The end of a blog and the begining of a new!

Αγαπημενοι φιλοι,  σημερα βρεθηκα προ μεγαλης εκπληξεως!  Προσπαθωντας να σας φερω ενα φωτογραφικο οδοιπορικο στην ανατολικη Πελοποννησο, η αυστηρη WordPress,  με πληροφορησε οτι ο διαθεσιμος χωρο ς που ειχα στο μπλογκ.. τελειωσε.  Παπαλα δεσποιναριον μου λεει.  Τωρα την ρωτω;  Τωρα πρεπει να ” πλερωσεις”  για περισσοτερο χωρο.  Μα.. με κακομαθατε της απαντω.  Τοτε πρεπει να ανοιξεις καινουργια σελιδα σε καινουργια διευθυνση και φτου κι απ’ την αρχη.

Ετσι η σελιδα αυτη κλεινει οριστικα και ανοιγει μια καινουργια.  Η καινουργια μας διευθυνση ειναι:

http://despinarion2.wordpress.com

Στραβα το καπελλακι μου και στο καινουργιο blog!

my week on the internet

Για τους φιλους που δεν συνδεομαστε σε αλλα social media, θα ηθελα να αναφερω σημερα μερικα λινκς με αρθρα που δημοσιευτηκαν την εβδομαδα που μας περασε σε διαφορα αλλα sites, και ειτε εχουν την υπογραφη μου, ειτε αναφερεται το ονομα μου, και αυτο βεβαια με τιμα και με χαροποιει.

Θα αρχισω με τη δημοσιευση στο Food and Leisure Guide των αγαπημενων φιλων Πανου Δεληγιαννη και Ευης Φετση.  Απο το προσφατο ταξιδι μου στη Χιο ενα γαστρονομικο οδοιπορικο με τιτλο Ειντα φαγαμεν στη Χιό

Στο ιδιο τευχος στο Global Eater αλλη μια συμμετοχη μου με τιτλο Assaggi Mozzarella Bar με μια γαστρονομικη αναφορα στο εστιατοριο του Domenico Cornacchia στην Washington.

Τελος απο το ιδιο site ο Πανος Δεληγιαννης κανει μια ευγενικη αναφορα σε παλιους και καινουργιους συνεργατες.

Η αναρτηση “The city that was” δημοσιευτηκε στο The Insider , news portal του δημοσιογραφου Τασου Κοκκινιδη.

Η ιδια αναρτηση δημοσιευτηκε στο πορταλ TeAr.gr με τιτλο ΑΠΟΨΕΙΣ¨A city that was” .

Τελευταια αλλα πολυ σημαντικη για μενα ειναι η αναφορα του αγαπητου Παναθηναιου ο οποιος μας τιμα αναφεροντας την τοσο ομορφη διαδραση τοσων χρονων στα blogs.

Ενα μεγαλο ευχαριστω σε ολους για την ευγενικη τους φιλοξενια και την τιμη που μου κανουν.
Σας φιλω γλυκα.

France mon Amour!

Χαιρετω ολους τους Γαλλους και τους Γαλλοφιλους για τη σημερινη επαιτειο τους.  Εχω μια ιδιαιτερη συμπαθεια στη Γαλλια και στους Γαλλους και νευριαζω οταν μερικοι γνωστοι μου Αμερικανοι τους αντιπαθουν. Δε ξερω τι εχουν μαζι τους, καταλοιπα απο την αποβαση στη Νορμανδια ισως. Εγω ομως που πηγαινα σε γαλλικα σχολεια δωδεκα χρονια και ειχα μαθει το “A Paris”  του εκδοτικου οικου Hachette απ’ εξω κι ανακατωτα,  δεν συμμεριζομαι τα αισθηματα τους. Διοτι μη κοιτατε που περιφερομαι στο ιντερνετ ως δεσποιναριον. Για δωδεκα χρονια ημουν η  μαντμουαζελ Ντεσπινά.  Μου εχουν μεινει  παιδικα καταλοιπα.  Alors!  Εχω μεγαλη αγαπη στα γαλλικα μου βιβλια γιατι με ταξιδευουν σε μια αλλη χωρα (Vers La France) και σε μια ομορφη πολη.  Χρησιμοποιουμε επιπλεον ταξιδιωτικους οδηγους σαν σχολικα βιβλια και η γεωγραφια γινεται μια διασκεδαση. Εχω κρατησει αρκετα απο αυτα γιατι μερικα η μαμα τα εδινε σε αλλα παιδακια για να μη ξοδευονται, και στεναχωριομουν.  Δεν μπορουσε να καταλαβει γιατι τα βιβλια μου τα ηθελα παντα δικα μου.

Grasse

Ετσι μαθαινω την γεωγραφια της Γαλλιας παραλληλα με της Ελλαδας και την ιστορια της εμπεριστατωμενα μιας και στο Ελληνικο μαθημα δε σωνουμε να φτασουμε ουτε στην Αλωση.  Αργοτερα πηγαινουμε και εκδρομες με το σχολειο τα καλοκαιρια στη Γαλλια.  Η χαρα μου να γυριζω με ενα πουλμαν στην ενδοχωρα και να αναγνωριζω αυτα που ηδη ηξερα απο το σχολειο ηταν απεριγραπτη.    Κολλαω κυριολεκτικα στα βιβλιοπωλεια κιοσκια της αριστερης οχθης του Παρισιου, εκει που οι ηρωες μου η Κατριν και ο Φιλιπ συχναζαν διπλα στον Σηκουανα.

Les bouquinistes (*)

Ακομα αργοτερα οταν επαγγελματικες υποχρεωσεις με φερνουν στη Γαλλια, παλι αισθανομαι σαν στο σπιτι μου. Δε θυμαμαι αν το εχω πει εδω σ’ αυτο το χωρο, αλλα αν μια πολη την αγαπω περισσοτερο απο την Αθηνα, ειναι το Παρισι. Ανετα θα εμενα εκει.  Στις επισκεψεις μου στο Παρισι σπανια χρησιμοποιω μετρό.  Περπατω, ψαχνω και ανακαλυπτω.  Ετσι περιπλανωμενη πριν μερικα χρονια ανακαλυπτω το σπιτι του Ευγενιου Ντελακρουα σε ενα στενακι κι μενει για παντα η καρδια μου σε εκεινο τον κηπο του.  Ετσι ανακαλυπτω την υπογα του Ρομπερ στο Καρτιε Λατεν με τη γιαγια  να κοβει τις μπαγεττες με ταχυτητα φωτος.  Σε μια απο τις επισκεψεις μου στο Παρισι διαλεγω σε ενα μικρο ξενοδοχειο απεναντι απο τους κηπους του Λουξεμβουργου.  Εχει ενα μικρο μπαλκονακι με περιτεχνο καγκελο απο αυτα που βγαινει η πρωταγωνιστρια με το μεταξωτο ρομπικο το πρωϊ και κλινει λιγο δεξια το κεφαλι στη θεα της Γαλλικης πρωτευουσας.  Θελω να ζησω τη σκηνη μα ξεπαγιαζω.

Δεν υπαρχει πιο ενδιαφερουσα πολη να τριγυρνας απο το Παρισι. Αγαπημενες στιγμες,  πρωΙνο σε ενα μικρο καφε στην πλατεια Hotel de Ville για να χαζευω την  κινηση.  Βολτες στα παλαιωπωλεια του Μαραι. Δε κανω τουριστικα πραγματα στο Παρισι.  Κανω καθημερινα πραγματα.  Σαν να μενω εκει.

Paris

Midi-Pyrenees,  Λουρδη δεκαπενταυγουστος.  Η ατμοσφαιρα μυριζει κερια λυωμενα.  Παιδια,  αναπηροι,  λεγεωνες κληρικων ολοι αναζητουν κατι.  Γιατρια,  συχωρεση, αναταση.  Και ενα μπουκαλακι-παναγιτσα   αγιασμενο νερο στο χερι  βρηκε το δρομο του μεχρι τα εικονισματα του σπιτιου και ειναι ακομα εκει. Ave Maria!

Aquitaine, Bordeaux.  Το μικρο κοριτσακι   δεν ειναι συνηθισμενο στο κρασι, ζαλιζεται.  Angulieme, Poitiers,  Chartres φτανουμε στα νοτια προαστεια του Παρισιου.  Dijon, Lyon και περασμα στην Ελβετια.

Βολτα στην λεωφορο Σαιν Ζερμαιν, θυμομαστε αυτα τα χαζογαλλικα που λεμε με ελληνικες λεξεις. Και σε κεσε και σε μπωλ.  Λεπτοι λαιμοι μπουκαλιων.   Μα γιατι γελανε αυτοι τουριστες;

Μουσειο Πομπιντου.  Nous avons une exhibition interressante “Le Cinema Grec”  Μα τι υπερηφανεια ειναι αυτη!

Alpes Maritimes,  πεντακαθαρη ατμοσφαιρα, στο βαθος διαγραφεται η Κορσικη.Ειναι Νοεμβρης,  εποχη του αγριογουρουνου.

Nice

Grasse, μαγικα αποσταγματα, daube provencale ετοιμαζεται με τις ωρες στο πηλινο τσουκαλι της Μονικ.  Ειναι και η εποχη του μαζεματος της ελιας. Νικαια, στενακια, μια θολουρα στην παραλια και μιζεροι φοινικες που θυμιζουν γκλαμουρατες εικονες προ πεντηκονταετιας.

Peymeynade

Γκριζο φοντο για τα κοττερα στη Μασσαλια,  η βροχη σε κανει να ψαχνεις καταφυγιο, καπου με καλη μπουγιαμπεσα.


Chateauneuf du Pape, restaurant Pistou,  o chef Eric Ramos,  μαγειρευει, σερβιρει και γεμιζει τα ποτηρια.

Arles, μαθαινω να δοκιμαζω και να κρινω την ποιοτητα του ελαιολαδου.  Περιφερομαι στην ευρυτερη  περιοχη Camargue και θαυμαζω τα ομορφα αλογα, τους ροδανους και τα χιλιαδες πουλια.

Camargue

Arles, Avignon τιι να πρωτοθυμηθω.

Avignon

Στην προσπαθεια μου να μαζεψω μερικες φωτογραφιες για σημερα, χαθηκα και ξεχαστηκα σε παλια αρχεια.  Αξιζε ομως..

Joyeux Quatorze Juillet ! Je vous embrasse!

(*) cette photo est prise de l’ internet

Bavarian Inn

” Τι γυρευει ενα φινφον στην πολιτεια τους σανου και της κοτας;”  Αυτο με ρωτησε προχθες στο φεησμπουκ η αγαπημενη μου φιλη Σο Φαρ.  Πραγματικα, το τετραημερο της 4ης Ιουλιου  βρεθηκα στην Δυτικη Βιρτζινια.  Ηταν αποφαση τελευταιας στιγμης.  Ηθελα να ξεφυγω, αλλα οι παραλιες αυτες τις μερες εχουν απιστευτη κινηση.  Απο την Shepherdstown (τσοπανοχωρι) ειχα περασει πριν εικοσι χρονια περιπου, τοτε μαζι με τα παιδια.  Μου αρεσε αυτη η μικρη ιστορικη πολη με τα παλια πετρινα σπιτια και τα καλντεριμια.  Περισσοτερο ομως την θυμομουν απο ενα εξαιρετικο γευμα στο εστιατοριο Yellow Brick Bank που ηταν το αγαπημενο πολλων αμερικανων προεδρων.

Στην ακρη του Shepherdstown το 1977 η οικογενεια Asam απο την Βαυαρια αγορασε ενα παμπαλαιο πετρινο σπιτι του 1930 και το μετετρεψε σε πανδοχειο.

Το σπιτι αυτο ειναι το κεντρικο πετρινο σπιτι στην παραπανω φωτογραφια. Βεβαια εξωτερικα δεν θυμιζει Βαυαρια.  Τα επομενα χρονια η ιδια οικογενεια εχτισε ακριβως απεναντι ενα  ξενοδοχειακο συγκροτημα που σε μεταφερει στο Μοναχο. Αρχιζεις να σκεφτεσαι οτι το ποταμι παραδιπλα ειναι ο Ισαρης και οχι ο Ποτομακ.   Τα κτιρια εχουν Βαυαρικα ονοματα.

Καθε δωματιο ειναι κλασσικα επιπλωμενο αλλα οχι σε Βαυαρικο στυλ.  Πολλα διαθετουν τζακι και τζακουζι.  Τα μικρα ξυλινα μπαλκονακια ειναι οτι πρεπει για να απολαυσει κανεις ενα πρωϊνοι καφε.

Το Bavarian Inn προσελκυει πολυ κοσμο,  οχι μονο για την αρχιτεκτονικη  ιδιεταιροτητα του, αλλα κυριως για την κουζινα του.  Το αυθεντικο Βαυαρικο φαγητο θα το βρει κανεις στο Wein Stube Rathskeller.  Στο υπογειο του πετρινου κτιριου, ποικιλια ευρωπαϊκων κρασιων,  η απαραιτητη Hefeweizen, και ενα μενου εξαιρετικο.

Λατρις των Γερμανικων σαλατων (και κυριως της πατατοσαλατας)  διαλεγω στην αρχη μια ποικιλια απο σαλατες. Και οι τεσσερεις ηταν υπεροχες.  Πατατοσαλατα,  rhubarb,  αγγουρακι και πατζαροσαλατα.  Τελεια αρτυσμενες και νοστιμωτατες.

Jaeger schnitzel τρυφερωτατο, με σπιτικο Spätzle και κοκκινο λαχανο.   Live μουσικη και τραγουδι διεθνους ρεπερτοριου απο κυρια με ωραιοτατη φωνη.

Εκτος απο το Wein Stube,  το ξενοδοχειο διαθετει και καθημερινο formal dinning  το οποιο δεν δοκιμασα, διοτι τεσσερεις μερες ηταν αυτες, ηθελα να δοκιμασω αλλα τοπικα φαγητα στην πολη. Τις Κυριακες  το πανδοχειο προσφερει brunch με πολλα γερμανικα φαγητα, το οποιο παλι δεν δοκιμασα για τους ιδιους λογους.

Το πρωϊνο αρκετα καλο θα ελεγα με γερμανικα αλλα και αλλα continental πιατα. Ποτε ομως δεν λειπουν τα αμερικανικα cereals απο ενα ξενοδοχειο.

Το Bavarian Inn διαθετει πισινα που ετιμησα δεοντως.  Καθε τοσο το προσωπικο φερνει καθαρες πετσετες και η κουζινα προσφερει περιωρισμενο μενου στην πισινα.

Η θεα προς το ποταμι ειναι καταπληκτικη.  Και οταν πεφτει ομιχλη (πολυ συχνο τωρα το καλοκαιρι με τις αλλαγες θερμοκρασιας) η εικονα ειναι μαγικη.

Η διαμονη στο Bavarian Inn ηταν απολυτα ξεκουραστη.  Αποσυμπιεστηκαμε, απολαυσαμε την φυση, το ωραιο φαγητο και καθε επισκεψη στο τσοπανοχωρι που θα σας παρουσιασω σε επομενη αναρτηση.
Ich küsse Euch von Herzen!

απαγορευεται αυστηρα η εισοδος σε ανηλικους κωνωπες!

Και μετα λενε οτι φταιει ο φονιας! Εγω καθομουν ωραια ωραια στην δεσποιναριο-καρεκλα μου και απολαμβανα ενα μπενιέ ( loukouma δατ ιζ) με συνοδεια αρωματικου καπουτσινου.  Και ξαφνικα σηκωνω τα ματια και τι να δω!  Σε αποσταση δυο μετρων στο τζαμι της μπαλκονοπορτας δυο τεραστια κουνουπια επεδιδοντο ασυστολως σε τρελλο σεξ.  Μιλαμε για πραγματικα τεραστια εντομα περιπου δεκα εκατοστα απο ποδι σε ποδι.  Μη εχοντας τη Λουμιξ κοντα μου, αλλα με περισση μπλογκοσυνειδηση, αρπαζω το αει παντ και προσπαθω να αποθανατισω την πραξη ετσι ωστε να ενημερωσω κι εσας.

Η αληθεια ειναι οτι το κουνουποσεξ ειναι λιγο βαρετο.  Σαν ακινητα μου φαινοντουσαν.  Εκτος αν εν εκαναν ανεπαισθητες κινησεις που δεν τις επιαναν οι δικες μου κεραιες.  Τα αφησα ησυχα να ολοκληρωσουν.  Ξαναγυρισα σε καμια ωρα και τι να δω!  Ηταν ακομα εκει κολλημενα.  Ειχαν μετακινηθει (σαν συμπλεγμα) λιγο προς τα κατω. Τωρα η βαρυτητα εφταιγε, το “μπανγκα μπανγκα”  εφταιγε, θα σας γελασω.

Δε ξερω ποιο ακομα ειδος του ζωϊκου βασιλειου η του εντομο-βασιλειου θα αποφασισει να συνουσιαστει στην βεραντα μου,  αλλα εγω θα ειμαι απικο για να σας ενημερωνω. Να προχθες πηρε το ματι μου ενα καρδιναλιο να κυνηγα μια καρδιναλιτσα με κοκκινο φορεμα.  Απομακρυνθηκαν ετσι με το κυνηγητο, αλλα που θα πανε, θα ξαναρθουν!

Σας φιλω γλυκα!

Πη Ες: Πρεπει να ριξω καμια σκουπια στο ντεκ…

φιλια απο το καταστρωμα

Αυτη ειναι μια απο τις πιο αγαπημενες μου φωτογραφιες. Ισως να ειναι και πεντε χρονων. Την ειχα αναρτησει στο παλιο μου μπλογκ  “Με την καμερα” .  Την αγαπω γιατι εχει τα χρωματα της πατριδας μου. Γιατι οι λαμαρινες γιαλοκοπανε, γιατι φαινεται το λιμανι του Πειραια, γιατι αισθανομαι το αερακι να με φυσα γλυκα στο προσωπο και γιατι καθε φορα που την κοιτω ειναι σαν να φευγω για διακοπες.

Αυτη τη φωτογραφια διαλεξα για να σας πω ενα προσωρινο αντιο.  Φανταζομαι οτι θα το νοσταλγησω και θα γυρισω. Παντα ετσι γινεται. Τωρα ομως μετα απο τεσσερα χρονια και τεσσερεις μηνες αισθανομαι  την αναγκη να φυγω λιγο. Μετα απο χιλιαδες γραμμες, μετα απο εκατονταδες φωτογραφιες και σχολια που απαντησα ομολογω οτι κουραστηκα.

Στα τεσσερα χρονια και τους τεσσερεις μηνες εμαθα παρα πολλα πραγματα σαν μπλογκερ.  Κυριως να εχω υπομονη και να παιδευομαι να φιαξω ομορφες αναρτησεις, φιν φον.  Απεκτησα φιλους που εγιναν κομματια της ζωης μου,  ειχα την ευκαιρια να γραψω και εκτος μπλογκ. Το “ασπρο” γραφτηκε σε εφημεριδες και ακουστηκε και στο ραδιοφωνο.  Αυτη τη στιγμη συμφωνα με τη στατιστικη της πρες εχει περιπου χιλια κλικ καθε μερα.  Αυτο με ευχαριστει ιδιαιτερα γιατι ξεκινα απο την “πρωτευουσα” των ΗΠΑ οπου ζει και κινειται το δεσποιναριον και οχι απο την Ελλαδα.

Αυτο που ηθελα τοσο οταν αρχισα το πετυχα.  Δηλαδη να εχω καθημερινη επαφη με την Ελλαδα, να γραφω στη γλωσσα μου, και συγχρονως  να δημιουργω.  Καποια στιγμη ολο αυτο με αγχωσε και το καταλαβα.  Εδω και μερικους μηνες δεν το βλεπω πια ετσι.   Εχω χαλαρωσει πολυ.  Παρ’ολα αυτα εχω κουραστει.  Το χρωσταω στο δεσποιναριον να κανω μπλογκοδιακοπες.

Στα τεσσερα χρονια πηρα χιλιες χαρες, και απειροελαχιστες στεναχωριες,  κι εμαθα τον κοσμο να χρησιμοποιει την εκφραση “φιν φον”  που το πατε αυτο το πολιτιστικο;  Κυριως ομως εκανα ωραιες γνωριμιες και ωραιες φιλιες.  Που θα ειναι παντα κομματι της ζωης μου. Που ξερω γιατι το εχουν αποδειξει οτι με αγαπανε κι ας βρισκομαι τοσο μακρυα.  Φυσικα δε χρειαζεται να αραδιασω ονοματα. Ξερουν πολυ καλα ποιοι ειναι.  Ανθρωποι που δεν με  ηξεραν καθολου μου ανοιξαν την καρδια τους και με εμπιστευτηκαν για προβληματα τους κι αυτο οχι απλα με τιμα, αλλα δε θα το ξεχασω ποτε.   Φευγω λοιπον χαρουμενη για τις μπολογκοδιακοπες μου και δε λεω αντιο αλλα στο επανιδειν.  Και φυσικα…

Σας φιλω γλυκα!

Περασε ακομα μια Πασχαλια

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Στην “πρωτευουσα” την Μεγαλη Παρασκευη ηταν σκοτεινα και εβρεχε.  Ετσι οπως της πρεπει. Τις τρεις επομενες ημερες, βγηκε ενας τεραστιος ηλιος. Ο ηλιος στην “πρωτευουσα” ειναι πολυ λαμπερος. Κι ενω συνηθως ο ουρανος μας εχει μικρα συννεφακια, εφυγαν κι αυτα και εμεινε καταγαλανος.  Ενα τελειο φοντο για τα βαθεια μωβ λουλουδια της κουτσουπιας (Juda’s tree)  που σημερα (Δευτερα του Πασχα) εχει ανοιξει ολα της τα λουλουδακια. Η ομορφια της κουτσουπιας ειναι πως τα μπουμπουκακια βγαινουν μικρα μικρα κολλητα στα κλαδια και μαρτυρουν πως η φυση ειναι μοναδικη καλλιτεχνις .


Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Δεν ειναι σημαντικη γιορτη εδω, κι ετσι εγω που μεγαλωσα με Πασχαλιες χρωματιστες και μοσχοβολιστες,  ζωγραφιζω οσο μπορω αυτες τις μερες. Η φυση ζωγραφιζει εξω κι εγω μεσα.


Εμπνεομαι απο το παραμικρο. Στο φεησμπουκ πριν λιγες μερες η αγαπημενη μου Πηνελοπη του Τζωνυ φιαχνει λαμπαδες για τα παιδια της.  Ειναι πολυ πολυ ομορφες και τρεχω να βρω κορδελλες.  Τις κορδελλες απο δωρα τις φυλαω μεσα σε μια παλια μπλε κεραμεικη τσαγιερα. Παντα βρισκω κατι εκει.  Το δεσποιναριον κανει παντα ανακυκλωση. Οι παλιες κορδελλες σιδερωνονται και φιαχνουν ενα ωραιο δωρο η στην προκειμενη περιπτωση λαμπαδες.


Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Τα Jelly Beans ειναι οι κλασσικες πασχαλινες καραμελλιτσες.  Ομως για μενα τα βοτσαλακια που εβρισκα μεσα στα κοκκινα μεταξωτα αυγα δεν συγκρινονται με τιποτα.  Που πηγαν και χαθηκαν μερικες γευσεις; Φοβαμαι οτι δε θα τις ξαναβρω ποτε.  Καλα τα Jelly Beans, ομως το παιδι μεσα μου αποζητα τις γευσεις της δικης μου αθωοτητας.

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Τις εχουμε αναγκη τις γιορτες σαν ενα διαλειμμα στην καθημερινοτητα.  Τις γιορτες χαιρομαστε, αγαπαμε, γινομαστε πιο ανθρωποι.  Μαζεψα τους αγαπημενους μου και τους εφιαξα ενα σωρο καλουδια.  Στολισα το σπιτι με ανοιξιατικα λουλουδακια.

Δεν μπορω να φερω τις μυρωδιες εδω. Φανταστειτε να μυριζετε την εικονα που ακολουθει;

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Βαδιζουμε ολοταχως για καλοκαιρι τωρα.  Ηδη Δευτερα σημερα και 7 το απογευμα ο υδραργυρος δειχνει τους 30 βαθμους.  Δεν πηγαινω στη δουλεια σημερα. Θελω να χαρω λιγο αυτο το πρωϊμο καλοκαιρακι.  Αυτη την ηρεμια μετα τη γιορτη.  Να χαζεψω, να διαβασω, να ονειροπολησω.  Με παιρνει ο υπνος στη λιακαδα,  ξυπναω εντελως χαλαρη.  Η επομενη της γιορτης μπορει να ειναι εξ ισου ομορφη με τη γιορτη.  Πιανω κουβεντα με το βατραχακι στο φραχτη.

Περασε ακομα μια πασχαλια του λεω!

Κουαξ μου απαντα.

Σας φιλω γλυκα.


Greek cultural events in Washington DC.

Τις ανακοινωσεις για τις πολιτιστικες εκδηλωσεις  στην “πρωτευουσα”  τις πληροφορουμαστε απο mails που μας στελνει η υπευθυνη για αυτες στην πρεσβεια μας δοκτωρ Ζωη Κοσμιδου.  Μερικες εκδηλωσεις ανακοινωνονται νωρις οπως η θεατρικη παρασταση ” Andalucia-Crete Bridging the two cultures ” και αλλες κυριολεκτικα τελευταια στιγμη, οπως η εκδηλωση για το ομορφο νησι της Σαμου.  Για την συμπραξη των δυο πολιτιστικων συλλογων δεν ειχα ιδεα και παραθετω εδω το site στο οποιο βρηκα περισσοτερες πληροφοριες.  Ομολογω οτι δεν ειχα φανταστει ποτε ουτε ειχα συνηδειτοποιησει την ομοιοτητα στο τεμπο της μουσικης των δυο μεσογειακων πολιτισμων.  Σκεφτομαι οτι  θα μπορουσε να πει κανεις με ελαχιστο σφαλμα οτι ο πολιτισμος ειναι ευθεως αναλογος του γεωγραφικου πλατους. Η μεσογειος στα ματια ολων μας ειναι μια κοιτιδα πολιτισμου ξεχωριστη στον πλανητη μας.  Οι  ” απ’ εξω”  μας θεωρουν “ενα” κι εμεις οι μεσογειακοι λαοι αισθανομαστε ξεχωριστοι και εχουμε καρδιες με λιακαδα.  Εχουμε πιο ομορφο μπλε στη θαλασσα, πιο νοστιιμα ψαρια, αποκλειστικοτητα στα κοκκινα μπαρμπουνια,  δεκαδες γλωσσες και διαλεκτους,  μοναδικο ταμπεραμεντο και τσακιρικα ματια.  Εχουμε τα πιο ωραια λαδια και κρασια και μαγειρευουμε πιο ωραια απο καθε αλλη περιοχη στον κοσμο.  Εχουμε κι ενα μικρο καραβι που ηταν αταξιδευτο κι εκανε ενα μακρυ ταξιδι.. Και οταν σηκωνομαστε να χορεψουμε,  παιρνουν τα ποδια φωτια και λυγιζει η μεση και ανεβαινει το κεφι στο ζενιθ.  Σε κοινους ρυθμους και στο ιδιο τεμπο. Τι κι αν δε μιλαμε την ιδια γλωσσα. Οπως στο βιντεακι που ακολουθει.

Ελπιζω να τα καταφερω να παω.

Σας φιλω γλυκα !

μια αναρτηση ολη δικη τους

Οι κροκοι ειναι τα πρωτα λουλουδακια που σκανε μυτη μεσα απο τον πετικα γυρω απο τα δεντρα μου τελος Φλεβαρη με αρχες Μαρτη.  Μικρες μικρες παρεουλες  σε ασπρο, κιτρινο αλλα κυριως σε ανοιχτο και σκουρο μωβ.  Ειναι το πρωτο σημαδι της ανοιξης και η πρωτη χρωματιστη πινελια στο χωμα οταν ολα ειναι ακομα σταχτια.  Φετος τους ειδα ξαφνικα στην αρχη του Μαρτη και ξαφνιαστηκα. Εδω και δυο εβδομαδες βγαινουν κι αλλα μπουκετακια εκει που περσυ δεν υπηρχαν. Οι μικροι αυτοι βολβοι πολλαπλασιαζονται κατω απο το χωμα και καθε χρονο φερνουν και καινουργια παιδακια. Εδω και δυο εβδομαδες ανοιγουν τα μπουμπουκακια τους το πρωι και κοιτανε τον ηλιο, και μολις σουρουπωσει, τα πεταλα κλεινουν και τα κεφαλακια γερνουν προς τα κατω.  Και ολο λεω, α μαραθηκαν, τι κριμα και την επομενη το πρωϊ παλι με ξαφνιαζουν.

Εν τω μεταξυ εχουν σκασει και τα μπουμπουκακια της μανολιας.  Με λιγη λιακαδα σε μερικες μερες η ανοιξη θα ειναι ορατη παντου.  Και φυσικα οπως καθε χρονο οι τρεις ωυφουλες μου θα κανουν διαδυκτιακη παρελαση.  Γιατι αυτες ειναι ισως η μονη αναρτηση που επαναλαμβανεται καθε χρονο.  Φετος μαλιστα που εκεινες οι  χιονοθυελλες  τους ρημαξαν τα κλαδια και τις τσακισαν,  ελπιζω μετα το κλαδεμα και την περιποιηση να μη μας απογοητευσουν.

Ετσι ενω ο ανθρωπος εχει βαλθει να αυτοκαταστραφει, η φυση δεν αλλαζει το προγραμμα της.  Καθε χρονο πανω κατω την ιδια μερα, η γη θα γενναει πρωτα τους κροκους, υστερα τους ασφοδελους και μετα τις τουλιπες.

Ειναι τοσα πραγματα που θα μπορουσα να γραψω εδω σ’ αυτο το μπλογκ.  Ομως αυτες τις μερες οτι και να σκεφτω ειναι κατι  λυπηρο.  Και δεν ειμαι γενικα ανθρωπος που θα εξορκισει τις λυπες με χαρουλες.  Κι αν σημερα γεμισα το ποστ με μικρους μωβ κροκους, δεν ειναι για να ζαλισω με τα χρωματα την γκριζιλα του κοσμου.  Δεν ειναι για να ξεχασω την πραγματικοτητα. Δεν ειναι για να αποφυγω τους προβληματισμους. Ειναι για να δειτε το πρωϊ οι φιλοι μου, ενα θαυματακι της φυσης και να θυμαστε οτι  ολα ξαναγινονται.


Σας φιλω γλυκα!

βαλε το κοκκινο φουστανι

Sandra Bullock (Vera Wang )

Οριστε παλι μια αφορμη για το  μπλογκ  (και την κυρια του) να ασχολθουν με κατι φιν φον.  Η αληθεια ειναι οτι χτες οταν αρχισα να βλεπω την προσελευση των σταρς στο κοκκινο χαλί,  δεν ειχα κατα νου να κανω μπλογκορεπορταζ. Μετα ομως ηρθε και με ξεσηκωσε η εν μπλογκ καρδουλα μου η Πηνελοπη (Κρουζ ητ γιορ χαρτ αουτ).  Μου αφησε μηνυματακια σε διαφορα καιρια σημεια οτι περιμενει αναλυση των φορεματων που “σκουπισαν” χτες το βραδυ, κοκκινα χαλια και  αργοτερα πιστες χορου.  Ε τι να κανω κι εγω,  ειμαι καλοκαρδη μπλογκερ και δε χαλαω χατηρια.

Η πρωτη παρουσια που με εκανε να κρεμασω το σαγονι κατω ηταν εκεινη της Sandra Bullock.  Ουσιαστικα δεν ειναι τα φορεματα τοσο που τραβανε την προσοχη μας, οσο το συνολο. Ποσο ταιριαζει το χρωμα με το δερμα, το μαλλι, την εκφραση του προσωπου, το κουνημα.. ολα μα ολα αυτα συνθετουν την εικονα της πρωτης εντυπωσης.  Η Sandra Bullock λοιπον κατα τη γνωμη μου -που για οσους δεν γνωριζετε  γεννηθηκε και μεγαλωσε στο Ντη Ση- ,ηταν συνδιασμος αξεπεραστος.  Καταλευκο δερμα με ενα κοκκινο φλογερο φορεμα, υπεροχα μαυρα μαλλια και ενα χαμογελο ευτυχιας.  Το φιν φον μπλογκ ψηφιζει την Σαντρα ως την νουμερο 1 παρουσια στην χτεσινη τελετη απονομης των Οσκαρς

Halle Bery (Marchesa)

Δευτερη στην προτιμηση του μπλογκ,  ερχεται η Χαλυ Μπερυ.  Πανεμορφη γυναικα με ενα φορεμα σαν συννεφο.  Η φοδρα, σχεδον ιδιο χρωμα με το μελαμψο της δερμα εδινα πραγματικα την αισθηση οτι το ανοιχτοτερο τουλι την τυλιγε σαν συννεφακι.

Παρατηρηστε τωρα ολες τις κυριες στις φωτογραφιες και ξεσηκωστε τρεντς.  Καμια σχεδον δε φοραγε κολλιέ.  Ολες σχεδον σκουλαρικια κι αυτα διακριτικα.  Βραχιολια και δαχτυλιδια συμπληρωνουν το τριο των κοσμηματων.  Φανταζομαι οτι θα εχετε υπ’οψη σας τον χρυσο κανονα οτι δεν φοραμε ποτε πανω απο τρια κοσμηματα.  Εδω το κολλιε παραχωρει την θεση του στα αλλα τρια.  Επομενως μη σας δω να μου κοτσαρετε την Αρτα και τα Γιαννενα σε χρυσο η ασημι οταν βγαινετε γιατι θα σας βαλω Χι.  Επισης μη σας δω με τεραστια σκουλαρικια οπου μπορει ο αλλος να πιαστει και να κανει μονοζυγο.  Συγκρατηθειτε παρακαλω!

Natalie Portman (Rodarte)

Τριτο σε προτιμηση φιν φον, φορεμα των Οσκαρς 2011  ειναι η μωβ τουαλετα της μεγαλης νικητριας Ναταλι Πορτμαν.   Το φορεμα αυτο ειναι πιο ωραιο αν το δειτε απο πισω παρα απο μπροστα.  Η ουρα του ειναι εκπληκτικη.  Τωρα  κατι μας χαλαει με το μπουστο της τουαλεττας. Θα προτιμουσα στραπλες τελειωμα η λεπτοτερες τιραντες, αν και το Χ που κανει ειναι κολακευτικο  για  εγκυους.    Και παρ’ολο που γενικα ασορτι φορεμα και παπουτσια δεν ειναι το καλυτερο μου, εδω βρισκω μια αρμονια στο συνδιασμο.

Gwyneth Paltrow (Calvin Klein)

Ισως η πιο μοντερνα εμφανιση.  Απλο νεανικο χτενισμα, λιτη γραμμη και ολη η πολυτελεια βρισκεται στην λευκοχρυση λαμψη του υφασματος.  Υπεροχη λεπτομερεια η ζωνιτσα που κοβει την λεπτη σιλουεττα στα δυο.  Ωραιο το σχισιμο στο ντεκολτε, αλλα ακομα κι αν δεν υπηρχε παλι το φορεμα θα ηταν ομορφο.  Θυμιζει λιγο αρχαιο κιονα και αυτη την αισθηση την δινει η φασα στη βαση του φορεματος.

Τα Οσκαρς εχουν παντα μια δοση παλιου Χολυγουντ.  Τα φορεματα ακολουθουν τα τρεντς σε υφασματα και χρωματα, ομως οι σχεδιαστες φροντιζουν να δωσουν μια κινηση στις πιετες και ενα στησιμο στον ταφτα που παραπεμπει σε ρομαντισμο.   Εξαιρεση φετος το φορεμα της Gwyneth που ηταν λιτα μοντερνο.

Προσεξτε ( ω αναγνωστριες ) επισης αλλη μια λεπτομερεια.  Τα νυχακια των ωραιων ειναι κοντα και κατα πλειοψηφια σε φυσικο χρωμα η απαλο μπεζ-λευκο.   Οσα ειναι χρωματιστα ειναι κατακκοκινα και κυριως στα πιο νεανικα χερακια.  Λοιπον μη σας δω με νεηλ αρτ, σας παρακαλω!

Τα λαμπερα! 1. Hilary Swank (Gucci Premiere), 2. Gwyneth Paltrow, 3.  Erin Andrews

Cate Blanchett (Givanchy)

Φορεμα με προσωπικοτητα, αλλα εκκεντρικη θα ελεγα.   Τα μανικια δεν μου ταιριαζουν  αισθητικα με το ολο φορεμα, το κιτρινο στο παλ μωβ δεν μου κολλανε πολυ, και γενικα το σχημα του κεντηματος μου θυμιζει ταπετσαρια. Θαμπς νταουν.

Τα κοκκινα: Sandra Bullock and   Jennifer Lawrence (CK) Anne Hathaway (Valentino Archive), Penelope Cruz (L’Wren Scott )

Η Πηνελοπη εχει εκδηλες καμπυλες της προσφατης εγκυμοσυνης της.  Πρεπει να προσεξει να χασει κιλα γιατι πιστευω οτι δεν της πανε. Η Πηνελοπη μας εχει συνιθισει να την βλεπουμε μινιον. Το εμπριμε στο φορεμα δεν μου αρεσε ιδιεταιρα.

Mila Kunis (Elie Saab)

Ιδιαιτερα κομψο φορεμα με αποκαλυπτικο ντεκολτε,  απο τα πιο ομορφα της χτεσινης βραδυας.

Τα κλασσικα:1.Amy Adams (L’Wren Scott) 2. Scarlett Johansson ( Dolce&Gabbana) 3. Michelle

Williams (Chanel)

Τα φορεματα των κλασσικων σχεδιαστων γενικα ηταν πιο συντηρητικα σε “ανοιγματα”, πιο πλουσια σε χρωματα και texture,  και πιο λιτα σε γραμμη.  Σεξυ δε θα τα λεγαμε, κομψα ομως ειναι.  Αυτο το μεσσαιο μου θυμισε οτι οταν παντρευτηκα η θεια μου η Ελενη (θεος σχωρεστηνα, με φιγουρινια ξημεροβραδιαζοταν) μου εκανε δωρο καμποσα μετρα δαντελλα σε λιγο πιο ανοιχτο χρωμα.  Απο τοτε ολο λεω να φιαξω κατι και ολο η δαντελα καθεται διπλωμενη στο συρταρι.   Ενα “γοργονιζον” φορεματακι δεν ειναι ασχημη ιδεα!

The bad choices:  Anette Benning. Μια γυναικα που θαυμαζω με ενα φορεμα καθολου κολακευτικο.

Επισης η Νικολ Κιντμαν με τουαλετα Ντιορ Κουτυρ,  ηταν λιγο ταπετσαρια, και η  Jennifer Hudson δεν υποστηριξε ιδιαιτερα το κατα τα αλλα υπεροχο μοντελακι του Βερσατσε. Η χρωματικη αντιθεση δερματος και φορεματος εντελως ατυχης.  Ουτε η Εημυ  Ανταμς μου αρεσε ιδιαιτερα.  Η Μαντονα και η Melissa Leo σε μαυρο και ασπρο ηταν παντα συμφωνα με το φιν φον,  οι μεγαλυτερες ατυχιες της βραδυας.

Οι συχνες μεταμορφωσεις της νεαρης παρουσιαστριας Anne Hathaway,  ηταν περιττες.  Το κοκκινο φορεμα της και ισως ενα ακομα θα αρκουσε.  Γλυκεια η Ανν, ομως δεν εχει τον αερα  και την ανεση της παρουσιαστριας μιας τετοιας εκδηλωσης.  Αυτα απο Χολυγουντ,  και του χρονου με πιο ωραια φορεματα αλλα και με υπεροχες ταινιες για να μη ξεχνιομαστε.

Σας φιλω γλυκα!

Πη. Ες. Οι φωτογραφιες εννοειται οτι ειναι δανεισμενες απο το ιντερνετ γιατι η τουαλετα μου χθες το βραδυ δεν ειχε τσεπη να βολεψω την Λουμιξ μου.

Πη. Ες. 2.  Εσεις ποιο φορεμα θα διαλεγατε;