Skip to content

a trendy blog!

February 12, 2011

Τι εννοειτε ποιο; Μα το παρον φυσικα. Μας απονεμηθηκε βραβειο απο την αγαπημενη φιλη και συμπλογκερ Γιαννα του μπλογκ “AN MAΣ ΑΝΤΕΞΕΙ Η ΣΚΗΝΗ ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ” . Αφου λοιπον εκεινη χειροκροτηθηκε στη σκηνη ακομα για μια φορα, και δικαιως, μοιρασε βραβεια με αγαπη σε αλλους μπλογκερς και μου εκανε την τιμη να ειμαι μια απο αυτους. Ευχαριστω λοιπον την Γιαννα που θεωρει το δεσποιναριον τρεντυ,  ευχαριστω τους επισκεπτες και τις επισκεπτριες που περνουν απο εδω ειτε αφηνουν σχολια ειτε οχι.

Ευχαριστω το ιντερνετ, την πρες, την εητς τη εμ ελ, την αγαπημενη μου καμερα Λουμιξ την τρομερη, γιατι χωρις αυτη δεν θα ειχαμε  τρεντυ εικονογραφηση,  το αει φοουν μου που εκτελει χρεη συμπληρωματικων ληψεων,  το πι σι μου,  και το αει παντ μου.

Φιλους, μπλογκοσυντροφους, διορθωτες, εντιτορς και καλλιτεχνικους συνεργατες.   Τι φανταστηκατε, οτι δεν εχω επιτελειο; Τους διαφημιστες μου φεηςμπουκ και τουϊτερ, και το πορταλ Insider.gr που με φιλοξενει.

Την μαμα μου που την ξεζουμιζω καθε Σαββατο να θυμαται παλιες ιστοριες ναχω να σας γραφω.  Την καθηγητρια μου στα νεα Ελληνικα κυρια Εμιλια Κονιδαρη που με εμαθε να σεβομαι και να εκτιμω την Ελληνικη γλωσσα.  Και τα  μπλογκς  τα δικα σας που ειναι πηγες γνωσης,  αναζητησης, προβληματισμων και εμπνευσης.  Γιατι ..κακα τα ψεμματα,  οι ιδεες ειναι ανακυκλωσιμες.

Εχει και υπεροχα παστελ ανοιξιατικα τρεντυ χρωματακια το βραβειο.

Τωρα λοιπον με τη σειρα μου πρεπει να βρω τρεντυ μπλογκς για να παραδωσω   τη σκυταλη.  Τρεντυ λοιπον βρισκω:

το μοδομπλογκακι της Γλαυκης

την βεραντα της τζιτζης

και την αντιπροσωπο μας στα εμιρατα, Πηνελοπη γνωστη και ως καρδουλα.

Η σημερινη σεμνη τελετη θα κλεισει με ενα τραγουδακι που αφιερωνω στους αγνωστους επισκεπτες.  Οταν  η  ωρα  ειναι προχωρημενη εδω στην αλλη μερια του Ωκεανου, και βλεπω τον μπλογκομετρητη να μου λεει οτι  εχω παρεα,  χαμογελω και αρχιζω να γραφω κατι καινουργιο.

Σαε φιλω γλυκα.

 

τα παιχνιδια της βροχης

February 11, 2011
tags: ,

Λονδινο,

7 Γεναρη, 2010,

στο λεωφορειο, δευτερος οροφος,

χοντρες σταγονες βροχης κυλανε στα  τζαμια

διασκεδαζουν την εικονα, σπανε τις ευθειες, διαχεουν τα χρωματα.

βροχη,

καθρεφτης η ασφαλτος.

βαφεται κοκκινη απο τα λεωφορεια.

οι σταγονες γινονται μικρα χρωματιστα κομπολογια.

Σας φιλω γλυκα.

pre-blogging (Ε)

February 9, 2011

Πολλες φορες περιδιαβαινοντας στην μπλογκοσφαιρα, και στην προσπαθεια μου να κατανοησω την σημασια του blogging και να πειραματιστω σε καποιο τροπο εκφρασης στο διαδυκτιο, εκανα ενα παραλληλισμο που ισως θεωρηθει τολμηρος. Σκεφτηκα οτι εαν υπηρχε blogging στο τελος του δεκατου εννατου αιωνα η στις αρχες του εικοστου, ο πρωτος blogger θα ηταν αναμφησβητητα ο Γρηγοριος Ξενοπουλος.
Για περισσοτερο απο μισο αιωνα ο Γρηγοριος Ξενοπουλος αρθρογραφουσε στο εβδομαδιαιο περιοδικο “Η Διαπλασις των παιδων” παντα διαλεγοντας θεματα επικαιρα. Η απαντησεις (σχολια) των παιδιων που τις διαβαζαν – γιατι σε παιδια απευθυνοταν – γινοτανε μεσω αλληλογραφιας και αν υπηρχε λογος, καινουργιο θεμα αναπτυσσοταν συντομα σε καποια επομενη εκδοση.
Δε ξερω ποτε σταματησε να εκδιδεται η Διαπλαση των παιδων. Ισως καπου στα μεσα της δεκαετιας του 60.
Η επιστολη που παραθετω στο τελος του ποστ ειναι απο ενα παλιο βιβλιο. “Αθηναικες Επιστολες” του Ξενοπουλου των εκδοσεων Μπιρη που χρησιμοποιουσαμε σα λογοτεχνικο βοηθημα παραλληλα με το αναγνωστικο μας στο δημοτικο. Περιεχει επιλεκτικα επιστολες απο το 1896 εως το 1929. Το κειμενο το αντεγραψα προσπαθωντας να τηρησω την ορθογραφια. Δυστυχως δεν μπορεσα να τηρησω το πολυτονικο και τα λοιπα σημεια στιξεως. Διαλεξα μια επιστολη που αν την εγραφε σημερα ενας blogger, θα ηταν μεσα στην επικαιροτητα. Τελικα στις αναζητησεις, στις αξιες τιποτα δεν αλλαζει. Ο Γρηγορης Ξενοπουλος οπως με αγγιζε τοτε ετσι με αγγιζει και τωρα. Μακαρι ομως να ειχε μεινει ως τα σημερα η ευγενεια της δικης του εποχης.
Πριν παραθεσω λοιπον την επιστολη που γραφτηκε το 1925 θελω να βαλω εδω και ενα μικρο αποσπασμα απο μια αλλη που βρηκα στο διαδικτυο και που δειχνει ποσο μα ποσο η ματαιοτητα και ο καταναλωτισμος ειναι επικαιρα και ακρως ανθρωπινα.
“Νομίζω οτι και τα περιττά πράγματα έχουν την χρησιμότητά των. Προξενούν μεγαλυτέραν χαράν και η χαρά, πιστεύσατέ με, δεν είναι περιττό πράγμα!!! Ε’ιναι ωραία τα περιττά πράγματα. Η ωραιότης δικαιολογεί την ύπαρξή των και η ωράιότης κάθε άλλο παρά περιττή είναι εις την ζωήν μας.”

Σας φιλω γλυκα.

ΤΟ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ
Αθηναι, 5 Σεπτεμβριου 1925

Αγαπητοι μου,
Στεκομουν μπροστα στο παραθυρο, κοιταζοντας μιαν απ’ τις παραξενες δυσεις αυτων των ημερων, που δεν ηταν ουτε θερμες πια ουτε φθινοπωρινες ακομα. Ειχαν μαζι και την χαρουμενη γλυκα των πρωτων. και τα ζωηρα μα μελαγχολικα χρωματα των δευτερων. Ο ουρανος ηταν πολυ καθαρος, πολυ γαλανος, και μολονοτι εκανε αρκετη ζεστη, η ατμοσφαιρα ειχε καποια κινηση στα ψηλα, κι εν’ αερακι, σχεδον δροσερο, εξακολουθητικο, με μικρα μονο διαλειμματα, που μου χαιδευε το μετωπο.
Το θεαμα ηταν βεβαια εξοχο, οπως ειναι παντα, την ωρα του δειλινου, απ’ το παραθυρο μου, -η Αθηναικη αυτη ζωγραφια, με την Ακροπολη στο βαθος, φαντασμαγορικα φωτιζομενη απ’ το καμινι της δυσης-. Μα τοχω συνηθισμενο, και μπορω να πω πως μονο το αερακι εκεινο με κρατουσε ακομα μπροστα στο παραθυρο. Γι’ αυτο κι οταν η δροσια που πηρα μου φανηκε αρκετη, ετοιμαστηκα να μπω για να εξακολουθησω την εργασια μου. Αλλα ισα ισα κεινη τη στιγμη, ενα πραγμα, ενα ασπρο πραγμα που πετουσε στο γαλαζιο αερα, κινησε την προσοχη μου.
Μου φανηκε σαν πουλι, σαν περιστερι. Μα επειδη το πεταγμα του ηταν αλλοιωτικο, παραξενο, προσπαθησα να το ιδω καλυτερα, και να καταλαβω τι πουλι ηταν. Αδυνατο! Τετοιο πουλι με τετοιες φτερουγες – μακρυες και στενες πολυ μου φαινονταν, – με τετοια κινηση αρρυθμη, τρελλη μπορω να πω, δεν ειχα ιδει ποτε μου.. Και ολο ανεβαινε ψηλα, και ολο απομακρυνοταν. Πολυ περιεργο!… Πηρα τοτε ενα ζευγαρι κιαλια, που ταχω παντα προχειρα, απανω σ’ ενα αρμαρακι διπλα στο παραθυρο, και κοιταξα το αγνωριστο ασπρο πουλι που πετουσε στο γαλαζιο αερα. Τοτε το γνωρισα, α , το γνωρισα πολυ καλα. Ποσες φορες δεν ειχα ξαναιδη, – μ’ απο πιο κοντα,- τετοιου ειδους πουλια!… Ηταν ενα κουρελοχαρτο!…
Ποιος ξερει απο που τοχε σηκωσει το δυνατο αερακι εκεινης της ωρας. Ισως απο κεραμιδια, απο ταρατσα, η απο κανενα τζιγκο. Γι αυτο εφτασε στα μεσουρανα. Κι εκει πανω πια μπορουσε να κανει ελευθερα τις βολτες του, ν’ ανεβοκατεβαινει, ν’ απομακρυνεται, να πλησιαζη χωρις ν’ απαντα προσκομμα κανενα. Πρεπει ναταν ομως και χαρτι ψιλο, ελαφρο -κομματι απο τσιγαροχαρτο περιτυλιγματος ισως, -γιατι αλλοιωτικα δε θα μπορουσε να μενει μετεωρο κι οταν αδυνατιζε το αερακι, για να ξαναρχιζει με το δυναμωμα, υστερα τα παιχνιδια του.
Μα τι τρελοπαιχνιδα το αφιλοτιμο! Σας βεβαιω πως ποτε δε μου ελαχε κουρελοχαρτο με τοση… ζωη! Φαινοταν αληθινα ζωντανο πραγμα και σα μεθυσμενο απο μια μεγαλη χαρα. Για εναν καλο χορευτη, οταν τον μεθα ο χορος, συνηθως λεμε: “Δεν χορευει, πετα!” Ε λοιπον γι αυτο το χαρτινο πουλι, θα μπορουσα να πω¨Δεν πετουσε, εχορευε. Και καθως το χτυπουσε κει ψηλα στο γαλαζιο ο ηλιος της δυσης, ποτε χρυσιζε, ποτε κοκκινιζε, κι εμοιαζε ετσι σα μικρη υπερφυσικη, εναερια μπαλλαρινα, ντυμενη στα κατασπρα και φωτιζομενη απο εναν πολυχρωμο προβολεα. Μα ηταν μια δοξα, ενας θριαμβος, μια αποθεωση.
Αφου το γνωρισα μια φορα, αφησα τα κιαλια, για να το βλεπω καλυτερα μες’ στον ωραιο περιγυρο. Και ηρθε στιγμη που ξεχασα κι εγω τι ηταν και γοητευθηκα σα ναβλεπα πραγματικως εν’ αγνωστο ασπρο πουλι, παραδομενο σε μια μεθη χαρας, ευτυχιας, που λες κι ηθελε να τη μεταδωση με τα κινηματα του και σε μενα και σε ολο τον κοσμο. Να το, υψωνεται ακομα κι ερχεται προς το παραυθρο μου- Ελα, ελα καλως το!… Ω μα φευγεις παλι; γιατι; .. Γυρισε. γυρισε!.. Ετσι μπραβο! Και χαμηλωσε λιγακι να φωτιζεσαι και να λαμπεις καλυτερα!… Α ετσι μπραβο!.. Τωρα εισαι θαυμασιο!.. Τι γρηγορα που κουνας τις φτερουγες σου και πως φανταζουν χρυσοκοκκινες οι μακρυες αυτες φτερουγες! Τωρα για μενα εισαι σ’ ολη σου τη δοξα!
Και αξαφνα.. στοπ και μπουμ!
Το αερακι σταματησε αποτομα. Την ιδια στιγμη απομεινε ακινητο εκει ψηλα και το κουρελοχαρτο. Στοπ. Και την ιδια στιγμη, παρασυρομενο μονο απο το βαρος του, επεσε ισια, εσκασε αδοξα πανω σ’ ενα τζιγκο. Μπουμ! – Μα τι αλλο μπορουσε να καμη ενα κουρελοχαρτο, οταν επαψε πια να φυσα το αερακι που το ζωντανευε; Να σκασει κατω σαν ψοφιο. Το κακομοιρο ειχε πεσει και σε μια γωνια του τζιγκου τοσο προφυλαγμενη, τοσο απαγκιο, που κι οταν σε λιγο ξαναφυσηξε, το αερακι δεν το βρηκε για να το ξανασηκωσει. Κι εμεινε κει ωσπου βαρεθηκα εγω και μπηκα. Η ιστορια λοιπον του κουρελοχαρτου τελειωνει εδω. Μονον που εχει κι επιμυθιο.
Θα το μαντευετε βεβαια. Ποσες φορες θα ακουσατε να παρομοιαζουν το σηκωμα μερικων ανθρωπων χωρις αξια, -χωρις αληθινα φτερα, χωρις εσωτερικη δυναμη, – με το πεταγμα ενος κουρελοχαρτου, που ενα ευνοικο αερακι μπορεσε να το ανεβαση για λιγες στιγμες μεσουρανα, μες’ το φως και τη δοξα ενος ηλιοβασιλεματος. Αλλα οπως μολις παψη να φυσα το αερακι, πεφτει το κουρελοχαρτο στον τζιγκο, στο δρομο, στη σκονη, στη λασπη, ετσι πεφτει και ο ψεφτοανεβασμενος ανθρωπος, μολις του λειψη η εξωτερικη δυναμη, η προστασια που τον σηκωσε απ’ τα χαμηλα. Κι οπως μας γελα το κουρελοχαρτο πως ειναι ενα ζωντανο κι ασπρο πουλι, με μερικες δυνατες φτερουγες, ετσι μας γελα οταν βρισκεται στο υψος του κι ο αναξιος ανθρωπος, πως κατι ειναι. Υστερα με το αδοξο πεσιμο του βλεπουμε πως δεν ηταν τιποτα και πως τοσον καιρο μας γελουσε…
Ναι η παρομοιωση αυτη ειναι κοινη και συνηθισμενη. Αλλα οι γαλλοι εχουν μια παροιμια που λεει: ” comparaison n’est pas raison” Η παρομοιωση δηλαδη δεν ειναι πραγματικος λογος και δεν μπορουμε να την παιρνουμε παντα τοις μετρητοις, κατα γραμμα, η να την πιστευουμε σ’ ολη της την εκταση, μ’ ολες της τις συνεπειες και εφαρμογες. Γιατι ετσι κινδυνευουμε να φτασουμε σε υπερβολη και παραλογισμο. Στην περισταση αυτη παραδειγματος χαρη: μπορει να ιδουμε εναν ανθρωπο ν’ανεβαινει απο μια καλοτυχια, απο μια ευνοια, απο μια δυνατη προστασια. Και να συμπεραινουμε : “Να κι αυτος σαν το κουρελοχαρτο. Πετα οσο φυσουν, αμα παψουν θα πεση” Κι ομως ο ανθρωπος μπορει εξαιρετα ναχει την αξια και δικαια να προστατευτηκε και βοηθηθηκε, για ν’ ανεβει.
Ολοι σχεδον στα πρωτα βηματα τους, βοηθουνται, προστατευονται απο καποιον. Δε θα πει ομως και πως ολοι δεν εχουν αξια. Πολλοι εχουν. Αλλα και οταν πεφτουν, επειδη τους ελειψε η αναγκαια ακομη εξωτερικη βοηθεια, παλι δεν μπορουμε να πουμε με βεβαιοτητα πως δεν ειχαν κι εσωτερικη δυναμη. Γιατι πρεπει πρωτα να ιδουμε αν το πεσιμο ηταν τυχαιο, αδικο η προσωρινο. Οπως το ανεβασμα, ετσι μπορει να μας γελασει και το πεσιμο. Χρειαζεται μεγαλη προσοχη και επιφυλαξη σε τετοιες κρισεις. Επειτα μια αλλη παροιμια λεει: Καθε κανονας εχει τις εξαιρεσεις του.

Σας ασπαζομαι
Φαιδων.

Πη Ες. Η αναρτηση ειναι επαναληψη (31/01/08)

αραχωβα

February 6, 2011

Την ειπαν Μυκονο τηε Στερεας Ελλαδας.  Στους προποδες του Παρνασσου και κοντα σε φιν φον χιονοδρομικα κεντρα, η Αραχωβα ειναι τοσο κοντα στην Αθηνα που μπορεις σε δυο ωρες να βρισκεσαι εκει.  Ετσι σκεφτηκα κι εγω ενα μηνα πριν ακριβως, οταν ημουν ακομα στην Αθηνα.  Απο την Αραχωβα εχω περασει πολλες φορες μικρη.  Δε θυμαμαι ομως πολλα πραγματα.

Ξεκινω Δευτερα πρωϊ. Πιανει βροχη στο δρομο, αλλα εγω δε σταματω.

Βρεχει ολη μερα.  Το κρυο τσουχτερο και η υγρασια με διαπερνα.  Κανω το κασκολ τσεμπερι. Ψαχνω να βρω ενα μαγαζι που διαφημιζε με κολακευτικες περιγραφες ενα ταξιδιωτικο περιοδικο. Το βρισκω σε οροφο. Απογοητευση.  Πως τα παρουσιαζουν ομορφα στις φωτογραφιες ενω στην πραγματικοτητα δε λενε τιποτα.  Δεν υπαρχει αλλη ψυχη στο μαγαζι.  Το καυτο φασκομηλο με την κανελλα ζεσταινει λιγο το μεσα μου.

Οι δρομοι σχεδον ερημοι.  Ενας τυπος με παιρνει απο το μπρατσο μεσα στο  μαγαζι του για να δοκιμασω τα τυρια του.  Η φορμαελλα δε μου λεει τιποτα.  Τα τυρια “εισαγωγης”  ειναι πολυ καλυτερα.  Εχει και Μετσοβονε, και ενα αμαρτωλο Μυτηλινιο λαδοτυρι.

Ψαχνω να βρω τα εστιατορια που διαφημιζε το περιοδικο.  Ολα κλειστα.  Ρωτω και μου λενε οτι θα ανοιξουν το βραδυ.  Λαθος ωρα.

Πολλα ξενοδοχεια, πολλοι ξενωνες, πολλες μπουτικ.  Εχουν εκπτωσεις στα απρε-σκι λογω εποχης.  Ξεφευγω απο τους κεντρικους δρομους.  Τα σοκκακια ειναι ομορφα πλακωστρωμενα με μια κοιτη στη μεση για να κατεβαινουν τα νερα.  Στοιβες ξυλα εξω απο τα σπιτια.

Εχοντας προσφατα επισκεφθει ενα αλλο παραδοσιακο χωριο, ομολογω οτι η Αραχωβα με απογοητευει.  Το παραδοσιακο και το συγχρονο στην αρχιτεκτονικη μπερδευονται ατσαλα.

Επι τελους, μυρισε τσικνα. Μια  και μοναδικη ταβερνα ειναι ανοιχτη.   Διπλα στο τζακι θα περασουν οι επομενες ωρες.  Χτες τετοια ωρα ημουν με την Γιαννα καπου στα Μεσογεια.  Σκεφτομαι οτι θελω να της πω οτι χτες τα κοψιδια ηταν καλυτερα.  Τα κοκορετσια πιο ζουμερα.  Καπου ομως το κοκινελλι βαζει φρενο στη διαδικασια της κριτικης καί των λογικων συνειρμων.  Ο μαγαζατορας γινεται φιλος,  η θρακα κανει αντιπερισπασμο στο παγωμενο ψιλοβροχο, η Αραχωβα με ομιχλη, με παγωνια,   καμαρωνει στην πλαγια του Παρνασσου.

Σας φιλω γλυκα!

αν δεν ηταν το φεγγαρι! (updated *)

February 3, 2011

 

moon over Washington (internet)

Χτες πανω σε μια κουβεντα, με ρωτα ενας φιλος:

Tι θα γινοταν δεσποιναριο αν δεν υπηρχε το φεγγαρι;

-Οι νυχτες θα ηταν ολες σκοτεινες

-Δεν θα ειχαμε το σχετικο χρονικο μεγεθος,  “θα γυρισω σε τρια φεγγαρια”

-Θα επρεπε να βρουμε καποιο αλλο ουρανιο σωμα να ροματζαρουμε, και ο Ποσειδωνας δε λεει, ουτε φαινεται.

-Δεν θα υπηρχαν παλιρροιες, οι κατοικοι της Χαλκιδας θα βαριοντουσαν φριχτα τη ζωη τους. Στην πραγματικοτητα αν εξαφανιζοταν το φεγγαρι, η σταθμη της θαλασσας θα αλλαζε αποτομα και σημαντικα, αλλαζοντας το σχημα των ηπειρων και των ωκεανων.

- Αν και η σχεση του κυκλου της σεληνης και των λειτουργιων του ανθρωπινου σωματος δεν ειναι ξεκαθαρη,  στατιστικα ξερουμε οτι με την πανσεληνο οξυνονται τα αισθηματα μας και μεταβαλλονται οι διαθεσεις μας.  Επισης δεν ξερουμε αν ο γυναικειος κυκλος θα ηταν ο ιδιος. Αν αυτο ισχυει οι γυναικες δεν θα ηταν τοσο κυκλοθυμικες και οι αντρες θα ειχαν λιγωτερα προβληματα.

-Ο Νταλαρας δεν θα ειχε τραγουδησει το “Λουνα Ροσσα”, ενταξει ενα τραγουδι λιγωτερο, δεν σωζει την κατασταση.

-Επισης δεν θα ειχαν γραφτει τοσα ομορφα τραγουδια, οπως Γκουαρντα λα Λουνα, Δατ’ς αμορε, Φεγγαρακι μου λαμπρο και Σβηστε το φεγγαρι.

-Δεν ξερω ποιος καραγκιοζης θα εκανε βολτα στης αγαπης μου την πορτα

-Τον Neil Armstrong θα τον ηξερε μονο η μαμα του.

- Δε θα ξεραμε το σχημα της νυχτεριδας.

- Οι λυκανθρωποι θα επρεπε να κανονισουν κατι αλλο.

-Οι Χιωτες δεν θα εψαχναν τον φεγγαρο που εχει πεσει μεσα στον πηγαδο.

-Η ημισεληνος στα μπαϊρακια ωρισμενων χωρων θα ηταν κατι αλλο.

-Οι Κινεζοι και οι Αραβες και ολοι αυτοι που βασιζονται σε σεληνιακα ημερολογια θα ειχαν χασει τον μπουσουλα.

- Ο αξονας της γης εχει καποια σταθεροτητα χαρις στην ισορροπια της ελξης των μαζων των δυο σωματων. Χωρις αυτη την ισορροπια πιθανον ο αξονας της γης να ειχε μεγαλη διακυμανση στον προσανατολισμο του, τοσο που να επηρρεαζε τις καιρικες συνθηκες  αλλα θα επηρρεαζε και την ταχυτητα περιστροφης της γης σε σημειο που θα καταστρεφοταν η ζωη οπως την ξερουμε.  Η αναπτυξη και εξελιξη της ζωης επιτυγχανεται μονο με σταθερους ρυθμους.

-Δεν θα παιδευομουνα αυτες τις μερες να βελτιωσω τα σεληνιακα μοντελα για την αποστολη LRO,  και αντ’αυτου θα μπλογκαριζα.

Αποψε οταν βρεθειτε εξω και δειτε το φεγγαρακι στον ουρανο, χαμογελαστε του και πειτε του οτι το θελουμε παντα κοντα μας στο στερεωμα.  Διοτι βραστε τις παλιρροιες, ερωτας και ρομαντζα χωρις φεγγαρι δεν γινεται.

Σας φιλω γλυκα.

* UPDATE:

Μου το θυμισε η αγαπημενη φιλη Ρουλα.

Αν δεν ειχαμε φεγγαρι δε θα ακουγατε το παρακατω φαλτσο μπαϊ δεσποιναριον! :P


 

tea time

February 1, 2011


Do we need reservations for teatime at the Lanesborough?  ρωταμε τον κινεζο κονσιερζ  στο ξενοδοχειο μας στο Λονδινο κι εκεινος με υφος “μπατ οφ κορς”, και τα σχεδον ανυπαρκτα φρυδια ανασηκωμενα, μας απαντα:

Αμπζολιουτλυυυυυ!

Κλεινουμε λοιπον για τις 4:30 ενα τραπεζι για δυο.  Ειναι η πρωτη μερα που ειμαστε στο Λονδινο, εχουμε ξεκινησει χαραματα απο την Πευκη, και στις 12 το μεσημερι ηδη ετοιμαζομαστε για εξοδο. Εξω βρεχει εκνευριστικα. Εκεινη τη βροχη που φανταζομαι οτι ειναι η τυπικη Λονδρεζικη, που ειναι συνεχης και σιγανη.  Στο δωματιο βρισκουμε μια μεγαλη ομπρελλα που καλυπτει και τους δυο. Εχει απανω ενα σημειωμα. ” Αν την χασετε θα χρεωσουμε £15  στο λογαριασμο σας”.  Στο Λονδινο,  μονο τον αερα που αναπνεουν δε πληρωνουν.

Για το περιφημο Tea at Lanesborough ειχα πρωτοδιαβασει στο μπλογκ της Ευης.  Δεν θα αφηνα την περιεργεια μου ανικανοποιητη, με κανενα τροπο και για καμια βροχη.   Το Lanesborough ειναι ενα τεταρτο περπατημα απο το ξενοδοχειο. Με την βροχη και το χαζι παιρνει λιγο παραπανω.

Εμεις τωρα δεν ειμαστε και στα πιο φιν φον μας.  Ταλαιπωρημενοι και ψιλοβρεγμενοι, ταξιδιωτες της βροχης ειμαστε.  Με μποτες και το μαλλι λιγο φριζε απο τη βροχη.  Η δεσποινις επι της υποδοχης, φινφονεστατη μας ριχνει ενα βλεμμα “ειστε σιγουροι οτι ειστε για εδω?” . Ο Ερρικος μου ριχνει ενα βλεμμα “χεστηκε η φοραδα στ’αλωνι”.  Με βλεμματα συννενουμαστεε μια χαρα!  Καθομαστε στο  ατσαλακωτο τραπεζακι μας που ειναι στολισμενο με υπεροχες ροζ τουλιπες.   Διπλα μας ειναι μια παρεα απο δωδεκα ηλικιωμενες κυριες με ταγιερακια, καπελλακια και κολλιεδακια,  που εχουν μαζευτει να γιορτασουν τα γεννεθλια της μιας.  Αλλα 4 τραπεζια εχουν απο 2 ατομα.  Προφανως οι κρατησεις γινονται για να ξερουν εκ των προτερων ποσα σαντουιτσακια και γλυκακια θα φιαξουν.

Οι εξι πρωτες φωτογραφιες ειναι δικες μου και οι τρεις τελευταιες ειναι απο το ιντερνετ.

Η ιεροτελεστια του τσαγιου κρατα περιπου μιαμιση ωρα.  Η ποικιλια των τσαγιων περιλαμβανει fusion, πρασινα τσαγια και μαυρα τσαγια.  Διαλεγω το Earl Grey Supreme  (*) σαν λατρις του Earl Grey.  Εχει μια βελουδικη γευση απο περγαμοντο.  Το τσαϊ σερβιρεται απο ασημενιες τσαγιερες σε φλυτζανια απο φινα πορσελλανη.  Τα  μικρα κεϊκς και τα σαντουϊτσακια ερχονται σε δοσεις παντα φρεσκα.  Προς το τελος σερβιρονται και τα ζεστα scones με μαρμελαδα και Devonshire cream.   Ολα αυτα ειναι πολυ χορταστικα και πληροφοριακα κοστιζουν £40  (περιπου 47 ευρω) ατ’ατομο και  £55 αν επιθυμεις να αρχισεις με σαμπανια.

Το γεγονος οτι η αιθουσα ειναι σχεδον αδεια,  δινει  λιγο την αισθηση της παγωμαρας, και το λαϊβ πιανο κρυμμενο σε μια γωνια συνειδητοποιω οτι υπαρχει μονο oταν ο πιανιστας, κανει  διαλειμμα και σηκωνεται.

Το Lanesborough tea, διαφημιζεται σαν το καλυτερο τσαϊ στο Λονδινο, αλλα επειδη δεν εχω δοκιμασει κατι αλλο, δεν μπορω να συνηγορησω αβιαστα.  Περσυ στο Crown and Crumpet στην Ghiradelli  square,  τα σαντουιτσακια ηταν πιο νοστιμα οχι ομως το τσαι η τα scones.  Στο δρομο της επιστροφης κατω απο την £15  ομπρελλα και κατα μηκος της Park Street,  βλεπω αλλες αιθουσες τσαγιου, και τα τριπατα πιατελλακια ειναι  εξ ισου η και περισσοτερο προκλητικα.

Αν βρεθειτε στο Λονδινο και θελετε να απολαυσετε ενα υπεροχο (ακριβουτσικο) τσαϊ, πηγαινετε στο ξενοδοχειο Lanesborough.  Και μη ξεχασετε τις κρατησεις.  Αμπζολιουτλυυυυ νεσεσερυ!

THE LANESBOROUGH
Hyde Park Corner
London, SW1X 7TA
United Kingdom
Telephone: +44 (0)20 7259     +44 (0)20 7259      5599

(*) Earl Grey Supreme
Named after the 1830’s Prime Minister, Earl Grey is the Western World’s most popular
scented black tea. Made with a rich, whole leaf Ceylon and sprinkled with cornflowers for
decoration and scented with Bergamot.

thundersnow 2011

January 30, 2011

Thundersnow 2011 την ονομασαν την προσφατη χιονοθυελλα που επληξε την περιοχη της Washington στις 27  του Γεναρη.   Η αρχικη προβλεψη για 8 ιντσες δεν μας φοβιζει, αφου περιπου τετοιον καιρο περσυ ειχαμε αντιμετωπισει ενα “χιονομαγεδωνα”.   Σιγα το πραγμα 8 ιντσες!  Η πραγματικοτητα ομως ειναι διαφορετικη.  Η πρωτη ιδιεταιροτητα της χιονοθυελλας ειναι οτι συνοδευεται απο αστραπες.  Μερα γινεται ο ουρανος οσο πεφτει χιονι την Τριτη το βραδυ.  Το δευτερο και σημαντικωτερο ειναι η συσταση του χιονιου.  Ειναι υγρο και βαρυ!  Ετσι αυτες οι 8 ιντσες που τελικα ηταν περιπου 12 τελικα,  πεφτουν πολυ βαρειες για τα κλαδια των δενδρων.  Λυγιζουν, σπανε,  ρημαζουν καλωδια και η  πρωτη  εκτιμηση σπιτιων χωρις ρευμα ειναι 400.000.  Αυτη η κατασταση μονο χαος μπορει να προκαλεσει.

Τριτη απογευμα ολες οι εταιρειες και ολες οι επιχειρησεις αφηνουν τους υπαλληλους να φυγουν δυο ωρες αργοτερα. Οσοι καθυστερουν αμεσως το μετανοιωνουν πικρα.  Το βραδυ της Τριτης  εκατονταδες αυτοκινητα μενουν ακινητοποιημενα στους δρομους της “πρωτευουσας”.  Οι πιο τυχεροι κανουν τρεις με τεσσερεις ωρες να φτασουν στο σπιτι τους.

Χιλιαδες νοικοκυρια χωρις φως, θερμανση με θερμοκρασιες κατω απο το μηδεν.  Αναμεσα σε αυτα, αγορες γεματες τροφιμα που χωρις ρευμα αναγκαζονται να πεταξουν το εμπορευμα οταν δεν διαθετουν γεννητριες.  Φαναρια στους δρομους που δεν λειτουργουν δημιουργωντας κομφουζιο.  Και μαζι με ολα αυτα ενας τεραστιος εκνευρισμος παντου αφου ο κοσμος ξεβολευεται, κρυωνει, πειναει και δεν μπορει να κυκλοφορησει.

Παλιοι αναγνωστες του μπλογκ εχουν καμαρωσει τις τρεις μανολιες  την ανοιξη σε ολο τους το ροζ μεγαλειο.  Κοιταξτε τωρα τα κλαδια.  Τα μισα ειναι εντελως σπασμενα.  Ποναει η δε ποναει;  Ενα πολυ χαριτωμενο ελατακι στον κηπο ξεριζωνεται τελειως.  Οχτω χρονια μεγαλωνε.  Κι ενω το τοπιο φανταζει παραμυθενιο, το παραμυθι αφηνει μια πικρη γευση.

Οι φωτογραφιες ολες ειναι μεσα απο το σπιτι πρωϊ Τεταρτης.  Δεν ειναι ευκολο να κυκλοφορησει κανεις εξω.   Με αυτοκινητο, αδιανοητο.  Ενα νοσοκομειακο που αναγκαζεται να κατεβη τον δρομο μας, στο ανεβασμα κολλα, και αναγκαζονται οι ανθρωποι να φτυαρισουν για ωρα μεχρι να ξεκολλησει.  Το χειροτερο ειναι οτι η παγωνια δεν βοηθα καθολου.  Το μισοπατημενο υγρο χιονι απο μερικα αυτοκινητα γινεται παγοδρομιο για τα επομενα.

Βραδυ Σαββατου και η ηλεκτρικη εταιρεια εχει αποκαταστησει τις περισσοτερες βλαβες. Δεκα χιλιαδες περιπου σπιτια ειναι ακομα χωρις ρευμα. Τα πραγματα θα τακτοποιηθιυν παλι σε λιγες μερες.  Τα δεντρα θα ξαναπεταξουν κλαδια, θα φυτεψω καινουργιο ελατακι. Μεχρι την επομενη χιονοθυελλα.  Γεναρης ειναι ακομα!

Σας φιλω γλυκα!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 29 other followers