τρια dolci και ενας φεγγαρος πανω απο το Κολοσσαιο

Λοιπον δεν αντεξα και σας εφερα τρια γλυκα απο το αποψινο τραπεζι. Της πλαϊνης μου, το δικο μου και του πλαϊνου μου.

P7060070 (1024x767)

Semifreddo με σοκολατα και pignoli

P7060071 (1024x768)

Sexy cassata siciliana

P7060069 (1024x768)

gelatto nocciola και pistacchio

P7060086 (1024x767)

.. και μετα ενα ολοστρογγυλο φεγγαρι να κανει βολτες πανω απο τα αρχαια. Μη κοιτατε που ειναι ετσι θαμπο. Φταιει το κρασακι.

Blue Talon Bistro – Colonial Williamsburg

p4290129-1280x960

Συνεχιζοντας τις αναρτησεις  της προσφατης αποδρασης,  σας φερνω φωτογραφιες απο ενα μπιστρο , απο οπου δεν τα καταφερνω να αποδρασω ομως ευκολα.   Στην καρδια του Colonial Williamsburg,  ενα καθολου κολονιαλ στεκι, που μολις το αντικρυσα, με εκανε να αναθεωρησω τα σχεδια που ειχα οταν σταματησα στην πολη για ενα διαλειμμα.  Ενα γαλλικο μπιστρο, πολυ χαριτωμενο, γιατι  φανταζομαι οτι και οι κατοικοι της περιοχης θα κουραζονται με τα κολονιαλ χαμ τους ,και θα αναζητανε κατι διαφορετικο.  Δεν επιτρεπω στον εαυτο μου να κανει δευτερη σκεψη,  βρισκομαι καθισμενη σε ενα απο τα μαρμαρινα τραπεζακια μεσα.

talon-960x1280μια “κρυφη ματια”  στην κουζινα

Η πρωτη καλη εντυπωση:  Η Βιρτζινια στην περιοχη εκεινη εχει εξαιρετικο νερο.  Στο μπιστρο γεμιζουν μπουκαλια με το ντοπιο νερακι και τα κρατανε σε μια γουρνα με παγακια.  Το νερακι ερχεται κατ ευθειαν δροσερο στο τραπεζι σου και – να το τονισω αυτο – χωρις παγακια μεσα.  Στην Αμερικη γενικα βιαζονται να σου ανοιξουν εμφιαλωμενο νερο για τους γνωστους λογους,  και αν τυχον ζητησεις νερο της βρυσης,  παιρνεις ενα ποτηρι γεματο παγο και λιγο νερο που ειναι αδυνατον να το πιεις χωρις να βραχεις εσυ, η εστω μονο η μυτη σου.

p4290138-1280x960

δροσερο νερακι και τα κοκκινα γυαλια του δεσποιναριου

To menu περιλαμβανει αρνακι, κατσικακι,  παπια, συκωτακια στο τηγανι, οτι δηλαδη θα εβρισκε καποιος σε ενα αυθεντικο γαλλικο μπιστρο.  Πατε, μυδια, σαλιγκαρια, λουκανικα, σαλατα νισουαζ για να σας δωσω μια πιο ολοκληρωμενη ιδεα.  Το μεσημεριανο μενου, συνηθως πιο ελαφρυ εχει και σαντουϊτς πανινι που θα μπορουσαν να ευχαριστησουν μικρους επισκεπτες που μπορει να ειναι και δυσκολοι στις επιλογες.  Φυσικα μεσα στο σαντουϊτς θα βρουμε το περιφημο χαμ της Βιρτζινια.   Μου αρεσουν τελικα οι συνδιασμοι του τοπικου με το κλασσικο.  Η παραλλαγη στα πλαισια που δε θα χαλασει το ονομα “μπιστρο” .

p4290135-960x1280

Ριχνω μια ματια γυρω μου.  Παντου κοκκορια!  Δυστυχως δεν μπορω να τα φωτογραφισω ολα οχι μονο γιατι ειναι πολλα, αλλα να μη στραβωσω και τους θαμωνες.  Ειπαμε, με μετρο ολα.  Ο συνδιασμος του ζεστου κιτρινου με το γλυκο γαλαζιο ειναι πολυ ομορφος.   Ερχεται και το πιατακι με το μαυρο-μπλε κοκκορι και το ερωτευομαι.  Αμεσως ρωταω,  μπορω να αγορασω ενα πιατακι για ενθυμιο;  Βεβαιως μου απαντα το ευγενικο γκαρσονι, θα σας φερω ενα καινουργιο πριν φυγετε.  Χαμογελαω μεχρι τα αυτια μη ξεροντας ακομα οτι θα μου χρεωσει ενα τοσοδουλικο πιατακι δεκατρια δολλαρια, αλλα χαλαλι, χαλαλι λεμε.

p4290133-1063x1280

Το πιατο που ακολουθει ειναι η επιλογη του δεσποιναριου για μεσημεριανο.  Ειναι μια ταρτα quiche ατομικη και ξεφορμαρισμενη αναποδα,  με καραμελλωμενα κρεμμυδια και τυρακι,  η σαλατα με μια καταπληκτικη βινεγκρετ και κυριως,  τα λαχανικα δεν ειναι παγωμενα.  Το ψιλοκομμενο γογγυλι (slaw) εχει μεσα κομματακια απο μαυρη τρουφα.  Εξαιρετικο!

p4290136-1280x960

Ακολουθει μια creme brulee ονειρεμενη.  Ακριβως οπως μου αρεσει, οχι πολυ γλυκεια, να αφηνει να καταλαβαινεις τη γευση της κρεμας, και με κοκους βανιλλιας.   Η creme brulee  εχει γινει γενικα της μοδας στην Αμερικη αλλα δεν ειναι παντα  ετσι ντελικατη.  Καποτε κατετασσα τα εστιατορια αναλογα με την creme brulee τους.   Τωρα τελευταια μαθανε και την πανακοτα αλλα αυτη ειναι μια αλλη θλιβερη ιστορια της αμερικανικης γαστρονομικης μεταφρασης.  Θα ασχοληθουμε με πιο σαρκαστικη διαθεση. Εν τω μεταξυ με ενθουσιαζει τοσο η ιδεα με τα πιαστρακια απο σιλικονη σε γαλαζιο χρωμα που προστατευουν το πιατο απο το καυτο φορμακι, που ακομα ψαχνω να τα βρω.  Και τα θελω γαλαζια.

p4290143-1280x960

Θα ηταν παραλειψη να μη σας δειξω το αφρατο μους ω σοκολα γιατι μπορει και να μη σας αρεσουν οι κρεμες.  Ερχεται ενα μπωλακι αδειο που σε κανει να αναρωτιεσαι: “Μα..που ειναι το γλυκο μου; ”  Διπλα ομως ειναι ο καμαρωτος σερβιτορος  με μια τεραστια κουπα και μια κουταλα και αρχιζει να βαζει το μους στο μπωλ και σε ρωταει ποτε θελεις να σταματησει!  Καποτε πρεπει να πεις εδω σταματα,  το ξερω ειναι δυσκολο αλλα μη φανουμε και απληστοι!

p4290141-1280x934

Το γευμα τελειωνει με παγωμενο εσπρεσσο φρεντο με γαλα .   Αλλη μια εκπληξη που δεν την βρισκεις συχνα στην Αμερικη.  Και οταν την βρεις δεν αφηνεις την ευκαιρια να μεινει ανεκμεταλλευτη.

p4290139-922x1280

Κακως βεβαια, γιατι οταν οδηγεις, σε καποια στιγμη ψαχνεις απεγνωσμενα στην καρδια της Βιρτζινια να βρεις μια κολονιαλ τουαλεττα σε καποιον κολονιαλ μακντοναλτς.  Που ομως δεν σε απογοητευει.  Μιλαμε για απολυτα κολονιαλ ειδη υγειινης.

p4290150-1280x960

Blue Talon bistro 420 Prince George street, Williamsburg, VA, 23185  tel. (757) 476- BLUE
Α και ο μπαρμαν ειναι στο τουϊτερ και τοv ..παρακολουθω!! Χε χε!

galaktoboureko.. μαϊ ετερναλ λαβ

gal3

Το γαλακτομπουρεκο ειναι το κλασσικο αποκριατικο γλυκο.  Μη κοιτατε που τωρα τα ζαχαροπλαστεια εχουν ολα τα ειδη γλυκων ολο το χρονο. Παλιοτερα ακομα και τα γλυκα ηταν εποχιακα.  Τα μελομακαρονα και οι κουραμπιεδες κυκλοφορουσαν μονο  τα Χριστουγεννα, οι σοκολατενιες ελιτσες μονο το Πασχα και τα γαλακτομπουρεκα απο Γεναρη μεχρι και Μαρτη.  Στα γεννεθλια του μπαμπα στις 13 Γεναρη δεν υπηρχε περιπτωση να μην εχουμε γαλακτομπουρεκο.

Ολοι εχουμε συνταγες για γαλακτομπουρεκο, η ενα καλο ζαχαροπλαστη να μας το προμηθευει.  Σκοπος αυτης της αναρτησης ειναι να σας φερω τη συνταγη οπως γραφτηκε πριν το 1925 απο τον ιδιο το Νικο Τσελεμεντε.

ts1

Τον πρωτο οδηγο μαγειρικης του Νικου Τσελεμεντε,  τον βρηκα στη βιβλιοθηκη του παπου.  Οταν ο παπους εφυγε τα βιβλια εμειναν εκει, μονα τους, και κανεις δεν τους εδινε σημασια.  Πηγαινα και τα σκαλιζα και διαβαζα ιστοριες στα Μικρασιατικα Χρονικα και στα τευχη του Μπουτζα.

p2260028

Αναμεσα τους ηταν κι αυτο το κημειλιο, εκδοσης 1925, γραμμενο στην καθαρευουσα και με μοναδες μετρησης υλικων που σημερα πια δεν χρησιμοποιουνται. Οκαδες και δραμια.  Για να καταλαβουμε τις αντιστοιχιες,  μια οκα ειναι 1,2829 κιλα και υποδιαιρειται σε 400 δραμια.   Προσεξτε επισης την μοναδα ογκου “χουφτα”. Φωτογραφιζω την συνταγη απο το βιβλιο για να μη χασει την αυθεντικοτητα του.  Στο τελος της αναρτησης διαβαστε τις οδηγιες για να φιαξετε ενα πινελο απο φτερα για να αλειφετε τα φυλλα του γαλακτομπουρεκου με βουτυρο.

Σας φιλω γλυκα.

g1

g2

g3

choco choco Ciocolata

cocobella

Απο το αγαπημενο ζαχαροπλαστειο του Ερρικου στο Σαν Φρανσισκο CocoaBella. Ανοιγω χτες το μπλε κουτακι, και μενω .. καγκελο. Για πρωτη φορα υστερα απο μια εβδομαδα ξαναπιανω τη φωτογραφικη μηχανη. Κλικ κλικ!

noisette

Ζετα η νουαζετα. Ισως η πιο ωραια νουαζετα που εχω δοκιμασει.

apple

πικαντικο μηλαρακι

creme-brullee

Μarquise de Sevigne creme brule’e

spice_caramel

ο αγκωνας του Χριστοφορου, σοκολατα με spices

mmmm1

Bordeau infused dark chocolate στον σοκολατοφελο κατω αριστερα και ιταλικα ταρτουφινι στα δεξια του.

cocobella2

Τελικα καλα λεω, το μπλε με το καφε ειναι χρωματα που ταιριαζουν τρελλα μεταξυ τους.

η κουμπαρα, το μπεφ μπουργκινιον και το θεϊκο κλαφουτί

Η Λουκια ειναι κουμπαρα μου.  Και συνοδοιπορος πολλα χρονια (ιδια σχολη, ιδιο πανεπιστημιο μεταπτυχιακα, ιδια μυαλα (ολο στα φιν φον ο νους της) και ιδια τρελλα με τη μαγειρικη.  Ο Ερρικος κι εγω ειμαστε οι νονοι της κορης της της Ελενης και μενουμε σχετικα κοντα,  10 λεπτα με το τουτου! Χτες ειχα παει στο σπιτι της για φαγητο και παρεα.  Η Λουκια ειχε αποφασισει να φιαξει γευμα αλα γαλλικα.  Οταν εφτασα ολο το σπιτι μοσχοβολουσε απο ενα boeuf bourguignon που σιγοψηνοταν στην μεγαλη κατσαρολα.  Τα υλικα ολα ειχαν ηδη αναμιχθει και σκορπαγαν υποσχεσεις για μια απολαυστικη γευστικα βραδυα.

Κι ενω καναμε υπερανθρωπες προσπαθειες να μην βουτηξουμε στην κατσαρολα αγκαλια με μια φρατζολα ψωμι.. η Λουκια εβαλε μπροστα να φιαξει ενα αφρατουλι cherry clafoutis.

Στις φωτογραφιες βλεπετε την παρασκευη του Κλαφουτί απο τα λεπτεπιλεπτα ντελικατα και ολολευκα χερακια της Λουκιας.

Οι οδηγιες ειναι ακριβως ετσι απο τον καταλογο του Williams Sonoma.

Cherry Clafoutis

Ingredients:

4 eggs, separated

2/3 cup sugar

6 Tbs. all-purpose flour

2 tsp. vanilla extract

1 cup heavy cream

1/2 tsp. salt

1 1/2 lb. fresh cherries, pitted, or 1 1/4 lb.
frozen cherries, thawed and drained

1/2 tsp. lemon zest

Pistachio ice cream for serving (see related
recipe at left)

Directions:

Preheat an oven to 375ºF. Butter a large rectangular baking dish.

In a large bowl, combine the egg yolks and 1/3 cup of the sugar. Using a handheld mixer, beat on medium-high speed until ribbons form, about 8 minutes. Add the flour, vanilla and cream. Reduce the speed to low and beat until completely blended, stopping the mixer occasionally to scrape down the sides of the bowl.

In a small bowl, using a handheld whisk, beat the egg whites and salt for about 30 seconds. Add the whites to the batter and beat with the mixer on low speed until incorporated, 1 to 2 minutes.

Preheat the prepared baking dish in the oven for 4 to 5 minutes.

In a bowl, stir together the cherries, the remaining 1/3 cup sugar and the lemon zest. Remove the pan from the oven, pour in the cherries and top with the batter. Bake until the clafoutis is set in the middle, 30 to 35 minutes. Serve warm with pistachio ice cream. Serves 6 to 8.

Η μονη διαφορα ειναι οτι το παγωτακι μας ηταν νοτσιολα αντι για φυστικι. Πολυ καλο! Γεια στα χερια της κουμπαρας!!

Καλη εβδομαδα σε ολους.

Υ.Γ Το βιβλιο της αγαπημενης καρδουλας Πηνελοπης ειναι πλεον στα μπεστ σελλερς. Προσωπικα σαν πρωτη μπλογκοφιλεναδα της ευχομαι και εις ανωτερα, και επαγγελματικα και στην λιστα!!

πιπερι και στα λαχανα


Δειτε στην πρωτη φωτογραφια ποσο ομορφα σχηματιζεται το κρυσταλλακι της μαστιχας. Της αρωματικης μαστιχας που μια φορα κι ενα καιρο εδινε το αρωμα της μονο στις τσικλες και στα λαχταριστα υποβρυχια. Δειτε κατω στη ριζα των μαστιχοδενδρων το ασπρο ψιλοκοσκινισμενο χωμα απο αργιλο που βοηθα να μαζευτουν οι κρυσταλλοι της μαστιχας καθαροι για περεταιρω επεξεργασια. Το Δεσποιναριον εβγαλε τις φωτογραφιες αυτες στο χωριο Αρμολια της νοτιας Χιου (μελλοντικο ποστ) που εκτος απο μαστιχοχωρι ειναι και κεντρο αγγειοπλαστικης.

Ειναι γνωστο οτι η μαστιχα δεν μπορει να ευδοκιμησει σε κανενα αλλο μερος του κοσμου, εκτος απο τη νοτια Χιο.  Ουτε στη βορρεια, ουτε πουθενα αλλου.  Θελετε οι εδαφικοι παραγοντες (το αργιλωδες και ασβεστολιθικο εδαφος), θελετε το μικροκλιμα, οπου και να προσπαθησαν να καλλιεργησουν το μαστιχοδενδρο, δε τα καταφερε κανεις. Το δενδρακι μεγαλωνει αλλα δεν παραγει το δακρυ με το υπεροχο αρωμα.  Το δακρυ που συμφωνα με την Χιακη παραδοση, κυλησε για πρωτη φορα στον κορμο του σχινου οταν επεσε πανω το το αψυχο σωμα του Αγιου Ισιδωρου.

Η μαστιχα απο τα παλια χρονια, οταν ακομα οι ανθρωποι εψαχναν για γιατρικα στη φυση, ανακαλυφθηκε οτι ειχε θεραπευτικες ιδιοτητες κυριως στην ουλοθεραπεια.  Ετσι το πρωτο ισως προιον που κυκλοφορησε απο γνωστη φαρμακευτικη οικογενεια της Χιου ειναι η οδοντοπαστα. Αντιβακτηριακη, λευκαντικη και ουλοθεραπευτικη.  Η ιδια οικογενεια τα τελευταια χρονια εχει αναπτυξει μια τεραστια βιομηχανια προιοντων με μαστιχα και εχει ανοιξει υποκαταστηματα σε ολη την Ελλαδα και προσφατα και στη Νεα Υορκη.  Ηταν καιρος λοιπον να γινει αυτη η εμπορικη εκμεταλλευση της θαυματουργης μαστιχας και η εξαγωγη της.  Μεχρι προ τινος οι μεγαλυτεροι εισαγωγεις μαστιχας ηταν οι Γιαπωνεζοι που ανακαλυψαν και εκτιμησαν τις ιδιοτητες της κυριως στη λειτουγια της πεψης.

Συντομα οργανωθηκαν και οι μαστιχοπαραγωγοι της Χιου, και ανοιξαν παραρτηματα σε πολλα μερη της Ελλαδας προωθωντας τα Χιακα προιοντα σε ομορφες συσκευασιες.

Η μαστιχα λοιπον μπηκε στα σαπουνια μας,  στα καλλυντικα μας,  στα κουλουρακια μας,  μπηκε παντου.  Εαν μπειτε σε ενα απο αυτα τα μαγαζια που ανεφερα παραπανω,  θα απορησετε ποσα προιοντα καινουργια κυκλοφορουν με μαστιχα.  Το  μαστιχελαιο που ειναι σχετικα ακριβο αλλα συμφερει γιατι περιεχει ολο το αρωμα της μαστιχας, και μια σταγονα φτανει να αρωματισει ενα κεηκ ειναι μια καλη αγορα για επιδοξους ζαχαροπλαστες.  Ο Στελιος Παρλιαρος μας εχει δωσει πολλες συνταγες με μαστιχα και ομολογω οτι η πανακοτα που εχω φιαξει προσωπικα ηταν θεϊκη.

Περσυ ειδα στους μαστιχοπαραγωγους, καφε με αρωμα μαστιχας. Πηρα να δοκιμασω, αλλα αποδειχτηκε, ανθρακες ο θησαυρος.  Οχι μονο αρωμα μαστιχας δεν ειχε αλλα χαλαγε και τη γευση του καφε.  Τωρα εαν ο καφες ηταν πιο ευπεπτος, αυτο δε το ξερω, αλλα επειδη θεωρω τον καφε απολαυση απογοητευτηκα.  Φετος παλι ειδα ενα βιβλιο μαγειρικης της κυριας Νταϊανας Κοχυλα σε εκδοση μαστιχοπαραγωγων με τιτλο MASTIHA CUISINE. Το αγορασα (καθοτι κουζινοβιβλιοσυλλεκτρια)  και το αφησα την κουζινα μου στην Αθηνα. Ουτως η αλλως τα περισσοτερα υλικα δε θα τα βρω εδω. Διαβαζα ομως συνταγες με μαστιχα ακομα και σε ψαρι. Δε ξερω γιατι κατι δε μου πηγε καλα.  Δε θελω να βιαστω να κρινω το βιβλιο και τις συνταγες του πριν το δοκιμασω.  Απο τη μια η κυρια Κοχυλα δε με εχει απογοητευσει, απο την αλλη, μαστιχα παντου καπου με ενοχλει.

Επισης ειδα και σε αλλες μαρκες καλλυντικων πλεον την προσθηκη της μαστιχας. Λογικο ειναι οταν υπαρξει εμπορικη επιτυχια σε ενα προϊον, να γινεται εκμεταλλευση.  Οταν καποια εταιρεια εχει επιτυχια στα προϊοντα της ειναι απαραιτητο να ανανεωνεται. Παρασκευαζονται και λανσαρονται στην αγορα καινουργια προϊοντα  συμφωνα με τις παρουσες αναγκες του καταναλωτικου κοινου και συμφωνα με τα τελευταια τρεντς. Εκει λοιπον φοβαμαι  μη φτασουμε σε σημειο να λεμε ..πιπερι και στα λαχανα.

Το πιο αγαπημενη καλλυντικη σειρα του Δεσποιναριου ειναι η σειρα Fresh (Κεραμος) της εταιρειας Mastic Spa. Τα προϊοντα εκτος απο μαστιχα περιεχουν ιαματικο νερο απο τα Αγιασματα, τις ιαματικες πηγες της Κεραμου στη Βορρεια Χιο.  Ειναι τα πιο δροσερα σπρεϋ και λοσιον σωματος και μοσχομυριζουν και μαστιχουλα.  Ισως καποια στιγμη να γινει καποια κινηση να αναβιωσουν τα περιφημα ιαματικα λουτρα στα Αγιασματα που καποτε ηταν  η ΑΙδηψος του ανατολικου Αιγαιου.  Το τοπιο ειναι μαγευτικο αλλα η παρακμη εκδηλη.

Η μαστιχα ειναι μια γευση που ειτε αρεσει πολυ ειτε καθολου. Καποτε ειχα φερει παιδικες οδοντοπαστες για δυο κοριτσακια φιλων μου και απο τοτε οταν πηγαινω στην Ελλαδα μου δινουν παραγγελιες για οδοντοπαστες. Μεταξυ μας μου ειπε ο μπαμπας τους, αυτες μας αρεσουν κι εμας!! φερε περισσοτερες!!

Πανακοτα με Μαστιχα

Απο το βιβλιο “Ευκρατες Γευσεις” του Στελιου Παρλιαρου

600 γρ. κρεμα γαλακτος (35% λιπαρα)

100 γρ. γαλα

1 κλωναρακι βανιλιας

2 γρ. μαστιχα

60 γρ. ζαχαρη

2 φυλλα ζελατινας

Βραζουμε το γαλα, την κρεμα γαλακτος με τη μαστιχα, τη ζαχαρη και το κλωναρακι βανιλιας κομμενο καθετα και ανακατευουμε. Μολις το μειγμα αρχισει να φουσκωνει, το αποσυρουμε απο τη φωτια και προσθετουμε τα φυλλα ζελατινας, αφου προηγουμενως τα εχουμε  μαλακωσει σε κρυο νερο. Αφηνουμε το μειγμα να κρυωσει ανακατευοντας σταδιακα. Αδειαζουμε το μειγμα σε ατομικα φορμακια η σε φορμα της αρεσκειας μας. Βαζουμε τα φορμακια στο ψυγειο τουλαχιστο για 5 ωρες, ωστε να κρυωσουν. Λιγο πριν σερβιρουμε, ξεφορμαρουμε την κρεμα βουτωντας τη φορμα μεσα σε ζεστο νερο για λιγα δευτερολεπτα. Το γλυκο συνοδευεται με τη σαλτσα της αρεσκειας σας.

(Το Δεσποιναριον προτεινει βυσσινο η βατομουρο για γευστικη και χρωματικη αρμονια!)

Τα Café της Βιεννης – μερος πρωτο – Café Mozart και τα ωραιοτερα γλυκα.

Tο Παρισι και η Βιεννη ειναι γνωστα για τα καφε τους. Απο τον δεκατο εννατο αιωνα τα Café ειναι τοπος συγγεντρωσης των διανοουμενων, και απολαυσης ενος καλου καφε με ενδιαφερουσα συζητηση. Κι ενω τα Café του Παρισιου κατα μηκος της γνωστης Μπουλεβαρ Σαιντ Μισελ εχουν γινει λιγο πολυ τουριστικα, τα Café της Βιεννης διατηρουν τον τοπικο τους χαρακτηρα. Παρ’ ολο που μερικα απο αυτα ειναι σε πολυ κεντρικα και τουριστικα μερη, ειναι καταμεστα απο Βιεννεζους που σταματουν εκει για να απολαυσουν τον καφε τους, διαβαζοντας μια ημερησια εφημεριδα που διατιθεται παντα στην εισοδο. Το Café Mozart για παραδειγμα, βρισκεται ακριβως απεναντι απο το μουσειο Albertina και διπλα στο Hotel Sacher που επισης διαθετει δικο του Café.

Η φωτογραφια ειναι απο την ταρατσα της Αλμπερτινα.

Παρ’ ολα αυτα, ειναι πολυ πιο αγαπημενο στεκι. Ο εσωτερικος διακοσμος ειναι στο στυλ του δεκατου εννατου αιωνα, σε χρωματα μπορντω και χρυσο. Οπως ολα τα παλια Café ψηλοταβανο με εντυπωσιακους πολυελαιους και βαριες κουρτινες. Στο Café Mozart πηγα περισσοτερες φορες απο οτι στα αλλα, γιατι το πρωτο γλυκο που εφαγα εκει μου αρεσε τοσο πολυ ωστε ηθελα να δοκιμασω και τα αλλα του.

Το πρωτο μου γλυκο εκει ηταν μια τουρτα κερασι. Υπεροχη γευση, το συνοδεψα με ενα καφε “Μαρια Θηρεσια” που εχει μεσα λικερ πορτοκαλι και ξυσματα πορτοκαλιου στην σαντιγυ . Ετσι ξαναπηγα την επομενη φορα μαζι με τον “ετσι” και δοκιμασα μια τουρτα φραουλα.

Τα Café ειναι ανοιχτα απο το πρωι για breakfast, μετα προσφερουν καφε και γλυκα το δε μεσημερι και το βραδυ Βιεννεζικες σπεσιαλιτε. Εκει λοιπον που ειχα ορμηξει στις φραουλιτσες, επεσε το ματι μου στο πιατο ενος Αγγλου κυριου που καθοταν στο διπλανο τραπεζακι. Ειχε περαγειλλει αρνακι φετες ψητο απιστευτα σενιαν, και διπλα ειχε ενα πουρε απο μπιζελακια. Εκανα μια νοερη σημειωση να το δοκιμασω καποια στιγμη αλλα τελικα δε τα καταφερα.

Την τριτη φορα που πηγα ηταν παλι νωρις απογευματακι, με πολυ υπεροχο καιρο, τραπεζακια εξω, και με παρεα το Βασιλη και την Ελενη. Εκεινο το απογευμα δοκιμασα το Topfenstrudel που ειναι κατι σε γιαουρτοπιττα με φυλλο, ας πουμε η αυστριακη μπουγατσα. Ισως το πιο ωραιο γλυκο που εφαγα εκει. Τρελλαινομαι για γαλακτερα και κρεμωδη γλυκα. Η επομενη φωτογραφια ειναι μια απο τις τουρτες σοκολατας που προτιμα παντα ο Ερρικος.

Στα Café της Βιεννης θα ξαναγυρισω την επομενη εβδομαδα. Cafe Sperl, Cafe Frauenhuber, Cafe Griensteidl, Sacher Cafe, Opera Cafe και τα ειδη καφε που μπορειτε να παραγειλλετε στην Βιεννη. Ως τοτε πολλα φιλια με γευση απο το ..

το περιφημο λικερ Mozart.

Θέλεις ένα αχλάδι, αγάπη μου; -Όχι, λατρεία μου. (*)

Εφιαξα αχλαδακια ψητα σε σιροπι απο κρασι και μελι. Πηρα αχλαδακια boscop, νομιζω Ελληνικα λεγονται χειμωνιατικα αλλα δεν ειμαι σιγουρη, εχουν καφετι φλουδι και υπαρχουν στην αγορα απο Σεπτεμβρη εως και Απριλη.


Τα καθαρισα και εβγαλα τα κουκουτσια απο κατω με το ειδικο εργαλειο-κουταλακι. Συγχρονως εκοψα τον πατο λιγο ωστε να μπορουν να “καθονται” ορθια.


Χρησιμοποιησα ενα γλυκο ασπρο κρασι και μελι για να φιαξω το σιροπι. Μεσα ερριξα δυο ξυλαρακια κανελλα, μερικα γαρυφαλλα και κοκκινες ινες κροκου για να παρει ωραιο χρωμα.


Προσεθεσα και λιγο νερακι και εβρασα το ζουμακι για 5 λεπτα μονο του. Εβαλα τα αχλαδια μεσα ξαπλωμενα και τα γυριζα καθε 3 λεπτα ωστε να αποκτησουν απο παντου το ωραιο χρωμα. Θελουν περιπου 10 λεπτα για να βρασουν και σ’αυτο τη διαρκεια χρειαστηκε να προσθεσω λιγο νερακι ακομα γιατι καραμελωνε το σιροπι γρηγορα.


Να και το τελικο αποτελεσμα. Ακομα δεν τα τιμησαμε, το βραδυ, δροσερα μετα το φαγητο. Εδω θελω να αναφερω οτι δεν ακολουθησα μια συνταγη ωστε να τη γραψω εδω αναλυτικα. Πολλες φορες ο αυτοσχεδιασμος και η πειρα εχει νοστιμωτατα αποτελεσματα. Can’ wait!

(*)Γιωργος Κωνσταντινου-Μαρω Κοντου ” Και η γυνή να φοβείται τον άντρα”