a city that was

Πριν δυο χρόνια όταν επέστρεψα απο το ταξίδι μου στην Αργεντινή, είχα γράψει ένα αρκετά στεναχωρο κείμενο,  επηρρεασμενη απο την εικόνα του Buenos Aires που έφερε έντονα τα σημάδια της παρακμής και της εγκατάλειψης. Η στεναχώρη γεύση του κειμένου, ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς συνειρμων που έβλεπαν την Αθήνα (την ιδιαίτερη και μοναδική πατρίδα μου) να πιάνει πάτο, και να μη βρίσκει τη δύναμη να αναγεννηθεί απο τις στάχτες της. Έβλεπα μια πόλη που προφανως ηκμασε πολιτιστικά και οικονομικά, εντελώς εγκαταλελειμενη. Κτίρια πανέμορφα , καταμαυρισμενα απο το καυσαεριο και μάρμαρα σπασμένα. Έβλεπα οικογένειες στα χαρτοκουτα να έχουν στήσει γειτονιές στις στοές. Και ο κόσμος ξεπουλαγε το βιος του στον τουρίστα, και τα βραδιά μαζευοταν γυρω απο τους κάδους απορριμμάτων, η εστηνε καρτερι στα σκοτεινά στον ανυποψιαστο τουριστα.
Τότε, δε θα το ξεχάσω ποτε, είχε γραφτεί ένα σχόλιο που απέδιδε την απογοήτευση μου στο γεγονός οτι δε βρήκα φιν φον γειτονιές και αγορές στην πόλη. Δεν απάντησα κατάλληλα τότε, απλά άφησα την ανοησία να εξατμιστει στο διαδυκτιο. Τις βρήκα και τις φιν φον γειτονιές και ήταν όμορφες αλλα κι αυτές ήταν μουδιασμενες. Για μένα το Buenos Aires ειχε πιασει πάτο, και έψαχνε απεγνωσμένα για δεκανικια.
Μεταφερομαι στο πάλαι ποτε καμάρι του κόσμου, την Αθήνα (την  Ιδιαίτερη και μοναδική μου πατρίδα)
Πανε αρκετά χρόνια που καποιο καλοκαίρι, σε κάποιες διακοπές μου, πήρα το τρολλευ απο τη γειτονιά μου να κατέβω Σύνταγμα. Ήταν μια μέρα που το νέφος έπνιγε τα πάντα. Στη θέα του καμμενου Πρυτανειου στο Πολυτεχνείο, με τις λαμαρίνες στην οροφή άρχισαν να τρέχουν τα ματια μου δακρυα θυμου. Πω πω μας έπνιξε το νέφος σήμερα μουρμουρισα. Αυτές οι αίθουσες ήταν παλια ο χώρος που κυκλοφορούσα. Έβλεπα το σπίτι μου γκρεμισμενο. Και απο μέσα μου είπα, σιωπηλα και μουδιασμενα, πιάσαμε πάτο.
Όταν το Δεκέμβρη του 2008 κάηκε το κέντρο της Αθήνας, κοντεύουν να περάσουν τρία ολόκληρα χρόνια, θυμάμαι την μαυρίλα και την απογοήτευση όλων. Και τότε λέγαμε ολοι: Πιάσαμε πάτο. Που όμως ήταν πιο χαμηλά απο τον πρώτο πάτο. Κι όταν κάηκε η τράπεζα στη Σταδίου, και όταν σκοτώθηκε ένας ανυποψίαστος άνθρωπος στην 3η Σεπτεμβριου, κι όταν το μενος του ενός έλληνα ενάντια στον άλλο ρημαζαν δρόμους, πεζοδρόμια και κτίρια, η Αθήνα ( η ιδιαίτερη και μοναδική μου πατρίδα) ρήμαζε και το ανθρώπινο δυναμικό της έπιανε πάτο.
Φερνω στο νου μια βόλτα τα Χριστουγενα με το αγαπημένο Γαβριλακι στην οδό Ερμού σουρουπο. Ήταν σα να πηγαίναμε σε μνημόσυνο. Ένα ρημαδιο κι απέναντι η κατακαημενη Βουλή των Ελλήνων.  Να αναρωτιεσαι, τι δουλεια εχουν αυτα τα κτιρια μεσα στην κακομοιρια.
Τώρα εύλογα θα μου πεις, εδω ο κόσμος καίγεται, το αύριο ειναι αβέβαιο, κι εσυ έχεις κολλήσει στην Αθήνα ( την ιδιαίτερη και μοναδική σου πατρίδα; )
Ακριβώς! Ο χώρος που μας περιβάλλει, ο τόπος που ζούμε ειναι τόσο σημαντικός, όσο ο αέρας που αναπνέουμε. Η πόλη με τους κατοικους της λειτουργεί δυναμικά. Η πόλη καταστρέφεται, οι άνθρωποι μαραζωνουν, καίγονται τα μνημεία της, οι άνθρωποι φτωχαινουν. Η πόλη γιορτάζει, οι άνθρωποι χαίρονται. Ο Λυσσανδρος Καυτατζογλου, στολίσε την πόλη με ένα μνημείο, σχολειο, κόσμημα. Εσυ που πετάς βόμβες, υπό την προστασία των αρχοντοχωριατων κρατουντων, έμαθες ποτε σου τιποτα; Ξέρεις τι κανείς; Υπηρξες ποτε σου ελεύθερο πνεύμα, η σε καπελλωσαν στα γενοφασκια σου οι σωτήρες του Έθνους και οι αγωνιστές του λαού;
Ειναι γεγονός οτι η δημογραφια της πόλης έχει αλλάξει. Προχθές μιλούσα στο τηλέφωνο με μια αγαπημένη φιλη δημοσιογράφο. Στο κέντρο που μένω μου λέει, ειναι σαν να είσαι σε ξένη χώρα. Πιστεύω όμως οτι το πρόβλημα της Αθήνας άρχισε την εποχη της αστυφιλιας. Ξένος σε ξένη πόλη, πως το λέει το τραγούδι, επαρχιωτης στην Ομόνοια. Εδω παρακαλώ, μη μου την πεσετε οι αξιολατρευτοι κάτοικοι της επαρχίας. Η εσωτερική μετανάστευση του 60 αλλαξε το πρόσωπο της Αθήνας και μαραζωσε το αποκεντρο. Τα διακωμωδησαν άλλοι πριν απο μένα. Εγω απλά έβλεπα την πόλη μου απο κούκλα να γινεται τέρας. Ήρθε και η Χούντα και απαγόρευσε την ελεύθερη δημιουργία, την ελεύθερη διαδραση πόλης και αστου, και εγινε η Αθήνα ( η ιδιαίτερη και μοναδική μου πατριδα) θέατρο σκιών.
Στα χρόνια που ακολούθησαν η εικονα της πόλης δεν έπαιρνε πια λίφτινγκ. Και ούτε κανείς ασχολήθηκε σοβαρα μαζι της. Σοβαρα, όχι σα δήμαρχος μάνατζερ, αλλα σαν γνωστής αστικών μοντέλων και μεθόδων ανάπτυξης. Ας μην είμαι πολυ αυστηρή. Άνθρωποι τέτοιοι υπήρχαν. Τους έφαγε η μαρμανγκα.
Την ίδια εποχη, έφυγαν οι κάτοικοι απο το κέντρο και σκορπιστηκαν στα προαστεια προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι περισσότεροι συγγενείς μου έτσι έκαναν. Κι έμεινε το κέντρο αλάνα με τον Παρθενώνα να τα βλεπει αυτα και να κλαίει.
Όμως δυστυχώς σήμερα η Αθήνα ειναι αυτη που ειναι.  Σαν πολη ολο και πιανει καινουργιο πατο.  Γιατι η σχεση της με τους κατοικους της ειναι προβληματικη.  Γιατι οι ανθρωποι που θα επρεπε να ασχοληθουν μαζι της χεστηκαν (παρντον μαϊ Φρεντς που λενε εδω στο Αμερικα).  Φτανω σε σημειο να πιστευω οτι η μονη σωτηρια της ειναι η ιδιωτικη πρωτοβουλια.
Στη διαρκεια των πεντε χρονων που γραφω εδω,  πολλες ηταν οι αναρτησεις οι αφιερωμενες στην Αθηνα. Την ιδιαιτερη και μοναδικη μου πατριδα. Η σημερινη ηταν η πιο δυσκολη.  Γιατι οσο περνα ο καιρος το ιδιο σφιξιμο στην καρδια, τι Μπουενος Αϊρες, τι Αθηνα.  Η μηπως ειμαστε πιο κατω;
Σας φιλω γλυκα.

τα μικρα τα μαγαζακια της Αθηνας

Παντα αναρωτιομουν απο παλια,  πως ειναι δυνατον να υπαρχουν και να επιζουν τοσες πολλες μικρες επιχειρησεις στην Αθηνα και κατ’ επεκταση σε ολες τις Ελληνικες πολεις.  Παλιοτερα πριν ακομα φυγω απο την Ελλαδα,  ειχε γεμισει ο τοπος με καταστηματα δωρων.  Σε καθε τετραγωνο κι απο ενα.  Γεματα ενα σωρο αχρηστες σαχλαμαριτσες (θα θυμαστε εκεινα τα πηλινα καθικια που εγραφαν απανω ” τα κακα κοποις κτωνται”) που οι μισοι Ελληνες αγοραζαν για να τα χαρισουν στους αλλους μισους.  Ενταξει μερικα ειχαν και ομορφα αντικειμενα τεχνης. Αλλα η  τεχνη δεν ηταν για ολα τα βαλαντια.

Με τα χρονια τα μικρα μαγαζακια αυξηθηκαν και αλλαξε και το εμπορευμα.  Γεμισε ο τοπος μπουτικ.  Καθε μοδερνα κυρια εκανε ενα ταξιδι στην Ευρωπη, αγοραζε μια καραβια (η εστω   δυο βαλιτσες) ρουχα και ανοιγε μπουτικ ενα επι τεσσερα (κατι σα διαδρομο).  Γεμισαν ολα τα προαστεια και με αυτες.  Σιγα σιγα οι μεγαλυτερες επιχειρησεις (και κυριως οι διεθνεις) τις κατατροπωσαν κι αυτες.  Σιγουρα αρκετες μικρες επιχειρησεις υπηρξαν προσοδοφορες και κυριως αυτες που οι ιδιοκτητες  ειναι προκομενοι, προθυμοι και καλοι εμποροι.  Οι αλλες επεπλευσαν μεχρι που προεκυψε η τρικυμια.

Στην προσφατη επισκεψη μου στην Αθηνα, ειδα που λες το εξης.  Στην γειτονια μου κοντα σε κεντρικη πλατεια προαστειου υπηρχε ενα κομμωτηριο.  Οταν λοιπον χρειαζομουν ενα φρεσκαρισμα κατα τη διαρκεια παραμονης μου πηγαινα εκει.  Ευγενεστατοι ολοι, περιποιητικοι,  με το χαμογελο στα χειλη και παντα γεματοι κοσμο.  Ακομα και τα Χριστουγεννα που ειχαμε μπει για τα καλα στην κριση δυσκολευτηκα να “τρυπωσω” .    Φετος το καλοκαιρι,  ακριβως διπλα σ’ αυτο το κομμωτηριο – μα λεμε ενας τοιχος τους χωριζει – ανοιξε δευτερο κομμωτηριο.   Και σας ρωτω, τι σκεφτηκε αυτος ο καινουργιος ” επιχειρηματιας” ;

1. Α τι καλα,  εδω στη γειτονια ο κοσμος χτενιζεται,  πιασε ενα πιστολακι και δεκα μπικουτι, να βγαλουμε κι εμεις κανενα φραγκο;

2. Αχ ποσο με βολεψε το μαγαζι που νοικιαζοταν εδω, ε δε πειραζει που υπαρχει ηδη κομμωτηριο,  θα κατεβασω τις τιμες (μτφ θα μειωσω το σερβις)  και θα τραβηξω κοσμο.

Να ενα τετοιο κομμωτηριο θελω, να εχει αρτον και θεαματα!

Οπως και να το δει κανεις ειναι λαθος κινηση.  Ειναι κακιστος αθεμιτος ανταγωνισμος,  που ακομα κι αν πετυχει, μειωνει το εισοδημα του καθενος στα δυο στην καλυτερη των περιπτωσεων.  Δεν φανταζομαι ξαφνικα να πολλαπλασιαστουν οι πελατισσες της περιοχης.  Εδω παρατηρησα σε πολυ γνωστο κομμωτηριο στο Golden Hall οτι σκοτωναν μυγες οποια στιγμη κι αν περασα.

Και δεν ειδα αυτο μονο!  Στο ιδιο προαστειο,  φωτοτυπιες (επικαιροτατο) και εκτυπωσεις ψηφιακων αρχειων. Το ενα απεναντι στο αλλο.  Καλα,  η φωτοτυπια ειναι πραγματικα τοσο προσοδοφορα επιχειρηση;   Στον ιδιο δρομο πολλα αλλα αδειανα και κλειστα με λουκετο.

Δεν ειναι ευκολη υποθεση η μικρη επιχειρηση στην Ελλαδα πια.  Για χρονια στηριχτηκε στον δανεισμο και σε ελαχιστες περιπτωσεις αναπτυχθηκε σωστα.  Ακομα και σημερα το 38% της Ελληνικης οικονομιας  στηριζεται σε μικρες επιχειρησεις.  Στην Αμερικη το ποσοστο αυτο ειναι λιγωτερο απο 7%.  Δε γινεται ομως να στηριζεται η οικονομια ενος ξεπεσμενου οικονομικα κρατους να στηριζεται σε τετοιο μεγαλο ποσοστο σε σαθρα θεμελια.

Παρακολουθω χρονια την εξελιξη δυο επιχειρησεων που αρχισαν απο πολυ μικρες και εξελισσονταν καλα.  Εχουν να κανουν με καλλυντικα προϊοντα.  Και οι δυο αγγιξαν τη διαθνη αγορα. Η μια ακομα εξελισσεται.  Η αλλη δεν εκανε ποτε καλο μαρκετινγκ και δεν εξελιχθηκε στην προβολη.  Αυτο το λεω απο προσωπικη εμπειρια.  Φετος ειδα τεραστιο ξεπεσμο, στα προϊοντα, στις συσκευασιες και απουσια εξαιρετικων προιοντων που παρηγε στο παρελθον.  Αντιθετα προβαλλει προϊοντα απο αλλες επιχειρησεις.   Ενας ” συνασπισμος”  θα λεγαμε.  Αν υπαρχει του χρονου, καλα θα ειναι (γι αυτους δηλαδη).

Γενικα θα υποσυηριξω την μικρη επιχειρηση οταν το αξιζει. Παραδειγμα.  Στην γειτονια μου παλι.  Παλιο βιβλιωπωλειο/χαρτοπωλειο εξηντα χρονων και πανω.  Καμια ανακαινιση.  Τρεις  υπαλληλοι που δεν ξερουν που ειναι τι.  Ζητω ενα βιβλιο που κυκλοφορησα προσφατα κι εχει μεγαλη αναγνωσιμοτητα.  Δεν το ξερουμε, δεν το εχουμε.  Χαιρετε!  Δυο τετραγωνα πιο κει.  Βιβλιοπωλειο μικρο που ανοιξε και διατηρει μια κοπελιτσα. Κανενας εξτρα αχρηστος υπαλληλος.  Διαβαζει τα βιβλια και συζητα μαζι σου το θεμα, την κυκλοφορια, τον συγγραφεα.  Λογισμικο με καταχωρησεις.  Πανεμορφα περιτυλιγματα κι ενα χαμογελο ακαταμαχητο.  Αν δεν υπαρχει το βιβλιο (σπανιο) θα στο φερει την επομενη μερα.

Η πληθωρα καταστηματων δωρων που λεγαμε πριν εχει αντικατασταθει με καταστηματα αξεσουαρ.  Ενταξει δηλαδη,  ποσα κοκκαλακια για τα μαλλια, ποσα πλαστικα σκουλαρικια και ποσα φουλαρια απο πολυεστερ μεηντ ιν Τσαϊνα (εμαθαν οι Κινεζοι και αλλα υλικα απο το μεταξι) θα πουλησουν ολα αυτα;  Τελικα η εγω εχω γινει ψειρα η η αγορα εχει κατακλυστει απο τοννους σκουπιδια για να ικανοποιησει την ματαιοδοξια των πελατων της.   Συγγνωμη αλλα σε επιπεδο χωρας εχουμε κριση.  Παρτε ενα και καλο οπως εκαναν οι γιαγιαδες σας.

Δε πρεπει να εκλειψει η μικρη επιχειρηση.  Γιατι σιγουρα υπαρχει το επιχειρηματικο κυτταρο σε μερικους ανθρωπους που ετσι αρχιζουν και γιγαντωνουν το εργο τους.  Πρεπει ομως να εκλειψει η αφελης αποψη οτι ο καθενας μπορει να βαλει μια κρεμαστρα με πεντε μοντελα σε περιοχη που τα μοντελα δεν φοριουνται.

Αυτα σημερα τα γραφω σαν απλος παρατηρητης γιατι το επιχειρησιακο μου δαιμονιο ειναι εντελως ανυπαρκτο.   Υπαρχουν διαφορα μοντελα αναπτυξης στην οικονομια.  Αλλα δε νομιζω να υπαρχει καποιο που να προβλεπει για 38% σε μικρες επιχειρησεις.  Κι εκεινοι που δεν το βλεπουν, ειναι και θα ειναι χαμενοι δυστυχως.

Σας φιλω γλυκα!

βραδιαζει στην Αθηνα

Σημερα η αναρτηση ειναι καθαρα φωτογραφικη.  Φανταζομαι οτι οσα προβληματα κι αν υπαρχουν,  καποια ανυποπτη στιγμη στο χρονο, μπορουμε να συλλαβουμε την ομορφια μιας πολης. Ειτε με ενα κλικ του φακου,  ειτε με ενα φευγαλεο βλεμμα, καπου θα κρυβεται.  Η αληθεια ειναι, οτι οταν παιρνεις την φωτογραφια, ποτε δε ξερεις τι θα αντικρυσεις αργοτερα.  Στην συγκεκριμενη περιπτωση το αποτελεσμα μου αρεσε.  Σαν να ειδα την ομορφια απομονωμενη χωρις τις λεπτομερειες που την αμαυρωνουν.  Μια βολτα στην Αθηνα το σουρουπο.   Εκεινο το βραδακι περπατουσαμε μαζι με τον φιλο και ανταποκριτη μας στην Μεση Ανατολη, Αφρικη, Αραβια και Περσικο κολπο . Θα θυμαται

Σας φιλω γλυκα!

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 4o ενα απλο..σουτζουκακι))

Εντυπωσιαζομαι απο ενα πιατο δημιουργημα του σεφ Χρυσανθου Καραμολεγκου στο εστιατοριο ΑΠΛΑ στη Νεα Ερυθραια.  Μεσογειακη κουζινα και ο σεφ δινει μια καινουργια μορφη στα σουτζουκακια με χοιρινο κιμα και την σαλτσα ξεχωριστα απο πανω.  Εννοειται οτι το σουτζουκακι δεν εχει βρασει μεσα στη σαλτσα. Τονιζω οτι με εντυπωσιασε η παρουσιαση και η ιδεα και οχι η γευση καθεαυτη.  Αποφασιζω να κανω κατι παρομοιο παιζοντας με τα υλικα. Επισης τονιζω οτι η κουζινα μου αρεσε παρα πολυ και κυριως τα ορεκτικα και τα επιδορπια που δοκιμασα.

Ο πρωτος μου επισκεπτης μετα την επιστροφη μου στην Αμερικη,  ο Σταυρος απο την Τουλουζη που θα συνεργαστει με το δεσποιναριον στην ιδια εταιρεια, ειναι ο πρωτος που γευτηκε τα “πειραματικα σουτζουκακια”  σερβιρισμενα αλλα “ΑΠΛΑ”

Χρησιμοποιω τρεις κιμαδες σε ιση ποσοτητα,  βοδινο, μοσχαρακι γαλακτος και χοιρινο,  περιπου μισο κιλο, και τρεις φετες ξερο ψωμι βρεμμενο.  Στους κεφτεδες αποφευγω τριμμενη φρυγανια γιατι αντι να μου αφρατευει τον κιμα, μου τον σφιγγει.  Και ειναι και δυσκολη στο πλασιμο.  Μια σκελιδα σκορδο, αλατι και πιπερι.  Πλαθω τα σουτζουκακια σε μεγαλο μεγεθος γιατι θα τα ψησω στη φωτια.  Αναβω το γκριλ στο πιο δυνατο.  Ψηνω τα σουτζουκακια σε δυνατη φωτια αλειφοντας την επιφανεια τους με ελαιολαδο, συνολικα δεκα λεπτα απο ολες τις πλευρες.  Το εξωτερικο γινεται τραγανο και ξεροψημενο, ενω μεσα ο κιμας ειναι ροζ και ζουμερος.

Φιαχνω την σαλτσα.  Χρησιμοποιω φρεσκα πομοντορο που εχω ξεφλουδισει βουτωντας τα σε βραστο νερο.  Κοβω τα πομοντορο σε φετες και αφαιρω τα σπορια (οσο περισσοτερα μπορω).  Στο ζουμακι που εχει προκυψει απο αυτη τη διαδικασια προσθετω δυο κουταλιες κυμινο και δυο σκελιδες σκορδο λιωμενο, αλατι και πιπερι και τα βραζω μεχρι να παρουν γευση και να μαλακωσει το σκορδο.  Τελος 3 λεπτα πριν ολοκληρωθει η σαλτσα μου ριχνω μεσα τις φετες της ντοματας γιατι θελω να διατηρησουν τη φρεσκαδα τους.

Οταν ερθει η ωρα να τα  σερβιρω,  τοποθετω τρια σουτζουκακια αγκαλια στο πιατο και τα περιχυνω με την σαλτσα.  Το πιατο σερβιρεται με σπιτικες χυλοπιττες.  Προσωπικα μου αρεσε πααααααρα πολυ γευστικα αυτο που εφιαξα και μοιραζομαι μαζι σας την ιδεα.

Περα απο το ΑΠΛΑ που μου αρεσε εξαιρετικα, η πιο ενδιαφερουσα και ικανοποιητικη εμπειρια γαστρονομικα ηταν εκεινη στο εστιατοριο ” Γιαντες “ με την ξαδερφη μου την Ντενια η οποια και το προτεινε. Το Γιαντες βρισκεται στην οδο Βαλτετσιου στα Εξαρχεια διπλα στο παλιο σινεμα Ριβιερα. Φωτογραφιες απο το Απλα και το Γιαντες δεν εχω γιατι προτιμησα να συγκεντρωθω στην παρεα και στο φαγητο, παρα να το παιξω μπλογκερ. Διαβαστε ομως τα αρθρα του gourmed.gr αν σας ενδιαφερει. Ειναι πολυ καλα. Για το Γιαντες θελω να πω οτι τα φαγητα με βιολογικες πρωτες υλες ειναι νοστιμωτατα και οποιος δεν εχει φαει πατατες τηγανητες στο Γιαντες, απλα.. δεν εχει φαει πατατες τηγανητες. Η βολτα με την Ντενια μετα το φαγητο στα Εξαρχεια ηταν εξαιρετικη γιατι εκεινη σαν ντοπια ηξερε την ιστορια καθε κτιριου και καθε αρχοντικου.

Τελος θα κλεισω αυτη την ενοτητα με θεμα τις γαστρονομικες μου βολτες και εμπειρειες ατη Μυτιληνη και στην Αθηνα με την παρουσιαση της πρωτης “κρασομεζεδοκαταστασης” στο σπιτι μου στην Αθηνα, λιγες ωρες πριν φυγω για “Γουασινγκτων” . Περασε η Τινα με το Μιχαλη να μας πουν ενα αντιο και σκεφτηκα να κανω την αρχη. Α! μη φανταστειτε πολυτελειες. Αλφα Βητα και αγιος ο θεος. Προμηθευτηκα μερικα μπιρμπιλικια, ανοιξα και ενα καλο κρασι και εγινε η αρχη! Παμε να δουμε! Φιν φον του ποδαριου!

Σας φιλω γλυκα!

λεωφορος κηφισιας

Kifissias_Avenue

Θα μπορουσε να λεγεται και λεωφορος “μπαμπη βωβου” ,  αλλα κρατα πεισματικα το φιν φον της ονομα εδω και δεκαετιες.  Ο λογος για την πολυσυχναστη λεωφορο που συνδεει το κεντρο της Αθηνας με τα βορεια προαστεια.  Αρτηρια που με βολευει σε ολες τις μετακινησεις μου τωρα που η βαση μου στην Αθηνα ειναι η Πευκη.  Με βολευει ειναι βεβαια τροπος του λεγειν, γιατι  η κινηση για να βγεις στη λεωφορο, αλλα και για να κυκλοφορησεις ειναι απελπιστικη ολες τις ωρες, εκτος απο νωρις το πρωϊ 2-5 που μπορεις να πατησεις και το γκαζι.

Για πρωτη φορα οδηγησα φετος στην λεωφορο Κηφισιας.  Ωρες αιχμης, ο δακτυλιος της “Γουασινγκτων”  δεν ειναι σε καμια περιπτωση τοσο απελπιστικος.  Εκτος αυτου, εδω δεν σουρχονται τα μηχανακια και απο τις δυο πλευρες ταυτοχρονα, και κανεις δε σε αποκαλει “μαλακισμενη” .  Ειναι ομως αναγκαιο κακο. Πως αλλοιως να πας στην Κηφισια, στο Ψυχικο, στο Χαλανδρι η στους Αμπελοκηπους.  Οι ταξιτζηδες την τρεμουν αυτη τη διαδρομη ωρα αιχμης ,και σου προτεινουν την εναλλακτικη,  Τουρκοβουνια, Βεϊκου, κερδιζοντας ετσι μερικα ευρω ακομα, αλλα προκειμενου να καθεσαι και να λιωνεις μηνα Ιουλιο με καυσωνα το δεχεσαι.

Την εμαθα λοιπον σχεδον απ’ εξω φετος το καλοκαιρι την λεωφορο και ειδικωτερα γιατι εψαχνα κι εκεινα τα “μινιμαλ” επιπλα, πανω κατω.  Θελέι προσοχη ομως. Αν δεν βγεις στον σωστο παραδρομο, αν κατα λαθος παρεις την υπογεια οδο, μπορει και να βρεθεις ξαφνικα Αμπελοκηπους χωρις να εχεις τετοια προθεση.  Και αν δε ξερεις ποιοι δρομοι πανε δεξια και ποιοι αριστερα,  βρισκεσαι σε κατι γειτονιες αγνωστες που ειμαι σιγουρη πλεον οτι υπαρχει εισοδος, αλλα οχι εξοδος.

Εχουν γινει τεραστιες αλλαγες απο τοτε που ημουν παιδακι και πηγαιναμε στην κυρια Ριρη στην Αγια Τριαδα στους Αμπελοκηπους. Καμια σχεση.  Εμπορικα, Μωλ, τραπεζες που απορω πως εξυπηρετουν τον κοσμο ειδικα στο παρκινγκ. Ψαχνοντας λοιπον για επιπλα,  παρκαρα, σε παραδρομους, απανω σε νησιδες, απανω σε πεζοδρομια, παρανομα, αλλα τι να εκανα το ζαλισμενο δεσποιναριον;  Μερικα καταστηματα εχουν παρκινγκ αλλα κι εκει αν χασεις την εισοδο, αντε παλι κανε βολτες μεσω Βρηλλισιων που λεει ο λογος.

Ενα αλλο προβλημα που με σκυλομπερδεψε ειναι οτι η αριθμηση στις μεγαλες οδους, ειναι αρες μαρες κουκουναρες. Μπορεις να βρεις το ιδιο νουμερο  στην περιοχη Κηφισιας, το ιδιο στο υψος Χαλανδριου και το ιδιο στους Αμπελοκηπους παραδειγματος χαριν. Ετσι εγω που εβαλα τις διευθυνσεις των καταστηματων στη σειρα  στη λιστα μου και ειχα την εντυπωση οτι θα τα εβρισκα στη σειρα, πλανηθηκα πλανην οικτρα.  Βεβαια ακομα και ο Γκουγκλης τρελλαινεται σε κατι τετοιες περιπτωσεις. Ετσι ο ταλαιπωρος ο Ερρικος, εψαξε την διευθυνση Πειραιως 80, και τον εστειλε στον Πειραια, μεσω Εθνικης οδου και δε συμμαζευεται, ενω η διευθυνση ειναι μολις βγεις απο Ομονοια στην Πειραιως.

Τελος παντων οπως ειπαμε, αναγκαιο κακο, πως θα πας δηλαδη στο Golden Hall που ειναι τοσο ωραιο; Εδω προσοχη μπορει να χαθεις στο γκαραζ αν δε θυμηθεις σε ποιο χρωμα παρκαρες; Αφου δηλαδη περιπλανηθηκα ενα τεταρτο στο πορτοκαλι γκαραζ, και κοντεψα να πιστεψω οτι μου κλεψαν το νοικιαρικο, ξαναανεβηκα απανω, εκανα την βολτα της μωλ και ξανακατεβηκα απο το ιδιο μερος που ειχα ανεβει την πρωτη φορα. Καλα να παθω αφου ηθελα να ..κοψω δρομο.  To  Golden Hall το επισκεφτηκα για “μινιμαλ” ειδη οικιακης χρησεως οπως χαλακια για το μπανιο, καφετιερα και αλλα απαραιτητα.  Βεβαια σαν κοριτσακι που ειμαι περασα κι απο το Αττικα και απο την Καλογηρου για να κοψω τρεντς και κινηση.  Ειχαν κιολας αρχισει και οι εκπτωσεις.. και καταλαβαινετε.

Εκεινο που εμαθα φετος στην Λεωφορο Κηφισιας, ειναι οτι αν δεν κανεις παρανομια, δεν κανεις τη δουλεια σου.  Συγνωμη δηλαδη, μουρθε να φαω παγωτο απο του Βαρσου που χου!  Μου ηρθε πλειστακις οσο εμεινα εκει.  Ηθελα να παρκαρω εκει να παρω το παγωτο και να φυγω. Αμ δε!  Ολα φυσκα!  Στριβω αριστερα στο στενο και βλεπω ενα γκαραζ με φυλακα απο πισω.  Παω να μπω, και ο καρδιναλιος φυλαξ με προλαμβανει. Δεκα ευρω!  Τι λες καλωστονε,  μισο κιλο παγωτο θελω να παρω, δε θα το πληρωσω για χαβιαρι μπελουγκα!  Προσπαθω η αφελης:  Πεντε λεπτα θα μεινω!  ΔΕΚΑ ΕΥΡΩ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ (κερι και λιβανι).  Εκτοτε  παρκαρα επι της Κηφισιας πριν τη στροφη,  ταπ ταπ τα φωτακια και ουτε γατα ουτε ζημια!  Ασε που μπροστα μου και πισω μου ηταν αλλοι 5 που εκαναν την ιδια παρανομια.

Παρ’ ολη ομως τη γρινια που ερριξα σημερα σ’ αυτο το ταλαιπωρο το μπλογκ,  η κατασταση εχει ως εξης: Βαρατε με κι ας κλαιω. Γουσταρω Κηφισιας, παγωτο καϊμακι,  Γκολντεν Χωλ,  να τρεχω στους Αμπελοκηπους να δω τη Σοφη,  και να με λενε “μαλακισμενη” .

Στο επομενο:  Μινιμαλ σοπινγκ!

KU ZI NA

Σημερα συμπληρωνεται η “τριλογια” (χε χε γραφω κι εγω τριλογιες και πολυλογιες) βολτα στην ακροπολη. Αφησα το νοστιμωτερο για το τελος. Εκει στον αριθμο 9 του πεζοδρομου της Αδριανου,   το εστιατοριο   KU ZI NA του Αρη Τσανακλιδη ειναι μια νοτα ανασας αναμεσα στα τουριστικα φαγαδικα.  Ολοασπρα τραπεζακια και καρεκλες κατω απο επισης ασπρες ομπρελλες. Δε το χανεις με τιποτα.  Πριν δυο χρονια για πρωτη φορα με παρεσυρε στο KU ZI NA η αγαπημενη μου φιλη Σοφη που τα ψαχνει αυτα τα ωραια.  Απο τοτε το εχω επισκεφτει 4-5 φορες.  Εν  τελει δεν υπαρχει καλοκαιρι που να μη κανω σταση εκει.  Παλιοτερα το αγαπημενο μου στεκι ηταν το “Σχολαρχειο”  στην  οδο Σχολειου.  Τουτο δω ομως με κερδισε.   Αναμεσα λοιπον στην κινηση,  στις ορδες των τουριστων, στα μπλε και κοκκινα τραινακια, αλλα και στις γραμμες του ΗΣΑΠ,  καταλαγιαζουν τα πνευματα και ανοιγει η ορεξη.

P7240232 (1024x768)

Η κουζινα ειναι ελληνικη, δε χωρα αμφιβολια, αν διαβασετε τον καταλογο θα με καταλαβετε. Την χαρακτηριζει ομως μια μοντερνα παρεμβαση.  Τα υλικα συνδιαζονται ας πουμε ανορθοδοξα και σε ξαφνιαζουν.  Η παρουσια ειναι επισης μοντερνα και ασυνιθιστη.  Τα πιατα ειναι απο εκεινα που συχνα αναρωτιεμαι:  Καλα εγω πως και δεν το ειχα σκεφτει αυτο;

kuzina_interior

Το εσωτερικο του καταστηματος (η φωτογραφια που δειχνει τον εσωτερικο χωρο ειναι η μονη δανεισμενη γιατι ηθελα να σας το δειξω) ειναι λιτο και δροσερο και το σφαλμα μας ειναι οτι προτιμησαμε να καθησουμε εξω πιστευοντας οτι η σκια της ομπρελλας θα εκοβε την ζεστη.  Στο βαθος μπροστα απο την κουζινα υπαρχει ενας χαμηλος χωρος με ενα τεραστιο τραπεζι που φιλοξενει το προσωπικο.  Αυτο το τραπεζι παντα το ζηλευω και εχω την επιθυμια να καθησω κι εγω μαζι.  Ειναι σαν μια εστια δημιουργιας αλλα και απολαυσης.

P7240234 (1024x754)

P7240233 (1024x758)

P7240239 (1024x768)

Μια απο τις πιο ζεστες μερες του καλοκαιριου, αρχιζουμε με δροσερο ασπρο κρασακι.  Στο κουβαδακι (ψωμιερα)  σερβιρεται κουλουρι Θεσσαλονικης και πολυσπορα φρατζολακια.  Πρασινες ελιες και πολυ καλο ελαιολαδο προσφερονται μαζι για .. να στρωσεις στομαχι.

P7240244 (1024x768)

Σουτζουκαικα με σουμακ (ειναι το μπαχαρικο που περιεχεται στον παστουρμα)  και πιτtες με σως γιαουρτιου και δυοσμο.  Οχι δεν ειναι τζατζικι, ειναι πιο ελαφρυ.  Τα πιττακια, η ωριμη ντοματα και η καπαρη δινουν την ελληνικη νοστιμη νοτα, αλλα το σουμακ ανεβαζει τα κλασσικα σμυρνεϊκα σουτζουκακια σε αλλο επιπεδο.

P7240247 (1024x768)

Σαλατα με καρπουζι, φετα, ροκα και σως μπαλσαμικο.  Μια καυτη μερα σαν κι αυη ειναι δυσκολο να μη διαλεξεις αυτο το δροσερο πιατο.  Ελληνικη γευση με ιταλικα χρωματα.  Ο συνδιασμος φετα με καρπουζι δεν ειμαι σιγουρη τι προελευσης ειναι, αν και πιστευω οτι ειναι κυπριακης.  Η ροκα στην Ελλαδα (κυριολεκτω εδω) ειναι πιο πιπερατη απο αυτη που κυκλοφορει στην Αμερικη.  Λες και ειναι διαφορετικο χορτο.  Ετσι το πιπερατο της ροκας,  το ξυνο της φετας και η γλυκα του καρπουζιου δημιουργουν μια αντιθεση γευσεων.  Προτιμω να τρωω ξεχωριστες μπουκιες καρπουζιου με φετα μαζι και την ροκα ξεχωριστα.  Αυτη η εναλλαγη της παλεττας ειναι ενα φανταστικο γευστικο παιχνιδι. Η σως μπαλσαμικο,  σε μικρη ποσοτητα (ευτυχως) απλα για διακοσμηση.

Απο τα δυο πιατα θα ελεγα οτι τα σουτζουκακια ηταν το καλυτερο. Στο συνδιασμο φετα-καρπουζι θα προτιμουσα περισσοτερο καρπουζι στην αναλογια (η λιγωτερη φετα οπως το δει κανεις). Σε προηγουμενες επισκεψεις, οι καβουροκεφτεδες, το χταποδακι και οι λουκουμαδες με μους φετας και σως ροδιου ηταν αρκετα νοστιμα και θα επανελθω σιγουρα.. του χρονου!

P7240249 (1024x768)

Κι εκει που τρως, τσαφ τσουφ, το τραινο περνα διπλα σου,  αναμεσα στα αρχαια τειχη και τον ιερο βραχο.

Υ.Γ.1 Το KU ZI NA υπαρχει επισης και στη Μυκονο, στην παραλια του Ορνου.

Υ.Γ.2 Μια εξαιρετη παρουσιαση εστιατοριων με θεα την ακροπολη παρουσιαζει η αγαπημενη μου Κικη Τριανταφυλλη

Υ.Γ.3 Οσο ακουγα στο πλαϊνο εστιατοριο τους τουριστες να παραγγελνουν μακαροναδα μπολονεζε (κλασσικο ελληνικο εδεσμα)  μεσα στη ζεστη μου σηκωνοταν η τριχα.

θησειο και μοναστηρακι

P7240229 (1024x768)

Συνεχιζω αποψε την βολτα απο την ακροπολη προς το Θησειο. Τα μπλογκς ειναι ερημα,  μεθαυριο ειναι Αυγουστος.  Αν πω οτι με ηρεμει αυτη η ερημια μπορει να μη με πιστεψετε αλλα ειναι αληθεια.  Σκαει ο τζιτζικας κι εγω δεν εχω παρει το καπελλο μου μαζι γιατι σκεφτηκα οτι θα ηταν ογκος να το κουβαλαω στο μουσειο.  Ειναι και καπελλαδουρα το ατιμο. Ετσι αναγκζομαι(ναι το ομολογω) να αγορασω μια μωβ πλαστικη κινεζικη ομπρελλιτσα, που εχει απανω τον παρθενωνα!  Προχωρω λοιπον η φιν φον κινεζα, κατεβαινοντας τον πεζοδρομο προς το Θησειο.  Δεξια ο περιβολος της ακροπολης. Παρατηρω οτι εχουν ανοιξει τωρα εισοδους σε πολλες μεριες.  Αριστερα το αστεροσκοπειο.  Πιο κατω δεξια, η στοα του Ατταλου.  Παιρνω την Αδριανου και θελω να κανω βολτα στο γιουσουρουμ αλλα δε το σηκωνει η ημερα.  Η βολτα καταληγει  στην πλατεια Μοναστηρακιου που για πρωτη φορα την βλεπω τελειωμενη.  Πανε πια ολα τα εργοταξια, τα διασπαρτα τραπεζακια. Ο χωρος ειναι ανοιχτος και στο κεντρο προστατευμενες υπογειες εκσκαφες της κοιτης του Ηριδανου.  Ο χωρος αναπνεει.  Μια ενδιαμεση σταση για φαγητο, θα αποτελεσει την αυριανη και τελευταια αναρτηση της σειρας.

P7240252 (1024x768)

P7240257 (1024x768)

στον πεζοδρομο της διονυσιου αρεοπαγιτου

P7240196 (1024x768)

Η βολτα συνεχιζεται μετα την επισκεψη στο μουσειο,  μεσημερι καυτο.  Δεν εχει πολυ κοσμο στον πεζοδρομο.  Με τετοια ζεστη δεν ειναι για βολτες.  Εχοντας στο νου ενα δροσερο προορισμο, και ομορφες εικονες μπροστα μου,  δεν το βαζω κατω.  Οι φωτογραφιες που θα δειτε σημερα και αυριο,  ειναι η συνεχεια της ιδιας μερας.  Οχι δεν τολμησα να ανεβω μεχρι απανω.  Τι με μαγευει στην διαδρομη; Τα πρασινα , το πρασινο της ελιας, του πευκου, του κυπαρισσιου,  του σκινου,  που στολιζουν το παλιο λευκο των μαρμαρων.  Δειτε μερικα νεοκλασσικα,  το τουριστικο πουλμανακι,  τον πεζοδρομο ερημο, δειτε τον ιερο βραχο.

Η αναρτηση αφιερωμενη στην “παλια αθηναια”  που υπογραφει Evie και στην roadartist in athens που προσφατα εκανε μια ωραια αναρτηση για το μουσειο. Enjoy!

P7240205 (1024x768)

το μουσειο της ακροπλης

P7240146 (1024x768)

Ισως το τελευταιο σπουδαιο πραγμα που εκανα στην Αθηνα, ηταν να επισκεφθω το καινουργιο μουσειο της Ακροπολης. Το αφησα στο τελος, δε ξερω γιατι, ισως κατα βαθος ημουν σιγουρη οτι θα  δω κατι απολυτα ομορφο και σπουδαιο και θα φυγω με αυτη τη γευση απο την πολη μου.  Το μετρό (σταθμος Ακροπολης) σε αφηνει στην πισω μερια του μουσειου.  Αν και μου φαινεται αναποδο στην αρχη, συντομα συνειδητοποιω οτι δε θα ηθελα την βαβουρα ενος σταθμου αναμεσα απο την Ακροπολη και το μουσειο της.

Φτανοντας στην Διονυσιου Αρεοπαγιτου, και  βλεποντας για πρωτη φορα ζωντανα το μουσειο σκεφτομαι, προς τι ολη η φασαρια απο τους αντιρρησιες.  Το μουσειο ειναι ενα μοντερνο κτισμα, προϊον συγχρονης αρχιτεκτονικης και προσεγμενου σχεδιασμου.  Οχι, δεν ειναι χαμενο ουτε στριμωγμενο αναμεσα στα σπιτια. Οχι δεν κλεβει την παρασταση απο την Ακροπολη, αυτη αλλωστε τιποτα δεν μπορει να την κλεψει.    Και παρ’ολο που ειναι χαμηλοτερα απο το επιπεδο του πεζοδρομου,  ο περιπατητης εχει πληρη θεα του συγχρονου μουσειου.  Αυτα σκεφτομαι στην αρχη και επιφυλασσομαι να κρινω συνολικα αφου επισκεφτω το μουσειο σε ολα τα επιπεδα.

P7240171 (1024x768)

Δεν εχει πολυ κοσμο ακομα, οι ουρες μικρες αλλα ειναι νωρις, 10 η ωρα ακομα.  Εξωτερικα,  οι αρχιτεκτονικες μεταβολες που εγιναν για να φαινονται τα ευρηματα των προσφατων ανασκαφων ειναι πολυ ωραια σχεδιασμενες.  Συντομα, μαθαινω, θα επιτραπει η επισκεψη των υπογειων αυτων χωρων.

Η ανοδικη ραμπα απο το ισογειο στον πρωτο οροφο μιμειται την ανοδικη πορεια προς τα προπυλαια και  το γυαλινο πατωμα αφηνει ακομα  να φαινεται η υπογεια πολη.  Εδω κανω μια παρενθεση για να σημειωσω οτι δε θα αναφερθω στα εκθεματα. Πρεπει να πατε να τα δειτε μονοι σας αφιερωνοντας τουλαχιστο τρεις ωρες.  Εδω θα αναφερθω στο σχεδιασμο, στη λειτουργικοτητα και στην αισθητικη.  Παρατηρω οτι οι επεξηγηματικες πινακιδες ειναι διακριτικα τοποθετημενες στο πλαϊ καθε εκθεματος και δεν υπαρχει κατι που να παρεμβαλλεται αναμεσα στον επισκεπτη και στο εκθεμα.

Το μουσειο ειναι μεγαλο. Τα ευρηματα ειναι τοποθετημενα σε πραγματικες αποστασεις μεταξυ τους, δινοντας ετσι στον επισκεπτη τις πραγματικες διαστασεις των μνημειων.  Τα μικρα ευρηματα ειναι τοποθετημενα σε γυαλινες προθηκες που φωτιζονται (τουλαχιστο την ημερα) απο φυσικο φως χαρη στα λοξα ανοιγματα ετσι ωστε το εξωτερικο φως να πεφτει κατ’ ευθειαν απανω τους.  Αυτο αν δε το δειτε δεν μπορειτε να το φανταστειτε.  Οι φωτογραφιες στον εσωτερικο χωρο του μουσειου απαγορευονται αυστηρα.

P7240165 (1024x768)

Φτανοντας στον πρωτο οροφο και γυριζοντας  το κεφαλι πισω βλεπουμε στην καρδια του μουσειου ας πουμε τις καρυατιδες. Στην ουσια βρισκονται στον επομενο οροφο.  Εκτος απο τον τελευταιο οροφο που ανεβαινει κανεις με κυλιομενες σκαλες,  ολο το μουσειο φαινεται σαν ενας συνεχης χωρος που η αισθηση των οροφων ειναι σχεδον ανυπαρκτη.  Πως σε εναν ελικα εχουμε μια συνεχεια,  αυτη την εντυπωση μου δινει.  Στον τελευταιο οροφο εκθεματα μονο απο τον Παρθενωνα.  Ορθογωνιο περιμετρικο κτισμα στην πραγματικη διασταση.  Εξωτερικα ολο τζαμαρια με θεα προς ολες τις μεριες της Αθηνας.

Εκτος απο την απουσα Καρυατιδα, που πολυ σωστα τονιζεται η απουσια της,  αλλες παραστασεις “απουσες”  εχουν αντικατασταθει με εκμαγεια σε πιο ανοικτο χρωμα κανοντας την διαφορα πραγματικου-κατασκευασμενου αισθητη.

P7240148 (1024x768)

Η καφετερια στον δευτερο οροφο με το τεραστιο εξωτερικο μπαλκονι, δινει την ευκαιρια στον επισκεπτη να ξεκουραστει και να απολαυσει (οικονομικωτατα)  ενα απλο φαγητο η αναψυκτικο.  Ακομα επιτρεπει την φωτογραφιση της γυρω περιοχης.  Εκει στο μπαλκονι παρατηρω εκεινα τα πολυσηζητημενα νεοκλασσικα που  εγινε τοσος θορυβος για την κατεδαφιση τους.  Μερικα ειναι ακομα εκει, αλλα δεν εμποδιζουν την θεα προς την Ακροπολη τουλαχιστο απο εδω. Σημειωτεον οτι ουσα λατρις της νεοκλασσικης αρχιτεκτονικης, υπηρξα και αντιρρησιας υπερμαχος της διασωσης των νεοκλασσικων.  Σημερα πιστευω οτι δεδομενης της χωροταξικης ιδιομορφιας του χωρου και των ειδικων συνθηκων κατα τη διαρκεια της εκσκαφης, δεν θα μπορουσε ευκολα να βρεθει καλυτερη λυση.

Κι ενω απολαμβανω ενα γλυκο ελληνικο καφε (φιαγμενο στην πρεσσα με τα κατακαθια να αιωρουνται) και βλεπω οτι η συντηρηση του μουσειου γινεται απο κρατικο φορεα και αυτοματα ευχομαι μεσα μου να εχουν μεριμνησει οικονομικα για την συνεχη συντηρηση του μουσειου.  Γιατι ομολογουμενως τα μονα “στραβα ” που ειδα , εχουν σχεση με τις υπηρεσιες και οχι με το μουσειο καθεαυτο.

1. Το χαρτι στις τουαλεττες των γυναικων εχει τελεισει (11 το πρωϊ)  και οι  επισκεπτριες παιρνουν χαρτι απο το μηχανημα για τα χερια, ανταλασσοντας βλεμματα αλλοτε συγκαταβατικα, αλλοτε ειρωνικα. Φυσικα δεν υπαρχει εκει κανεις να επιληφθει του θεματος.

2. Οι φυλακες ΔΕΝ ειναι ομοιομορφα ντυμενοι.  Μερικοι με κουστουμια που φαινονται μονιμοι, αλλοι με μπλου τζην και πεδιλα, αλλοι με οτι βρηκαν στην ντουλαπα τους.  Λιγη ομοιομορφια δεν βλαπτει, ας μεριμνησει η διοικηση και για τους ” εποχιακους”  υπαλληλους.  Οι μονιμοι φαινεται να εχουν καποια στολη, οι δε κυριες φορουν ενα πολυ χαριτωμενο μαντηλι.

3. Τα δυο καταστηματα δωρων και σουβενιρ πολυ χαριτωμενα, αλλα τα ταμεια δεν λειτουργουν ολα.  Περιμενει ο κοσμος και εχουμε δυο υπαλληλους σε ενα ταμειο. Η μια ανοιγει τις χαριτωμενες χαρτινες σακουλες και η αλλη χειριζεται το ταμειο. Συγχρονως εχουν ανοιξει μεταξυ τους κουβεντουλα για προσωπικα θεματα.

Ας τα προσεξουν λιγο αυτα τα μικρα αλλα ουσιαστικα ατοπηματα οι ιθυνοντες και ας γινουν πιο αυστηροι με το service.

P7240174 (1024x768)

Παρατηρω οτι το 95% των επισκεπτων ειναι ξενοι. Αυτο δε μου αρεσει πολυ.  Θαθελα να εβλεπα περισσοτερους Ελληνες. Θα μου πεις ποσοι Αθηναιοι εχουν επισκεφτει την Ακροπολη;  Αντιθετα γκρουπς απο σλαβοφωνους αφιερωνουν χρονο και περισυλλογη μπροστα απο καθε μνημειο μας.  Οι Γιαπωνεζοι ειναι τελειως χαμενοι. Βλεπετε τους απαγορευσαν την καμερα.  Τρεχουν ως συνηθως και ειλικρινα δε ξερω τι κοιτανε. Μια ομαδα απο την σχολη Ικαρων εχει ερθει να δει το μουσειο. Με ξεναγο που ομως οι λεβεντες δεν παρακολουθουν.  Συλλαμβανω ενα να λεει.  Βαρεθηκα, παμε για κανα φραπε;  Οντως συσσωμη η σχολη αραξε με τις ωρες στην καφετερια, χα χα χα και χου χου χου.  Οι πιο συνηδητοποιημενοι επισκεπτες ειναι οι Γερμανοι.  Ακομα και τα παιδακια τους,  διαβαζουν τις λεζαντες και κανουν ερωτησεις. Ποιοι ηταν οι Λαπιθες,  τι ηταν οι Αμαζονες;

P7240176 (768x1024)

Η επισκεψη στο μουσειο οντως μου αφησε μια γευση απολυτης ομορφιας και λειτουργικοτητας. Ισως επηρρεασμενη απο τις ατελειωτες διενεξεις περιμενα να βρω κατι στραβο. Ομως οχι,  ο Τσουμι και η ομαδα του σεβαστηκαν τον χωρο, εφιαξαν ενα μουσειο που λουζεται απο το Αττικο φως, ενα λειτουργικο χωρο που πρεπει να ειμαστε περηφανοι που υπαρχει, ενα συγχρονο αρχιτεκτονημα που επεκτεινεται στο χωρο και στο χρονο αφου η προσοψη του αντανακλα πολιτισμο αιωνων.  Καμια φορα σκεφτομαι οτι δε μας πειραζει η ανειπωτη ασχημια στα πλοκαμια της Αθηνας που ερπει αναμεσα σε τεσσερα βουνα, ευαισθητοποιουμαστε για την κατεδαφιση δυο νεοκλασσικων,  εχουμε αρνητικη γνωμη για ενα μοντερνο κτιριο σε ενα αρχαιολογικο χωρο, ομως η ασχημια δεν ειναι αποτελεσμα μιξης αρχιτεκτονικων τασεων αλλα εμπεριεχεται στην ταση καθεαυτη.   Προσωπικα το βρισκω υπεροχο.  Και θαθελα να ζουσε ο Δημητρης Πικιωνης  η  ο Σολων Κυδωνιατης να μας πουν τη γνωμη τους.

Υ.Γ.1 Οι φωτογραφιες μονο εξωτερικες αποδιδουν ελαχιστα την ολοκληρωμενη εικονα που μονο απο κοντα μπορειτε να δειτε.

Υ.Γ.2  Η βολτα μετα το μουσειο συνεχιστηκε στον πεζοδρομο στην Αδριανου και κατοπιν προς το Θησειο. Μια καυτη Παρασκευη που κατεληξε στο αγαπημενο μου KU ZI NA στην οδο Αδριανου 9. Αλλα αυτο ειναι μια εντελως ξεχωριστη αναρτηση.

αθηναϊκη..

.. αναρτηση εννοειται, αλλα χωρις θεμα και χωρις σαφες περιεχομενο. Τωρα πια ειμαι σιγουρη οτι το ειναι μας αποσυντονιζεται στις διακοπες. Το δικο μου “ειναι”, ζεσταινεται αφορητα εν Αθηναις αλλα δεν το βαζει κατω.  Ξεπατωνεται στις βολτες,  επιπλωνει το σπιτι του (μινιμαλιστικα παντα και το τραπεζοματνηλο το πορτοκαλι  το πλουμιστο που μου χαρισε η πεθερα μου θα το φαει η μαρμανγκα, δε το συζητω)  ,  χαιρεται την πρωϊνη παρεουλα της μαμας του και τωρα ετοιμαζεται να την κανει για παραλια.  Δε θαθελε το ειναι μου να γυρισει πισω στην “αλλη πρωτευουσα την αρτηριοσκληρωτικη” ολοασπρο.  Να πιασει τουλαχιστο ενα ελαφρο αστακουδἰ.  Επισης ανακαλυψε το ιντερνετ “ον δε γκοου” της κοσμοτε,  και εματασυνδεθηκε με τον κοσμο εμπαβ εντ μπηγιοντ.  Σημερα το μεσημερι  την ειχε αραξει στον “μπιντε” και τα ελεγε με ενα εξαιρετο μπλογκερ.  Το ειναι μου εν Αθηναις ειναι καταχαρουμενο “μπλογκοσφαιρικως”. Εστω και τρεις μερες το χρονο εχει την ευκαιρια   να ερθει σε επαφη με αγαπημενα ατομα που ειχε την υπερβολικη τυχη να γνωρισει εδω μεσα.  Τελικα παρ’ολη την ατυχια της αποστασης,  ειμαι τυχερη.   Ετσι οι τελευταιες τρεις μερες ηταν γεματες ευχαριστες εκλπηξεις.  (Εδω το ειναι μου κανει διαλειμμα για να χοροπηδησει απο χαρα και να κανει τουμπα).  Και τωρα πρεπει να πλυνω τις μαυρες πατουσες μου (συγγνωμη δηλαδη .. αλλα τι κακο ειναι αυτο οταν περπατησεις με πεδιλο μιση ωρα στην Αθηνα;)  και να ετοιμαστω για εξορμηση προς Βαρκιζα.  Αποψε το κοριτσι (καλα τροπος του λεγειν, απλα το ειναι μου παραμυθιαζεται)  θελει  θαλασσα.  Τα λεμε αυριο απο παραλια.  Αχ!!

Τελος παντων ας κανω και μια Ψ εικονογραφηση.  Πεζοδρομιο στη Ρωμη οπου η καψουρης ιταλιανος  εξομολογειται τον ερωτα του.  Διακρινεται το φιν-φον μοκασσινι του Ερρικου.  Το σπρεϋ που κρατουσε δεν χωραγε στην φωτογραφια.  Σας φιλω απο την πιο ομορφη πρωτευουσα του κοσμου.

P7020014 (1024x640)