Πανελληνιο

Σημερα φερνω  φωτογραφιες  απο ενα κλασσικο καφενειο που βρισκεται στην προκυμαια  της Μυτιληνης.  Νομιζω, οτι οι  φωτογραφιες απο μονες τους περιγραφουν την αρχοντια και  το μεγαλειο της παραδοσης, πιο ζωντανα απο οποιεσδηποτε λεξεις  θα τολμουσα να χρησιμοποιησω.   Δυστυχως  περισσοτερα για την ιστορια του καφενειου δεν γνωριζω. Βρηκα ομως αυτο το αρθρο σε ηλεκτρονικη αναρτηση  της εφημεριδας  Ν.Λ “ΕΜΠΡΟΣ” και σας το φερνω.  Προσωπικα γευτηκα  εξαιρετικα γλυκα στο Πανελληνιο, χαζευοντας  την κινηση στην προκυμαια.  Πιστευω οτι θα ηταν παραλειψη να μην περιλαβω εστω και αργα τις φωτογραφιες απο το Πανελληνιο στην σειρα  των αναρτησεων απο το πανεμορφο νησι της Λεσβου.

Σας φιλω γλυκα!

το Πλωμαρι που μοσχοβολα ουζο.

Σημερα  συνεχιζω το καλοκαιρινο οδοιπορικο στη Λεσβο επιχειρωντας  μια μικρη φωτογραφικη βολτα στο Πλωμαρι.  Οπως πλησιαζεις , σε υποδεχεται η παραξενη μυρωδια.  Η μυρωδια που βγαινει απο τα εργοστασια ουζοποιϊας.  Οι Πλωμαριτες  σερβιρουν με καμαρι το ουζο τους συνοδευοντας το με οτι πιο φρεσκο φερνει η θαλασσα στα νοτια του Νησιου.  Οι παραλιες ειναι γεματες ταβερνακια,  και οπου κι αν καθησεις εισαι ευτυχισμενος.  Καλο φαϊ καλο ποτο και η θαλασσα να σε συντροφευει και να σε ταξιδευει μαζι.

Το Πλωμαρι ξεκινα απο την θαλασσα και ανεβαινει στον λοφο, προσφεροντας ετσι θεα απο καθε σημειο του χωριιου.  Ελαιοπαραγωγικο χωριο και αυτο,  εδω δοκιμασα  το πιο νοστιμο αγγουρελαιο της Λεσβου απο την οικογενειακη επιχειρηση του ταβερνιαρη.

Μια βολτα στις ανηφοριες με εφερε στις γειτονιες που ζυμωναν ψωμια και απλωναν ρουχα.  Μ΄ αρεσει να μιλω με τους ντοπιους και στη Μυτιληνη ο κοσμος ειναι απιστευτα κοινωνικος.  Παω να φωτογραφισω ενα παλιο λιοτριβιο και με πλησιαζει ενας παπους.  Τι τα φωτογραφιζεις αυτα τα χαλασματα, μου λεει,  να φωτογραφισεις τα ωραια μας να τα δειξεις στους ξενους.  Κι αυτα ειναι ωραια του απαντω γιατι ειναι η ιστορια σας.  Α!  ναι συνεχιζει και με ματια που λαμπουν μου εξηγει πως  εφιαχναν παλια το λαδι.  Νομιζω μεσα του τα αγαπα κι αυτος, αλλα ισως  πιστευει οτι δεν θα εκτιμησουν οι ξενοι.

Φευγοντας απο το Πλωμαρι αποφασιζουμε να παμε στην Αγιασσο απο ενα μικρο δρομο που στο χαρτη φαινεται ” δευτερευων” .   Πολυ κακη ιδεα.  Ρωταμε στην παραλια προς τα που ειναι ο δρομος και αφου μας δειχνει καποιος, συμπληρωνει με ενα χαμογελο.. ¨Απο Αγιασσο και Πλωμαρ μητε γναικα μητε μλαρ” .   Εδω που τα λεμε ο δρομος αυτος που πηραμε ουτε με μουλαρι δεν ταξιδευεται.  Οχι απλα χωματοδρομος αλλα απιστευτες κοτρωνες για εξι χιλιομετρα.  Ειχαμε μαζι μας και τον Πασκαλ και την Μισελ δυο Γαλλους και τους ειχαν μπαταρει τα ματια των ανθρωπων.   Στα μεσα της διαδρομης διασταυρωνομαστε με ενα τζιπ που οδηγουσαν δυο αλλοι Γαλλοι εντρομοι απο την πετρα και το χωμα που ειχαν ηδη φαει.   Οι δικοι μας με εκεινους αρχισαν τα εντρομα γλου γλου, αλλα ηταν ηδη αργα να γυρισουμε πισω.  Τελος καλο ολα καλα, αλλα αν θελετε να πατε στο Πλωμαρι (και να πατε) μονο απο τη Γερα και το νοτιο δρομο.

Αφηνω λοιπον μια μικρη γκαλλερι με στιγμιοτυπα απο την επισκεψη μου στο Πλωμαρι.

Βρηκα ενα πολυ χαριτωμενο βιντεακι με το κλασσικο Μυτιληναιϊκο τραγουδι ” Η θεια μου η Αμερσουδα”  που τοσο ωραια ερμηνευει η Σοφια Βεμπο.  Η Μυτηληναιϊκη προφορα δεν θυμιζει καμια αλλη νησιωτικη προφορα.  Φερνει περισσοτερο Στερεοελλαδιτικη. Απολαυστε το λοιπον!

Σας φιλω γλυκα.

Σε ειδα στη Σκαλα Καλλονης….

… να κοιτας τα τριανταφυλλα του γειτονα….

…. να χαζευεις στο λιμανακι …..

… να εχεις απλωσει την μπουγαδα σου στο δρομο…

.. να εχεις παρκαρει παρανομα…

.. να προσπαθεις να ξεμπερδεψεις τα παραγαδια…

.. να ετοιμαζεσαι να κανεις μερεμετια..

… να τριγυρνας στους ταρσαναδες …..

.. να χαλβαδιαζεις τοπια για την παραλια ….

.. να πινεις καφε Κυριακη διπλα στο κυμα ….

… να ποζαρεις α λα Μπριζιτ Μπαρντο στο Σαν Τροπε τομαρα σου! ..

.. και να αναρωτιεσαι ποτε θα φανει ο ηλιος πισω απο τα συννεφακια.

Σας φιλω γλυκα!

μανταμαδο blues

Μανταμαδο.  Δεν ειναι προορισμος, ειναι περασμα.  Στα βορειοδυτικα της Λεσβου, ενα περασμα προς το Μολυβο, μια σταση για καφε,  ενα περασμα απο το χρονο.  Αρχιζω την φωτογραφικη μου ξεναγηση στη Λεσβο απο το Μανταμαδο οχι τυχαια.  Εκει περπατωντας στα σοκακια, ενοιωσα το βαρος του χρονου και της εγκαταλειψης.  Ενοιωσα οτι καθε κλειστη πορτα, καθε σκουριασμενο καγκελο ειχε να μου πει μια ιστορια. Ενοιωσα οτι οι σιωπηλοι και ευγενικοι ανθρωποι εχουν γραμμενες τις ιστοριες στις ψυχες τους.  Μεσα απο τα ερειπεια και τα χαλασματα διαγραφεται η ζωη, η αναμνηση, η νοσταλγια, η θλιψη, η στατικη δυναμη του χρονου , και διαγραφεται εντονα η στιγμη στο παρελθον.

Η αναρτηση ειναι αφιερωμενη  στην Λεϊντυ μπλου και στην Ναταλια, σε αναμνηση  ενος  παλιου μπλογκ.


Σας φιλω γλυκα!

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 3ο του μελιτζανοκεφτε)

Ο κεφτες ειναι το πιο αοριστο κατασκευασμα της Ελληνικης κουζινας.  Δε νομιζω να υπαρχει μια κλασσικη συνταγη κεφτε. Αλλοιως τον φιαχνει η μαμα μου, αλλοιως ο Γιωργος ο ταβερνιαρης, αλλοιως η πεθερα μου και αλλοιως εγω.  Ο καθενας μας εχει βρει μια κατα τη γνωμη ενα αρμονικο συνδιασμο κιμα και ψωμιου,  ειδος κιμα, διαφορα μυρωδικα, και τροπο ψησιματος.  Στην ταβερνα του Γιωργου της νεανικης μου ηλικιας,  ο κεφτες ηταν μεγαλος και στα καρβουνα, η μαμα δεν τον αλευρωνε, η πεθερα παλι ναι.  Οπως και ναναι παντως ο κεφτες, τον τρωω με μια προϋποθεση. Να ειναι καυτος απο το τηγανι.  Μακρυα απο μενα τα κρυα σφιχτα κεφτεδακια της εκδρομης!

Η σημερινη αναρτηση ξεφευγει απο τον κλασσικο κιμαδενιο κεφτε, και ασχολειται με  τον ..αλλο κεφτε,  το νησιωτικο, που χρησιμοποιει τοπικα προϊοντα για να ξεφυγει απο τα τετριμμενα, και να δωσει μια γευση ποικιλιας στην τοπικη κουζινα.  Ολοι ξερουμε για τους τοματοκεφτεδες της Σαντορινης και τους τυροκεφτεδες της Χιου.  Οι τελευταιοι με εχουν παιδεψει παρα πολυ, αφου, νοικοκυρες που ρωτησα μου ειπαν διαφορετικα πραματα η καθεμια.

Πρωτα ρωτησα την κυρια Αγγελα.  Η συνταγη της ηταν ως εξης. ” Παιρνουμε το ρεγκατο,  το πλαθουμε με το αυγο, βαζουμε και λιγο αλευρακι και το τηγανιζουμε” .  Φεξε μου και γλυστρησα!  Σε μια ταβερνα μου ειπαν:  ” Σας αρεσει;  Τοτε να ερχεστε εδω να τον τρωτε” .  Εγω ομως εχοντας δοκιμασει γευσεις πιο πικαντικες απο το ρεγκατο, πειραματιστηκα ακομα και με λιγη δοση τυροκαυτερης για να πετυχω κατι πιο νοστιμο.

Στην Μυτιληνη ο μελιτζανικεφτες ειναι ο βασιλιας του χορτοκεφτε!  Αφρατος και γλυκος,  αφηνει τη γευση ζεστης μελιτζανοσαλατας στο στομα και ταοριαζει με φρεσκια ντοματα σαλατα.  Ο μελιτζανοκεφτες ειναι το επομενο πειραμα μου. Τωρα που οι μελιτζανες ειναι μικρες και δεν εχουν πολλα σπορια.  Δε ρωτησα κανενα, αλλα βρηκα μια συνταγη γραμμενη σε ενα φυλλαδιο.  Απο εδω θα αρχισω και ελπιζω να φτασω καπου κοντα στο μελιτζανοκεφτε του ” Αντωνη” .

Μελιτζανοκεφτεδες

Αντιγραφω απο ενα φυλλαδιο που πηρα απο το κυλικειο του μουσειου Φυσικης Ιστοριας Απολιθωμενου Δασους στο Σιγρι της Μυτιληνης.  Σε αυτο το κυλικειο υπαρχει μια ενδιαφερουσα ποικιλια απο προϊοντα συνεταιρισμων.

2 κιλα μελιτζανες

2 αυγα

1 φλυτζαμι παξιμαδι

1 κουταλια ριγανη  (σαν πολυ μου φαινεται)

2 κουταλιες δυοσμο

1 κουταλια αλατι

1/2 κουταλια πιπερι

5 σκελιδες σκορδο (δυναμιτης)

λιγο ξυδι

ενα φλυτζανι ελαιολαδο Μυτιληνης

Ψηνουμε τις μελιτζανες και τις περναμε στο μπλεντερ

Βαζουμε το μειγμα σε ενα μπωλ μαζι με το θρυμματισμενο παξιμαδι και προσθετουμε τα υπολοιπα υλικα. Αν το μειγμα δεν ειναι σφιχτο προσθετουμε κι αλλο παξιμαδι.  Πλαθουμε καφτεδες, τους αλευρωνουμε και τους τηγανιζουμε σε καυτο λαδι.

Δε ξερω γιατι αυτη η συνταγη μου φαινεται πολυ.. του ποδαριου, αλλα καπου πρεπει να αρχισω, Και φανταζομαι οτι με 2 κιλα μελιτζανες, ταϊζεις ενα συνταγμα.  Θα πειραματιζομουνα πρωτα με τη μιση δοσολογια και με ρεγουλα στην αρτυση.  Νομιζω οτι λιγη τριμμενη μυζηθρα στο πλασιμο θα ηταν πολυ καλη. Οσο για τα παξιμαδια,  δε ξερω γιατι εχω στο νου μου εκεινα τα μικρα τα πλασμενα με ελαιολαδο.  Τελος για το “ψηνουμε” ,  θα δοκιμασω να τις καψαλιασω στη φωτια για την καπνιστη γευση.  Προτζεκτ καλοκαιρινο, λοιπον στην κουζινα του δεσποιναριου, ο μελαχροινος μελιτζανοκεφτες!   Ελπιζω να μη χρειαστει να πιω πολλα ουζα μεχρι να τα καταφερω.

..η συνεχεια στην Αθηνα…

Πη Ες εικονογραφημενο:  Πεταμε πανω απο την Μυτιληνη και παμε να φαμε λιγο και στην Αθηνα.  Κοιταμε κατω και βλεπουμε, τον κολπο της Γερας, τον κολπο της Καλλονης, τις ιχθυοκαλλιεργειες κι ενα σωρο αλλες ομορφιες.  Οταν κοιτας απο ψηλα, μοιαζει η γη με ζωγραφια!  Καλο μηνα!

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 2ο)

αχ αχ αχ αχινοσαλατα

Η Λεσβος γαστρονομικα, δεν ειναι μονο οι σαρδελλες Καλλονης και τα ουζακια, αλλα ενας  τοπος πλουσιος σε γευσεις με εμφαση στα θαλασσινα,  στα τυροκομικα προϊοντα και φυσικα στο υπεροχο ελαιολαδο της που ομολογω οτι δοκιμασα για πρωτη φορα.  Η εντυπωση που απεκομισα ειναι οτι ειναι ισως ενα απο τα πιο ευφορα νησια της Ελλαδας και κυριως ο καταπρασινος νοτος της.  Η γη, απο τις παραλιες μεχρι τις κορυφες των λοφων  ειναι γεματη λιοδεντρα, ενω η θαλασσα με τα ψαρακια και τα θαλασσινα συμπληρωνει την εικονα του ευλογημενου νησιου. Ετσι που γραφω αυτες τις λεξεις τωρα, μου ερχεται στο νου η απελπιστικη ιστορια μολυνσης στον κολπο του Μεξικου και κανω μια παρενθεση για να φωναξω: Τη Μεσογειο και τα ματια μας!

Περα ομως απο αυτα τα γενικα,  στη Μυτιληνη παρατηρησα κατι, που δεν υπαρχει σε τοση αναπτυξη στην γειτονικη Χιο.  Υπαρχουν πολλες βιοκαλλιεργειες και παμπολλοι συνεταιρισμοι επεξεργασιας και συσκευασιας εγχωριων προϊοντων.   Οι Μυτιληνιοι αγαπουν το νησι τους και προβαλλουν τα προϊοντα του.   Τα γλυκα,  οι τραχαναδες,  τα τυρια σε ωραιες συσκευασιες και με τη σφραγιδα της βιολογικης καλλιεργειας των πρωτων υλων.

Το χταποδακι,  ο κατ’εξοχην ουζομεζες,  εκτος απο την κλασσικη του μορφη στα καρβουνα,  μαγειρευεται και σε κοκκινο κρασι προσφεροντας ετσι  την απολαυση της πιο νοστιμης παπαρας που εχετε δοκιμασει!  Η λακερδα, ο γαυρος και ολα τα αλιπαστα, αλλα και το τρυφερο καλαμαρακι στα καρβουνα συνοδευονται με ουζακι.  Μια αξεχαστη εμπειρια ειναι η μυρωδια του ουζου που εχει ο αερας οταν πλησιαζει ο επισκεπτης στο Πλωμαρι.

Στο τραπεζι συχνα θα δειτε σαλατα απο ξερα κουκια με  λαδι και ριγανη,  και μια κλασσικη Μυτιληναιϊκη νοστιμια, τον μελιτζανοκεφτε.  Στο ουζερι του Αντωνη που ανεφερα στην προηγουμενη αναρτηση θα φατε τους καλυτερους μελιτζανοκεφτεδες, και στον Ευκαλυπτο στην Παναγιουδα,  το καλυτερο κρασατο χταποδι.

Οι ντοπιοι μας υπεδειξαν την ταβερνα “Τζιμης ο Χοντρος” στην Μυτιληνη, αλλα προσωπικα την απερριψα σαν πολυ τουριστικη, και γιατι ανακαλυψα οτι διεθετε φαγητα που δεν υπηρχαν στα τιμολογια.  Βεβαια το ανακαλυψα τυχαια και αφου ειχα παραγγειλλει ενα αστακουδακι, επειδη πλακωσαν οι κουστουμαρισμενοι κυριοι της αγορανομιας. Το καταστημα αποσυντονιστηκε, οι υπαλληλοι αρχισαν να σε ειδοποιουν οτι πιθανον να μη δεις τον αστακο, και το σερβις καθυστερησε μια ωρα. Φανταζομαι οτι αν τα εκαναν ολα σωστα,  δεν θα υπηρχε αυτος ο πανικος. Προσωπικα αν ημουν μονη θα εφευγα, αλλα δεν ημουν μονη.  Απο ενα ταβερνακι  δεν περιμενω πολυτελειες,  μονο καθαριοτητα,  ευγενεια, προθυμια, ε και φυσικα λιγη ειλικρινια και  φρεσκο φαγητο. Παντως απο εκεινη την ημερα αρχισα να ζητω τιμοκαταλογο.  Μη με πειτε παραξενιαρα, αλλα οταν ο αλλος ερχεται με το τεφτερι και αραδιαζει οχτακοσια φαγητα η λεει εχουμε απ’ολα,  εγω μπερδευομαι.

Η ταβερνα “Ρεμπετης” στην Επανω Σκαλα ειχε εξαιρετικο χωριατικο ψωμι και κεφτεδες οπως και γενναιες μεριδες απο αλιπαστα.  Ομως κατα τις 11 τη νυχτα, εβαλαν στη διαπασων κατι λαϊκουρες απελπιστικες και κλαψιαρικες και μου χαλασαν ολη την εμπειρια.

Η “Ανεμοεσσα” στην Σκαλα Συκαμινιας ειχε φρεσκοτατο ψαρακι και μεζεδακια, γελαστους ιδιοκτητες και προθυμους υπαλληλους, και σκηνικο στο βαθος, μια δυση που ειχα χρονια να δω!

Στην πλατεια της Αντισσας η ταβερνα στον πλατανο φιαχνει τα πιο τρυφερα ντολμαδακια. Το αμπελοφυλλο λιωνει στο στομα.

Εφαγα τα πιο νοστιμα αμυγδαλωτα στο ζαχαροπλαστειο “Σαχλος” στο Μανταμαδο,  γλυκο του κουταλιου τσαγαλο,  και παραξενευτηκα που ειδα γλυκο “ελια” .   Το τελευταιο με απωθησε σα σκεψη, αλλα μερικες μερες μετα στην Αθηνα το δοκιμασα καπου αλλου και ξετρελλαθηκα.  Αυτο ομως ειναι αλλη αναρτηση.

Αυτες ειναι μερικες εντυπωσεις απο τα λιγα ταβερνακια που επισκεφτηκα.    Η Μυτιληνη ειναι ενας παραδεισος για καλοφαγαδες και σιγουρα θα ηθελα να ξαναπαω!

Ολες οι φωτογραφιες σ’αυτη την αναρτηση,  ειναι απο την ταβερνα “Ευκαλυπτος”.

Πη Ες :  Για γλυκα παμε στην Μυτιληνη στο Πανελληνιο, (σπιτι του γλυκου) οπου μεσα εχουμε ενα αριστουργημα παλιου καφεζαχαροπλαστειου, αλλα εκτος απο τον παλιο καταλογο εχουν λανσαρει κι ενα καινουργιο με τα γλυκα σε ιλλυστρασιον φωτογραφιες που με μιας χαλα ολη την αμπιανς!

……συνεχιζεται …

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 1ο)

Αυτες τις μερες μετα τις διακοπες, εκτος απο το τζετ λαγκ που κυριολεκτικα με διαλυει,  εχω και μια ανεπαρκεια συνειρμου.  Θελεις οτι ξανακανω βουτια στην πολυασχολη καθημερινοτητα, θελεις οτι τα αμερικανικα καλοκαιρια ειναι τοσο υγρα που μονο σαν αμφιβιο επιζεις,  θελεις οτι κατα βαθος δεν ηθελα να γυρισω ακομα,  θελεις ολα αυτα σε συντονισμο,  ενα φρενο το εχουμε πατησει στις εγκεφαλικες λειτουργιες.

Κι ενω μεσα στο μυαλο μου ειναι ανακατεμενος ο ερχομενος απο τα τοσα που ειδα και περασα,  κανω μια προσπαθεια να ξεχωρισω τις αναμνησεις σε θεματα με συνοχη για να μη μας χαλασει το ιματζ του νοικοκυροκοριτσου.  Μετα τα λουλουδια παμε στο προσφιλες μας θεμα. Γευσεις απο το καλοκαιρι.

Ενας απο τους λογους που βιαζομαι να γραψω γι αυτα, ειναι γιατι θελω να τα διαβασει η αγαπημενη μου φιλεναδα Ευη που προκειται να επισκεφτει την Μυτιληνη αυτο το καλοκαιρι.  Για εκεινη λοιπον που οποτε περνω απο την Αθηνα, ανοιγει μια διαπλατη αγκαλια, παμε να γευτουμε τα καλα της Μυτιληνης!

Υπεροχα κολοκυθολουλουδα και ντολμαδακια γεμιστα.

Ενας απο τους πιο ωραιους μεζεδες που μπορει να γευτει κανεις στην Μυτιληνη, ειναι τα λουλουδια η κολοκυθανθοι, η πουλουδα, η πουλια, οπως τα λενε στη Χιο, μαγειρεμενα με δυο διαφορετικους τροπους.  Ο ενας ειναι να τα γεμισουμε με τυρια, να τα βουτηξουμε σε ελαφρυ κουρκουτι και να τα τηγανισουμε και ο αλλος ειναι να τα γεμισουμε με ρυζι, κρεμμυδακι και μυρωδικα η και κουκουναρι ακομα και να τα ψησουμε στο φουρνο, οπως κανουμε τα γεμιστα. Τα δοκιμασα και τα δυο  σε αρκετα μερη και τα βρηκα παντου ξεχωριστα και  νοστιμα.  Γεμιστα με ρυζι στην πλατεια της Αντισσας και  τηγανητα με γεμιση τυριων στην ταβερνα Ευκαλυπτος στην περιοχη Παναγιουδας.  Τα λουλουδια υπαρχουν παντου στην αγορα αυτη την εποχη.

Ταβερνακι στην Επανω Σκαλα

Κι επειδη μιλαμε για κολοκυθια,  εξεπλαγην ευχαριστα με το σφουγγατο της Μυτιληνης.  Μεχρι τωρα το εφιαχνα στο τηγανι με αυγα σαν ομελεττα.  Εδω το φιαχνουν στο ταψι σεν πιτα και εκτος απο τα αυγα και το τριμμενο κολοκυθι προσθετουν φρεσκα κρεμμυδακια και ανηθο η ακομα και εποχιακα μυρωδικα και τυρι.  Το σφουγγατο κοβεται σε κομματια οπως ενα κεϊκ και σερβιρεται με φρεσκο ψωμακι.  Χτες το εφιαξα για τον καλεσμενο μου κι εγινε υπεροχο.  Ιδου!

Πιτες και πιτακια φιαχνουν πολλα στη Μυτιληνη με εμφαση στο τυροπιτακια που διπλωνονται σαν μαντηλακια και ονομαζεται γκιουζλεμεδες.  Η γεμιση ειναι μιγμα απο τυρια με εντονες γευσεις, οπως κεφαλοτυρι, μυζηθρα η λαδοτυρι και το διπλωμενο σαν φακελλακι πιτακι τηγανιζεται σε καυτο λαδι, μια απο δω και μια απο κει μεχρι να ροδισει.

Το λαδοτυρι της Μυτιληνης ειναι εξαιρετικο για σαγανακι.  Συναγωνιζεται το Χιωτικο μαστελλο. (μεταξυ μας  προτιμω το δευτερο)  Ολα αυτα τα ωραια μεζεδακια ειναι must  για τον καλοφαγα επισκεπτη του νησιου. Κατα τη διαρκεια της παραμονης μου εκει βρεθηκα παρεα με αρκετους ξενους οι οποιοι εδειξαν ιδιεταιρη αδυναμια στους γκιουζλεμεδες και στα γεμιστα με τυρι λουλουδια.

Για τους τολμηρους των γευσεων και των ευωδιαστων φαγητων,  θα προτεινα μια καλη παστουρμαδοπιτα που συνιθιζεται στο νησι, αλλα δεν εχω να προτεινω καποια ταβερνα γιατι εφαγα σπιτικη. Εστω και μια μπουκιτσα αρκει για να μας ταξιδεψει στης ανατολης τα μερη.

Φρεσκες σαρδελλες

Στην Αντισσα της Λεσβου εμαθα πως τρωγεται η σαρδελλα.  Πρωϊ πρωϊ την παραλαμβανουν οι μαγαζατορες η οι νοικοκυρες απο τις τρατες. Την  βαζουν σε χοντρο αλατι μεχρι το μεσημερι.  Μεσα σε λιγες ωρες η σαρδελλα ειναι ετοιμη να συνοδευσει το ουζακι, αφου πρωτα πλυθει απο το αλατι. Ουτε μαγειρεμα θελει, ουτε τιποτα.

Σαρδελλες στα καρβουνα.

Τελειωνοντας την σημερινη αναρτηση θελω να συστησω μια ταβερνουλα στην οποια ομολογω οτι εφαγα το καλυτερο γευμα στη Μυτοληνη.  Λεγεται Αντωνης και βρισκεται στην περιοχη Βαρεια, αναμεσα απο την πολη της Μυτιληνης και το αεροδρομιο σε υψωμα.  Ανεβαινουμε τις φουρκετες, παρκαρουμε στην τελευταια και ψαχνουμε τον Αντωνη.  Με θεα εκπληκτικη αλλα και φρεσκοτατα θαλασσινα.  Στου Αντωνη μαγειρευει η οικογενεια.

… συνεχιζεται

Les fleurs d’été

Το κοκκινο γερανι, ειναι πηγη εμπνευσης για καλλιτεχνες, για συγγραφεις και για φωτογραφους.  Ειναι το αγαπημενο μου λουλουδι του καλοκαιριου.  Βαζω πολλα κοκκινα γερανια στις γλαστρες μου και εχω την ψευδαισθηση οτι φερνω την μεσογειακη ομορφια στο Μερυλαντ.  Εδω στον χωρο που πραγματικα ανηκει, στολιδι καθε Ελληνικης αυλης.  Κοκκινο γερανι σε προαυλιο εκκλησιας στο Πλωμαρι Λεσβου.

Στην γκαλλερι,  τα αλλα καλοκαιρινα λουλουδια παιζουν ξεπαραβγαλματα σε χρωματα και ευωδιες,  τα φουξια γερανια, οι κοκκινες μπουκαμβιλιες, η μοναχικη μαργαριτα, οι ασπρες και ροζ δαφνες,  το λουλουδι του φικου, ακομα και η ορχιδεα στο μπαλκονι της μαμας μου.   Μια αγκαλια λουλουδια απο μενα σημερα την ωρα που το Σαββατοκυριακο μας χτυπα την πορτα. Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες: Για σκεψου τωρα να βλεπεις ενα λουλουδι και να μη μπορεις να το μυρισεις.  Δεν ειναι κριμα;

η Χριστινα με το “χαϊδικο” Μαριτσα, και τα ψιλα.

Πεμπτη απογευμα τεσσερεις η ωρα και καθομαι παρεα με το λαπτοπ κι ενα φραπε στην πισινα του ξενοδοχειου.  Αυριο θα λειπω στις εξοχες της Μυτιληνης και μετα δε ξερω ποσο θα εχω διαθεσιμο ιντερνετ. Ετσι πριν εξαφανιστω παλι για αρκετες μερες, θελω να σας φερω μια ιστορια απο τη Μυτιληνη.  Δεν εχει σχεση με τις παραλιες, με τα λιοδενδρα, ουτε με το θεϊκο της ουζακι.  Αυτα θα τα πουμε τον Ιουλιο φανταζομαι.

Η Πολη της Μυτιληνης απεχει μερικα χιλιομετρα απο την παραλια που μενω.  Μερικες φορες το πρωϊ κατεβηκα ειτε για να κανω βολτα ειτε για να ψωνισω κατι.  Το δημοσιο παρκινγκ στην πολη βρισκεται κοντα στη θαλασσα παραπλευρα στο κεντρικο λιμανι και ειναι αρκετα μεγαλο. Παρ’ολα αυτα ειναι παντα γεματο με διπλοπαρκαρισμενα αυτοκινητα και αν φτασεις μετα τις 10 πρεπει να εισαι πολυ τυχερος να βρεις παρκινγκ.   Προς το τελος του παρκινγκ κοντα στη θαλασσα  βρισκεται το αρχηγειο των μικρων τσιγγανων.  Απο οχτω μεχρι δεκαπεντε, ενα τσουρμο παιδια που τρεχουν να σε ειδοποιησουν οτι ειδαν ενα χωρο για σενα με την ελπιδα να τα αποζημιωσεις για τον κοπο τους με λιγα ψιλα.

Την πρωτη μερα ημουν πολυ τυχερη, εφευγε ενας κυριος και μου εκανε νοημα να παρκαρω στη θεση του. Τελεια. Βγαινω απο το αυτοκινητο και με πλησιαζει ενα πλασματακι που στην αρχη δε καταλαβα αν ηταν αγορι η κοριτσι.  Ηταν γυρω στα 11 ασχηματιστο με λιγδωμενα μακρυα μαλλια και πολυ βρωμικο.

-Κυρια κυρια!!

Δε μου αρεσει να με λενε κυρια κυρια, αυτο ειναι για τις δασκαλες αποκλειστικα!

-Δωσε μου κατι να παρω για να φαω

Ματια τεραστια και τρια δοντια να λειπουν απο το στομα.

Πως σε λενε το ρωτω.

-Μαριτσα,  απαντα.

Δεν εχεις φαει;

-Οχι

Της δινω δυο ευρω και με ευχαριστει. Απλωνω το χερι και της χαϊδευω το πηγουνακι.  Ερχεται κοντα μου, και μη βιαστει κανεις να πει οτι κατι ηθελε να αρπαξει γιατι εγω ειδα τα ματια της.  Ηθελε το χαδακι.

Φευγω για τις δουλειες μου.

Στο παρκινγκ σε δυο ωρες μπαινω στο αυτοκινητο και ανοιγω το παραθυρο του οδηγου καί του συνοδηγου.  Εκει εμφανιζεται η Μαριτσα χωρις να ξερει ποια ειμαι και λεει.

-Εσυ κυρια που εισαι τοσο ομορφη, δωσε μου να φαω κατι.

Με αναγνωριζει και σταματα. Μαριτσα , την ρωτω,  τι πηρες το πρωϊ;

-Γαριδακια κι ενα “κουρασαν” αλλα τωρα θελω να παρω ψωμι.  Της δινω μερικα ψιλα και με ευχαριστει πολυ.

-Θα ξαναρθεις αυριο;

Ναι!

Αυριο λοιπον παρκαρω παλι ευκολα και αυτοματως εμφανιζεται η Μαριτσα.

-Εσυ κυρια που εισαι τοσο ομορφη.. σταματα.

Τι κανεις Μαριτσα, που ειναι η μαμα σου

Σφιγγει τα χειλακια και δεν απαντα, κανει μια κινηση..”δε ξερω”

-Θα μου δωσεις να φαω κατι;

Ψαχνω τα ψιλα και της δινω αλλα δυο ευρω.

Η Μαριτσα με ευχαριστει και μου κουνα το χερακι της.

Σε δυο ωρες με βλεπει να πηγαινω στο αυτοκινητο. Δε ζητα τιποτα.

Με χαιρετα και μου χαμογελα.   Την χαιρετω κι εγω. Γεια σου Μαριτσα. Μασουλαει ενα κουλουρι.

Μπαινω στο αυτοκινητο και ανοιγω το παραθυρο.  Ερχεται και κολλα διπλα μου.

Πισω καποιος οδηγος με ειδε και στεκεται για να παρκαρει στη θεση μου.

-Θελω να σου πω κατι, πως σε λενε;

Δεσποινα

-Εχεις ωραιο ονομα και θελω να σου πω οτι δε με λενε Μαριτσα.  Μαριτσα ειναι το “χαϊδικο”μου, καταλαβες; Τη γιαγια μου τη λεγανε Χριστινα κι εμενα με λενε Χριστινα, καταλαβες;  Να με λες Χριστινα που ειναι το ονομα μου. Οχι με το “χαϊδικο” μου.  Η Χριστινα δε ζητα τιποτα. Τα ματια τηε ειναι μεγαλα και ομορφα.

Ο τυπος φωναζει, τι θα γινει;

Γυρνω και του λεω.  Μιλαω στο παιδι τωρα.  Θα με περασε για τρελλη.   Καθυστερω την κινηση για ενα τσιγγανακι. Συνολικα πεντε λεπτα ηταν οι κουβεντες μου με την Χριστινα που ειχε το χαϊδικο Μαριτσα,  τεραστια ματια και ηξερε να λεει ευχαριστω.  Πεντε λεπτα στη Μυτιληνη που θα τα θυμαμαι.

Οι σκεψεις που επονται αυτης της ιστοριας δεν εχουν σημασια γιατι δε θα αλλαξει κατι για την Χριστινα.  Θα ειναι ολο το καλοκαιρι στο “αρχηγειο” με τα αλλα τσιγγανακια.  Θα λεει ολες τις κυριες ομορφες, και θα εχει παντα μεγαλα και ομορφα ματακια.

Αυτη η ιστοριουλα δεν εχει σκοπο να δειξω ευαισθησιες,  ειναι μια ιστοριουλα που θα την θυμαμαι και ηθελα να την μοιραστω μαζι σας.  Για ενα τσιγγανακι που ξερει να λεει ευχαριστω και να εμπιστευεται το πραγματικο του ονομα σε μια αγνωστη.  Γιατι ειμαι σιγουρη οτι στους αλλους θα λεει το “χαϊδικο ” της.

Θα μπορουσα να τη φωτογραφισω, αλλα δε θα το εκανα ποτε.  Ως την επομενη φορα που θα αργησει πια, σας φιλω γλυκα.

σε φοντο θαλασσινο με συννεφια

Αγαπημενοι μου φιλοι συνμπλογκερς και μη,  η χαρα μου ειναι απεριγραπτη που κανω αυτη την αναρτηση  οχι πια απο την “αρτηριοσκληρωτικη πρωτευουσα” ,  αλλα απο ενα ομορφο νησι οπως ειναι η Μυτιληνη.   Δεν εχω ωρα να φερω τωρα περισσοτερες φωτογραφιες η να περιγραψω αυτα που βλεπω και απολαμβανω.  Δε θελω να χασω ουτε ενα λεπτο απο αυτη την απολαυση.

Σημερα το πρωι βρεχει λιγο, αλλα το βλεπω εγω το συννεφο.  Θα εξαφανιστει σε λιγο οπως εκανε και χτες.  Ετσι βρισκω ευκαιρια να σας χαμογελασω σε θαλασσινο φοντο.  Οπως βλεπετε το καπελο ταξιδεψε μεχρι το βορειο Αιγαιο.  Στην Αθηνα που ημουν την προηγουμενη εβδομαδα,  χαμογελασα οταν ειδα στην κρεμαστρα τα αλλα καπελα και ετρεξε ο νους μου στις παλιες αναρτησεις.

Οι φωτογραφιες που θα φερω σε επομενα ποστς (οταν γυρισω πια) θα ειναι υπεροχες.  Οχι μονο το νησι ειναι απο τα πιο ομορφα που εχω επισκεφτει, αλλα η καινουργια μου “Λουμιξ”  (που μου χαρισαν προχτες στα γεννεθλια)  ειναι “εργαλειο ανωτερο” απο την αλλη που ειχα μεχρι τωρα.

Σας φιλω γλυκα γιατι μολις ειδα τον ηλιο να σκαει μυτη μεσα απο τα συννεφακια.  Μπλουμ in my mind!