Skip to content

I want to be part of it, New York!

August 27, 2010

I want to be part of it, New York, Newwwww Yooooork!  λεει το γνωστο τραγουδακι που τραγουδα ο Φρανκ Σινατρα, κι αυτο σιγοψιθυριζω στο τραινο ταξιδευοντας απο την “πρωτευουσα”  προς την Νεα Υορκη για ενα πενταημερο ξεκουρασης.  Ηταν τελειως αιφνιδια αυτη μου η αποφαση.  Περιμενοντας να μου προκυψει μια εργασια που θα απαιτουσε πολλη συγκεντρωση και προσοχη, αισθανθηκα την αναγκη να ξεφυγω και να ανανεωθω λιγο.  Δυομισυ ωρες μονο θελει το εξπρες απο το αεροδρομιο τηε Βαλτιμορης στο κεντρο του Μανχαταν.  Εχω κανονισει ξενοδοχειο και μερικες κρατησεις σε εστιατορια που θελω να επισκεφτω, αφηνοντας και μερικα κενα για οτι ωραιο μου προκυψει εκει.

Τρια πραγματα μπορεις να κανεις στη Νεα Υορκη. Να φας καλα, να δεις καποιο Μπροντγουεη σοου, και να ψωνισεις.  Ακομα μπορεις να περπατησεις πολυ, και να επισκεφτεις μουσεια αλλα αυτα εχουν δευτερεουσα σημασια για τους περισσοτερους επισκεπτες.  Προσωπικα τα προτιμω απο οποιοδηποτε σοου αφου δεν ειμαι και πολυ φιλη των μιουζικαλς.

Διαλεγω γι αυτη την πρωτη αναρτηση μερικες αντιπροσωπευτικες φωτογραφιες που εβγαλα στο Μανχαταν. Τι ειναι Μανχαταν;  Ειναι τα κιτρινα ταξι,  η εξαιρετικη ρυμοτομια,  το Central Park,  η Πεμπτη λεωφορος,  το Χαρλεμ,  το Σοχο,  τα golden boys,  τα θεατρα,  η Chinatown,  τα hot dog stands σε καθε γωνια,  οι τηλεοπτικοι σταθμοι,  το μετρό.

Ειναι το soft ice cream, ειναι οι κραχτες, ειναι  το ground zero,  το diamond district,  τα ταξι-ποδηλατα,  τα tatoo parlors,  το παλιο και το καινουργιο σε συνυπαρξη, ολες οι φυλες μαζι,  σε μια πολη που παρ’ ολο το πηξιμο, ειναι πιο ασφαλης απο πολλες αλλες, η λιστα ειναι ατελειωτη.

Η πολη σαν λειτουργικη οντοτητα  σου δημιουργει διαφορα συναισθηματα που μπορει να αλλαξουν πολλες φορες μεσα σε μια ωρα.  Θαυμασμος, απογοητευση, εκνευρισμο, απολαυση,  χαρα, ηρεμια, εκνευρισμο, και παλι απ’ την αρχη.  Και η κλασσικη ερωτηση του ντοπιου ειναι: “Θα ηθελες να μεινεις εδω για  παντα”.  Παιδι της πολης ειμαι κι εγω, αρα θα μπορουσα θεωρητικα να μεινω εκει.  Φυσικα με ωρισμενες προϋποθεσεις.  Αν ειχα να διαλεξω τρια πραγματα που μπορουν να με κανουν να ξαναπαω το.. επομενο Σαββατοκυριακο ειναι το φαγητο, η αγορα, και τα ταξι.

Πεντε μερες στο Μανχαταν, εκανα και ειδα πολλα. Θα εστιασω στο φαγητο και στους περιπατους. Στις εντυπωσεις και στις σκεψεις.  Φανταζομαι οτι δεν θα μπορεσω να φερω ολες τις 700 φωτογραφιες που εβγαλα, αλλα σιγουρα θα φερω τις καλυτερες.

Μαζι θα περπατησουμε στους δρομους του Μανχαταν, θα γευτουμε υπεροχα φαγητα,  θα παμε βολτα στο παρκο, και αν εχετε υπομονη, μπορει να σταματησουμε και στην Μαντισον Αβενιου.


Σας φιλω γλυκα.

Advertisements

WCS

August 25, 2010

Πανσεληνος αποψε, ομως εχει συννεφια και δεν την ειδα.  Αλλα και συννεφα να μην ειχε, θα ηταν πισω απο τα δεντρα.   Τελος παντων, παει κι αυτο το Αυγουστιατικο φεγγαρι το χασαμε.  Θα βρουμε αλλους τροπους να κανουμε την ατμοσφαιρα ρομανδικη!  Πηγα  στη  Νεα Υορκη και γυρισα, περασα υπεροχα, και απο την επομενη αναρτηση θα αρχισω την παρουσιαση.  Ειμαι λιγο πηγμενη στη δουλεια γιατι εχω πολυ γραψιμο.

Σημερα θελω να σας πω μια ιστορια που εζησα τον μηνα που μας περασε.  Ενα πρωϊνο, θα ηταν μεσα Ιουλη, παω στην οδοντιατρο για το κλασσικο εξαμηνιαιο τσεκ απ.  Η νοσοκομα μου παιρνει την πιεση.  Αυτο ειναι καινουργιο κολπο, παλιοτερα δεν το εκαναν.  Η αναγνωση ηταν 140 για την συστολικη μετρηση.  Λιγο υψηλη, παρατηρει η νοσοκομα, ποσο ειναι η κανονικη σας;  Γυρω στα 110 απαντω.  Προσεξτε την λιγο με συμβουλευει.

Τις ημερες που ακολουθησαν μετρω την πιεση δυο φορες στο φαρμακειο διπλα στο σουπερ μαρκετ. Μια χαρα στα 110.

Αρχες  Αυγουστου εχω ραντεβου με τον Ομαρ Σαριφ. Οι παλιοι θα θυμουνται μια αναρτηση που ελεγα οτι ο γιατρος μου μοιαζει με τον Ομαρ Σαριφ.  Μετα ξυρισε το μουστακι και  δεν εχει καθολου σεξαπηλ.  Το πραγματικο του ονομα ειναι Αδολφος και δεν κανω πλακα, γι αυτο θα συνεχισουμε να τον λεμε Ομαρ εδω, για να μη χαλασει η ambiance της αναρτησης. Πηγα να τον δω παλι για ετησιο τσεκ απ.

Η νοσοκομα παιρνει την πιεση. 150 η συστολικη.  Λεω ψηλα ειναι ε; Ε! ναι μου απαντα!  Ερχεται ο Ομαρ και του λεω για την περιπτωση στην οδοντιατρο.  Ο Ομαρ ειναι ψειρας, αμεσως EKG (νορμαλ),  κλεινει τα φωτα και με αφηνει ξαπλα να ηρεμησω. Ξαναπαιρνουν την πιεση, 140 η συστολικη.  Να δεις καρδιολογο μου λεει.  Βγαλε και μια ακτινογραφια στηθους για καλο και για κακο!(η ασφαλεια πληρωνει). Εν τω μεταξυ δεν εχω κανενα συμπτωμα απο αυτα που θα επρεπε να με ανησυχουν.

Κλεινω ραντεβου με τον καρδιολογο, και με δεχεται σε 2 μερες.  Μετραμε την πιεση,  140 η διαστολικη.  Για να μη πολυλογω, μου συνεστησε να παρω ενα καλο πιεσομετρο, και να καταγραφω την πιεση μου τουλαχιστο τρεις φορες την ημερα και σε διαφορετικες ωρες.  Το ιδιο βραδυ αγοραζω ενα καλο πιεσομετρο και αρχιζω την καταγραφη. Επι τρεις εβδομαδες  μετρω την πιεση,  τεσσερεις φορες την ημερα,  μετα τον υπνο, στο γραφειο, πριν και μετα το φαγητο, πριν και μετα το μπανιο, πριν και μετα το ..οτιδηποτε τελοσπαντων,  οταν νευριαζω, οταν βιαζομαι, οταν κατι με στεναχωρει.  Καμια φορα δεν περνα το 125 στη συστολικη αναγνωση.  Τοσο δηλαδη που αρχιζω να πιστευω οτι  το πιεσομετρο ειναι του κ…

Την ημερα που ηταν να ξαναπαω στον καρδιολογο παιρνω μαζι μου το πιεσομετρο για να συγκρινουμε τις μετρησεις.  Μπαινω στο αυτοκινητο να παω στο γραφειο του και εκει πριν ξεκινησω, λεω να μετρησω την πιεση. 160 η διαστολικη!  Επι τοπου αρχιζω να παρατηρω τον εαυτο μου, αν αισθανομαι κατι διαφορετικο. Οχι,  τιποτα παρα μονο την αγωνια τι θα μου βρει ο γιατρος.  Φτανω εκει,  158 η συστολικη.  Οι μετρησεις μου συμφωνουν με τις δικες τους.

White Robe Syndrome μου εξηγει.  Η πιεση ανεβαινει μονο οταν επισκεπτεσαι τον γιατρο.  Η αληθεια ειναι οτι μολις βγηκα απο το ιατρειο ηταν παλι 125 και αργοτερα οσες φορες την μετρησα παλι στα 110.  Τελικα δε ξερω πως προεκυψε αυτο, ισως οταν κατι δεν το ξερεις και στρεσσαρεσαι να δημιουργειται.  Γιατι δεν ειναι και η πρωτη φορα που πας στον γιατρο.  Εχω κανει τρεις καισαρκες, μια εγχειρηση σκωληκοειδος, μια θλαση μυος, και ποτε δε φοβηθηκα τιποτα, ουτε νυστερια ουτε βελονες.  Πιστευω οτι μεγαλωνοντας, μεγαλωνει και το στρες μας.  Αλλα το να παθω κατι επειδη φοβαμαι μην εχω κατι, αυτο δεν το ειχα ξαναματακουσει.  Ομως το στρες ειναι κατι που δεν το θελουμε, μας προκυπτει μονο του. Παλιοτερα ειχα αναφερει οτι εχω κανει μαθηματα χαλαρωσης. Και παλι ομως, η μυϊκη χαλαρωση  ελαχιστα μπορει να ριξει την πιεση.   Ο καρδιολογος με εστειλε σπιτι μου και μου ειπε να μετραω την πιεση ποτε ποτε, αλλα μη τρελλαθω κιολας!  Και αν στο μελλον τον χρειαστω, θα με δει με χαρα.  Ξου και μακρυα,  και να λειπει το βυσσινο.  Απο τοτε (εχει περασει μια εβδομαδα) και η πιεση ειναι μια χαρα και χαμηλη.

Πως να αποφυγει κανεις το στρες; Δεν ειναι και το πιο ευκολο πραγμα!  Ομως εδω ειδικα εχουμε δυο διαφορετικα ειδη στρες. Αυτο που πρεπει να τελειωσω ενα προτζεκτ μου για παραδειγμα, δε μου ανεβαζει την πιεση. Η σκεψη οτι ο γιατρος θα μου πει οτι εχω κατι την πετα στα υψη.  Μηπως να καταργησω και τους γιατρους;  Παντως ενα ειναι το θετικο σε ολη αυτη την ιστορια, το πιεσομετρο μου δεν ειναι του κ….!

Πη Ες: Καλα οι Αμερικανοι δεν παιζονται, εχουν βγαλει ενα συνδρομο ακομα και για το ανοιγοκλεισιμο των βλεφαρων!

Σας φιλω γλυκα.

summer fin-fon (top 10)

August 15, 2010

Το καλοκαιρι πλησιαζει στο τελος του.  Μ’αυτη την δηλωση δεν συνηγορουν οι καυσωνες που αλωνιζουν την Ευρωπαϊκη ηπειρο, ουτε οι τροπικες καταιγιδες που εχουν ξεσπασει στις δικες μας αυλες.  Καλοκαιρι του 2010.  Φερνω δεκα φωτογραφιες και θυμαμαι πραγματα που εκαναν το καλοκαιρακι ξεχωριστο.  Χωρις ιδιεταιρη σειρα,  το πρωτο ειναι η καινουργια Panasonic LUMIX που μου επιτρεπει να βγαζω φωτογραφιες σαν αυτη επανω.

Το δευτερο ειναι η επισκεψη μου στη Μυτιληνη στις αρχες του Ιουνη.  Καταπρασινο και πανεμορφο νησι.  Η παρουσιαση του νησιου σ’αυτο το μπλογκ δεν εχει τελειωσει ακομα.  Τα αφηνω για το φθινοπωρο αργοτερα, για στιγμες που θα εχω αναγκη να επιστρεφω.

Το τριτο ειναι το καπελο που το εχουμε δει τοσες φορες πια φετος.  Ειναι γνησιο Παναμαδεζικο (βλεπε προηγουμενη γκλομπαλ αναρτηση).  Ταξιδεψε στην Ελλαδα και ξαναγυρισε πισω.  Το αγαπησα τοσο, ωστε δε ξερω αν θα παρω αλλο του χρονου.

Τεταρτο ειναι ενα ζευγαρι σανδαλακια που (σχεδον) δεν εβγαλα απο πανω μου φετος το καλοκαιρι.  Το πρωτο ζευγαρι σανδαλια που δεν διαλυθηκε στους Αθηναϊκους δρομους.

Πεμπτο. Eau Tendre.  Βλεπετε, μια σταλια εχει μεινει.  Φς Φς Φς

Εκτο, τα μολυβια ματιων του Yves St Laurent και ιδιεταιρα το μπλε. Γραφει απαλα, ειναι καλοκαιρινο χρωμα και σε συνδιασμο με την μασκαρα του ιδιου κανει τα ματια απιστευτα!

Εβδομο και φινφονεστατο. 509 Paradoxal.   Το πιο ομορφο χρωμα του φετεινου καλοκαιριου.

Ογδοο, και δε λεω να το βγαλω απο πανω μου.  Το τεραστιο γκρι αρζαν ρολοϊ μου που αγορασα στην Γκολντεν Μωλ και το φορω παντα με το ιδιο βραχιολι.

Εννατο.  Το βιβλιο της Φιλομηλας Λαπατα “η ξυπολητη των Αθηνων” .   Απο το πρωτο βιβλιο της ” Lacrima Cristi”  που επεσε τυχαια στα χερια μου παρακολουθω την πορεια της Φιλομηλας Λαπατα.  Η περιγραφικη της δυναμη ειναι καθηλωτικη και τα θεματα της με ιστορικο φοντο παντα  προσεγμενα στην αληθεια της ιστορικης λεπτομερειας.  Η ξυπολητη των Αθηνων αναφερεται στην απογονο μιας αξιολογης οικογενειας στην αρχη του εικοστου αιωνα και εξελισσεται στην Αθηνα και στην Σικελια.  Τα ηθη και τα εθιμα των αρχοντων της παλιας  Αθηνας περιγραφονται με τα πιο ζωντανα  χρωματα.   Το παραμυθι της Φιλομηλας τελειωνει με μια υποσχεση  στην τροπη της ιστοριας, αλλα και με ενα παραπονο για το σημερα.  Αντιγραφω τον επιλογο.

Και ζησανε αυτοι καλα κι εμεις οι υπολοιποι χειροτερα γιατι

χασαμε την υπομονη μας,

λησμονησαμε τις ριζες μας,

εξουθενωθηκαμε σε ασκοπες συγκρισεις,

αμφισβητησαμε την αξιοπιστια των λεξεων,

απορριψαμε το αυτονοητο,

εξαντληθηκαμε σε περιγραφες διχως σημασια,

μνημονευσαμε τα ματαια,

χασαμε το φιλοτιμο μας,

δικαιολογησαμε τις συμφορες μας,

αρνηθηκαμε τα θαυματα, και

ξεχασαμε πως στην Αθηνα ολα αλλαζουν..

και ολα παραμενουν τα ιδια…

Το δεκατο και το νοστιμο ειναι μια σαλατα καλοκαιρινη με Farro.  Ειναι δροσερη, θρεπτικη και συνοδευει ωραια οτιδηποτε κρεατικο.  Βραζω ενα φλυτζανι farro που στο τελος θα εχει διπλασιαστει σε ογκο.  Προσθετω εναμισυ φλυτζανι φαβα φρεσκια,  ενα φλυτζανι κατσικισιο τυρι τριμμενο (ξερομυζηθρο επισης θα πηγαινε πολυ!)  δεκα λεπτα πρασινα σπαραγγια ελαχιστα βρασμενα και κομμενα σε μικρα κομματια. Ψιλοκομμενος δυοσμος και βασιλικος προσθετουν τα δικα τους αρωματα στη σαλατα.  Τελος λιγο  αρωματικο αγγουρελαιο και η σαλατα ειναι ετοιμη.

Δεκα λογοι για να θυμαμαι το καλοκαιρι του 2010.  Κι ενας ακομα που θα σας τον αποκαλυψω οταν επιστρεψω απο το ταξιδι μου.  🙂

Ως τοτε, σας φιλω γλυκα.

γιο μπεϊμπυ!

August 13, 2010

Το ρολοϊ σου ειναι Ελβετικο
Το πουκαμισο σου μπορει να λεει Boss  αλλα ειναι κινεζικο.
Το καπελο σου ειναι απο τον Παναμα.
Οι γοβες σου Ιταλικες.
Οι μποτες σου απο την Αυστραλια.
Τα γυαλια σου απο την Τσεχια (κι ας λενε Τομ Φορντ)
Το αρωμα σου Γαλλικο αλλα το πατσουλι ηρθε απο Ινδια, το γιασεμι απο Τυνησια, και ο κεδρος απο τον Λιβανο.
Το αυτοκινητο σου ειναι Γερμανικο (αλλα μεταξυ μας κατασκευαζεται στην Κορεα)
Τα τσιγαρα σου Αμερικανικα.
Τα πουρα σου απο την Κουβα.

Ο καφες σου ειναι απο την Αραβια (κι ας λεει Illy)
Η ζαχαρη σου απο το Βιετναμ.
Η μπυρα σου ειναι Βελγικη.
Το ουϊσκυ σου Σκωτσεζικο.
Το ουζο σου απο το Πλωμαρι.
Το κρασι σου απο την Τοσκανη.
Το κοκτεϊλ σου Βραζιλιανικο, με δυοσμο απο το κτημα στα Κιουρκα.

Το σουσι σου Γιαπωνεζικο στυλ απο μεσογειακα ψαρια.
Οι ντοματες σου απο το περβολι του θειου Σταυρου στο Καπανδριτι.
Η μπριζολα σου απο το Μπουενος Αϋρες.
Το αρνακι σου απο την Νεα Ζηλανδια (κι ας σου ειπανε Αγραφα)
Τα πορτοκαλια σου απο το Ισραηλ.
Η πιτσα σου Ιταλικη.
Η σαλατα σου Ρωσσικη.
Το τυρι σου ροκφορ.
Η σοκολατα σου Βελγικη.
Η κουζινα σου (κον)φιουζιον.

Το λαπτοπ σου ειναι απο Ιαπωνια.
Το κινητο σου απο Κορεα.
Η φωτογραφικη σου μηχανη απο την Σιγκαπουρη.

Ο καναπες σου ειναι Ιταλικος.
Το χαλι σου Περσικο.
Τα ποτηρια σου απο την Βοημια.
Η βενταλια σου απο την Κοστα ντελ Σολ.
Το σαπουνι σου απο την Μασσαλια.
Τα σεμεδακια της γιαγιας σου απο τα Γιαννενα.
Τα σεντονια σου απο Αιγυπτιακο βαμβακι.
Οι πετσετες σου Τουρκικες. (Α! δεν το ηξερες;)

Η γυναικα σου κατω απο το αυλακι.
Η γκομενα απο την Ουκρανια.
Η νοσοκομα απο την Γεωργια.

Οι διακοπες σου στην Ρωμη.
Ο γιατρος σου στο Λονδινο.

Το λιμανι σου ειναι Κινεζικο (ουτε αυτο το ηξερες;)

Η γλωσσα σου (υποτιθεται) Ελληνικη.
Η ορθογραφια σου … (δεν περιγραφεται)
Οι αριθμοι σου αραβικοι.
Η γραφη σου γκρηκλις με λατινικους χαρακτηρες.

Το αγαπημενο σου μπλογκ στην “Γουασινγκτων”

Γιο μπεϊμπυ, γιου αρ φακιν γκλομπαλ!

colorful Fells Point

August 12, 2010

Η σημερινη αναρτηση ερχεται να συμπληρωσει την προηγουμενη.  Με μια συλλογη φωτογραφιων απο προθηκες καταστηματων, στο Κυριακατικο παζαρι, και σε παλια ερειπωμενα κτιρια.  Παλιοτερα ειχα φερει φωτογραφιες απο τις γειτονιες της περιοχης Fells Point (παλιο λιμανι)  αλλα σημερα αλλαζω θεμα για να μη γινομαστε βαρετοι.

Το Κυριακατικο παζαρι στην κεντρικη πλατεια φερνει οτι λογης παλια πραγματα μπορειτε να φανταστειτε, απο μπακατελες μεχρι ενδιαφεροντα αντικειμενα.  Θυμιζει πολυ τη δικη μας πλατεια Αβυσσηνιας. Μαζευει συλλεκτες κυριως.  Εδω βλεπουμε τις πορσελλανινες κουκλες που οταν ειμασταν μικρες με την αδελφη μου τις λεγαμε ” ξυλοκοτες” .  Ακομα τις λεω ετσι και δεν μου αρεσουν καθολου.   Απλα τις θεωρω κλασσικη “αμερικανια”  αλλα εδω οπως ξερετε ειμεθα αμερικα.

Αποψη του παλιου λιμανιου σε στυλ τρεζ αρτιστικ!

Και ποιος σας ειπε οτι ΔΕΝ εχουμε ΦΡΑΠΕ;

Ντελισιους ποπ κορν

…και ενα εκπληκτικο ρολοϊ  που ταιριαζει σε ολους μας!

Σας φιλω γλυκα.

το πρωτο μου βιδεο!

August 9, 2010

Διαβαστε το κειμενο πριν κανετε ΚΛΙΚ πληζ!

Το σκεφτηκα απο δω το σκεφτηκα απο κει,  και τελος το αποφασισα.  Φερνω σημερα το πρωτο μου βιντεακι.  Ειναι μια διαδρομη προς την Βαλτιμορη που συνεχιζει  στην πολη, διασχιζει τον παραλιακο δρομο, και καταληγει στην περιοχη Fells Point.

Στην αρχη ο θορυβος του freeway  ειναι ενοχλητικος.  Μπαινοντας ομως στην πολη μειωνεται.  Βλεπουμε τις ανισοπεδες λεωφορους στην εισοδο της πολης, το σταδιο των Orioles, και το συνεδριακο κεντρο της Βαλτιμορης.  Βλεπουμε λιγο το παλιο λιμανι με τα καταρτια των ιστιοφορων,  το περιφημο ενυδρειο και προς το τελος την παλια ηλεκτρικη εταιρεια.

Η μουσικη επενδυση τελειως ακαταλληλη (τελειως ομως), αλλα αυτο επαιζε το αει ποντ εκεινη την ωρα και δεν ειχα τεσσερα χερια να τραβαω βιδεο και να κανονιζω μουσικες.  Αν εχετε ομως υπομονη να το δειτε ως το τελος (γιατι ειναι και οχτω λεπτα το  καλλιτεχνημα),  θα ακουσετε και το δεσποιναριον να σας τραγουδα.  Ντιρλι ντιρλι μπλα μπλα μπλα!

Ευχαριστω τον Ερρικο που δεν εβγαλε ΑΧΝΑ για να μη μου χαλασει το βιδεο, ευχαριστω την εποικοδομητικη κριτικη του Γαβριηλ  και την επομενη φορα το βιδεο θα ειναι προφεσιοναλ!

Σας φιλω γλυκα.

innocent love (Ε)

August 5, 2010

(επαναδημοσιευση- αυγουστος 2008)

Εκεινο το καλοκαιρι στη Σαλαμινα, ο Αυγουστος ειχε τη μορφη του νεαρου Διονυσου. Καλοκαιρι σταθμος, μολις ειχα τελειωσει το δημοτικο και αρχισα να αισθανομαι μεγαλη πια. Μεγαλη με μια εννοια δυνητικη μα οχι και πραγματικη. Ειχαμε νοικιασει ενα ομορφο σπιτι στην κορυφη ενος λοφου που εβλεπε κατω την θαλασσα.

Το σπιτι δεν το ειχαμε ολο στη διαθεση μας. Δυο δωματια, ενα μπανιο, και χρηση της κουζινας και των χωρων υποδοχης. Στο υπολοιπο σπιτι εμενε ο κυριος Γ.Π περιπου εξηνταρης, συνταξιουχος ακαδημαικος. Ειχε χασει τη γυναικα του πολυ νωρις και αυτο το σπιτι μεσα σε ενα τεραστιο κτημα με πευκα και φυστικιες, το ειχε κανει σχεδον μονιμη κατοικια. Μαζι του εμενε η κυρια Ελενη, που θα επρεπε να ηταν γυρω στα πενηντα και που μας την συστησε ως οικονομο του. Η μαμα που ηταν παντα του στυλ, “ναι καλα τωρα”, εν απουσια τους ελεγε οτι, μονος ανθρωπος ητανε, ηθελε καποια παρεα.

Η κυρια Ελενη παντως ηταν παρα πολυ ευγενικη, του μιλουσε στον πληθυντικο, καθαριζε και μαγειρευε. Φαινοταν ενθουσιασμενη που θα περναγαμε το καλοκαιρι μαζι τους, και ελεγε οτι τα κοριτσακια δινουμε αλλο αερα στο καλοκαιρι τους με τις φωνες μας και τα παιχνιδια μας. Η Τινα ηταν τοτε στα οχτω.

Ο κυριος Γ.Π μας εδωσε την καρτα του. Ελεγε απανω, θεολογος, φιλολογος και συγγραφεας. Η μαμα παλι δεν αντεξε και ειπε. Καλα τιποτε αλλο δεν μπορουσε να βαλει απανω; Ο κυριος Γ.Π οταν δεν διαβαζε, η οταν δεν εγραφε, εφιαχνε κατασκευες με τσιμεντο και ψηφιδες. Ειχε φιαξει ενα ομορφο στρογγυλο τραπεζι σε καλουπι και η επιφανεια του ηταν  ψηφιδωτο. Οταν εφιαχνε τετοια μου αρεσε να καθομαι κοντα του να τον παρακολουθω. Ειχε τεραστια υπομονη και μιλαγε ομορφα. Ομορφα και οπως θα επρεπε σε μικρα παιδια. Και ποτε ποτε ελεγε στην κυρια Ελενη. “Κυρια Ελενη δε θα μας φερετε μια βυσσιναδα εδω στα μαστορια;”

Ο κηπος γυρω απο το σπιτι ηταν μεγαλος. Η ετσι φαινοταν στα παιδικα μου ματιια. Θα ηταν περιπου τεσσερα στρεμματα. Ειχε μεσα τεραστια πευκα που ακομα και το νταλα μεσημερι ηταν οαση δροσιας στη σκια τους. Ενα απο αυτα ειχε απο κατω μια μεγαλη τετραγωνη πετρα που μου αρεσε να καθομαι τα μεσημερια που οι αλλοι πηγαιναν για υπνακο. Μαζευα κουκουναρια και διαβαζα κρυφα κατι περιοδικα που ειχα ανακαλυψει πισω απο ενα μπερντε στην βιβλιοθηκη της κυριας Ελενης.

Η κυρια Ελενη ειχε μια τεραστια συλλογη απο “Ροματζα” και “Θησαυρους” που εμεις δε τα παιρναμε γιατι η μαμα ελεγε οτι ηταν φτηνα. Εμενα ομως με ετρωγε η περιεργεια. Τα ειχε ομορφα ταξινομημενα με ημερομηνιες, κι ετσι μπορουσα ευκολα να παρω μερικα και να τα επιστρεψω χωρις να με παρουν χαμπαρι. Διαβαζα ερωτικες ιστοριες, φωτορομαντζα και ειχα τοσες αποριες αλλα που να ρωτησω και να ανακαλυψουν το μυστικο μου. Μερικες θα ρωταγα το φθινοπωρο την Ολγα που ηταν η μονιμη κολλητη μου στο δημοτικο σχολειο, και παντα ηξερε πιο πολλα σ’αυτους τους τομεις. Η μαμα ελεγε , εμ βεβαια, μοναχοκορη ειναι την κουβαλανε παντου, μεγαλωσε πριν την ωρα της.

Ετσι εκτος απο τα φρεσκα φυστικακια -πρασινα ακομα με ευκαμπτο κελυφος απο μεσα- που ειχα ταραξει εκεινο το καλοκαιρι στον κηπο της Σαλαμινας, εμαθα διαφορα καινουργια πραγματα εκει στην πετρα κατω απο το πευκο.

Η θαλασσα δεν ηταν μακρυα, μια κατηφοριτσα κατεβαινες και σε πεντε λεπτα ησουνα στο μωλο. Δεν ειχε κινηση τουριστικη. Αριστερα απο το μωλο, ειχε μια μικρη παραλια, αλλα και πολλα βραχια. Οσα παιδια μαζευομασταν στο μωλο καναμε βουτιες ολη την ωρα. Παιρναμε φορα και αλλοι -οι πρωχωρημενοι- επεφταν με το κεφαλι και αλλοι φοβιτσιαρηδες σαν κι εμενα με τα ποδια. Με ενα ζευγαρι βατραχοπεδιλα και μια μασκα ολα τα πρωινα ηταν βουτιες και εξερευνηση στα βραχακια. Εκεινα τα βραχακια ειχαν απανω κολλημενες τις πιο ομορφες και γιαλυστερες πεταλιδες που εχω δει. Δεν μπορουσα να τις ξεκολλησω γι αυτο αρκουσε που μαζευα σαλιγκαρακια. Καθε τοσο εβγαζα και το κεφαλι εξω για να δω τη μαμα πανω στο βραχακι να κανει ηλιοθεραπεια. Ειχε ενα πολυ ομορφο σμαραγδι μαγιω χωρις τιραντες και με λαστιχο σαν σφηκοφωλια και εμοιαζε με σταρ του Χολιγουντ.

Ενα πρωι η μαμα δε κατεβηκε για μπανιο και βρηκαμε ευκαιρια να κανουμε πιο τρελλες βουτιες και να ξανοιχτουμε λιγο. Εκει μεσα στο νερο βλεπω για μια στιγμη τη μαμα να κατεβαινει με τον κυριο Γ.Π και την κυρια Ελενη. Οι δυο μπηκανε σε ενα αυτοκινητο και η κυρια Ελενη ηρθε κοντα μας. Εμεις τρομαξαμε που εφυγε ετσι γρηγορα η μαμα, και το μυαλο μας πηγε οτι κατι συνεβη στον παπου στην Αθηνα η στον μπαμπα που ελειπε ταξιδι. Μη στεναχωριεστε μας λεει η κυρια Ελενη, η μανουλα ειναι καλα αλλα αισθανθηκε μια αδιαθεσια. Οταν ηρθε το απογευμα και την ειδαμε καλα ησυχασαμε. Μας ειπε την επομενη οτι μας ετοιμαζε καινουργιο αδελφακι αλλα το εχασε. Νομιζω οτι τοτε αυτο δε μας ενοιαξε καθολου. Αρκει που ηταν παλι κοντα μας.

Πιο περα στα Αμπελακια ηταν το κτημα του πατερα του κυριου Νικου. Ο κυριος Νικος ηταν συναδελφος του μπαμπα. Ειχε παντρευτει μια αγγλιδα αλλα χωρισανε. Η γυναικα του εμενε μονιμα στο Λονδινο. Ειχε ενα γιο, τον Τζεημς (Δημητρη) που θα ερχοταν τον Αυγουστο για διακοπες στον παπου. Αντε, ειπε η μαμα, να κανετε και παρεα, να πειτε και καμια κουβεντα αγγλικα. Ο Τζεημς ηταν δεκαξι χρονων και στα ματια μας φαινοταν “μεγαλος” .

Η μονη παρεα που ειχα με αγορια μεχρι τοτε ηταν τα μεγαλα μου ξαδερφια που ομως με τσιγκλαγανε συνεχεια και με εκνευριζανε, και τα παιδια απο το σχολειο. Ο Σταθης που καθοταν απο πισω μου στις κερκιδες του γυμναστηριου και ψυθιριζε σαχλαμαριτσες ωσπου μια μερα ο γυμναστης τον τσακωσε και του τραβηξε το αυτι, ο Παρις που μας καλουσε με την Ολγα (πακετο πηγαιναμε) στο σπιτι του στην Κηφισσια και μας προσφεραν οι αχρηστοι βερμουτ στα παρτυ μεχρι που το ανακαλυψε η μαμα και δε μας ξαναφησε, και ο Σπυρος που οταν του μιλαγα κοκκινιζε και χαμηλωνε τα ματια.

Ο Τζεημς ηταν αλλοιως, μιλαγε σπασμενα ελληνικα και ηταν ομορφος, σαν το θεο Διονυσο  με ξανθες μπουκλες. Ηταν αυθορμητος και μας αγγαλιασε αμεσως λεγοντας μας οτι ηθελε πολυ να μας γνωρισει γιατι του ειχε πει ο πατερας του για μας. Μας μιλαγε και μας κοιταγε στα ματια. Εκεινο τον Αυγουστο παιζαμε μπαλα με τον Τζεημς, κολυμπαγαμε, καναμε πατητες, πηγαιναμε στα αμπελια του παπου του και κοβαμε σταφυλια. Τα απογευματα τρωγαμε παγωτα και παιζαμε επιτραπεζια παιχνιδια. Ερχοταν και στο κτημα και μας μιλαγε ο κυριος Γ.Π. Ο Τζεημς δεν ηθελε να μιλα αγγλικα, ηθελε να μαθει ελληνικα, πραγμα που με βολευε γιατι ντρεπομουνα που δεν ηξερα τη γλωσσα καλα. Με εβαζε να λεω λεξεις για να τις επαναλαμβανει.

Μας πηραν και στον τρυγο στου παπου του και μας εδωσαν και καλαθακια να μαζεψουμε κι εμεις σταφυλια. Και αργοτερα ξετρελλαθηκαμε οταν μας αφησαν να μπουμε και στο πατητηρι.

Εκεινο τον Αυγουστο μαλλον ερωτευτηκα τον Τζεημς που ομως δε νομιζω να καταλαβε τιποτα αλλα εγω το ηξερα. Εξ αλλου ειχα διαβασει τα σινερομαντζα και ..χωρις αμφιβολια, ηξερα τι ειναι ερωτας.

Στην Σαλαμινα δε ξαναπηγαμε μιας και καθε καλοκαιρι πηγαιναμε σε διαφορετικο μερος. Εκ των υστερων εμαθα οτι πηγαμε κοντα επειδη η μαμα περιμενε το αδελφακι μας. Τον Τζεημς δεν τον ξαναειδα , γραψαμε κανα δυο αθωα γραμματακια και μετα εγινε παρελθον. Δεν ξεχναω ομως εκεινο το ομορφο χαμογελο τα καθαρα ματια και τα ξανθα δαχτυλιδια στα μαλλια. Μια βουτια στη θαλασσα και τα δαχτυλιδια εξεφανιζοντουσαν.

Μια βουτια στις αναμηνσεις εκεινο τον Αυγουστο στη Σαλαμινα. Οι παλιες αγαπες, λενε, πανε στον παραδεισο.

P.S  Η αναρτηση ειναι επαναδημοσιευση, ομως τον Αυγουστο ευδοκιμουν οι ερωτες. Σας φιλω γλυκα.