Skip to content

From San Francisco with love!

December 12, 2009

Συνεχιζω να ξυπναω χαραματα και πανω που θα συνηθισω θα ερθει η ωρα να γυρισω πισω! Συνεχιζει να ειναι συννεφιασμενο το Σαν Φρανσισκο, συνεχιζει να βρεχει ποτε ποτε, κι εγω συνεχιζω να θελω να σας στελνω καρτ ποσταλ.  Με αγαπη απο το Χριστουγεννιατικο Σαν Φρανσισκο.

Σημερα πρωτη φιγουραρει μια γλυκητατη μαμα με το γλυκητατο αγορακι της στο παγοδρομιο που στηθηκε την κεντρικη πλατεια (Union Square)  της πολης. Ειναι η δεν ειναι χαρμα οφθαλμων;  Βζινν βζιννννν..

Δυο υπεροχα γουνινα μποτακια στην βιτρινα του Ραλφ Λωρεν για να ζεσταινουν καλλιγραμμες γαμπιτσες αφρατες και ροζε, οπως ελεγε ενα τραγουδακι που τραγουδουσε ο παπους μου.  Εγω παντως ανεφωνησα “Φιν Φον” οταν τα ειδα!

Το κλασσικο Χριστουγεννιατικο δενδρο της αποβαθρας 39 μεσα απο τις πορτες του τραμ.

Cioppino, δε σας λεω τιποτα, με καταφρεσκα θαλασσινα και ψημενα στην εντελεια.  Και με μπολικο σκορδακι, για το ματι και για μια ακατανικητη.. αναπνοη!  Μυριζε Σαν Φρανσισκο Μπεϋ!

Αξιος τεχνιτης σε φουρνο, πλαθει το περιφημο sourdough ζυμαρι σε διαφορα υπεροχα σχηματα. Εδω βλεπουμε χελωνες, χελωνιτσες και χελωνακια, αλλα ειχε και κατι πανεμορφα αρκουδια, χριστουγεννιατικα δενδρα κλπ..

Δεσποιναριον απολαμβανον απογευματινον τεϊον στο Crown and Crumpet στην Ghiradelli Square. Περι τεϊου..λευκο με αρωμα συκου.  Περι συνοδευτικων σε επομενο τευχος γιατι εχει πολυ δουλεια. Περι δεσποιναριου, σας κοιτα ασκαρδαμικτι και σας προσκαλει για τεϊον.

Μετα απο αυτο, δε σας λεω τιποτα, εγινε χαμος! Βγαινουμε εξω κι εβρεχε καταρακτωδως.  Κολλαει η ομπρελλα μου και μου βγαινει η πιστη αναποδα να την ανοιξω.  Ταξι δεν βρισκεις ΚΑΘΟΛΟΥ ευκολα στο Σαν Φρανσισκο.  Οταν μαλιστα βρεχει, ατυχησες παντελως!  Πως θα γυρισουμε; ρωτω τη Δαφνη. Θα παρουμε το Κεημπλ καρ η το λεωφορειο απαντα. Καταληγουμε στο λεωφορειο γιατι παει πιο γρηγορα, δε θα κρυωναμε και σταματα ακριβως απεναντι απο το ξενοδοχειο.  Περνανε τρια λεωφορεια και κανενα δε σταματα. Ξελαχταρισα κατι παλιες καταστασεις, Πατησια-Αμπελοκηποι!  Τελικα σταματα ενα σχεδον γεματο κι αυτο και τα καταφερνουμε να μπουμε.  Πριν φτασει ομως στο κεντρο της πολης το λεωφορειο περνα μεσα απο το Τσαϊνα Ταουν.  Ολη η κινεζικη παροικια μεσα να φωναζει και να σπρωχνει χωρις ελεος.  Αγριοκοιτω τη Δαφνη και σκαει στα γελια. Ειναι η μονη λυση! Τα τζαμια τα μπροστινα εχουν θαμπωσει απο το κρυο και ο οδηγος Κινεζος κι αυτος, δινει ενα πατσαβουρι, η κατι παρεμφερες σε μια επιβατιδα κινεζα να τα καθαρισει.  Μετα ομως απο αυτη την σαρδελλοπεριπετεια, ολα εγιναν παλι φιν φον και πητσυ!

Και το βραδυ, παμε στο Kokkari και καθομαστε διπλα σε μια αγριωπη παρεα με τις μαλλουρες, τα τατουαζ, τα σκουλαρικια και τις γκομενες επισης με μαλλουρες, τατουαζ και κραγιον Σανελ Ρεντ!  Φωναζανε γελουσαν και περναγαν πολυ ομορφα.  Ενας μου φανηκε γνωστος, μηπως σας ξερω;  Αφηστε που επεφτε και πολυ περιποιηση! Ο μετρ  πλησιαζει και μας λεει οτι προκειται για το χεβυμεταλογκρουπ  Metallica.  Που τους κερασαν και μπακλαβαδες και γλυκανανε τα παιδια. Δε λεω μια χαρα ητανε, ηθελα να τους βγαλω και φωτογραφια αλλα ντραπηκα.  Φωνακλαδες λιγο ομως βρε παιδι μου!  Αναφορα για το Κοκκαρι σε επομενο τευχος. Α!  μια εκ των γκομενακιων των μεταλλικα φοραγε ενα καπελλακι ΤΟ ΦΙΝ ΦΟΝ!  Μολις το εβαλε στο κεφαλι της κοιταχτηκαμε με τη Δαφνη σε στυλ..ΤΟ ΘΕΛΩ!  Σημερα λεμε να παμε για καπελλακια!

Σας φιλω γλυκα!

φορ φιν φον φωτος φρομ Σαν Φραν

December 11, 2009

Απογειωνομαι απο την Βαλτιμορη στις 6 το πρωϊ. Σκοταδι. Ο ηλιος πρακτικα ειναι ακινητος στο αδρανειανο συστημα αναφορας. Η γη γυριζει 90 μοιρες ανατολικα. Ταξιδευω 6 ωρες. Συναντω τον ηλιο στις 9 το πρωϊ στις οχθες του Ειρηνικου. Καλημερα μπλογκ! Οχι δε σας βαζω δυσκολα προβληματα. Απλα σας λεω οτι βρισκομαι (οπως καθε χρονο τετοιο καιρο) στο Σαν Φρανσισκο.

Financial district, Market Street, a typical December scene.

Ημερα δευτερη χαραματα.  Υπαρχουν τρεις ωρες διαφορα μεταξυ ανατολικης και δυτικης ακτης και ειναι αρκετες να δημιουργησουν ενα ελαφρο τζετ λαγκ σε ευαισθητα ατομα οπως η αφεντομουτσουναρα μου.  Χτες ηταν λιγο συννεφια, αλλα αυτα δεν με αγγιζουν.  Περπατω ολη μερα,  πρωϊνο στο  καφε Σηαρς με μινι πανκεϊκς, βολτα στην Union Square,  επισκεψη στο Μουσειο Μοντερνας Τεχνης (ΜΟΜΑ).

Christmas window @ Louis Vuitton, Union Square

Επισκεψη στο καινουργιο διαμερισματακι της Δαφνης, στο κεντρο της πολης και απορω πως κοιμαται αυτο το παιδι με τοση κινηση.  Ταξι και βουρ για την Washington Square (Italian quarters North Beach area).  Ενα χαλαρωτικο κρασακι στο καφε Puccini, και γευμα με παστα και θαλασσινα καταφρεσκα στο Caffe Sport του Antonio.

Cafe Puccini:  A glass of merlot, opera music, and nice people relaxing.

Φυσικα και θα επακολουθησει πιο λεπτομερης παρουσιαση γι αυτες τις ομορφες μερες και στιγμες.  Λατρευω το Σαν Φρανσισκο και δε το χορταινω ποτε.  Ξημερωνει δευτερη μερα,  η Δαφνη μου εχει φιαξει προγραμμα.  Φυγαμε!

Σας φιλω γλυκα απο το ρουφ γκαρντεν του ΜΟΜΑ.

Noël Noël et ..Noël

December 8, 2009

Jacques: Και του χρονου Pierre, Gaston!  Κρεμασα και το τελευταιο στολιδακι στο σεφ-τρη!

Pierre:  C’ est tres joli Jacques!  Madame est bonne, elle nous a achete’ ce  petit sapin de Noël!

Gaston: Regarde mon ami une petite cocotte rouge!  Et beaucoup de petites boutellies de vin

Pierre: Un chef comme nous!

Gaston: Allons, madame est ici avec sa camera, sourriez!  FromAAAAge !!!

Gaston: Madame, une photographie avec les petits peres de Noel s’il vous plait!

Pierre: Oh madame, moi aussi avec les gigilomigiles bavaroises!

Gaston: Ici ici madame,  au milieu de la guirlande de Noël!

Et maintenant ici! Avec mon Stein!

Pierre: Je suis fatique’, allons restez dans la corbeille de Noel!

Jacques: J’aime Noel, la neige, et la madame!

Gaston: Αυριο μαγκες μου πρεπει να στρωθουμε να φιαξουμε κουραμπιεδες και μελομακαρονα, τα χριστουγεννιατικα γλυκα της μανδαμ!

Pierre: Ειπε και κατι για διπλες!  Moi je ne sais pas, qu’est ce que c’est διπλες;

Jacques: Moi je veux faire des boules de neige et une bouche de Noel!

Gaston: Allez Pierre, on doit faire la list pour la marchee!  Des oeufs .. du miel.. garidakia ..

Pierre: A oui γαριδακια να γουσταρουμε!

J: Pierre τι ειναι αυτο το κρεμασταρι που περασε η κυρια στο λαιμο του Γκαστον;

P. Je ne sais pas! Το παρασημο της τρεμουλιαστης κασταρδας!  Σηκω βρε απο το σαλαμι.

J. Lesse moi tranquille Pierre, τι ειναι αυτο στο μικρο πιατακι?

P. Α αυτο το κοκκινωπο! Της Κατριν το μπουκοβο! Θα βαλουμε ΠΑΝΤΟΥ!

madame: Καλη επιτυχια στα γλυκα μωρα μου! Και καλη επιτυχια στα γλυκα ολης της μπλογκοσφαιρας.

ΤΟΥΤ ΑΝΣΑΜΠΛ:  Σας φιλουμε γλυκα!

ΠΗΗΗΗ ΕΣΣΣΣ: Αφηνω τους τρεις μου σωματοφυλακες να ετοιμασουν τα Χριστουγεννιατικα γλυκα.  Ανοιγω το νταφελ μπαγκ μου και βαζω μεσα, δυο τζηνακια, δυο πουλοβερ, δυο μπλα μπλα …. γιατι με περιμενει το Χριστουγεννιατικο Σαν Φρανσισκο,  η Ναπα Βαλλεϋ,  το Σοσαλιτο,  ο Ειρηνικος Ωκεανος και… η Δαφνη!  Θα σας γραψω απο εκει πια! Τσαοοοοο!

Με τιποτα..

December 7, 2009

Χιονιζε λεγαμε προχτες. Ολη μερα μεχρι αργα το απογευμα.  Παγωσαν μετα οι δρομοι κι ετσι, δυο εβδομαδες πριν τις γιορτες δεν μπορω να κανω εξωτερικες δουλειες που εχω κατα νου.  Κι επειδη το επομενο Σαββατοκυριακο θα βρισκομαι μακρυα απο την πρωτευουσα, μου μενει ουσιαστικα ενα Σαββατοκυριακο πριν τα Χριστουγεννα.  Το αναγκαστικο κλεισιμο μεσα παρ’ ολα αυτα, αποδεικνυεται  αρκετα παραγωγικο και τελειωνω πολλες μικρες δουλειες απο αυτες που ολο λεω, καλα .. καλα.. θα τα φρεσκαρω αλλη φορα τα τραπεζομαντηλα.. θα τα τυλιξω αλλη φορα τα δωρακια. Ειναι μικρες δουλειες που ομως αν τις βαλεις ολες μαζι τελικα δε φτανουν δυο μερες.

Ξυπναω αρκετα χαρουμενη, πραγμα που στη συνεχεια αλλαζει λες και συνεβη αυτο που λενε αλλοι “το συμπαν συνομωτει κλπ κλπ”  και που γενικα δεν το δεχομαι. Το συμπαν δε συνομωτει.  Μαλλον οι ευαισθητες χορδες μας δεν αντεχουν πολυ, εχουν φθαρει.. δε ξερω!

Το περιεργο ειναι πως οταν πεσουν δυο τρια πραγματακια μαζι και μας στεναχωρεσουν, θυμομαστε ολα τα αλλα που καποτε τα προσπερασαμε και τα θεωρουμε σημαδια που δε τους δωσαμε σημασια. Με λιγα λογια, μονοι μας κατα καποιο τροπο μεγενθυνουμε τα προβληματα μας ετσι ωστε ενα μικροτερο να γινει αμελητεο μπροστα σε ενα μεγαλυτερο.

Ερχονται Χριστουγεννα και φερνω εικονες με χιονια, ελατα και στολιδια. Κανω μια βολτα στην μπλογκοσφαιρα και βλεπω ενα μουδιασμα.. και σκεφτομαι.. τι κανεις τωρα;  Ο κοσμος προβληματιζεται κι εσυ το χαβα σου!  Λοιπον ο δικος μου ο χαβας, αυτος που βγαινει προς τα εξω, ειναι οι στιγμες οι ομορφες.  Πριν αρκετο καιρο υποσχεθηκα στο δεσποιναριον οτι οταν δεν ειμαι καλα δε θα γραφω τιποτα γιατι δε μου χρωσταει ο κοσμος που ερχεται εδω να του μαυριζω την καρδια, ουτε να περιμενω να συμπασχει.

Σημερα λοιπον σκεφτομαι δυο ατομα πολυ αγαπημενα, που αυριο θα κανουν καποιες εξετασεις για προβληματα υγειας, και θελω ολα να πανε καλα γι αυτα. Ολα μα ολα.  Και προσπαθω να το παραμερισω επιστρατευοντας οση αισιοδοξια μου εμπνεει το ομορφο τοπιο εξω και γραφω δυο αναρτησεις που μου αρεσουν και οι δυο πολυ.  Και τις βαζω στον παγο γιατι σημερα δεν μπορω να τις δημοσιευσω..

Με τιποτα!

Χιονοστιβαδες απο αρνητικες σκεψεις ερχονται και συντονιζονται με τις αναφορες που ερχονται απο την αγαπημενη μου Αθηνα.  Μπορει να νομιζετε οτι ολα αυτα ειναι μακρυα και με αφηνουν ασυγκινητη, αλλα δεν ειναι ετσι. Η αποσταση οξυνει καταστασεις και ρωτηστε οποιον ειναι .. μακρυα. Ακουω τις διεθνεις ειδησεις για το τι συμβαινει στην Αθηνα και λεω, δεν μπορει πια ολοι να κανουν λαθος κι εμεις να ειμαστε οι αλαθητοι. Δεν ειναι δυνατον να ειμαστε στο χειλος της καταστροφης και να μη το εχουμε παρει χαμπαρι. Δεν ειναι δυνατον οι μισοι να οχυρωνομαστε γιατι φοβομαστε τους αλλους μισους!

Με τιποτα!

Δεν ειναι δυνατον εμεις που χαιρομαστε οτι καποτε σκορπισαμε φως στον κοσμο, να αμπελοφιλοσοφουμε φορωντας παρωπιδες. Δεν γινεται να ειμαστε τοσο εγωϊστες και να χανουμε στα παγκοσμια αλλα και στα δικα μας παιχνιδια.  Δεν γινεται να ψαχνουμε συνεχεια για φταιχτες  και να στρεφουμε το δαχτυλο προς τα εξω.

Με τιποτα!

Αχ πως βολευτηκε η δικη μου γεννια, και πως δεν περασε μυνηματα στις επομενες.

Με αυτα και με αυτα καταφερνω να μπω στην γενικη ψυχοπλακωτικη διαθεση και να αθετησω και την υποσχεση που εδωσα στο εαυτο μου.  Και να γραψω λιγο πιο ελευθερα εστω κι αν αυτο σημαινει οτι στο τελος θα το μετανοιωσω.  Φτανοντας κοντα τρια χρονια και χωρις να το καταλαβω, εχω γινει σενσορας του ιδιου μου του εαυτου.  Το βλεπω καθαρα.  Καποτε ενθουσιαζομουν. Οχι πια.  Καποτε εμπιστευομουν. Παει κι αυτο.  Και ομως και ο ενθουσιασμος ειναι απαραιτητος και η εμπιστοσυνη ειναι για πολλους αναγκη. Και τοχω παραπονο δηλαδη και σημερα μου βγαινει   χειμαρος.  Θα ειναι λιγωτερο απο δυο μηνες που ετσι στα ξαφνικα παιρνω ενα μεηλ  υβριστικο και γεματο υπαινιγμους και κατηγοριες. Φυσικα για πραγματα που δεν ειχαν καμια υποσταση.  Καποτε ελεγα οτι εμενα δεν μου εχει συμβει τιποτα περιεργο η κακο οσο καιρο γραφω.  Α χα! ποτε μη λες μεγαλα λογια.  Ολα ειναι δυνατα.  Θυμωσα πολυ τοτε μα παρα πολυ και ομως δεν το αφησα να φανει εδω.  Μα οποτε σκεφτομαι οτι ο καθενας παιζει τα παιχνιδακια του εδω μεσα και κατι βλαμενα χαπατα σαν κι εμενα τα βλεπουν ολα καλοπροαιρετα, παιρνω αναποδες και σημερα δεν το κραταω πια μεσα μου.

Με τιποτα!

Να για ολα αυτα σκεφτομουν πριν λιγο καιρο να τελειωνω με το μπλογκ και τους μπλογκερς που ομως δε με βλεπω να το κανω γιατι σε γενικες γραμμες περναω καλα εδω μεσα,  και αυριο μεθαυριο που θα “ξεσυνομωτησει” το συμπαν θα επιστρεψω ακαθεκτη με φιν φον αναρτησεις και δε γλυτωνετε..

με τιποτα!

Θα εχουν φυγει τα συννεφα αυριο;

Μπορει!

the first snow

December 5, 2009

Σαββατο πρωϊ εννεα.  Τελεωνω με ταπακεττα στο ταχυδρομειο και περναω απο το σουπερ μαρκετ να παρω μερικα πραγματακια.  Απο το πρωϊ βρεχει και κανει πολυ κρυο. Εξω απο το ταχυδρομειο η βροχη εχει γινει χιονονερο.  Βγαινοντας απο το σουπερ μαρκετ βλεπω τον ουρανο καταγκριζο και νιφαδες να φορευουν παντου.

Σαββατο πρωϊ δεκα. Τρυπωνω γρηγορα στο αυτοκινητο και παιρνω δρομο για το σπιτι.

Στεκομαι λιγο εξω απο το γκαραζ να φωτογραφισω τον κηπο που ειναι πασπαλισμενος με χιονακι. Για δυο λεπτα γινονται ασπρα τα μαλλια μου, ασπρη η ζακεττα μου.

Σαββατο πρωϊ δεκα και μιση.  Στη συνηθισμενη μου γωνια με καφεδακι και ντονατς που μολις εφερα χαζευω το χιονι να πεφτει εξω απο την τζαμαρια. Πρεπει να το δειτε!

Σαββατο πρωϊ εντεκα.  Το χαλακι της βεραντας εχει γινει ασπρη δαντελα.

Σαββατο πρωϊ εντεκα και τεταρτο.  Σκαω μυτη στην εξωπορτα και αντικρυζω αυτο το θεαμα.  Χιονιζει ακομα, μαλιστα τωρα το εχει χοντρυνει αρκετα. Οι θαμνοι ασπροι,  τα κλαδια βαραινουν,  η εικονα ομορφαινει λεπτο το λεπτο.

Σαββατο πρωϊ εντεκα και μιση.  Ακομα και η κολοκυθα που ειχε μεινει εξω χιονιζεται,  οι νιφαδες τωρα ειναι τεραστιες.  Το χιονι εφτασε τους πεντε ποντους. Και του χρονου να ειμαστε καλα.

Σας φιλω γλυκα και υποσχομαι να σας δειξω και τη συνεχεια.

UPDATE Κυριακη πρωϊ

Τοσο ερριξε και σταματησε.  Το βραδυ η θερμοκρασια κατεβηκε κατω απο το μηδεν. Βλεπετε το σπιτι απεναντι απο το δικο μου; Ειναι το σπιτι της Λετισιας και του Δημητρη.  Εκει λοιπον πηγαμε σιγα σιγα χτες το βραδυ για φαγητο. Οταν τελειωσε η βραδια,  ο κατηφορικος δρομος που οδηγει στο γκαραζ του Δημητρη ηταν γυαλι. Μπροστα στα εντρομα ματια μου, ο Ερρικος αρχισε να γλυστρα ορθιος προς τα κατω μεχρι που εφτασε παντα ορθιος στο δρομο.  Μεχρι ομως να το δω αυτο πηγε η καρδια μου στην Κουλουρη. Σημερα λενε θα ζεστανει λιγο, να καθαρισουν τουλαχιστο οι δρομοι.  Μακαρι εχουμε και δουλειες αυριο!

Chip

December 3, 2009
tags:

Τον παιρνει το ματι μου Κυριακη πρωϊ εξω στην βεραντα. Προσπαθω εδω και καιρο να φωτογραφισω ενα σκιουρο.  Μπορει να ακουγεται απλο, δεδομενου οτι κυκλοφορουν παντου, στην παραμικρη  ομως κινηση  εξαφανιζονται.  Ετσι και τωρα σκεφτομαι .. ματαιος κοπος, δε θα προσπαθησω.  Σε μερικα λεπτα ξανασηκωνω τα ματια και ο Τσιπ ηταν  ακομα εκει λες και περιμενε τον Ντεηλ.  Αρχιζω να αναθαρρω!  Σηκωνομαι σιγα σιγα  και κινουμαι προς την μπαλκονοπορτα. Η φωτογραφια ειναι μεσα απο την τζαμαρια και φυσικα μεσα σε δευτερολεπτα μετα ο Τσιπ ειχε γινει Λουης!

Ελπιζω συντομα να σας φερω και την Μπαμπι που κυκλοφορει εδω πιο περα με τις ξαδερφες της!

Σας φιλω γλυκα.

Annapolis, Maryland

December 1, 2009

Στις οχθες του ποταμου Severn λιγο πιο νοτια απο την  Βαλτιμορη  η Annapolis ειναι η πρωτευουσα της πολιτειας του Μερυλαντ. Μια μικρη παλια αποικιακη πολη που για ενα φεγγαρι διετελεσε και χρεη πρωτευουσας των Ηνωμενων Πολιτειων.  Το κεντρο της πολης με τα τουβλινα σοκκακια και τα τα παλια σπιτια που συνεχιζουν να υπαρχουν καλοδιατηρημενα θυμιζει εντονα Τζωρτζταουν.

Μονο που η Αναπολη διπλα στον κολπο του Chesapeake και σαν παλιο εμπορικο λιμανι που γνωρισε δοξες, εχει την αυρα την κοσμοπολιτικη πολυ εντονη.  Ισως το πιο χαρακτηριστικο κτιριο ειναι το Κυβερνειο (State House)  στο κεντρο της πολης.  Ο κεντρικος δρομος (Main Street)  που κατεβαινει προς το λιμανι, ειναι γεματος με καταστηματα δωρων αλλα και εστιατορια που εστιαζουν στις σπεσιαλιτε του Μερυλαντ. Τι αλλο απο καβουρια, γαριδες και   διαφορα αλλα θαλασσινα.  Η Αναπολη τα τελευταια χρονια εχει εξελιχθει σε προορισμο για γαστρονομικες απολαυσεις.

Οταν ο καιρος ειναι καλος, οπως την Κυριακη που μες περασε,  η επιλογη γευματος αλ φρεσκο ειναι πια γεγονος. Πριν αρκετα χρονια δεν υπηρχε ουτε ενα τραπεζακι εξω.  Περπατωντας στο κεντρο της πολης ανακαλυψαμε καινουργια εστιατορια, πιανο μπαρς και μπυραριες.

Το λιμανακι ειναι γεματο με γιωτ , ενω πιο εξω στον κολπο κυκλοφορουν διαφορα τουριστικα, ιστιοφορα και αλλα σκαφη.  Η μυρωδια της θαλασσας του λιμανιου εντονη και χαρακτηριστικη αναμιγμενη με πετρελαιο. Στην προκυμαια παγκακια γεματα με κοσμο που χαζευει στη λιακαδα τους περαστικους.  Μια τετοια μερα με λιακαδα, ολοι ειναι εξω με τα σκυλια τους.  Και παρ’ ολο που ειναι λιμανι η Αναπολη ειναι μια πολη καθαρη και περιποιημενη.

Εκτος απο τους περιστασιακους τουριστες (ωρα καλη δεσποιναριον και Σια),  τα Σαββατοκυριακα η Αναπολη γεμιζει απο κοσμο που ερχεται να επισκεφτει  τους αξιωματικους και τις αξιωματικινες της Ναυτικης Ακαδημιας που εχει τη βαση της εκει.

Σας παιρνω απο το χερι για μια βολτα φωτογραφικη στην ομορφη Αναπολη.  Καποια στιγμη θα σας γραψω και για την γαστρονομικη επιλογη μας, οχι ομως σημερα γιατι δεν προλαβαινω.  Παμε λοιπον:

Σας φιλω γλυκα!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 29 other followers