τα παιδακια τα υπεροχα!

Θυμαστε περσυ που σας ειχα ξαναφερει ζωγραφιες απο παιδικες εκθεσεις;  Επαναλαμβανομαι! Ενω εχω ετοιμασει αλλες αναρτησεις, με πιο επικαιρα θεματα, τις βαζω στην ακρη και φερνω μερικες ζωγραφιες που με μαγεψανε σημερα.  Πεταγομαι μεχρι την Columbia mall που ειναι αρκετα κοντα στο σπιτι μου, για να βρω ενα καλωδιακι να συνδεσω το ipod στο αυτοκινητο. Βρισκω ενα στο Apple store που ειχε $20. Μιλαμε για ενα καλωδιακι μερικων εκατοστων με δυο λεπτα βισματακια στις δυο ακρες. Αρνουμαι να δωσω τοσα χρηματα για να πλουτισει κι αλλο η Apple. Θα το βρω σε καποιο Radio Shack σιγουρα, θα μας μουρλανουν πια! Αυτο το κολοκυθι αποκλειεται να στοιχιζει πανω απο μερικα σεντς. Μαζευω την απογοητευση μου και χαζευω λιγο στα καταστηματα. Το κρεμ χρωμα βασιλευει παντου! Μ’αρεσει! Διακριτικο και γλυκο.  Βρισκω ενα υπεροχο μπλουζακι στο J. Crew αλλα δε το παιρνω.  Ειναι κεντημενο με ροζ και κρεμ πετρουλες.  Απλα σκεφτομαι πως θα το πλυνω ενα τετοιο κοσμημστακι και δε νομιζω οτι ειναι ευκολο.  Χαζολογαω κανονικωτατα, δεν ψωνιζω τιποτα.  Ενημερωνομαι μονο.

Στους διαδρομους της mall εχει κατι τεραστια πανω με ζωγραφιες απο παιδια δημοτικων σχολειων του Μερυλαντ.  Μαγευομαι.  Βγαζω μερικες φωτογραφιες με το κινητο (συγχωρηστε την ποιοτητα) και σας τις φερνω.  Μερικες ζωγραφιες ειναι πραγματικα υπεροχες.  Τα εντονα χρωματα, η φαντασια, η σημασια στη λεπτομερεια, χαρακτηριζουν τις εκατονταδες ζωγραφιες που ειδα σημερα.   Μια γκαλλερι γεματη κεφι και αθωοτητα!

Σας φιλω γλυκα.

danish design

2193-2-person-new_large

Θα ημουν παιδακι δεκα χρονων, οταν η μαμα σε μια φαση “remodeling”, αποφασισε να μας  φιαξει καινουργια επιπλα στα δωματια μας.   Βεβαια τοτε δε ρωταγαν ενα παιδακι δεκα χρονων πως θα ηθελε να ειναι το δωματιο του.  Θυμαμαι  ομως εκεινη την εποχη, οτι η αγορα επιπλων ειχε κατακλυστει απο τα “Δανεζικα” .  Η μαμα, λατρις του κλασσικου στυλ,  ηταν ορκισμενη εχθρος αυτων των “καρφωμενων ξυλων”  οπως τα ονομαζε εκεινη, και πολυς ακομα κοσμος.  Τωρα δεν την αδικω,  ισως τοτε η αγορα να ειχε επισης πολλες απομιμισεις, αυτο που λεμε “δανεζικο στυλ” η  “τυπου κερκυρας” καταλαβαινετε!

Η μαμα οταν μιλουσε για επιπλα εφιαχνε με τα χερια της καμπυλες  και προφερε τη λεξη “κονσολιτσα” ,και μετα ενωνε τα δαχτυλακια της και με μια κινηση σαν να τα ανοιγε..ελεγε ” με συρταρακια” .   Η κονσολιτσα με τα συρταρακια.. ακομα υπαρχει στο χωλ της,  αλλα ευτυχως στα παιδικα δωματια εφιαξε κατι πιο μοντερνο.  Οχι δανεζικα φυσικα!  Τα επιπλα, της τα εφιαχνε καποιος επιπλοποιος ονοματι κυριος Ξενος, που δεν υπαρχει πια.  Και θα πρεπει να ηταν πολυ καλος γιατι τα επιπλα της μαμας σαραντα χρονια τωρα δεν εχουν παθει τιποτα, απλα δυο τρεις φορες αλλαξε τις βελουδινες στοφες.

Το δωματιο που μου εφιαξε ο κυριος Ξενος ηταν πολυ ομορφο. Μου αρεσε πολυ και περασα απειρες ωρες εκει.   Εφυγα και δεν αλλαξε τιποτα.  Η μαμα χρησιμοποιει λιγο το παλιο μου γραφειο για την αλληλογραφια της, που κι αυτη σταματησε τωρα.

Πρεπει ομως να πω εδω οτι τωρα που μεγαλωσα ειμαι λατρις του δανεζικου στυλ.  Θαυμαζω πολυ ενα λαο που ακομα και στην καθημερινη του ζωη χρησιμοποιει αντικειμενα καλοσχεδιασμενα σε απλες γραμμες και ζωντανα χρωματα.

Το ξυλο και το γυαλι και τελευταια και το πλαστικο ακομα,  γινονται πρωτες υλες για αντικειμενα που μας ομορφαινουν τη ζωη.  Πριν λιγα χρονια στην Κοπενχαγη,  δε σταματησα ουτε λεπτο να θαυμαζω την ευρηματικοτητα τους και τα αντικειμενα που εβλεπα, απο τις τουαλεττες εστιατοριων ας πουμε, μεχρι τα πομολα στα τραμ.  Η τεχνη κομματι της καθημερινης ζωης.

Η καμπυλη, ο ελικας, η ευθεια παιρνουν ζωη στα διακοσμητικα, στα επιπλα, στα σερβιτσια, παντου.  Δεν πηγα πιο περα, μονο στην Κοπενχαγη εμεινα,  και εφυγα με την αισθηση οτι ειναι απο τις λιγες πολεις που προχωρανε σωστα στο χρονο.  Με σεβασμο στο παλιο και την παραδοση, με κεφι στο παρον, με ενθουσιασμο για την αντιμετωπιση του μελλοντος.  Και φυσικα παντα .. μετα μουσικης.

colorful

bo

Ετσι θαθελα να φιαξω τον χωρο στο ρετιρε της Πευκης.  Ετσι ακριβως. Θα μου την πεσουν ολοι.  Που δεν ειναι πρακτικοooοο…. και που θα ακουμπισεις κατι.. (blah blah).  Με εχει πιασει ενας απεριγραπτος μινιμαλισμος. Νομιζω οτι κουραστηκα με το φορτωμενο μου σπιτι εδω.  Θελω να πηγαινω καπου τα καλοκαιρια, εγω ,  και πολυ ασπρο γυρω μου.

lone128a

Οι φωτογραφιες ειναι απο το ιντερνετ,  απλα μαζεψα μερικα αντικειμενα και ωρισμενους χωρους που μου αρεσαν για να στολισω την αναρτηση.

UseIt2

menu

Οι επομενες τρεις φωτογραφιες ειναι μερικα σουβενιρ που εφερε το δεσποιναριον απο εκεινη την επισκεψη στην Κοπενχαγη.

P5100180 (960x1280)

Γυαλινη και μεταλλικη θηκη για μικρα κερακια.  Το ανταλλακτικο κερακι μπαινει στην επανω θηκη.  Μεσα στον γυαλινο κυλινδρο, το δεσποιναριον βαζει  αναλογα την εποχη διαφορα διακοσμητικα. απο λουλουδια,  μικρα φρουτακια σαν τα κερασια, μεχρι ξυλαρακια κανελλας που βλεπετε εδω.

P5100181 (1280x668)

Σπιραλ θηκη για φακελλακια τσαγιου.

P5150014 (1024x745)

rubber sous-verres

Δινω στον Ερρικο να διαβασει την αναρτηση πριν την δημοσιευσω και μου δηλωνει.  Εγω δεν προκειται να σου την πεσω, ετσι το θελω κι εγω.  (Να δουμε που θα καθεται αφου θα εχουμε ΜΙΑ καρεκλα χο χο χο χο )   Προχωραμε ακαθεκτοι!

God nat

local school exhibitions

Ειναι γεγονος της ανοιξης εδω στην “πρωτευουσα” , αλλα και σε αλλα μερη εδω στο αμερικα, να γινονται καλλιτεχνικες εκθεσεις μαθητων απο διαφορα σχολεια της περιοχης σε μεγαλες “mall” .   Ετσι ενω ο κοσμος βγαινει για ψωνια, εχει και την ευκαιρια να θαυμασει τα καλλιτεχνηματα μικρων και μεγαλων μαθητων. Σε αυτες τις εκθεσεις παιρνουν μερος ολα τα σχολεια της περιοχης απο το δημοτικο μεχρι το γυμνασιο και το λυκειο (αντοιστιχες βαθμιδες εδω ειναι elementary, middle and high schools).  Ζωγραφικη, γλυπτικη, καλλιτεχνικη χειροτεχνια, σχεδιο μοδας, ολα τα μεσα και ολες οι μορφες εκφρασης αντιπροσωπευονται σε αυτες τις εκθεσεις. Παρουσιαζονται αναρτημενες σε τελλαρα στη μεση των μεγαλων διαδρομων της μωλ αναμεσα στα καταστηματα.  Πολυς κοσμος τα προσπερνα.  Μ’ αρεσει να χαζευω τις ζωγραφιες των παιδιων.  Μερικες ειναι τοσο ομορφες που σε κανει να σκεφτεσαι οτι αξιζει να τα βοηθησουν να εξελιχθουν.  Φυσικα τα μαθηματα τους και οι μικρες αυτες εκθεσεις ειναι μια αρχη.  Σας φερνω φωτογραφιες απο μια τετοια εκθεση που βρεθηκε στο δρομο μου  το Σαββατο που μας περασε.  Πενακι, καρβουνο, λαδια, νερομπογιες, κολλαζ, ολα παιζουν, ολα βγαζουν απο μεσα τους τη δημιουργηκοτητα.  Αφιερωμενο  στην συνονοματη μου Δεσποινα Κ. και στον αγαπητωτατο Παναθηναιο που το ταλεντο τους με μαγευει.

p4250061-807x1024

p4250073

Qadir, ενας Αφγανος Οδυσσεας (Qadir, an Afghan Ulysses)

francophoniedckantir_sm.jpg

Παρακολουθησα ενα συγκλονιστικο ντοκυμαντερ, την Τεταρτη το βραδυ στο S. Dillon  Ripley Center του Smithsonian κατω στο D.C.  Στα πλαισια του πολιτιστικου  φεστιβαλ Francophonie 2009, κρατη- εκπροσωποι του οργανισμου, μεταξυ των οποιων και η Ελλαδα παρουσιασαν στην πολη μας μια σειρα συναυλιων, σεμιναριων και κινηματογραφικων εργων παγκοσμιου ενδιαφεροντος. Η Ελλαδα συμμετειχε με το ντοκυμαντερ της Αννετας Παπαθανασιου “Καντιρ, ενας Αφγανος Οδυσσεας”.

Το ντοκυμαντερ απεσπασε το πρωτο βραβειο στο φεστιβαλ “Fiction Fest ” της Ρωμης το 2008.  Η ιστορια ξεκινα στην Αθηνα του σημερα, οπου η σκηνοθετις γνωριζει τον αφγανο μεταναστη Καντιρ και αποφασιζει να τον βοηθησει να ξαναβρει την χαμενη του οικογενεια στο Αφγανισταν,  εννεα χρονια αφ’ οτου εφτασε στην πατριδα μας με μια βαρκουλα απο τα παραλια της Τουρκιας.  Συγχρονως αποτυπωνει καθε του βημα σ’ αυτη την ταινια.

Μικρο παιδακι στο δημοτικο σχολειο ηταν ο Καντιρ, οταν οι Ταλιμπαν εισεβαλαν στην Καμπουλ και θερισαν τον κοσμο.  Τα παιδια στην ταξη του κρατηθηκαν αιχμαλωτα για αρκετες μερες.  Οταν αφεθηκαν ελευθερα, ο μικρος Καντιρ  δεν μπορεσε να ξαναβρει την οικογενεια του.  Σε μια πετρα να κλαιει τον βρηκε καποια αλλη οικογενεια, και τον πηρε μαζι της στο Πακισταν. Απο εκει ο Καντιρ βρεθηκε να ταξιδευει βορειοδυτικα προς το Ιραν και κατοπιν στην Τουρκια, σε ενα ταξιδι που κρατησε μερικα χρονια. Η μετακινησεις φυσικα με τα ποδια. Στην Τουρκια τα πραγματα ηταν δυσκολα, γιατι οι αφγανοι προσφυγες ηταν στο στοχαστρο των τουρκικων οπλων.  Τα καταφερε να φτασει στα παραλια της Τουρκιας και να περασει στη χωρα μας.  Ετσι το ειχε σχεδιασει με μερικους αλλους, και τελικα καταφερε να φτασει στον προορισμο του.

Qadir Enas Afganos Odysseas

Στην Ελλαδα ο Καντιρ πηγε στο σχολειο και σπουδασε ηλεκτρονικους υπολογιστες. Απεκτησε αδεια επαγγελματος και εργαζεται στην Αθηνα. Η Οδυσσεια του αφγανου μεταναστη, αρχιζει στην Καμπουλ, τριγυρνωντας στις γειτονιες, και προσπαθωντας να αναγωρισει περιοχες και ανθρωπους, που θα μπορεσουν να τον φερουν σε επαφη με την οικογενεια του. Βρισκει μια Καμπουλ ρημαγμενη. Με δακρυα προσπαθει να εξηγησει στα κινηματογραφικα συνεργεια, ποσο ομορφη πολη ηταν πριν απο τον πολεμο. Οι δρομοι κατεστραμενοι και χωματινοι, το ποταμι μεσα στα σκουπιδια, ο κοσμος συγκρατημενος αλλα με καλη διαθεση να του δωσει οποια πληροφορια ηθελε.  Το χωμα συννεφο, δινοντας σε ολη την πολη αυτο το καφε χρωμα και την αποπνικτικη ατμοσφαιρα. Μεσα στα σπιτια ομως, μεσα στα ματια των ανθρωπων,  εκτος απο τον φοβο ο κινηματογραφικος φακος αποτυπωνει μια βαθεια κουλτουρα που κανεις δεν μπορει να ξερριζωσει.

Με τη βοηθεια του κοσμου και με συνεχεις μετακινησεις προς τα βορρεια της χωρας. στην πολη Μαζαρε Σαριφ κοντα στο Ουζμπεκισταν, βρισκει επιτελους καποιαν ακρη.  Καποιος γνωριζει τους γονεις του, οι οποιοι εχουν καταληξει στο χωριο που ο ιδιος γεννηθηκε. Ετσι φτανει και η μεγαλη στιγμη της συναντησης. Η οικογενεια που εχει ειδοποιηθει απο τον μεσολαβητη,  περιμενει τον Καντιρ σε ενα μικρο αεροδρομιο κοντα στο χωριο.  Μεχρι εκεινη την στιγμη, τον ειχαν για χαμενο.  Η σκηνες που η οικογενεια σμιγει ειναι  συγκλονιστικες. Η μητερα αρχιζει ενα ατελειωτο μοιρολοϊ που ισως να μαζευε ολα αυτα τα χρονια που νομιζε οτι δε θα ξαναδει το παιδι της.  Ο πατερας λεει οτι οταν λειπει ενα παιδι, τα ματια κλεινουν, κι οταν γυριζει, ανοιγουν.  Η οικογενεια γιορταζει την επιστροφη του παιδιου με συνεστιασεις και χορους.  Εκει στα χωματινα σπιτια με τα χειροποιητα κιλιμια στο πατωμα και τους γυμνους τοιχους.

Ο Καντιρ ταλαντευεται αναμεσα στην μονιμη διαμονη του στο Αφγανισταν και στην επιστροφη του στην Ελλαδα. Διαλεγει το τελευταιο γιατι φοβαται  την ασταθεια στη χωρα του αλλα αγαπα και τη χωρα μας που του εδωσε την ευκαιρια να γινει και να δημιουργηει κατι. Γυρνα στην Ελλαδα αλλα οχι πριν αρραβωνιαστει με προξενιο μια εξαδελφη του υστερα απο πιεση της οικογενειας. Τωρα προσπαθει να  σταθει λιγο καλυτερα οικονομικα για να μπορεσει να φερει την Φατμε στην Ελλαδα και να γινει ο γαμος.

Αυτη ειναι η ιστορια του Καντιρ.  Εφυγα με την καρδια φουρτουνιασμενη και το μυαλο φορτωμενο σκεψεις.  Ποσοι ακομα σαν τον Καντιρ ξερριζωμενοι μεταναστες δεν τα καταφεραν ποτε να βρουν την οικογενεια τους; Ποσοι χαθηκαν στο δρομο, στο μονοπατι, στη βαρκα, στην απελπισια;  Ποσοι σημερα βρισκονται σε καποιο δρομο χωρις να ξερουν που θα τους βγαλει ; Και ποσοι βλεπουν τα παντα να χανονται και ομως προχωρανε ξυπολητοι για να βρουν μια φιλοξενη γωνια;

Πως χανονται ετσι οι πολιτισμοι, τα μνημεια  (καταστροφη των δυο μνημειων του Βουδα) και πως η ομορφια γινεται μιζερια;

Που θα φρασει αραγε αυτη η αποικιοκρατια και ποσο θα μεταβαλλει τους αλλους πολιτισμους;  Ποιος σημερα ασχολειται με δημογραφικα μοντελα (υπαρχουν αραγε;) και με την  προβολη τους σε κοινωνικα και πολιτιστικα επιπεδα;   Η μεταναστευση δε ειναι πια περιστασιακες μετακινησεις, ειναι συνεχεις και απροβλεπτες.  Πως μπορει ενα κρατος να βρει λυσεις αποτελεσματικες; Ειναι δυνατον να υπαρξει μια μεταναστευτικη πολιτικη σε επιπεδο Ευρωπαϊκης Ενωσης.

Η Ελλαδα στατιστικα θεωρειται απο τις χωρες με μεγαλη ανθρωπιστικη αντιμετωπιση στο προβλημα των μεταναστων.  Οι γειτονες προς δυσμας προβαινουν σε απαραδεκτες και αποτροπαιες ενεργειες για να εμποδισουν την αποβαση τους στη χωρα τους.  Απο την αλλη μερια καθε μικρη χωρα που αυτες τις πονηρες μερες υποφερει γενικα, τι μπορει να πρωτοκανει.  Η απελαση μεταναστων πολλες φορες σημεινει την καταδικη τους.  Αυτες οι σκεψεις ειναι που με εκαναν να αναρωτηθω για λυσεις σε ευρωπαϊκο επιπεδο.

Τελειωνω με μερικες ακομα πληροφοριες:

Η  σκηνοθετις Αννετα Παπαθανασιου εχει γυρισει αρκετα ντοκυμανταιρ παγκοσμιου ενδιαφεροντος. Ενα απο αυτα ειναι και το Τσουνάμι – Ένα Χρόνο Μετά’  (κινηματογραφικο οδοιπορικο στην Ινδονησια) που προβληθηκε στο Φεστιβαλ κινηματογραφου Θεσσαλονικης το 2006.  Υπαρχει και καποια συμμετοχη της στο επερχομενο φεστιβαλ ντοκυμαντερ στο Αμστερνταμ, αλλα δεν μπορεσα να βρω περισσοτερες πληροφοριες.

Η αιθουσα προβολης (σε στυλ 1950)  ηταν γεματη.  Ελληνες (μας ειδοποιει η κυρια Κοσμιδου συμβουλος πολιτιστικων εκδηλωσεων του Προξενειου) , γαλλοφωνοι μελη του οργανισμου Francophonie,  αλλα και Αμερικανοι που βρεθηκαν  στο Αφγανισταν την εποχη της εισβολης, ηταν παροντες.  Η Ανεττα Παπαθανασιου και η χωρα μας προβληθηκαν με ενα πραγματικα υπεροχο εργο.

Το ντοκυμαντερ ειναι παραγωγη της ΕΡΤ με την υποστηρηξη του υπουργειου εξωτερικων, του Orizontas Greek Film Centre και της  Al-Jazeera.

 

smi1

S. Dillon  Ripley Center, Washington DC. Wednesday, April 1st 2009 (it was a rainy day)

ratatouille

linguini

Επι τελους τα καταφερα να καθησω δυο ωρες, και να δω το τρισχαριτωμενο εργο κινουμενων σχεδιων Ratatouille, παρ’ ολο που εχει κυκλοφορησει εδω και δυο χρονια.

Ο αξιολατρευτος αρουραιος  Ρεμυ,  με ιδιεταιρη κλιση στην υψηλη γαστρονομια,  οδηγειται απο το πνευμα του μεγαλου σεφ Gusteau, απο τη γαλλικη επαρχια, στο κεντρο του Παρισιου, οπου ο πρωην ναος της γαστρονομιας του κινδυνευει απο τις εμπορικες βλεψεις του καταχθονιου Skinner.  Ο Ρεμυ γνωριζει το garbage boy Linguini, που τυχαινει να ειναι γιος του μεγαλου σεφ, και συνεργαζεται μαζι του, βοηθωντας τον να δημιουργησει πιατα, που αρχιζουν να δινουν στο εστιατοριο την παλια αιγλη του.  Στην ολη ιστορια καθοριστικος ειναι και ο ρολος του μεγαλου (αυστηρου μεχρι κακιας) κριτικου Anton Ego, που  τον ζωντανευει η φωνη του Peter o’Toole.

Ο Ρεμυ ανακαλυπτει οτι ο Λινγκουϊνι ειναι γιος του Γκαστω, χωρις ομως να εχει κληρονομησει και το χαρισμα της μαγειρικης.  Μεσα στην τρελλη πλοκη που οδηγει στην αναβιωση των καλων ημερων του παρισινου εστιατοριου, και στην αναδειξη του αρουραιου στη θεση που του ανηκει,  θαυμαζω την απιστευτη τεχνη της animation στον κινιματοφραφο.  Οι εκφρασεις, οι κινησεις και οι ζωντανες εικονες μεσα απο την ταχυτητα που χαρακτηριζει παντα τα κινουμενα σχεδια.  Το βιντεακι που βρηκα στο youtube, ειναι ενα μικρο  δειγμα της τεχνης πισω απο τα παρασκηνια.

Το εργο εκτος απο πλοκη,  θετει και τα ερωτηματα: Πρεπει να ακολουθουμε τα ονειρα μας;  Ανηκουμε μονο στον περιορισμενο μας κοσμο;  Μπορει ο καθενας να κανει το ονειρο του πραγματικοτητα (να μαγειρεψει);  Και φυσικα θριαμβευει η θετικη σκεψη.  Εχει και αισθημα στο εργο. Ο Λινγκουϊνι ερωτευεται την ανερχομενη σεφ Κολεττ, που προσπαθει να αναδειχθει σε ενα περιβαλλον καθαρα ανδρικο.

Στο τελος του εργου, μεχρι και ο Αντον Ηγκο παραδεχεται την αξια του αρουραιου σε ενα συγκινητικο επιλογο. Τον παραθετω:

Anton Ego: In many ways, the work of a critic is easy. We risk very little yet enjoy a position over those who offer up their work and their selves to our judgment. We thrive on negative criticism, which is fun to write and to read. But the bitter truth we critics must face, is that in the grand scheme of things, the average piece of junk is probably more meaningful than our criticism designating it so. But there are times when a critic truly risks something, and that is in the discovery and defense of the new. The world is often unkind to new talent, new creations, the new needs friends. Last night, I experienced something new, an extraordinary meal from a singularly unexpected source. To say that both the meal and its maker have challenged my preconceptions about fine cooking is a gross understatement. They have rocked me to my core. In the past, I have made no secret of my disdain for Chef Gusteau’s famous motto: Anyone can cook. But I realize, only now do I truly understand what he meant. Not everyone can become a great artist, but a great artist can come from anywhere. It is difficult to imagine more humble origins than those of the genius now cooking at Gusteau’s, who is, in this critic’s opinion, nothing less than the finest chef in France. I will be returning to Gusteau’s soon, hungry for more.

ratatouille-remy2

P.S.1 Ερωτευτηκα τον Ρεμυ

P.S.2 Το Παρισι ειμαι μαγικο παντα