international publicity (updated)

Φεγγάρι εδώ, φεγγάρι εκεί
αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα
Για το δικό σου το χατίρι
ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα
βαθύ γαρούφαλο ακρωτήρι

(Οδυσσεας Ελυτης)

Στο τευχος του Conde’  Nast Traveler του Φεβρουαριου, μας περιμενει μια ωραια εκπληξη. Ισως το πιο πολυδιαβασμενο ταξιδιωτικο περιοδικο,   σε μια προσπαθεια να προτεινει προορισμους διακοπων στους αναγνωστες του,  εχει ενα πολυ ενδιαφερον αφιερωμα σε μια ομαδα νησιων που ουτε μεγαλα ειναι, ουτε πολυ γνωστα εξω απο την Ελλαδα. Αυτα που ονομαζουμε ” Μικρες Ανατολικες Κυκλαδες”.   Τα Κουφονησια,  την Δονουσα, την Σχοινουσα και την Ηρακλειά.

Το αφιερωμα περιλαμβανει πολλες πανεμορφες εικονες που δεν ειναι δυνατον να τις μεταφερω εδω, οδηγιες για το ταξιδι, λεπτομερεις χαρτες και αναφορες σε ξενοδοχεια και εστιατορια.   Εκεινο που τραβα το ενδιαφερον του ξενου δεν ειναι τοσο τα κολακευτικα κειμενα, οσο οι φωτογραφιες.  Προσωπικα κι εγω με αυτες μεγευτηκα.  Και ευχομαι αυτο το αφιερωμα με τον εντυπωσιακο τιτλο “Pure Bliss” , να φερει  τουρισμο στα νησια μας το καλοκαιρι.

Τελος βλεποντας την ωραια υπαρξη με το γατονι, να παιζει ανεμελη σε καφενειο (προφανως περιμενοντας τον φραππεδακο της),  παθαινω γενικο τραμπακουλο, αφου οι διακοπες μου αργουν πολυ.  Το δε καπελο διπλα της  με κανει να σκεφτομαι οτι πρεπει να φροντισουμε για το φετεινο καλοκαιρινο  καπελο.


Σας φιλω γλυκα.

 

 

UPDATE Το σχολιο της αγαπημενης φιλης Δεσποινας Κ.

Αυτη η αγκαλιά απο μικρά νησάκια ειναι το πιο μαγικό σημειο του Αιγαίου. Ευτυχώς γνωρισα το Κουφονήσι (το Πάνω Κουφονήσι) αρχές δεκαετίας 80 χωρίς ρεύμα και χωρις προβλητα. Βγαιναμε με τη λαντζα απο το καράβι. Δυστυχώς τώρα ειναι πολυσυχναστο και θορυβώδες. Οι παρθενες παραλίες του με τα κρυσταλλινα νερά ειναι γεμάτες με ρακετες, τζιπ,ομπρελες, αντηλιακο.
Αρκετά χρονια τώρα κάθε Ιουλιο δραπετεύω μερικές μέρες απο την Παρο και κάνω τις ουσιαστικές διακοπές μου στη Σχοινουσα. Το πιο απανεμο νησί ολου του Αιγαίου.Θα μπορουσα να μιλάω μερες για τη μικρη Σχοινουσα. Ομορφες θαλασσες, εξαιρετικό  φαί απο ταβερνισιο μεχρι γκουρμέ,φιλοξενοι ανθρωποι, ωραίος κόσμος, κοσμος τόσος- οσος. Δηλαδή τόσος οσος χρειαζεται και οσο αντέχει το νησάκι αυτό. Ουτε ερημιά αλλά ουτε και παραλίες να μη βρισκεις ν απλώσεις την πετσετα σου. Αυτά τα νησιά ειναι μαγικα γιατι ειναι ετσι. Με χωματοδρομους, χωρις βενζινάδικα,
χωρίς μπουτικ, καταναλωτισμό ή επιδειξη. Μπορεις να εισαι με το μαγιο και τη βερμουδα ολη μέρα. Μπορεις να καθισεις στο τραπέζι της διπλανής παρέας  που το πρωί τη συνάντησες στην παραλία στην Ψιλή Αμμο ή στην Αλυγαριά ή να φας υποβρυχιο και μικρά σπιτικά τυροπιτάκια στο μικρό καφενεδάκι.  Δεν ξέρω αν αυτά τα νησάκια κάνουν για το κοινό του περιοδικού πάντως οπωσδήποτε δεν “αντέχουν” κανενος ειδους μαζικό τουρισμό. Ειναι για μικρες γλυκές αποδρασεις. Αλλιώς θα χάσουν τη μαγεία τους. Θα γινουν ολα μικρες κακες Μυκονοι…οπως εγινε δυστυχώς το
Πανω Κουφονήσι. Τα υπολοιπα αντεχουν ακόμη και πρεπει να τα βοηθησουμε ν αντεξουν. Τοσο -όσο.

το Ψωνιο

Η Κατερινα Καραγιαννη-Ιατροπουλου ειναι ενα γλυκητατο πλασμα. Δεν την γνωριζα πριν μερικους μηνες. Καποτε η αγαπημενη Καναδεζα Ιουστινη Φραγκουλη εκανε μια αναρτηση με θεμα “η νεραϊδενια ζωγραφος” αναφερομενη στην Κατερινα.  Θυμαμαι οτι ειχα διαβασει την αναρτηση και ειχα σχολιασει. Πριν μερικους μηνες παιρνω ενα μυνημα στο φεησμπουκ με μια αιτηση φιλιας απο την Κατερινα Ιατροπουλου. Η Κατερινα μου γραφει οτι ειναι φιλη με την Ιουστινη και οτι με “ανακαλυψε” μεσα απο το μπλογκ της.  Αυτο μου φανηκε απιστευτα  κολακευτικο ομολογω.

Κατα τη διαρκεια της τελευταιας μου επισκεψης στην Αθηνα, η Κατερινα ζητα να βρεθουμε και να τα πουμε απο κοντα. Τα καταφερνουμε.  Σε ενα ωραιο ραντεβου για καφε που κανονιστηκε μια μερα πριν την αναχωρηση μου,  με μερικες φιλες,   φτανει και η Κατερινα.   Περνωντας τα παραλειπομενα αυτης της συναντησης σαν προσωπικα, μενω στην γνωριμια με την Κατερινα.  Μου χαριζει ενα βιβλιο που εγραψε αρκετα χρονια πριν.

Η αναρτηση αυτη δεν αποτελει κριτικη. Πρωτον γιατι οι κριτικες των βιβλιων γινονται απο λογοτεχνες και δευτερον γιατι ειθισται να γινονται κοντα στο χρονο της εκδοσης.  Το βιβλιο της Κατερινας εκδοθηκε το 1994.  Επομενως εδω κανω μια απλη αναφορα, για να τιμησω οχι μονο την καλη της διαθεση να γνωριστουμε αλλα και την ευγενεια της να μου χαρισει το δημιουργημα της κανοντας μου μαλιστα μια πολυ συγκινητικη αφιερωση.

“Το Ψωνιο”  ειναι ο τιτλος του,  και περιγραφει την εμμονη ενος νεαρου δημοσιογραφου  να εισχωρησει και να κατοχυρωθει στον κοσμο των συγγραφεων.   Μεσα  απο την αφηγηση διαγραφονται χαρακτηρες και συμπεριφορες ανθρωπων και κοινωνιων.  Εντυπωσιαζομαι με τον τροπο που προσεγγιζει την ιστορια.  Η εμπνευση του ηρωα ξεκινα απο μια συγχρονη του ποιητρια που δεν γνωρισε ποτε.  Στην εξιστοριση των γεγονοτων λοιπον η πενα λειτουργει σαν σκυταλη.  Περνα διαδοχικα απο την περιγραφικη αφηγηση,  στην ποιηση που ξεπηδα μεσα απο επιστολες της δημιουργου της σε προσφιλες της προσωπο,  σε ανατροπες και παρεμβασεις της ιδιας της συγγραφεως που απευθυνεται αμεσα στον αναγνωστη.   Μαζι της παρακολουθουμε  τα γεγονοτα απο τρεις διαφορετικες  οπτικες γωνιες.

Ρωτω την Κατερινα αν εχει γραψει αλλο βιβλιο και μου λεει με την απαραμιλλη γλυκα της:  “Με τα χρόνια, τα μάτια μου γίνονται όλο και πιο απαιτητικά όχι μόνο απο τη θέση της ανάγνωσης αλλά και απο τη θέση της γραφής.  Επειτα η ζωγραφική είναι για μένα αμεσότερος τρόπος έκφρασης”

Αλλη μια φορα χαμογελω στην οθονη του ροζ μου λαπτοπ και σκεφτομαι ποσες χαρες μου εχει χαρισει!

Σας φιλω γλυκα.

καλες αποκριες με ενα σπεσιαλ απεριτιβο

Θυμηθηκα αυτη την φωτογραφια που ειχε βγαλει ο Ερρικος στη Βενετια πριν λιγα χρονια τις Αποκριες.  Απο ολα τα καρναβαλια σε ολο τον κοσμο, πιστευω οτι κανενα δεν φτανει σε πλουτο σε φαντασια και σε παραδοση το καρναβαλι της Βενετιας.  Ουτε ακομα αυτο του Ριο.  Ισως γιατι οι περιπλοκες κλασσικες στολες μου θυμιζουν τα παιδικα μου χρονια.  Ισως παλι να ειναι αυτες οι υπεροχες μασκες που αποτελουν εργα τεχνης.  Ισως οι περιτεχνοι στολισμοι με τα χρωματιστα μουρανο που πολλες φορες αγγιζουν τη χλιδη σε ολο της το μεγαλειο.   Δε ξερω τι ειναι!  Θαθελα ομως μια φορα να βρεθω στην πλατεια του Αγιου Μαρκου με μια μασκα το καρναβαλι,  αγνωστη μεταξυ μασκαρεμενων αγνωστων.

https://i0.wp.com/www.independent.co.uk/multimedia/archive/00059/Tessa_Kiros_59392s.jpgΗ Βενετια φημιζεται για τα υπεροχα Prosecco της.  Εχω ενα εκπληκτικο βιβλιο της κυπριακης καταγωγης Tessa Kiros,  που λεγεται VENEZIA food & dreαms.  Την απιστευτα φιν-φον αυτη εκδοση την εχω εις διπλουν.  Μια στην Αθηνα χαρισμενη απο την εξαδελφη μου την Ντενια, και μια εδω που μου χαρισε ο Ερρικος λιγο πριν φυγει αποψε για την κεντρικη Ευρωπη.  Δεν θυμοταν το δωρο της Ντενιας, ομως το βιβλιο ειναι τοσο ομορφο σε εικονογραφηση και περιεχομενο ωστε χαιρομαι που το εχω τωρα και εδω.  Απο αυτο το βιβλιο θα προσπαθησω να μεταφρασω την συνταγη για ενα aperitivo  που νομιζω ειναι οτι πρεπει για μια βραδυα καρναβαλιου.

– Bellini – (this is a free translation of a recipe from Tessa Kiros’ book VENEZIA)

” Θα χρειαστειτε ενα ωριμο, γλυκο, ασπρο ροδακινο, δυο raspberries, κι ενα ποτηρι παγωμενο prosecco (η παραπανω)

Το Prosecco εχει το βασιλειο του στην ομορφη Βενετια. Σε μερικα εστιατορια μπορει να βρει κανεις ξεχωριστη στηλη στη λιστα κρασιων.  Ακομα και κατα τη διαρκεια του μεσημεριανου φαγητου, πολυς κοσμος προτιμα ενα παγωμενο προσεκο στο στρογγυλλεμενο μπουκαλι αντι για κρασι, ιδιεταιρα για να συνοδεψει θαλασσινα.  Ακομα και συνδιασμενο με ωριμα φρουτα σε μορφη πουρε,  οπως τα λευκα ροδακινα. Οι αναλογιες που σας δινω (γραφει η Τεσσα) ειναι αυτες που προτιμω, αλλα ειναι αναλογιες στο περιπου και παντα εξαρταται τι ποτηρι θα χρησιμοποιησετε. Μπορειτε να φιαξετε την  διπλη η τριπλη ποσοτητα, ηα κομα και να αυξησετε την ποσοτητα του προσεκο, αναλογα με τις προτημησεις σας.  Ειναι ομορφο σερβιρισμενο με raspberries,  αλλα μπορειτε να τις λιωσετε μαζι με τα ροδακινα για ενα σπεσιαλ χρωμα.

Καθαριστε το ροδακινο με ενα κοφτερο μαχαιρακι, η βουτηξτε το για ελαχιστο χρονο σε βραστο νερο και θα ξεφλουδιστει ευκολα. Κοψτε το στη μεση, αφαιρεστε το κουκουτσι και πολτοποιηστε το μεχρι να αποκτηση υφη πουρε.  Μπορειτε να περασετε τον πουρε απο σουρωτηρι για να γινει πιο βελουδινο.  Εαν σας αρεσει μπορειτε να προσθεσετε ελαχιστη ζαχαρη η μεικες σταγονες λεμονιου.

Σε ενα ποτηρι pπαγωμενο βαξετε μια raspberry,  και ριχνετε τον πουρε του ροδακινου.  Τελος ριχνετε το προσεκο και ανακατευετε.  Το αφηνετε να “καθησει” λιγο και το σερβιρετε. “

https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3061/2601099359_04a7062255.jpg

Αλλες υπεροχες εκδοσεις της ιδιας.

Οπως καταλαβαινετε, η ιδια η Tessa Kiros  ειναι χαλαρη στην συνταγη. Οπως θα πρεπει να ειναι καθενας απο μας.  Και να προσαρμοζουμε αυτες τις ωραιες ιδεες στις εποχες και τις προτημησεις μας.  Γιατι ο καθενας απο μας ειναι σεφ, στη δικη του κουζινα.

Στο επομενο τραπεζι μου λοιπον, θα προσφερω ροδακινα με προσεκο.  Το γευομαι κιολας νοερα.

Ευχομαι σε ολους καλες αποκριες και σας φιλω γλυκα!

pour l’ amour des amis

Σημερα θελω να αλλαξω θεμα. Η κατασταση εδω εχει ως εξης: Ολημερις φτυαριζουμε, τη νυχτα ριχνει χιονι. Και δεν το κρυβω οτι με εχει κουρασει πολυ. Φοβαμαι οτι οσο ασχολουμαι μαζι του τοσο θα με καταδυναστευει. Ξεφευγω λοιπον για λιγο για να μιλησω για την αγαπη των μπλογκοφιλων.

https://i1.wp.com/www.wedigchicago.com/images/art.hill.chicago.jpg

Chicago by night (internet)

Συγκεκριμενα για την αγαπη δυο κυριὠν.  Η μια ειναι η σχολιαστρια με το ονομα Μαρθα που γραφει απο το βορεινο Σικαγο.  Η αλλη ειναι η γνωστη  μας και αγαπημενη  Καναδεζα του ακομα πιο βορεινου Μοντρεαλ.  Η πρωτη με σκεφτηκε οταν ηταν σε διακοπες στην Θεσσαλονικη.  Μπηκε σε ενα βιβλιοπωλειο και αγορασε το βιβλιο που εγραψε η δευτερη και που δεσποζε σε ολες τις προθηκες, ” Για την αγαπη των αλλων” Επιστρεφοντας στην Αμερικη η Μαρθα  μου ταχυδρομησε το βιβλιο.  Αρχισα να το διαβαζω πριν δυο εβδομαδες, κλεφτα τα Σαββατοκυριακα.  Το Σαββατοκυριακο ομως της μεγαλης χιονοθυελλας, εκει διπλα στο τζακι,  ολοκληρωσα την αναγνωση του.

Δεν μπορουσα ποτε να φανταστω ποση δουλεια εκανε η Καναδεζα φιλη μου περσυ οταν ειχε παει και ειχε καθησει με τις εβδομαδες στη Ροδο.  Εγω νομιζα οτι εκανε μπανακια και   βιζιτες σε φιλους.  Εκεινη ομως μελετουσε κι εγραφε. Μια Επτανησια στα Δωδεκανησα.  Μελετησε την ιστορια, τα ηθη, τα εθιμα, και εγραψε την ιστορια της Τζαννης απο την Νισυρο.  Εγραψε την ιστορια της Μαργαριτας που προδοθηκε απο μια αγαπη, και ομως συνεχισε να ζει γιατι οπως ειπε: Η ζωη ειναι μεγαλυτερη απο την αγαπη.  Δεν ξερω αν αυτη η εκφραση ειναι της συγγραφεως, η αν ανηκει στην ηρωϊδα της.  Και φανταζομαι εξαρταται απο την δυναμη και τον εσωτερικο κοσμο της καθε Μαργαριτας να πει αν η αγαπη ειναι μεγαλυτερη απο την ζωη η η ζωη μεγαλυτερη απο την αγαπη.

Εζησα λοιπον νοερα για λιγο στα Δωδεκανησα των Ιταλων δικτατορων προπολεμικα και μεταπολεμικα.  Εζησα για λιγο στην Αθηνα της κατοχης μεσα απο τις περιπετειες των δυο παιδιων απο τη Νισυρο.  Κι εμαθα αρκετες πολιτιστικες  και πολιτισμικες λεπτομερειες που δεν τις ηξερα. Σκεφτομαι οτι οταν κατι γινεται στον κοσμο δεκα η εικοσι χρονια πριν ερθουμε εμεις στον κοσμο, φαινεται τοσο μακρυνο και αγνωστο μονο και μονο γιατι δεν το εχουμε ζησει.  Τα ηθη και τα εθιμα, οι σκεψεις και οι πραξεις των ανθρωπων που εζησαν πριν απο μας φανταζουν σαν να υπηρξαν στατικα καπου στο παρελθον.  Οι διηγησεις των συγγραφεων οπως εδω της Ιουστινης,  μας βοηθανε να τις δουμε νοερα σε εξελιξη. Να αντιπαραβαλλουμε πολιτισμους και να συγκρινουμε ιστοριες.  Να απορησουμε με την εξελιξη και να αναλογιστουμε μια ζωη στο παρελθον και σε αλλες κοινωνιες.

Η σημερινη γραφη δεν αποτελει κριτικη.  Αυτα τα αφηνω για τους ειδικους.  Στην φιλη μου την Ιουστινη που γνωρισα τον Δεκεμβρη, θελω να ευχηθω να μας χαριζει παντα ωραιες στιγμες με τα βιβλια της.  Και καθε καινουργιο βιβλιο να ειναι καλυτερο απο τα προηγουμενα, οπως τουτο δω. Και την ευχαριστω για οσα εμαθα.

Και ενα μεγαλο ευχαριστω στην Μαρθα που εστω κι αν δεν εχει μπλογκ, ειναι ενα μεγαλο κομματι της μπλογκογειτονιας.  Και μια απιστευτα γενναιοδωρη γυναικα.

Τις δυο αγαπημενες μου φιλες, τις φιλω γλυκα.

https://i0.wp.com/farm2.static.flickr.com/1039/1380202602_f305f542f3_o.jpg

Montreal by night (internet)

Αντε .. κι εσας τους υπολοιπους!

Πη Ες: Αποψε εφιαξα μια φριττατα μουρλια!  Εικονογραφημενη παρουσιαση, αυριο.. εκτος απροοπτου!

Πανακοτα με Μαστιχα (συνταγη Σ. Παρλιαρου) και αλλες μικρες ιστοριες.

egspΣπεσιαλ αναρτηση για την μικρη lonely στη μακρυνη Σκωτια που της αρεσει η πανακοτα

και στην καρδουλα στο Απμου Νταμπι για να μαγεψει τους Αραβες! Φανταζεστε αραβικες νυχτες με πανακοτες!

Η συνταγη αυτη ειναι απο το βιβλιο του Στελιου Παρλιαρου “Ευκρατες Γευσεις” (Γλυκα και γευσεις της μεσογειου, εκδοσεις Σιδερη). Η σχεση μου με την ζαχαροπλαστικη δεν μπορω να πω οτι ειναι η καλυτερη. Ισως δεν της εχω δωσει την πρεπουσα προσοχη. Αυτο το βιβλιο ομως πολλες φορες με εχει κανει να αναθεωρησω οχι μονο την αποφαση μου να φιαξω μονη μου ΚΑΙ το γλυκο αλλα και να μεινω εκστατικη μπροστα στις εναλλακτικες που παρουσιαζει ο Στελιος Παρλιαρος, χρησιμοποιωντας υλικα ελαφρια και μυρωδατα σε συνδιασμους ικανους να ικανοποιησουν και την πιο δυσκολη γευστικη παλεττα. Η λεβαντα, το μελι, τα φρουτα, τα ροδια, τα ροδοπεταλα, ακομα και το τυρι γινονται ενα μικρο μυστικο σε γλυκα που οχι μονο ειναι εργα τεχνης στην απλοτητα τους, αλλα σε καθε μπουκια σε ανεβαζουν σε μεσογειακους ουρανους.

PB140127 (810x1024)

Σημειωνω εδω οτι αν ειστε απο τους ανθρωπους που οταν λενε γλυκο..εννοουν σοκολατα, αυτο το βιβλιο δεν ειναι για σας, αλλα εαν ειστε σαν κι εμενα που καποια στιγμη ξεφυγα απο τα δεσμα της σοκολατας και ανακαλυψα τις ντελικατες κρεμες, τοτε θα σας ενθουσιασει.

Πανακοτα με Μαστιχα (για 6-8 ατομα)

600 γρ. κρεμε γελεκτος (35% λιπαρα)

100 γρ. γαλα

1 κλωναρακι βανιλιας

2 γρ. μαστιχα (εδω ειναι που κανω την παρεμβαση και χρησιμοποιω 3-4 σταγονες μαστιχελαιο)

60 γρ. ζαχαρη

2 φυλλα ζελατινας

Βραζουμε το γαλα, την κρεμα γαλακτος, τη ζαχαρη και το κλωναρακι βανιλιας κομμενο καθετα και  ανακατευουμε. Μολις το μειγμα αρχισει να φουσκωνει, το αποσυρουμε απο τη φωτια και προσθετουμε τα φυλλα ζελατινας, αφου προηγουμενως τα εχουμε μαλακωσει σε κρυο νερο. Αφηνουμε το μειγμα να κρυωσει ανακατευοντας σταδιακα. Αδειαζουμε το μειγμα σε ατομικα φορμακια η σε φορμα της αρεσκειας μας. Βαζουμε τα φορμακια στο ψυγειο τουλαχιστο για 5 ωρες, ωστε να κρυωσουν. Λιγο πριν σερβιρουμε , ξεφορμαρουμε την κρεμα βουτωντας την σε ζεστο νερο για λιγα δευτερολεπτα. Το γλυκο συνοδευεται με σαλτσα της αρεσκειας μας.

PB140135 (767x1024)

Μαστιχελαιο μπορειτε να προμηθευτειτε στα καταστηματα “mastic shop”  των μαστιχοπαραγωγων της Χιου που υπαρχουν σε ολη την Αθηνα. Το πιο κεντρικο βρισκεται στην Πανεπιστημιου ψηλα απεναντι απο τη Μεγαλη Βρεττανια.

Πριν λιγο καιρο ειχε δημοσιευσει μια συνταγη για πανακοτα η αγαπητη μικρη κουζινα. Με περισσοτερες πληροφοριες και μικρα μυστικα για την επιτυχια του γλυκου. Δειτε την κι αυτη.

PB140131 (1024x767)

Η πανακοτα υπηρξε αφορμη πριν 5 χρονια να γνωρισω μια γλυκεια κοπελλα στο διαδυκτιο που αφηνει συχνα σχολια εδω με το ονομα Χριστινα.  Η συζητηση περιστρεφοταν γυρω απο την πανακοτα και καπου ειπα οτι θα τους εφερνα συνταγη και για πανακοκορα.  Εκει η Χριστινα μου γραφει ενα μεηλ εντ δε ρεστ ιζ Χιστορυ!  Η Χριστινα ειναι στην ηλικια της Δαφνης μου.  Σε μερικους μηνες παντρευεται τον αγαπημενο της.  Λεω να παω στο γαμο να φιαξω πανακοκορα!

Μιλωντας για γλυκα, τωρα που πλησιαζουν οι γιορτες πρεπει να ψαξω να βρω την πουτιγκα σοκολατας της θειας Νικης.  Ηταν το καλυτερο γλυκο των παιδικων μου χρονων. Η θεια Νικη αδελφη της κυριας Δαφνης,  εξη χρονια μεγαλυτερη,  ειναι  μια υπεροχη κυρια που εκανε τοσα τραπεζια στα νιατα της,  οσα εχει ο ουρανος αστερια.

PB140132 (1024x767)

Σημειωση:  οι φωτοφραφιες ειναι απο το βιβλιο του Δεσποιναριου.

Σας φιλω γλυκα.

I miss you already Gourmet!

τοPA070034 (768x1024)

Νατο λοιπον!  Το τελευταιο τευχος του περιοδικου Gourmet, που ανακοινωσε χτες  μετα απο 69 χρονια λαμπρης πορειας οτι .. μεχρι εδω ηταν!  Συζητιεται απο αναγνωστες η πιθανοτητα να υπαρξει ακομα ενα τευχος του Νοεμβρη που θα μας παρουσιασει αλλη μια εκδοχη παρασκευης της πατροπαραδοτης αμερικανικης γαλοπουλας.  Ομως αυτο δεν ειναι ουτε σιγουρο ουτε πιθανο κατα τη γνωμη μου.  Θα μου αρεσε παντως αφου η εκδοτικη εταιρεια  Condé Nast αποφασισε να βαλει λουκετο στο περιοδικο,  να εκανε την ανατροπη και να κυκλοφορουσε ενα γιορταστικο τελευταιο τευχος.  Ετσι για να εχουν τα πραγματα μια ωραια αρχη κι ενα ωραιο τελος. Αυτα ομως ειναι ευσεβεις ποθοι εκ μερους μου που μου αρεσει η εκδοχη “τελος καλο ..ολα καλα”.

PA070023 (768x1024)

Ειμαι παιδι των περιοδικων (ειναι εκφραση αναλογη με τα παιδια των λουλουδιων)  Μια ματια στον χωρο που κινουμαι θα σας πεισει. Ενα περιοδικο ειναι μικρο, ελαφρυ, συντομο, καλη παρεα αναλογα με τα περιεχομενα του.  Το   Gourmet οταν εκυκλοφορησε πτο 1940 εφερε τον χαρακτηρισμο ” the magazine of good living “.  Αυτο δεν αλλαξε ποτε ολα αυτα τα χρονια.  Το πρωτο και ισως το πιο πετυχημενο περιοδικο lifestyle.  Δεν ειναι τυχαιο που “εζησε” τοσα χρονια.  Παραλληλα με το Gourmet η εκδοτικη εταιρεια κλεινει αλλα τρια περιοδικα.

Δεν θα αναλυσω εδω τους λογους που οδηγησαν την Condé Nast σ’ αυτη την αποφαση.  Απλα θα αναφερω οτι ειναι οικονομικοι.  Ειδαν τις διαφημιστικες καταχωρησεις στο περιοδικο να ελαττωνονται σημαντικα.  Δεν περιμενουν φυσικα τα περιοδικα να επιζησουν απο τις συνδρομες. Απο τις διαφημησεις περιμενουν.  Κι εκει που ολοι πιστευαμε οτι ο κοσμος ποτε δε θα παψει να ενδιαφερεται για το φαγητο,  και οτι οποια επιχειρηση εχει σχεση με αυτο, δεν θα επηρρεαστει πολυ, ερχονται τα πραγματα να μας διαψευσουν.  Εδω στην “πρωτευουσα”  τα εστιατορια κλεινουν το ενα μετα το αλλο. Φανταζομαι τι θα γινεται στη Νεα Υορκη.  Ποιος λοιπον θα διαφημισει?  Οι κρουαζιερες και οι ξενοδοχειακες επιχειρησεις βρισκονται σε δραματικη κατασταση.  Η διαφημηση  “μετακομισε” στο ιντερνετ. Το life style θελει χρημα για να λειτουργησει.  Και ακριβως επειδη το περιοδικο καλυπτε παγκοσμιο life style, φανταζεστε τι εξοδο χρειαζεται. Τι οργανωση, τι παραγωγη, τι ταξιδια! Η εταιρεια θα συνεχισει να εκδιδει το αποκλειστικα “μαγειρικο”  περιοδικο Bon Appétit  για την παρηγορια των καλοφαγαδων. Ομως δεν ειναι το ιδιο!

PA070028 (768x1024)

Το  Gourmet ηταν κατα τη γνωμη μου, περιφημο για τα γαστρονομικα του οδοιπορικα.  Τουλαχιστο αυτα με καθηλωναν και με απορροφουσαν. Δε θα ξεχασω πριν πολλα χρονια ενα τευχος αφιερωμενο στο Μοναχο, μολις ειχα επιστρεψει μετα απο παραμονη τριων ετων, και ενθουσιαστηκα με την προοπτικη οτι θα μπορουσα να φιαξω κι εγω ολα αυτα που αγαπησα εκει.  Δε θα ξεχασω τα “Παρισια”  του Gourmet,  παντα πριν ξεκινησω, τα εβαζα στη βαλιτσα μου για να εχω τις τελευταιες αναφορες για τα εστιατορια της πολης.  Δε θα ξεχασω, μια ανοιξη που βρεθηκε στα χερια μου ενα τευχος, οπου  το  Gourmet εφτασε στο χωριο Πιτυους στα βουνα της Χιου και εγραφε σε ολο τον κοσμο αυτο που εγω μεχρι τοτε νομιζα οτι ηταν δικο μου μυστικο.  Για τα περιφημα ” χερισια μακαρονια ”  στην ταβερνα του Μακελλου.  Μια μια να τις πιασω τις ωραιες στιγμες που περασα με το Gourmet στα χερια, δε θα με φτασει ενας χρονος να κανω αναρτησεις.  Τελευταια διαβασα κι ενα εξαιρετο αρθρο της κυριας Νταϊανας Κοχυλα για ενα οδοιπορικο στην Ηπειρο.  Ποσο επικαιρο για μενα που βρεθηκα εκει πριν λιγες εβδομαδες!

PA070021 (768x1024)

Παντα με προσεγμενη φωτογραφια να συνοδευει  καθε ταξιδι, καθε συνταγη, ερχοταν ωρες που με ξαφνιαζε ευχαριστα οπως αυτο το εξωφυλλο επανω οπου το κοινο “μαλλι της γριας”  το πανηγυριωτικο γκουρμε  γλυκισμα, αποθεωνεται σε μια ποζα που ωλ δε γουεη “φιν-φον” .

PA070029 (768x1024)

Μηνα με το μηνα απο το 1980 και μετα, αφ’ οτου εγινα συνδρομητρια στο Gourmet,  ερχοταν το περιοδικο σαν δωρο στο γραμματοκιβωτιο μου.  Ξεφευγα, θαυμαζα, επαιρνα ιδεες, μαθαινα για τα “πολιτικα” θεματα των επαϊοντων της γαστρονομιας, ταξιδευα και χανομουν στις σελιδες του.  Ναι αντεγραψα στρωσιματα τραπεζιων, πηρα ιδεες, ξεσηκωσα κολπα,  και τα καταχωρουσα σε  θηκες περιοδικων ανα χρονια. Μονο τα τευχη του Νοεμβρη και του Δεκεμβρη ηταν ολα ξεχωριστα γιατι αποτελουσαν τα “εορταστικα” τευχη.  Αργοτερα οταν μετακομισα στο Μοναχο, το περιμενα με ακομα μεγαλυτερη λαχταρα.

Μετα σε μια μετακομιση το 2002 απο το παλιο μου σπιτι στο καινουργιο εδω στην “πρωτευουσα”  αποφασισα να δωσω στην ανακυκλωση εικοσι χρονων περιοδικα.  Εν τω μεταξυ, ο ιδιος εκδοτικος οικος αρχισε να εκδιδει καθε χρονο ενα αναμνηστικο βιβλιο με τιτλο ” The best of  19… ” .  Και φυσικα σαν μαζωχτρα που ειμαι τα μαζευα κι αυτα.  Τωρα .. σημερα το μετανοιωνω που τα πεταξα. Αυτη τη στιγμη εχω ολα τα τευχη απο το 2000 και μετα. Εννεα χρονια Gourmet, που δεν προκειται να τα αποχωριστω. Μαλιστα συντομα θα τα ΞΑΝΑτακτοποιησω ετσι ωστε να δω και τι παλιοτερα εχω φυλαξει. Εκεινη την αποφραδα μερα που τα εδωσα.. κρατησα μερικα τευχη απο παλια που τα ειχα λατρεψει.

PA070024 (1024x586)

Το 2001 το Gourmet εκλεισε τα 60 του χρονια με ενα πανυηγυρικο τευχος.  Μπορει να σας ξενιζει ολη αυτη η αγαπη που βγαζω σημερα.. οχι για εναν ανθρωπο αλλα για ενα περιοδικο.  Και ομως, τριαντα χρονια φιλια ειναι αυτη, οπου το Gourmet εδινε χωρις να ζητα παρα μονο ενα δολλαριακι το μηνα.  Ανοιγε πορτες σε κοσμους που δεν ηξερα, και σε κοσμους που θα ηθελα να παω.

PA070022 (768x1024)

Σε κοσμους παιχνιδιαρικους, νοστιμους, εξωτικους.  Το Gourmet καθε τοσο εξεδιδε σπεσιαλ τευχη .. ” The restaurant issue”, “The travel issue”, “The top chefs”  απο αυτα που θελεις να τα κρατησεις για παντα γιατι κρυβουν μεσα τους οσα θελεις να ξερεις για ενα ολοκληρωμενο θεμα σχετικο με την απολαυση της ζωης.

PA070005 (1024x768)

Απο την σελιδα serious eats φερνω μερικες φωτογραφιες και το editorial απο το πρωτο τευχος του περιοδικου.

Goumet magazine January 1941 cover

To you—A Lover of Good Food—we introduce Gourmet, the Magazine of Good Living

The name Gourmet is selected for this publication because it typifies the acme in appreciation of food perfection. Ina broader sense, however, the word gourmet signifies far more than just food perfection. It is a synonym for the honest seeker of the summum bonnum of living.

The art of being a gourmet has nothing to do with age, money, fame, or country. It can be found in a thrifty French housewife with her pot-au-feu or in a white-capped chef in a skyscraper hotel. But where it exists, the practitioner of this art will have the eye of an artist, the imagination of a poet, the rhythm of a musician, and the breadth of a sculptor. That is the subtle amalgam of which the true gourmet is compounded.

Never has there been a time more fitting for a magazine like Gourmet to come into being. Good food and good living have always been a great American tradition. At our very fingertips in this land of glorious plenty lie an abundance and variety of foods unequalled anywhere. And our native, unquenchable thirst for discovery is now leading us daily into new and exciting channels of exploration in the realm of fine food and drink.

But perhaps more important than all else today should be our recognition of that Biblical axiom, “Take thine ease, eat, drink, and be merry.” How much more significant this admonition is today when the made hurly-burly of our modern daily existence forces us all to catch hold of the charged wire of noisy, strident living—and when the need to let go is the gravest task that faces us all! It is a wise person indeed who makes the satisfying of his palate an exciting, stimulating adventure—a time when he completely dissociates himself, if only temporarily, from the discordance of the world—a time when he responds to the sensuous enjoyment, not only of food but of its color and form and savor—a time when friend holds fellowship with friend—when ease (never the apathy of a glutted diner) promotes that delicious feeling of physical and aesthetic well-being. And when, for a brief moment, we recapture the mellow moods and manners of a bygone day which unashamedly followed the pursuit of happiness in such admirable fashion.

Gourmet seeks to connect this link of a gracious past with the tempo of today, and to initiate a healthy curiosity in those who have heretofore thought of eating as merely the satisfying of hunger. It hopes to start them on explorations into new bypaths of culinary delights , to whet their appetites and excite their senses so that they will strive for broader horizons in their dining and wining adventures—and so that this new enjoyment will soon become a part of their lives.

To those who would like to share a gourmet’s joie de vivre, Gourmet promises a policy dedicated to presenting the unusual in food, its sources, its combination in menus, exciting news of the coteries-that-make-news in diplomatic and society circles, of culinary hobbies and amusements. In short, Gourmet will speak that Esperanto of the palate that makes the whole world kin … good food, good drink, fine living … the universal language of the gourmet.

Pearl V. Metzelthin, Editor
Louis P. De Gouy, Chef
Earl R. MacAusland, Publisher

GOURMET μου εχεις ηδη λειψει!

Ο εκδοτικος οικος Condé Nast κλεινει το περιοδικο GOURMET

Κλεινει το αγαπημενο μου περιοδικο GOURMET του εκδοτικου οικου Condé Nast μετα απο 70 χρονια κυκλοφοριας.   “The magazine of good life”  εγραφε πανω στο εξωφυλλο, και ηταν η πιο καλη παρεα του καλοφαγα και του ταξιδιωτη.  Θα μου λειψει πολυ! Περισσοτερα σε επομενη αναρτηση.

this is not a bookstore

P2020082 (1024x768)

Ολοι εχουμε μια λοξα, ολοι μαζευουμε .. κατι. Το δεσποιναριον εχει λοξα με τα βιβλια μαγειρικης. Η συλλογη δε ξερω ποτε εγινε συλλογη, αλλα εχει αρχισει εδω και παρα πολλα χρονια. Νομιζω οτι η πρωτη μου αγαπη με τετοιου ειδους “αναγνωσματα” αρχιζει στο πρωτο ετος των μεταπτυχιακων μου σπουδων. Βρισκω σε ενα αμερικανικο βιβλιοπωλειο ενα περιοδικο μαγειρικης με το ονομα “SPHERE” που ειχε στο εξωφυλλο μια ελληνικη χωριατικη σαλατα. Θελετε η συγκινηση της μικρης ξενητεμενης, θελετε η αναγκη να φιαξω κατι οικειο, αγοραζω το περιοδικο αμεσως, και εχω το νου μου στο ποτε θε κυκλοφορησει το επομενο τευχος.

Στη συνεχεια το περιοδικο αλλαζει χερια και γινεται ” Sphere’s Cuisine”   και λιγο αργοτερα απλα Cuisine.  Για πρωτη φορα βελτιωνεται και η φωτογραφια στο περιοδικο και ο φωτογραφος το βλεπει σαν τεχνη. Τα αρθρα επαναστατικα μεσα στην απλοτητα τους. Θυμαμαι χαρακτηριστικα ενα αρθρο για σαντουϊτς με μια εκπληκτικη εικονα του γνωστου Νταγκγουντ απο το καρτουν “Μπλοντυ” αν το θυμαστε,  ο Νταγκγουντ ηταν παντα με ενα σαντουϊτς στο χερι.

Εν τω μεταξυ ανακαλυπτω το Gourmet.  Και απο τοτε ερχεται καθε εβδομαδα.  Φευγω για το Μοναχο και σιγουρευομαι οτι η συνδρομη θα ερχεται κι εκει.

P2020092 (1024x768)

Τα βιβλια που συλλεγω ειναι απο ολο τον κοσμο, ομως εχω μια ιδιεταιρη αγαπη στα μεσογειακα και φυσικα στα Ελληνικα.   Οντας πολυ “οπτικος” τυπος , οταν ψαχνω για ενα βιβλιο δυσκολευομαι οταν ειναι  ταξινομημενα σε ενοτητες, και μπορει να φανει κουτο αλλα με βολευει να τα καταχωρω ..κατα .. χρωμα.  Παντα ξερω τι χρωμα βιβλιο ψαχνω και το βρισκω πανευκολα.

P2020091 (1024x768)

Πολλοι ξενοι συγγραφεις ασχοληθηκαν με τη συγγραφη  βιβλιων μεσογειακης κουζινας.  Μερικοι με μεγαλη επιτυχια. Για παραδειγμα αναφερω την Paula Wolfert που αν δε κανω λαθος μαζι με την Αγλαϊα Κρεμεζη, εμεινε στην Ηπειρο για να μαθει να φιαχνει πιτες.

P2020084 (1024x769)

Υπαρχει μια ενοτητα βιβλιων μαγειρικης που ειναι γραμμενα απο ιδιοκτητες εστιατοριων και παρουσιαζουν τις συνταγες τους.  Ειναι το αγαπημενο μου ειδος γιατι ειναι παντα ξεχωριστα .   Βεβαια δεν αφοριζω καθολου βιβλια με γενικα θεματα και οδηγιες.  Αναφερω τρια χαρακτηριστικα στα οποια  παντα  καταφευγω για συμβουλες.   Dean and Deluca,  Madelein Kamman και φυσικα το  Cordon Bleu.

P2020085 (1024x768)

Καποτε τα βιβλια μαγειρικης ηταν λιγα, τωρα ειναι πια τοσα πολλα που δεν ξερεις πια τι να πρωτοδιαλεξεις.  Σημερα παιζει μεγαλο ρολο και η παρουσιαση.  Μερικα συνοδευονται απο καλλιτεχνικες φωτογραφιες,  σχεδια,  υπεροχα εξωφυλλα,  εσωτερικη προσεγμενη διαταξη, με λιγα λογια ολοκληρωενες δουλειες.

P2020086 (1024x768)

Μια απο τις αγαπημενες μου συγγραφεις βιβλιων υπηρξε η Julia Childs που την παρακολουθουσα και στην παρουσιαση των εκπομπων της.

P2020087 (1024x768)

Το περιοδικο Gourmet εχει και μια ετησια εκδοση με ολες τις ενοτητες (μενου) των περιοδικων της χρονιας.  Θα μου πεις, αφου εχεις το βιβλιο,  πετα τα περιοδικα.  Νο Νο!  Καποτε σε μια μετακομιση πεταξα δεκα χρονων παλια περιοδικα και το μετανοιωσα.  Ευτυχως που τοτε ειχα κρατησει μερικα παλια τευχη που ειχαν ιδιεταιρη αξια για μενα.

P2020088

Η σειρα Culinaria  ειναι μια εμπεριστατωμενη σειρα με μαγειρικες απο ολο τον κοσμο.  Αφου πρωτα πηρε την Ευρωπη, μετα αρχισε να βγαζει πιο αναλυτικα για καθε κρατος.  Προμηθευτηκα Ελλαδα, Ιταλια και Γερμανια.

P2020089 (1024x769)

Για τις ελληνικες εκδοσεις, τι να πω.  Τωρα τελευταια κυκλοφορουν υπεροχα βιβλια.  Ισως αν δειτε προσεκτικα τις φωτογραφιες μου αρεσει πολυ η γραφη της κυριας Μαριας Χαραμη.   Ο τροπος που προσεγγιζει με καυστικο τροπο οχι μονο οτι εχει σχεση με τη γαστρονομια, αλλα και οι επιλογες των θεματων της.
P2020090 (1024x769)
P2020091 (1024x768)
P2020093 (1024x834)
P2020096 (1024x768)
P2020097 (1024x693)
P5230050 (1024x752)

Εκτος απο το περιοδικο Gourmet, το  Bon Appetit  και το Food and Wine.   Εδω στην βιβλιοθηκη μενουν τα τελευταια 4 χρονια ενω σε αλλη βιβλιοθηκη στο κατω  λιβινγκ ρουμ εχουν μεταφερθει τα παλιοτερα βιβλια και τα παλιοτερα περιοδικα.  Αναμεσα στα περιοδικα πολλα ελληνικα που εφερνα κατα καιρους και πολλα ενθετα απο εφημεριδες.  Υπηρχε παλια μια φανταστικη εκδοση η “Γευση 4 εποχες” αλλα καπου σταματησε να βγαινει. Κριμα γιατι ηταν εξαιρετικο.

P5230049 (1024x764)
P5230046 (768x1024)

Εχω και μπλογκοφιλο βιβλια!

P5230045 (1024x768)
P5230044 (1024x768)
P5230039 (768x1024)

Τελος σας δινω μια γενικη αποψη της βιβλιοθηκης που εχω μαζεψει ολα αυτα τα βιβλια.  Στη γωνια που καθομαι και σας γραφω,  την εχω δεξια μου.   Καμαρωνω πολυ για τα βιβλιαρακια μου και μοιραζομαι τη χαρα και το καμαρι μου μαζι σας σημερα.  Και σιγα σιγα θα το γυρισουμε ολο το δωματιο!!   Πολλα γλυκα φιλια!

P5230048 (768x1024)

galaktoboureko.. μαϊ ετερναλ λαβ

gal3

Το γαλακτομπουρεκο ειναι το κλασσικο αποκριατικο γλυκο.  Μη κοιτατε που τωρα τα ζαχαροπλαστεια εχουν ολα τα ειδη γλυκων ολο το χρονο. Παλιοτερα ακομα και τα γλυκα ηταν εποχιακα.  Τα μελομακαρονα και οι κουραμπιεδες κυκλοφορουσαν μονο  τα Χριστουγεννα, οι σοκολατενιες ελιτσες μονο το Πασχα και τα γαλακτομπουρεκα απο Γεναρη μεχρι και Μαρτη.  Στα γεννεθλια του μπαμπα στις 13 Γεναρη δεν υπηρχε περιπτωση να μην εχουμε γαλακτομπουρεκο.

Ολοι εχουμε συνταγες για γαλακτομπουρεκο, η ενα καλο ζαχαροπλαστη να μας το προμηθευει.  Σκοπος αυτης της αναρτησης ειναι να σας φερω τη συνταγη οπως γραφτηκε πριν το 1925 απο τον ιδιο το Νικο Τσελεμεντε.

ts1

Τον πρωτο οδηγο μαγειρικης του Νικου Τσελεμεντε,  τον βρηκα στη βιβλιοθηκη του παπου.  Οταν ο παπους εφυγε τα βιβλια εμειναν εκει, μονα τους, και κανεις δεν τους εδινε σημασια.  Πηγαινα και τα σκαλιζα και διαβαζα ιστοριες στα Μικρασιατικα Χρονικα και στα τευχη του Μπουτζα.

p2260028

Αναμεσα τους ηταν κι αυτο το κημειλιο, εκδοσης 1925, γραμμενο στην καθαρευουσα και με μοναδες μετρησης υλικων που σημερα πια δεν χρησιμοποιουνται. Οκαδες και δραμια.  Για να καταλαβουμε τις αντιστοιχιες,  μια οκα ειναι 1,2829 κιλα και υποδιαιρειται σε 400 δραμια.   Προσεξτε επισης την μοναδα ογκου “χουφτα”. Φωτογραφιζω την συνταγη απο το βιβλιο για να μη χασει την αυθεντικοτητα του.  Στο τελος της αναρτησης διαβαστε τις οδηγιες για να φιαξετε ενα πινελο απο φτερα για να αλειφετε τα φυλλα του γαλακτομπουρεκου με βουτυρο.

Σας φιλω γλυκα.

g1

g2

g3

κοκορας κρασατος

https://i2.wp.com/sidedish.dmagazine.com/wp-content/uploads/2008/01/swedish_chef.jpg

Αντιγραφω απο το βιβλιο της κυριας Μαριας Χαραμη “Το τραπεζι της Κυριακης” που εγραψε σε συνεργασια με τον Δημητρη Χατζηνικολαου.  Για τον μπλογκερ heliotypon που τη ζητησε και για οποιον αλλο θελει να φιαξει το απιθανο αυτο φαγακι.

για 6 μεριδες:
1 κοκορας 1.500 γρ κομμενος σε 6 κομματια
6 λωριδες μπεϊκον
750 cl κοκκινο κρασι
3 κουταλιες σουπας ελαιολαδο
3 κουταλιες σουπας ξυδι
3 κουταλιες σουπας μπραντυ
1 κρεμμυδι τρυπημενο με γαρυφαλλα
2 σκελιδες σκορδο χωρις την πρασινη ουριτσα λιωμενες
θυμαρι
1 φυλλο δαφνη
ριγανη
αλατι
φρεσκοτριμμενο πιπερι.

Αφαιρουμε την επιδερμιδα του κοκορα και τον βαζουμε σε μια λεκανη με νερο και ξυδι, ςστε να φυγει η δυσαρεστη μυρωδια. Στραγγιζουμε, ξεπλενουμε και τοποθετουμε σε πηλινι δοχειο το κρασι, το κρεμμυδι, το σκορδο, τη δαφνη και τον κοκορα, και τα αφηνουμε ολη τη νυχτα συο ψυγειο. Την επομενη τυλιγουμε καθε κοματι του κοκορα με μια λωριδα μπεϊκον, την οποιοα στερεωνουμε με οδοντογλυφιδα.

Σε μια κατσαρολα με βαρυ πυθμενα, ζεσταινουμε το λαδι και ροδιζουμε το πουλι για 7′ -8′.  Ριχνουμε το μπραντι και αναβουμε με σπιρτο και μολις σβησουν οι φλογες προσθετουμμε τα υλικα της μαρινατας, το θυμαρι, τη ριγανη, το αλατι, το πιπερι.  Αφου παρουν βραση σκεπαζουμε την κατσαρολα και ψηνουμε για 40′ .  Σερβιρουμε τον κοκορα με κρεμμυδια καραμελιζε η πατατες βραστες.

κρεμμυδακια καραμελιζε δεσποιναριου

pc250086

Σωταρω τα κρεμμυδακια σε δυο κουτελιες ελαιολαδο περιπου για 5 λεπτα.  Καπου εκει εχουν αρχισει να παιρνουν ενα χρυσαφι χρωμα.  Προσθετω μια κουταλια της σουπας ζαχαρη και δυο κουταλιες νερο και ανακατευω.  Σκεπαζω την κατσαρολα και αφηνω να ψηθουν για 7 περιπου ακομα  λεπτα.  Τα κρεμμυδακια ειναι ετοιμα.

Τα κρεμμυδακια καθαριζονται ευκολα αν τα βουτηξουμε για μισο λεπτο σε βραστο νερο.

Τελος μια εικονα απο την ριζα γλυκανισου για οπτικη αναγνωριση

fennel

βαδιζουμε προς το τελος.. ολοταχως!!!