Skip to content

η χρυση κυρα

June 7, 2011

Στο αιθριο της αρχιτεκτονικης σχολης του Πολυτεχνειου εχουμε στρωθει με την Ντανυ και τον Τασουλη και ψαχνουμε ενα τεταρτο για να παιξουμε πρεφα.  Περνα μια κοπελα  ντυμενη λετσαρια με σκισμενο τζην κι ενα ξεθωρο μπλουζακι. Κρατα ενα μεγαλο χαρτοφυλακα απο αυτους που πουλα το “Πλαισιο” .  Βλεποντας την απο μακρυα, η Ντανυ μας ρωτα: ” Να την φωναξω για τεταρτη; “.  Σκασε της απαντα ο Τασουλης που ειναι σινιε παιδι και παθαινει τραμπακουλο με το λετσαριο.  Η κοπελα πλησιαζει και η Ντανυ (κοντρα στον Τασουλη) τη ρωτα. Ερχεσαι για μια πρεφα.  Σε μερικα λεπτα κοβουμε την τραπουλα.

Τη λενε Γιαννα.  Ειναι της Καλων Τεχνων.  Τελειωνει η πρεφα και η Γιαννα μας λεει, ερχοσαστε σπιτι μου για καφε;  Ο Τασουλης βρισκει μια δικαιολογια και φευγει.  Η Ντανυ με κοιτα.  Εγω εχω ενα ενδοιασμο. Παμε μου λεει.  Παμε. Περπαταμε με τη Γιαννα μεχρι το σπιτι της.  Η Γιαννα μενει σε ενα διαμερισμα δυο δωματιων στου Μακρυγιαννη. Περπαταμε μεχρι εκει.  Ξερω ειναι αποσταση, αλλα τοτε περπατουσαμε πολυ.

Το σπιτι ειναι παραξενο.  Γεματο ζωγραφικες της Γιαννας, παλεττες με χρωματα, πηλος ακατεργαστος, μια ασυγυρισια,  κατι αδεια κουτια απο πιτσα.  Παραξενο για μας που εχουμε τις μαμαδες μας να κρατανε ενα σπιτι ολο παρκε και βελουδα.  Κι ομως νοιωσαμε καλα με τη Γιαννα που μας ειπε να καθησουμε στις μαξιλαρες κατω στο πατωμα.  Μιλησαμε πολυ.  Η  Γιαννα εφυγε απο το σπιτι της γιατι ηθελε να σπουδασει  χαρακτρια και οι δικοι της δεν ηθελαν.  Περασε στην Καλων τεχνων και τα καταφερνε. Δουλευε σε μπαρ.  Ειχε στα ματια μια μελαγχολια που ακομα και σημερα οταν τη θυμαμαι δεν μπορω να την προσδιορισω.

Καπνιζαμε σαν τα φουγαρα τοτε. Το ενα σβηναμε το αλλο αναβαμε.  Φευγοντας μας ξανακαλεσε για καφε. Σιγουρα θα τη βλεπαμε παλι στο αιθριο.  Στην επιστροφη συμφωνουμε οτι ηταν συμπαθεστατη.  Ξαναπαιξαμε πρεφα με τη Γιαννα.  Ο Τασουλης ο μονιμος της τετραδας αλλα απουσια της μας ελεγε.  Ειστε βλαμμενα.

Ξαναπηγαμε στης Γιαννας και την καλεσαμε κι εμεις να φαει μαζι μας. Δε δεχτηκε. Θα τρομαξουν οι μαναδες σας μας ειπε.  Και ειχε δικιο.  Η Γιαννα ειχε το στυλ της ξεβγαλμενης, της επαναστατριας που δεκαρα δεν δινει τι λεει ο κοσμος.  Παιρναμε καμια φορα πιτσες και πηγαιναμε να τις μοιραστουμε. Α! και αν θελετε το σπιτι.. ξερετε εσεις.. πητε μου να του δινω.

Στα γεννεθλια μου εκεινη τη χρονια η Γιαννα πηρε ενα φυλλο χρυσου και χαραξε απανω τη μορφη μιας γυναικας.  Το εφιαξε μενταγιον και μου το χαρισε.  Το μενταγιον ειναι μικροτερο απο οτι φαινεται στη φωτογραφια, δυομισυ  επι πεντε ποντους.  Τελειωσαμε τις σχολες μας χωρισαμε.  Την Γιαννα δεν την ξαναειδα.  Το επωνυμο της ισως να αναφερθηκε αλλα δεν το θυμαμαι.  Ευχομαι να εχει γινει σπουδαια.  Γιατι ειχε ταλεντο.  Αλλα ειχε και κοτσια.  Αλλα περισσοτερο απο ολα  ειχε ευγενεια ψυχης.

Χρυση κυρα το ονομασα το εργο της Γιαννας και εχει μια ξεχωριστη θεση στην μπιζουτιερα μου.

Σας φιλω γλυκα!

39 Comments leave one →
  1. June 7, 2011 10:52 pm

    όμορφη ανάρτηση δεσποινάριον

  2. June 7, 2011 10:56 pm

    Καλως το Γαβριλακι, παντα πρωτος! Ευχαριστω!

  3. dekal permalink
    June 7, 2011 11:09 pm

    επιστρέψαμε ??? αυτο ηταν?? Ωραία φοιτητική αναμνηση, ωραία χρόνια. Χωρίς να ειμαι φοιτήτρια του ΕΜΠ -ισως επειδή ηθελα διακαώς να ειμαι-συχναζα κι εγώ εκεινα τα χρόνια στο αιθριο. Μετά απο 20 ετη ευρωπαικών περιπλανήσεων ξεναγυρισα και μενω στη γειτονιά του ΕΜΠ. Ισως για να γυρισω τα χρονια πισω και να μην νιώσω σε αποσυρση σε κάποιο βορειο ή νοτιο προάστιο. Η γειτονιά ειναι ζωντανή και ζωηρή. Εδώ στο κέντρο σε αποσυρση ειναι το αυτοκινητο. Ετσι οταν περπατάω συνηθίζω να κόβω δρόμο μεσα απο το ΕΜΠ ώστε οι παραστασεις και οι αναμνήσεις ναναι πιο ευκολο να με κυριευσουν.

    • June 8, 2011 12:22 am

      Να σου πω Δεσποινακι μου. Ενα μηνα εφυγα, τωρα ξαναηρθα αλλα θα ξαναφυγω. Ετσι ειναι το καλοκαιρι. Τσουπ τσουπ!
      Η περιοχη εκει μπορει να περνα ωρες δυσκολες αλλα ειναι το κεντρο της πολης, εκει που χτυπα η καρδια της, Καλα εκανες. Κι εμενα θα μου αρεσε να μενω ετσι κεντρο.

  4. dekal permalink
    June 7, 2011 11:11 pm

    Α δεν παιζω!!! εγώ ειμαι πρώτη γιατι οσο εγώ εγραφα μπηκε ο Γαβριλάκης κι αφησε δυο λογια:-))))

  5. June 7, 2011 11:34 pm

    Ωραια ιστορια!!! Και πολυ ομορφο μενταγιον! Εκανες αρχιτεκτονικη Δέσποινιω?

    • June 8, 2011 12:16 am

      Ευχαριστω Βερονικα μου. Ημουν σε αλλη σχολη του ΕΜΠ. Αλλα ειχα πολλους φιλους στην αρχιτεκτονικη. Για να ακριβολογησω ομως εκανα μαθηματα στην εδρα αγροτικης αρχιτεκτονικης και ηταν απο τα πιο αγαπημενα μου.

  6. margarita permalink
    June 8, 2011 3:27 am

    αλλες επιχες.. με πολλες αναμνησεις.. το μουσειο – μακρυγιαννη τοτε ηταν μια ομορφη διαδρομη με τα ποδια.. τωρα ισως χρειαζεσαι καποια θωρακιση για να την κανεις… το μενταγιον υπεροχο.. ευχομαι να πηγε καλα η γιαννα σας ! εχοντας τη φοβερη ξαδερφουλα στις διαφορες καλων τεχνων ανα τον κοσμο ξερω οτι φαινονται χυμα… αλλα ειταν και η εποχη τοτε της λετσαριας. Βεβαια τωρα να σε εβλεπα να φουμαρεις παφα-πουφα , να παιζεις πρεφα και να τρως πιτσα σε μαξιλαρες !! ολα τα λεφτα – που λενε οι σημερινοι θαμωνες ( αν υπαρχουν) του αιθριου… φιλια και τις καλημερο-καληνυχτες μου

    • June 9, 2011 1:47 am

      Μπορω να σου στειλω φωτογραφιες, να με δεις! Με μαλλουρα, χωριστρα στη μεση, κοτλε, αλλα συνηθως απεφευγα να καπνιζω στις φωτογραφιες, μπας και επεφτε καμια στα χερια της μανουλας μου. Οταν γνωριστηκαμε ειχα ηδη σουλουπωθει! Φιλια Μαργαριτακι μου.

  7. June 8, 2011 7:20 am

    giati polles fores auto pou blepoume eksoterika de simbainei na exei na kanei tipota me enan ployto esoteriko🙂 giati i eugeneia tis psixis de gnorizei xaimalia, ntisimata, tsampouka, i kathosprepei, alla mono ti psixi🙂

    foberi i Gianna, makari ontos na exei ginei megali kai trani an kai pisteuo oti apla tha einai spoudaia opos tote xoris ti fimi…auti sinithos (i fimi) kinigaei mikra anthropakia…😦

    • June 9, 2011 2:00 am

      Σωστα σωστα σωστα. Ομως η φημη στιυς καλλιτεχνες δεν συμφωνω οτι κυνηγα τα ανθρωπακια. Τα ανθρωπακια με τα κολπα τους ισως να κερδιζουν προσκαιρη φημη. Οι πραγματικοι καλλιτεχνες παντα ξεχωριζουν. Η Γιαννα οτι και να εγινε, εχει την προσωπικοτητα και την ψυχη της, το τσαγανο της κι αυτα ειναι τα μεγαλα ατου.

  8. orfia permalink
    June 8, 2011 8:28 am

    Ετσι ειναι με τους ανθρωπους. Να βλεπουμε με τα ματια της ψυχης στην ψυχη τους!!! Με συγκινησες, γιατι μου θυμισες και εμενα….τετοιες ψυχες του παρελθοντος!!! Φιλια πολλα.

    • June 9, 2011 2:10 am

      Ορφια, αν κανεις μια σταση σε συναπαντηματα του παρελθοντος, αλλα μεγαλη σταση, θα ανακαλυψεις οτι οι στιγμες ειναι αιωνιοτητες. Φιλακια.

  9. June 8, 2011 8:50 am

    Eίδες λοιπόν Δεσποινάριον πως το ράσο δεν κάνει τον παπά;

    • June 9, 2011 2:24 am

      Καλημερα Ελλεν, πολυ σωστα και παρεμπιπτοντως, οι δισταγμοι μου προς στιγμην να μην παμε μαζι, δεν ειχαν να κανουν με την εμφανιση αλλα με το οτι δεν ηξερα την Γιαννα παρα μονο λιγα λεπτα. (οσο κρατα η πρεφα)

  10. Ντίνα permalink
    June 8, 2011 12:58 pm

    ΩΡΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ !!!

  11. Πέννυ permalink
    June 8, 2011 4:49 pm

    Οπως ίσως θυμάσαι, εμένα το ιντερνετ μου έφερε σημαντικους ανθρωπους στη ζωή μου… για φαντάσου κάπου εκεί έξω, μια Γιάννα να αναγνωρίσει εδώ μέσα ένα από τα πρώτα της έργα….
    Δύσκολο θα μου πεις, όχι αδύνατο θα σου πω…

  12. June 8, 2011 4:53 pm

    Ανεξιτηλες χαραγμενες αναμνησεις,
    πανω σε ενα μενταγιον,
    που δεν θα σκουριασουν ποτε!
    Τα σεβη μου δεσποιναριον!

    Υγ..Το εψαξα λιγο,
    και καθολου δεν εξεπλαγην..
    Ο Τασουλης,επαθε αυτο που δεν ηθελε..
    Παντρευτηκε..την Γιαννα😉

    ……………………

    • June 9, 2011 3:05 am

      Ουτε με σφαιρες το τελευταιο. αγαπητε Κωστα. Νομιζω οι μονες λεξειε που ανταλλαξαν ηταν “σπαθια” και “μπαστουνια” κι αυτο μετρημενο στα δαχτυλα. Χαιρετω!

  13. June 8, 2011 11:47 pm

    πολύ όμορφη ιστορία! και πολύ όμορφο μενταγιόν
    φιλιά

  14. June 9, 2011 8:00 am

    Adorable!🙂

  15. June 9, 2011 4:46 pm

    όμορφη ιστορία και όμορφη ανάρτηση!

    • June 11, 2011 12:20 pm

      Νομιζω Ποπακι, οτι ολοι εχουμε τετοιες ιστοριες αν κοιταξουμε λιγο πισω.

  16. Ρούλα permalink
    June 9, 2011 6:16 pm

    Τι όμορφο αφιέρωμα! Ήξερε η Γιάννα πού χάρισε τη χρυσή κυρά, όπως εσύ αναγνώρισες την ευγένεια της ψυχής της και εκείνη ξεχώρισε σε σένα το ευγενικό Δεσποινάριον! Διάβασα από χθες το γεμάτο τρυφερότητα αφιέρωμα και αισιοδοξούσα σήμερα που μπήκα να το έχει διαβάσει, το εύχομαι.
    σε φιλώ.

    • June 11, 2011 12:21 pm

      Κι εγω σε φιλω και ευχομαι ενα ξεκουραστο τριημερο Ρουλα μου. Δε νομιζω να το δει, ετσι μου λεει η διαισθηση μου.

  17. Elli permalink
    June 10, 2011 8:07 pm

    Θα φανώ βαρετή αλλά Τι όμορφη ιστορία!!!
    Και τι ωραία που είσαι πάλι κοντά μας. Πότε με το καλό και στην Ελλαδίτσα μας?
    Φιλιά

  18. June 11, 2011 12:22 pm

    Τα καλα λογια δεν ειναι ποτε βαρετα Ελλακι. Ευχαριστω. Προς το τελος του καλοκαιριου σκεφτομαι. Φιλια και σε σενα.

  19. June 12, 2011 11:51 pm

    Ευλογημένες τυχαίες στιγμές, άνθρωποι και χειρονομίες που μένουν στην καρδιά για να την κρατούν σε εγρήγορση. Τι όμορφο!

  20. June 13, 2011 10:07 pm

    Ακριβως Irene. Και πρεπει ο ανθρωπος να ξαναρθει σε επαφη με τον διπλανο του, πραγμα που τεινει να ξεχαστει.

  21. June 15, 2011 8:39 am

    Πόσο χαραγμένη είναι στη ψυχή σου Δεσποινιώ μου που την περιγράφεις σαν να ήταν χθες!! Όμορφη ιστορία απ την “χρυσή κυρά”::)))

  22. margarita permalink
    May 18, 2015 7:44 am

    ειναι ωραιο να εχεις μια αναμνηση κρεμασμενη στο λαιμο σου .. φιλια

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: