2:11 pm

      Οταν υπαρχει αυτη η επαφη Μπλουπριντς μου ειναι οτι πιο ομορφο για ενα παιδι. Και εσεις οι νεοι γονεις που το εκτιματε θα το συνεχισετε.

  7. Μηθυμναίος permalink
    March 4, 2011 8:10 am

    «Ω! τι κόσμος μπαμπά, ποιοι τον σκάρτεψαν τόσο, να ‘ναι όλα στραβά, τον πουλώ όσο-όσο, κάνε κάτι μπαμπά, δεν αντέχω, θα φύγω, είναι κρίμα μαμά, άλλαξέ τον και λίγο. Σε τι κόσμο, μπαμπά, μ’ έχεις φέρει να ζήσω, δε μου κάνει, μαμά, επιστρέφεται πίσω…»

    Διάβασα κι εγώ τον μονόλογό σου κι ένιωσα μέσα μου την αγωνία σου. Αυτή που είχα (και έχω) γράφοντας το άρθρο μου που δημοσιεύτηκε την 1η Μαρτίου στην εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης με τίτλο: *«Ω, τι κόσμος, μπαμπά…»

    Κατά τα άλλα υπέροχο, Δέσποινα!!!

    • March 6, 2011 2:13 pm

      Φαινεται οτι ολοι λιγο πολυ εχουμε τις ιδιες ανησυχιες αυτο τον καιρο Στρατο. Διαβασα το αρθρο σου, και ομολογω οτι ειδα μεγαλυτερη αγωνια απο την δικη μου. Ευχαριστω για την παραπομπη.

  8. March 4, 2011 8:22 am

    Πολύ όμορφο ποστ!

    Αν με ρωτούσες ποιες είναι οι πληγές του σύγχρονου πολιτισμού θα έλεγα :ο ατομικισμός,ο αμοραλισμός
    και ο εγκλεισμός στον εαυτό μας.Οι αγιογδύτες και οι φανατισμένοι πολιτικά.όλοι εναντίον όλων.Σαν τα ζωα!
    Παλιά υπήρχε κοινωνική συνοχή,μαζί στα δύσκολα…
    Τωρα ακόμα και στα ζευγάρια το βλέπεις…το σπιτι ΜΟΥ….Το αυτοκινητό Μου…η Ζωή ΜΟΥ!Αφού και τα ζευγάρια δεν μπορούν να βρουν το ΕΜΕΙΣ,φαντάσου τι γίνεται παράεξω…
    είναι ένα ποστ που θίγει πολλά θέματα…
    υπάρχει μια γενικότερη ανακατάταξη,ιστορικά απαραίτητη κατά τη γνώμη μου…
    ιστορικά ανεύθυνοι εμείς να την αντιμετωπίσουμε…πιστεύω…
    Καταληκτικά,λείπει και η στροφή σαν και αυτή που έκανες σήμερα στον μπαμπά σου…Ξεχάσαμε τα ήθη και τους δεσμούς που ενώνουν μία κοινωνία.Πιστεύω θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή πάλι σε αυτούς ,αποτελεί αναγκαιότητα.
    Σαν ένα τραγούδι του BOWIE,το έχεις ακούσει πολλές φορές ,προτιμάς ΤΩΡΑ την LADY GAGA,έναν καινούργιο αέρα…
    μετά όμως,πάλι στη μουσικη του Βowie θα επιστρέψεις…
    ΓΙΑΤΊ ΕΊΝΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΉ!
    φιλιά!

    • March 6, 2011 2:26 pm

      Ευχαριστω Γλαυκη νταρλινγκ! Ο ατομικισμος ειναι πια παγκοσμιο φαινομενο και κυριως στις ” ανεπτυγμενες ” δυτικες κοινωνιες. Γι αυτο και σαν κοινωνιες εχουν παρει την κατιουσα.
      Για τουσ δεσμους, ειλικρινα κανω εκκληση στους καινουργιους γονεις να μην αντιμετωπιζουν την μητροτητα-πατροτητα διεκπαιρεωτικα. Να ζουν με τα παιδια τους. Ξερεις τι θυμαμαι απο στιγμες που με κανουν να γυριζω; Που πηγαιναμε εκδρομη στο βουνο για κυκλαμινα, που με πηγε στα μπαλετα Μπολσοϊ, που σηκωνοταν στους μεγαλους στο τρολεϋ αντι να σηκωνει εμενα, που μιλουσε στον πληθυντικο σε ολους τους μη οικειους ανεξαρτητως θεσης, που με επαιρνε για ψαρεμα τα καλοκαιρια. Εκει λοιπον κανω την στροφη γιατι ειχα ασφαλεια και αγαπη.
      Φιλια Γλαυκη!

  9. margarita permalink
    March 4, 2011 8:22 am

    ειμασταν τυχερες. αυτες οι συζητησεις εχουν εκλειψει .. αν υπηρχαν, δεν θα υπηρχε ουτε ο χρονος ουτε η αναγκη για μπλογκοσφαιρες.. παταω το πληκτρο πριν το μετανοιωσω..

    • March 6, 2011 2:34 pm

      Κατα καποιο τροπο οι συζητησεις στην μπλογκοσφαιρα μπορει να ωφελησουν και να ειναι επικοδομητικες αναλογα το θεμα γιατι υπαρχει μεγαλυτερη ποικιλια αποψεων. Χρειαζεται ομως και ο δεσμος με τους παλιοτερους και με τους νεωτερους στην καθημερινοτητα για προσωπικη ισορροπια. Πολυ α προπο το τραγουδακι. Φιλια!

      • margarita permalink
        March 6, 2011 2:42 pm

        δεν λεω για μας , εμεις εχουμε ορισμενες σταθερες.. μιλαω για τους νεωτερους που δεν ειχαν αυτη την τυχη των οικειων συζητησεων ( εχει καιταντησει πολυτελεια ) πολυ σωστο αυτο που ειπες περι διεκπεραιωσης.. φιλια κι απο μενα .

  10. March 4, 2011 9:56 am

    O proedros ths amerikhs einai mavros, kagkellarios sth germania einai gynaika, den yparxei kai oute pia kaneis pistevei sth sovietikh enwsh, paei kai to teixos tou verolinou. kataktithikan tosa pragmata, ki akoma pio polla sthn episthmh, alla oxi akoma to thhrio mesa mas – auto einai proswpikh ypothesh tou kathenos, pairnei mia zwh, telika ta pososta autwn pou kataferoun na to exhmerwsoun paramenoun mikra.

    to teskourwma tou funding gia paideia/ygeia to vlepw pia kathimerina edw, kai autoi pou ypoferoun pio poly, einai oi pio sterhmenoi – nothing new here then – kai meta h mesaia taxh.

    oxi, den prosdokw h epomenh genia na ta paei aparaithta kalytera – yparxei ena sense of entitlement pou einai vevaia aporroia twn synthhkwn pou megalwsan, alla prepei na allaxei, den vohtha se kairous krishs.

    thn exw dei voudistria. “everything is impermanent. strive on with dilligence.”

    • March 6, 2011 2:41 pm

      Σοφο το τελευταιο. Αλλωστε αυτες ειναι αληθειες που καποιοι τις ειδαν και τις ξεστομισαν κι ετσι εγιναν θεοι μας.
      Το τσεκουρωμα των χρηματοδοτησεω για την παιδεια εχει αρχισει εδω πριν δεκαπεντε χρονια. Και οσο παει και χειροτερευει.
      ¨den prosdokw h epomenh genia na ta paei aparaithta kalytera – yparxei ena sense of entitlement pou einai vevaia aporroia twn synthhkwn pou megalwsan, alla prepei na allaxei, den vohtha se kairous krishs¨ αυτος ειναι ο υπερφιαλισμος του entitlement στον οποιο αναφερομουν στο κειμενο.
      Και συμφωνω τοσο με αυτες τις λιγες γραμμες σου. Σε φιλω πολυ!

  11. March 4, 2011 11:07 am

    Μάλιστα Δεσποινάκι …

    Μονόλογος με τον μπαμπά εφ’ όλης της ύλης. Κάποιο παράπονο, ίσως κάποιος φόβος, κάποιες απορίες για το πως έχουν γίνει έτσι τα πράγματα.
    Και εγώ αν άκουγα την κόρη μου, από όπου και να ήμουν, να μου λέει αυτά, και ιδιαίτερα αν ήμουν κάπου μακρυά, κάπου ψηλά, θα έλεγα:
    ” Παιδί μου μην στεναχωριέσαι. Αυτά πάνε και έρχονται. Ως την αιωνιότητα έτσι θα είναι, κύκλοι γίνονται. Όσο κάποιος είναι στην γη του φαίνονται τεράστια, αλλά πάλι μικρόκοσμος είναι και ψιλοπράγματα. Υπάρχουν όμως κάποια σταθερά που δεν αλλάζουν ποτέ. Που είναι και τα μόνα αληθινά και που αξίζουν. Με αυτά θα βοηθηθείς και με αυτά θα βοηθήσεις. Και επειδή σε ξέρω κόρη μου και ξέρω ότι κάνεις καλές επιλογές, ξέρω ότι αυτά τα σταθερά θα τα βρεις και θα τα διαλέξεις. Σε φιλώ και εγώ πολύ”

    • March 6, 2011 3:02 pm

      Αγαπητο Λιλακο! Οι μονολογοι με τον μπαμπα μονο εφ’ ολης της υλης γινονται αφου και οι διαλογοι καπως ετσι εξελισσονταν.
      Για το πως εχουν γινει ετσι τα πραγματα δεν εχω πολλες αποριες αφου τις συνθηκες κατω απο τις οποιες εξελισσονται τις ζουμε.
      Δεν μου αρεσει οπως δεν αρεσει σε πολλους.
      Τι θα μου ελεγε ο μπαμπας; Σαν να τον ακουω.
      ” Να σεβεσαι τον ανθρωπο και να μην προσπαθεις να ξεγελασεις κανενα. Οταν αρχιζεις κατι να το τελειωνεις. Να μη λες δεν μπορω αλλα δεν θελω. Να κανεις πραγματα που αγαπας γιατι μονο ετσι γινεται σωστα η δουλεια. Να αγαπας τη μαμα. ” Αυτες ηταν οι δικες του σταθερες και αυτες μας ελεγε παντα. Αυτες οριζε η πειρα του.
      Οι σταθερες με την παροδο του χρονου γινονται μεταβλητες. Και προσαρμοζονται στις κοινωνικες δομες. Οπως γινεται με μεταρυθμισεις νομοθεσιας οταν χρειαζεται να αποδοθει δικαιοσυνη. Τα παντα ρει. Ολα μεταβαλλονται, παντου υπαρχουν δυναμικες. Εμεις οι ανθρωποι οριζουμε σταθερες για να μεταβαλλομαστε αναφορικα. Το κανουμε παντου, και στις πεποιθησεις μας και στις λατρειες μας και στην επιστημη. Κι ας γνωριζουμε πολυ καλα κατα βαθος οτι ειναι δικες μας συνθηκες και οτι τιποτα δεν ειναι απολυτο.
      Φιλια Λιλακο!

  12. orfia permalink
    March 4, 2011 11:53 am

    Ταπες ολα! Τα ειπες και ειναι εκεινα και αλλα τοσα, που θελουμε ολοι να κραυγασουμε! Συγκινηθηκα, λυπηθηκα, πηγα και εγω πισω, πολυ πισω…να μιλησω και εγω στους αγαπημενους της ζωης που μας εφτιαξαν, να τους πω ολα αυτα που ειπες πληγωμενα!
    Σε ευχαριστω. και σ΄αγαπω πολυ!

    • March 6, 2011 3:08 pm

      Ειναι πιο συγκινητικο για μας που εχουμε πια χασει τους γονεις μας. Κι εγω σ’ ευχαριστω ματια μου, η αγαπη ειναι αμοιβαια. Φιλακια.

  13. March 4, 2011 12:28 pm

    Μετά από καιρό σήμερα κάνω βόλτες τρελές Δεσποινάκι μου και πρώτα πρώτα να διαβάσω ότι μου ξέφυγε.

    Στη φάση αυτή δεν μπορώ να φανταστώ πως ( έτσι κι αλλιώς) θα έρθει στιγμή που δεν θα συνομιλώ με το μπαμπά:(
    Σε όλο αυτά που γράφεις τα δύσκολα και τα απροσπέλαστα, ένα χέρι κάθε φορά επώδυνα ή και ανώδυνα μας “βοηθά” να πορευτούμε. Από την πορεία αυτή άλλοτε βγαίνεις δαρμένος άλλοτε στιγματισμένος και άλλοτε τρελός.

    Τον κ. Υπερφίαλο που λες Δεσποινιώ, τον συναντάς παντού. Ξετρυπώνει από εκεί που δεν τον περιμένεις. Σε πλησιάζει αν έχει και κάτι να πάρει σίγουρα, ή να προβληθεί. Σκοπός είναι να τον καταλάβεις. Να τον εκτοπίσεις. Και αν σε εκμεταλευτεί όχι κυμά μόνο, με τα κρομμυδάκια λέμε;))))))

    Φιλιά να περάσεις όμορφο ΣΚΔ μπειμπυ!!

    • March 6, 2011 3:09 pm

      Να σταθω στον κ. υπερφιαλο; Μη ξεχναμε και την κυρια υπερφιαλη! Στιφαδο θα κανω!
      Κατερινα μου, η σκεψη μου ειναι κοντα σου αυτες τις μερες. Σε φιλω πολυ και κουραγιο!

  14. March 4, 2011 12:53 pm

    Πολύ ωραίος ο μπαμπάς, φιλοσοφημένος! Μου άρεσε πολύ αυτό με το ηθοποιός – Μερκούρη. Το πιστεύω κι εγώ αυτό. Είναι μερικά επαγγέλματα και κυρίως αυτά που έχουν να κάνουν με τις Τέχνες που δεν χωρεί μετριότητα. Ή θα γίνεις άριστος ή καλύτερα να το αφήσεις.

    • March 6, 2011 3:12 pm

      Γεια σου Μεροπη μου. Προφανως ο μπαμπας εννοουσε την τελειοτητα. Αν το σκεφτουμε ομως αυτο εχει εφαρμογη οχι μονο στις τεχνες αλλα και παντου. Και στις κατασκευες και στο εμποριο και στην διδασκαλια, παντου.
      Σε φιλω!

  15. March 4, 2011 4:41 pm

    μμμμ καμιά φορά νομίζω και στόχω ξαναπεί πως λες πράγματα και κυρίως γράφεις, που τάχουμε στο μυαλό μας, τάχουμε σκεφτεί, νιώσει, γράψει, ίσως όχι ξεστομίσει αλλά σίγουρα αισθανθεί βαθιά μέσα μας.
    Αυτός ο μονόλογος με τον μπαμπά με συγκλόνισε, χωρίς να υπερβάλω, τις κάνω αυτές ή παρόμοιες κουβέντες με τον δικό μου συχνά… είναι και οι μόνες κουβέντες που μπορώ να κάνω μαζί του.
    Οι υπερφίαλοι είναι εκεί και επιπλέουν και επιβιώνουν αλλά εμείς ξέρουμε αλλιώς, γιατί αυτό το χέρι που σε κρατάει στα έμαθε διαφορετικά, με γερές βάσεις, με συναίσθημα και ακεραιότητα και όχι κιμά θα τον κάνεις….. πουρεδάκι κοριτσάκι μου, πουρεδάκι!
    Σε φιλώ πολύ πολύ

    • March 6, 2011 3:15 pm

      Ποπη μπορει να ειναι οι μονες κουβεντες που κανεις αλλα ειναι σημαντικες! Γιατι οπως και να το κανουμε ακους (εστω κι αν δεν την δεχεσαι) την γνωμη ενος ανθρωπου με πειρα. Καποιου που τα στατιστικα του στοιχεια ειναι περισσοτερα απο τα δικα σου.
      Κι εγω θα συνεχισω τον ” κατα παντος υπερφιαλου αγωνα” Πφ! Πολλα φιλια και καλη Σαρακοστη.

  16. March 5, 2011 10:57 am

    Ζούμε στην πιο άχαρη εποχή τελικά, ε?.. Λες οι άνθρωποι το ’60 να έλεγαν “αχ τι ωραία που ήταν το ’40”? Μάλλον όχι… Λες το ’70 να έλεγαν “αχ να ζούσαμε στο ’50 πάλι”? Όχι ε? Ήταν όλοι με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Εμείς όμως γυρνάμε και κοιτάζουμε συνεχώς πίσω. Και νοσταλγούμε τις μέρες που πέρασαν γιατί μας φαίνονται καλύτερες από αυτές που ζούμε. Που έχουν ανθρώπουν υπερφίαλους, απομόνωση, αποξένωση, αβεβαιότητα για το αύριο…
    Ευτυχώς, που έχουμε ακόμα κάποιους καλούς συνομιλητές – είτε ψηλά στα ουράνια, είτε στην άλλη άκρη του υπολογιστή μας, είτε δίπλα μας, που μπορούμε να τους πούμε πέντε κουβέντες και να καταλάβουν δέκα… Ή ακόμα, μπορούμε και να μην τους πούμε τίποτα, αλλά απλώς να ξέρουμε ότι είναι εκεί για μας.
    Φιλιά αποκριάτικα (όχι μασκαρεμένα, χαρούμενα εννοώ!)

    υγ: αυτό, που όταν είπες του μπαμπά σου για τις φυσικές ομορφιές της Ελλάδας, κατάλαβε εσένα, ήταν όλα τα λεφτά🙂

    • March 6, 2011 3:19 pm

      Α!!! περιμενεεεε. Αυτο που κανουμε εμεις σημερα και αναπολουμε τα παλια δεν ειναι ΜΟΝΟ γιατι τωρα ειναι χαλια. Ολες οι γεννιες οταν φτασουν σε μια ωριμη ηλικια τα ιδια κανουν. Η μαμα μου λεει.. ακομα και στον πολεμο ειχαμε συνμποια και αλληλεγγυη, τι ωραια! Και την δεκαετια του 50 δεν κλειδωναμε τις πορτες, αχ τι ωραια! Χα χα! Ετσι ειναι γουιντερση μου και μαζι με το αναπολημα βλεπουμε και τους εαυτους μας τζοβενα κι εκει να δεις χαρες! Σε φιλω πολυ!

  17. March 5, 2011 3:41 pm

    Διαβαζω τα σχολια σας και χαιρομαι για πολλους λογους. Δυστυχως λογω πολλης δουλειας σημερα δε θα μπορεσω να απαντησω ξεχωριστα. Τα λεμε αυριο! Σας φιλω πολυ.

  18. March 5, 2011 6:04 pm

    Μια κουβέντα μόνο: αχ! και μετά η συνέχεια γνωστή

    • March 6, 2011 3:20 pm

      Ευτυχως που εισαι λακωνικη χαρα μου! Θα απαντησω κι εγω λακωνικα. Βαχ! Φιλια!

  19. March 6, 2011 12:11 am

    Καλά τα λες Δεσποινάριον κι ακόμη δεν τα είδαμε όλα! Φοβούμαι πως το ξέσπασμα της Λιβύης εμπεριέχει μεγάλη προβοκάτσια. Και παρεμβάσεις απο τους δυτικούς που ετοιμάζονται να σπάσουν το απόστημα της οικονομικής τους κρίσης εκεί ακριβώς, στο φρύδι της Αφρικής. Ωραία τα εξιλαστήρια θύματα γιά μια ακόμη φορά.
    Φιλί βρεγμένο σμουτς

    • March 6, 2011 3:24 pm

      Καλως την Καναδεζα. Προσωπικα πιστευω οτι το ξεσπασμα της Λιβυης ειναι αποτελεσμα των αλλων spontaneous ξασπασματων που αρχισαν με την Τυνησια. Και οτι οι δυτικοι αυτη τη στιγμη τα εχουν εντελως χαμενα και δεν ξερουν πως να αντιμετωπισουν την κατασταση. Πιθανον να το εκμεταλλευτουν, θα δειξει. Και μια και προσωπικα δεν μπορω να σταματησω τη λαιλαπα, θα περιμενω να δω τις εξελιξεις.
      Φιλια επισης με βροχη!

  20. March 6, 2011 3:16 pm

    Πολυ γλυκος ο μονολογος σου Δεσποινα.Με παρεσυρε σε σκεψεις, συγκινησεις και στο τελος ηθελα ενα ωμο για να κλαψω.Δεν ξερω αν ηθελα να πω αυτα τα πραγματα στον πατερα μου δεν ζει πια και δεν προλαβε τις μεγαλες αλλαγες και την τεχνολογια.Ηθελα ομως να παψω να τα λεω στον καθρεφτη μου αυτο που κανω οταν ειμαι αληθινα προβληματισμενη και καμμια φορα απελπισμενη.
    Και εσυ τα ειπες ολα τοσο δυνατα μεσα απο το ηχηρο περιβλημα της σιωπης του διαδικτυου.
    Ειναι τοσο μεγαλες οι αλλαγες στον κοσμο πια, που πολλες φορες δεν προλαβαινουμε να τις παρακολουθησουμε.Και εκει που καθομαι και κλαιω καθε φορα που σκεπτομαι το μελλον αυτης της δυσμοιρης χωρας και ανησυχω για τους νεους και το αυριο,ξαφνικα με χτυπαει ενα γερο χαστουκι απο την αλλη πλευρα του πλανητη και δεν ξερω πια που να στρεψω το προσωπο μου.
    Θελω πολυ να σκεφτω θετικα γιατι υπαρχουν παντα οι γενιες που μας ακολουθουν και θα πρεπει να τους παραδωσουμε τη σκυταλη ολοκαθαρη και ελπιδοφορα.Αλλα στο τελος παντα ενα εμποδιο θα βρεθει για να τα ανατρεψει ολα.
    Ξαναδιαβαζω τα οσα εγραψες και σε ευχαριστω γιατι μιλησες με τη φωνη ολων μας.
    Λες να μας ακουνε οσοι βρισκονται εκει ψηλα και να ανησυχησουν;
    φιλια πολλα

  21. March 6, 2011 3:34 pm

    Ενταξει, τα ειπα στον μπαμπα μου και τα ακουσατε κι εσεις. Και σε μια σελιδα του διαδυκτιου εγινε μια συζητηση μεταξυ φιλων. Σιγουρα αυτο τον καιρο ολοι τα σκεφτομαστε, αλλος τα γραφει ετσι κι αλλος αλλοιως. Γινεται ομως ενα ταρακουνημα κι αυτο ειναι καλο. Η σκυταλη που παραδινουμε πρεπει να εχει την μορφη οπλων για την αντιμετωπιση του μελλοντος. Γιατι κατα τα αλλα παραδινουμε ενα κοσμο αστα να πα στα διαλα που λενε.
    Τωρα δε νομιζω να ανησυχησουν ιδιεταιρα εκει απανω, ελπιζω να λενε για τις δικες μας σκανταλιες και να γελανε.

    Γιαννα μου πολλα φιλια!

  22. Χαρης permalink
    March 8, 2011 6:23 pm

    Με αυτη την αναρτιση σου με εκανες να νιωσω ασχημα που καποτε σου μιλησα ασχημα… Εχω δυο κορες και θα ηθελα καποτε να νιωθουν και για μενα ετσι, οπως νιωθεις εσυ για τον δικο σου πατερα… Δεν εχω να προσθεσω τιποτα για την κατασταση που περναμε και σε εθνικο αλλα και σε παγκοσμιο επιπεδο, τα ειπες ολα… Το μονο που θα ηθελα να προσθεσω ειναι οτι πρεπει να επαναφερουμε ολοι μας στο καθημερινο μας λεξιλογιο τρεις λεξεις, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ….. ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ…..

    • March 8, 2011 11:54 pm

      Χαρη γεια σου. Με το σημερινο σου σχολιο, δεν εχω καμια αμφιβολια οτι τα κοριτσακια σου μεγαλωνουν με αγαπη και αυτο ειναι το πιο σημαντικο που μπορουμε να τους δωσουμε. Δε ξερω αν ειναι μεγαλα, ομως ειναι σημαντικο να τα αντιμετωπιζουμε σαν να ειναι μεγαλοι ανθρωποι και να μοιραζομαστε μαζι τους σκεψεις σαν να ειναι φιλοι μας. Χαιρομαι που σε γνωρισα εστω κι αν η γνωριμια αρχισε “ανωμαλα” . Να εισαι καλα!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: