a trendy blog!

Τι εννοειτε ποιο; Μα το παρον φυσικα. Μας απονεμηθηκε βραβειο απο την αγαπημενη φιλη και συμπλογκερ Γιαννα του μπλογκ “AN MAΣ ΑΝΤΕΞΕΙ Η ΣΚΗΝΗ ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ” . Αφου λοιπον εκεινη χειροκροτηθηκε στη σκηνη ακομα για μια φορα, και δικαιως, μοιρασε βραβεια με αγαπη σε αλλους μπλογκερς και μου εκανε την τιμη να ειμαι μια απο αυτους. Ευχαριστω λοιπον την Γιαννα που θεωρει το δεσποιναριον τρεντυ,  ευχαριστω τους επισκεπτες και τις επισκεπτριες που περνουν απο εδω ειτε αφηνουν σχολια ειτε οχι.

Ευχαριστω το ιντερνετ, την πρες, την εητς τη εμ ελ, την αγαπημενη μου καμερα Λουμιξ την τρομερη, γιατι χωρις αυτη δεν θα ειχαμε  τρεντυ εικονογραφηση,  το αει φοουν μου που εκτελει χρεη συμπληρωματικων ληψεων,  το πι σι μου,  και το αει παντ μου.

Φιλους, μπλογκοσυντροφους, διορθωτες, εντιτορς και καλλιτεχνικους συνεργατες.   Τι φανταστηκατε, οτι δεν εχω επιτελειο; Τους διαφημιστες μου φεηςμπουκ και τουϊτερ, και το πορταλ Insider.gr που με φιλοξενει.

Την μαμα μου που την ξεζουμιζω καθε Σαββατο να θυμαται παλιες ιστοριες ναχω να σας γραφω.  Την καθηγητρια μου στα νεα Ελληνικα κυρια Εμιλια Κονιδαρη που με εμαθε να σεβομαι και να εκτιμω την Ελληνικη γλωσσα.  Και τα  μπλογκς  τα δικα σας που ειναι πηγες γνωσης,  αναζητησης, προβληματισμων και εμπνευσης.  Γιατι ..κακα τα ψεμματα,  οι ιδεες ειναι ανακυκλωσιμες.

Εχει και υπεροχα παστελ ανοιξιατικα τρεντυ χρωματακια το βραβειο.

Τωρα λοιπον με τη σειρα μου πρεπει να βρω τρεντυ μπλογκς για να παραδωσω   τη σκυταλη.  Τρεντυ λοιπον βρισκω:

το μοδομπλογκακι της Γλαυκης

την βεραντα της τζιτζης

και την αντιπροσωπο μας στα εμιρατα, Πηνελοπη γνωστη και ως καρδουλα.

Η σημερινη σεμνη τελετη θα κλεισει με ενα τραγουδακι που αφιερωνω στους αγνωστους επισκεπτες.  Οταν  η  ωρα  ειναι προχωρημενη εδω στην αλλη μερια του Ωκεανου, και βλεπω τον μπλογκομετρητη να μου λεει οτι  εχω παρεα,  χαμογελω και αρχιζω να γραφω κατι καινουργιο.

Σαε φιλω γλυκα.

 

pre-blogging (Ε)

Πολλες φορες περιδιαβαινοντας στην μπλογκοσφαιρα, και στην προσπαθεια μου να κατανοησω την σημασια του blogging και να πειραματιστω σε καποιο τροπο εκφρασης στο διαδυκτιο, εκανα ενα παραλληλισμο που ισως θεωρηθει τολμηρος. Σκεφτηκα οτι εαν υπηρχε blogging στο τελος του δεκατου εννατου αιωνα η στις αρχες του εικοστου, ο πρωτος blogger θα ηταν αναμφησβητητα ο Γρηγοριος Ξενοπουλος.
Για περισσοτερο απο μισο αιωνα ο Γρηγοριος Ξενοπουλος αρθρογραφουσε στο εβδομαδιαιο περιοδικο “Η Διαπλασις των παιδων” παντα διαλεγοντας θεματα επικαιρα. Η απαντησεις (σχολια) των παιδιων που τις διαβαζαν – γιατι σε παιδια απευθυνοταν – γινοτανε μεσω αλληλογραφιας και αν υπηρχε λογος, καινουργιο θεμα αναπτυσσοταν συντομα σε καποια επομενη εκδοση.
Δε ξερω ποτε σταματησε να εκδιδεται η Διαπλαση των παιδων. Ισως καπου στα μεσα της δεκαετιας του 60.
Η επιστολη που παραθετω στο τελος του ποστ ειναι απο ενα παλιο βιβλιο. “Αθηναικες Επιστολες” του Ξενοπουλου των εκδοσεων Μπιρη που χρησιμοποιουσαμε σα λογοτεχνικο βοηθημα παραλληλα με το αναγνωστικο μας στο δημοτικο. Περιεχει επιλεκτικα επιστολες απο το 1896 εως το 1929. Το κειμενο το αντεγραψα προσπαθωντας να τηρησω την ορθογραφια. Δυστυχως δεν μπορεσα να τηρησω το πολυτονικο και τα λοιπα σημεια στιξεως. Διαλεξα μια επιστολη που αν την εγραφε σημερα ενας blogger, θα ηταν μεσα στην επικαιροτητα. Τελικα στις αναζητησεις, στις αξιες τιποτα δεν αλλαζει. Ο Γρηγορης Ξενοπουλος οπως με αγγιζε τοτε ετσι με αγγιζει και τωρα. Μακαρι ομως να ειχε μεινει ως τα σημερα η ευγενεια της δικης του εποχης.
Πριν παραθεσω λοιπον την επιστολη που γραφτηκε το 1925 θελω να βαλω εδω και ενα μικρο αποσπασμα απο μια αλλη που βρηκα στο διαδικτυο και που δειχνει ποσο μα ποσο η ματαιοτητα και ο καταναλωτισμος ειναι επικαιρα και ακρως ανθρωπινα.
“Νομίζω οτι και τα περιττά πράγματα έχουν την χρησιμότητά των. Προξενούν μεγαλυτέραν χαράν και η χαρά, πιστεύσατέ με, δεν είναι περιττό πράγμα!!! Ε’ιναι ωραία τα περιττά πράγματα. Η ωραιότης δικαιολογεί την ύπαρξή των και η ωράιότης κάθε άλλο παρά περιττή είναι εις την ζωήν μας.”

Σας φιλω γλυκα.

ΤΟ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ
Αθηναι, 5 Σεπτεμβριου 1925

Αγαπητοι μου,
Στεκομουν μπροστα στο παραθυρο, κοιταζοντας μιαν απ’ τις παραξενες δυσεις αυτων των ημερων, που δεν ηταν ουτε θερμες πια ουτε φθινοπωρινες ακομα. Ειχαν μαζι και την χαρουμενη γλυκα των πρωτων. και τα ζωηρα μα μελαγχολικα χρωματα των δευτερων. Ο ουρανος ηταν πολυ καθαρος, πολυ γαλανος, και μολονοτι εκανε αρκετη ζεστη, η ατμοσφαιρα ειχε καποια κινηση στα ψηλα, κι εν’ αερακι, σχεδον δροσερο, εξακολουθητικο, με μικρα μονο διαλειμματα, που μου χαιδευε το μετωπο.
Το θεαμα ηταν βεβαια εξοχο, οπως ειναι παντα, την ωρα του δειλινου, απ’ το παραθυρο μου, -η Αθηναικη αυτη ζωγραφια, με την Ακροπολη στο βαθος, φαντασμαγορικα φωτιζομενη απ’ το καμινι της δυσης-. Μα τοχω συνηθισμενο, και μπορω να πω πως μονο το αερακι εκεινο με κρατουσε ακομα μπροστα στο παραθυρο. Γι’ αυτο κι οταν η δροσια που πηρα μου φανηκε αρκετη, ετοιμαστηκα να μπω για να εξακολουθησω την εργασια μου. Αλλα ισα ισα κεινη τη στιγμη, ενα πραγμα, ενα ασπρο πραγμα που πετουσε στο γαλαζιο αερα, κινησε την προσοχη μου.
Μου φανηκε σαν πουλι, σαν περιστερι. Μα επειδη το πεταγμα του ηταν αλλοιωτικο, παραξενο, προσπαθησα να το ιδω καλυτερα, και να καταλαβω τι πουλι ηταν. Αδυνατο! Τετοιο πουλι με τετοιες φτερουγες – μακρυες και στενες πολυ μου φαινονταν, – με τετοια κινηση αρρυθμη, τρελλη μπορω να πω, δεν ειχα ιδει ποτε μου.. Και ολο ανεβαινε ψηλα, και ολο απομακρυνοταν. Πολυ περιεργο!… Πηρα τοτε ενα ζευγαρι κιαλια, που ταχω παντα προχειρα, απανω σ’ ενα αρμαρακι διπλα στο παραθυρο, και κοιταξα το αγνωριστο ασπρο πουλι που πετουσε στο γαλαζιο αερα. Τοτε το γνωρισα, α , το γνωρισα πολυ καλα. Ποσες φορες δεν ειχα ξαναιδη, – μ’ απο πιο κοντα,- τετοιου ειδους πουλια!… Ηταν ενα κουρελοχαρτο!…
Ποιος ξερει απο που τοχε σηκωσει το δυνατο αερακι εκεινης της ωρας. Ισως απο κεραμιδια, απο ταρατσα, η απο κανενα τζιγκο. Γι αυτο εφτασε στα μεσουρανα. Κι εκει πανω πια μπορουσε να κανει ελευθερα τις βολτες του, ν’ ανεβοκατεβαινει, ν’ απομακρυνεται, να πλησιαζη χωρις ν’ απαντα προσκομμα κανενα. Πρεπει ναταν ομως και χαρτι ψιλο, ελαφρο -κομματι απο τσιγαροχαρτο περιτυλιγματος ισως, -γιατι αλλοιωτικα δε θα μπορουσε να μενει μετεωρο κι οταν αδυνατιζε το αερακι, για να ξαναρχιζει με το δυναμωμα, υστερα τα παιχνιδια του.
Μα τι τρελοπαιχνιδα το αφιλοτιμο! Σας βεβαιω πως ποτε δε μου ελαχε κουρελοχαρτο με τοση… ζωη! Φαινοταν αληθινα ζωντανο πραγμα και σα μεθυσμενο απο μια μεγαλη χαρα. Για εναν καλο χορευτη, οταν τον μεθα ο χορος, συνηθως λεμε: “Δεν χορευει, πετα!” Ε λοιπον γι αυτο το χαρτινο πουλι, θα μπορουσα να πω¨Δεν πετουσε, εχορευε. Και καθως το χτυπουσε κει ψηλα στο γαλαζιο ο ηλιος της δυσης, ποτε χρυσιζε, ποτε κοκκινιζε, κι εμοιαζε ετσι σα μικρη υπερφυσικη, εναερια μπαλλαρινα, ντυμενη στα κατασπρα και φωτιζομενη απο εναν πολυχρωμο προβολεα. Μα ηταν μια δοξα, ενας θριαμβος, μια αποθεωση.
Αφου το γνωρισα μια φορα, αφησα τα κιαλια, για να το βλεπω καλυτερα μες’ στον ωραιο περιγυρο. Και ηρθε στιγμη που ξεχασα κι εγω τι ηταν και γοητευθηκα σα ναβλεπα πραγματικως εν’ αγνωστο ασπρο πουλι, παραδομενο σε μια μεθη χαρας, ευτυχιας, που λες κι ηθελε να τη μεταδωση με τα κινηματα του και σε μενα και σε ολο τον κοσμο. Να το, υψωνεται ακομα κι ερχεται προς το παραυθρο μου- Ελα, ελα καλως το!… Ω μα φευγεις παλι; γιατι; .. Γυρισε. γυρισε!.. Ετσι μπραβο! Και χαμηλωσε λιγακι να φωτιζεσαι και να λαμπεις καλυτερα!… Α ετσι μπραβο!.. Τωρα εισαι θαυμασιο!.. Τι γρηγορα που κουνας τις φτερουγες σου και πως φανταζουν χρυσοκοκκινες οι μακρυες αυτες φτερουγες! Τωρα για μενα εισαι σ’ ολη σου τη δοξα!
Και αξαφνα.. στοπ και μπουμ!
Το αερακι σταματησε αποτομα. Την ιδια στιγμη απομεινε ακινητο εκει ψηλα και το κουρελοχαρτο. Στοπ. Και την ιδια στιγμη, παρασυρομενο μονο απο το βαρος του, επεσε ισια, εσκασε αδοξα πανω σ’ ενα τζιγκο. Μπουμ! – Μα τι αλλο μπορουσε να καμη ενα κουρελοχαρτο, οταν επαψε πια να φυσα το αερακι που το ζωντανευε; Να σκασει κατω σαν ψοφιο. Το κακομοιρο ειχε πεσει και σε μια γωνια του τζιγκου τοσο προφυλαγμενη, τοσο απαγκιο, που κι οταν σε λιγο ξαναφυσηξε, το αερακι δεν το βρηκε για να το ξανασηκωσει. Κι εμεινε κει ωσπου βαρεθηκα εγω και μπηκα. Η ιστορια λοιπον του κουρελοχαρτου τελειωνει εδω. Μονον που εχει κι επιμυθιο.
Θα το μαντευετε βεβαια. Ποσες φορες θα ακουσατε να παρομοιαζουν το σηκωμα μερικων ανθρωπων χωρις αξια, -χωρις αληθινα φτερα, χωρις εσωτερικη δυναμη, – με το πεταγμα ενος κουρελοχαρτου, που ενα ευνοικο αερακι μπορεσε να το ανεβαση για λιγες στιγμες μεσουρανα, μες’ το φως και τη δοξα ενος ηλιοβασιλεματος. Αλλα οπως μολις παψη να φυσα το αερακι, πεφτει το κουρελοχαρτο στον τζιγκο, στο δρομο, στη σκονη, στη λασπη, ετσι πεφτει και ο ψεφτοανεβασμενος ανθρωπος, μολις του λειψη η εξωτερικη δυναμη, η προστασια που τον σηκωσε απ’ τα χαμηλα. Κι οπως μας γελα το κουρελοχαρτο πως ειναι ενα ζωντανο κι ασπρο πουλι, με μερικες δυνατες φτερουγες, ετσι μας γελα οταν βρισκεται στο υψος του κι ο αναξιος ανθρωπος, πως κατι ειναι. Υστερα με το αδοξο πεσιμο του βλεπουμε πως δεν ηταν τιποτα και πως τοσον καιρο μας γελουσε…
Ναι η παρομοιωση αυτη ειναι κοινη και συνηθισμενη. Αλλα οι γαλλοι εχουν μια παροιμια που λεει: ” comparaison n’est pas raison” Η παρομοιωση δηλαδη δεν ειναι πραγματικος λογος και δεν μπορουμε να την παιρνουμε παντα τοις μετρητοις, κατα γραμμα, η να την πιστευουμε σ’ ολη της την εκταση, μ’ ολες της τις συνεπειες και εφαρμογες. Γιατι ετσι κινδυνευουμε να φτασουμε σε υπερβολη και παραλογισμο. Στην περισταση αυτη παραδειγματος χαρη: μπορει να ιδουμε εναν ανθρωπο ν’ανεβαινει απο μια καλοτυχια, απο μια ευνοια, απο μια δυνατη προστασια. Και να συμπεραινουμε : “Να κι αυτος σαν το κουρελοχαρτο. Πετα οσο φυσουν, αμα παψουν θα πεση” Κι ομως ο ανθρωπος μπορει εξαιρετα ναχει την αξια και δικαια να προστατευτηκε και βοηθηθηκε, για ν’ ανεβει.
Ολοι σχεδον στα πρωτα βηματα τους, βοηθουνται, προστατευονται απο καποιον. Δε θα πει ομως και πως ολοι δεν εχουν αξια. Πολλοι εχουν. Αλλα και οταν πεφτουν, επειδη τους ελειψε η αναγκαια ακομη εξωτερικη βοηθεια, παλι δεν μπορουμε να πουμε με βεβαιοτητα πως δεν ειχαν κι εσωτερικη δυναμη. Γιατι πρεπει πρωτα να ιδουμε αν το πεσιμο ηταν τυχαιο, αδικο η προσωρινο. Οπως το ανεβασμα, ετσι μπορει να μας γελασει και το πεσιμο. Χρειαζεται μεγαλη προσοχη και επιφυλαξη σε τετοιες κρισεις. Επειτα μια αλλη παροιμια λεει: Καθε κανονας εχει τις εξαιρεσεις του.

Σας ασπαζομαι
Φαιδων.

Πη Ες. Η αναρτηση ειναι επαναληψη (31/01/08)

οι γευσιγνωστες του Ψυρρη!

Οι απο κοινου αναρτησεις δυο φιλων του διαδυκτιου κλεινουν σημερα με τον ρεπορτερ Γκαμπριελ να παιρνει συνεντευξη απο το δεσποιναριον, ενω και οι δυο τσακιζουν ενα σουβλακι χωρις κρεμμυδι αλλα με ντοματα,  φρεσκιες πατατες τηγανητες με .. λεμονι (!)  ,  και να πινουν.. Βεβαια ο ρεπορτερ Γκαμπυ που δεν πινει (μενα μου λες) δεν καπνιζει (ναι καλα) δεν χορευει (τον ειδαμε) συνοδευει το σουβλακιον με κοκα κολα, και μετα λεει εμενα αμερικανακι.  Ομως ετσι ειναι οι επαγγελματιες δεν πινουν πανω στο καθηκον!

Η σημαντικη ερωτηση στο βιδεο, ηταν τι τρωμε εμεις στην “πρωτευουσα” του πλανητη, και ειναι σοβαρη.  Βεβαια το δεσποιναριον δεν ειναι συνηθισμενο στο φακο και κομπλαρει με τις συνεντευξεις, οποτε θεωρει υποχρεωση να συμπληρωσει την αναρτηση με σχετικο κειμενο.

Η “πρωτευουσα” ειναι ενα συνοθυλευμα  λαων απο ολο τον κοσμο. Εχουμε τους αμερικανους γερουσιαστες και το δεσποιναριον που απαιτουν καλο και φιν φον φαγητο, εχουμε ολες τις φυλες μαζεμενες στο Ντη Ση και στα περιχωρα, εχουμε κι ενα μεγαλο ποσοστο ισπανοφωνων μετοικων απο την κεντρικη και νοτια Αμερικη.  Ετσι δεν υπαρχει εθνικ εστιατοριο που να μην βρισκεις, οχι μονο στο Ντη Ση αλλα και στα προαστεια, στις πολιτειες του Μερυλαντ και της Βιρτζινια.  Γενικα εδω τρωμε εξω απο ολα.  Φυσικα εννοειται οτι τις περισσοτερες φορες το “εθνικ” προσαρμοζεται στην γευστικη παλεττα των αμερικανων, που δεν χαρακτηριζεται απο ιδιεταιρες απαιτησεις εκτος απο αυτην που αποκλειει τις “περιεργες γευσεις”. Αυτη ομως και μονο, ειναι ικανη να καταστρεψει την αυθεντικοτητα.  Οι Ευρωπαιοι σε αντιθεση, σεβονται το “εθνικ” περισοτερο, και δεν του αλλαζουν τα πετρελαια.

Καθαρα Αμερικανικα εδεσματα θεωρουνται αυτα που εξελιχθηκαν τα τελευταια 200 χρονια απο οτι κουβαλησε μαζι του καθε μεταναστης.  Στο Νοτο η γαλλικη κουζινα εγινε Cajun,  με αρκετα μπαχαρικα και καυτερες πιπεριες.  Η Μεξικανικη κουζινα εγινε Tex-Mex και ο ορος απο μονος του τα λεει ολα.  Η τεχνη ενος καλου Steak,  πολλες φορες ξεπερνα την αντιστοιχη ενος Αργεντινικου, οπως διαπιστωσα στην τελευταια επισκεψη μου στο Buenos Aires.   To BBQ και οι διαφορες πικαντικες σαλτσες που το συνοδευουν ειναι μια ενδιαφερουσα εμπειρια κυριως για τους κρεοφαγους.  Προσφατα επισκεφθηκα ενα τετοιο εστιατοριο με ενα φιλο απο την Ελλαδα που τρελλαινεται για κρεατικα και ενθουσιαστηκε.  Με ενα βλεμμα απολυτης ικανοποιησης  ειπε στην σερβιτορα ” Επι τελους ενα σοβαρο εστιατοριο χωρις πρασιναδες “, και το εννοουσε!

Αλλο ενα αμερικανικο φαγητο του Νοτου ειναι το τηγανητο κοτοπουλο.  Οσο κι αν φαινεται περιεργο,  εχει την τεχνη του για να ειναι καλο.  Συνοδευεται με καλαμποκι (για το οποιο η μαμα μου ειχε καποτε πει, κοτα ειμαι να το φαω αυτο;),  πουρε πατατας και καλαμποκοψωμο.

Στον βορρα παλι,  και κυριως στις βορειες ακτες του Ατλαντικου,  τα θαλασσινα, οι αστακοι, τα μυδια, τα στρειδια αποτελουν τη βαση για περιφημα Clam Chowders,  και τα Lobster Βisques.  Ειναι εξαιρετικες σουπες που καθε επισκεπτης πρεπει να δοκιμασει.

Στο Μερυλαντ εχουμε τα περιφημα Blue Crabs  και φιαχνουμε και καβουροσουπες και καβουροκεφτεδες.

Τελος τα γλυκα των αμερικανων ειναι κλασσικα, η μηλοπιττα, η pecan pie, η key lime pie, το cheesecake και φυσικα τα brownies

Για να το δουμε κι απο αλλη σκοπια! Οταν το καλυτερο γευμα τους ειναι το κλασσικο των Ευχαριστιων, με γαλοπουλα, γλυκοπατατες και γλυκεια κολοκυθοπιτα,  τοτε αντιλαμβανομαστε ποια ειναι η βαση της συζητησης.  Ειναι αξιοσημειωτο οτι παρὀλο που πολλες αγορες τροφιμων διαθετουν χρονια προϊοντα εισαγωγης απο αλλα κρατη,  υπαρχει ενα μεγαλο ποσοστο αμερικανων που δεν ξερουν τι ειναι καστανο, κυδωνι η δεν εχουν δοκιμασει ποτε αρνακι η συκωτι.

Σε ολα αυτα υπαρχουν και οι εξαιρεσεις.  Τελευταια βλεπουμε να ανοιγουν πολλα  μεζεδαδικα. Mediterranean mezze η tapas ειναι η τρεχουσα μοδα στο φαγητο.  New American restaurants που πειραματιζονται στην αναδειξη ντοπιων προϊοντων οπως κατι φιν φον τυρακια απο το Ουϊσκονσιν η ωραιες υγειινες σαλατες,  και fusion  restaurants ξεπροβαλλουν παντου τελευταια. Τελος η αγαπημενη “εθνικ” κουζινα του μεσου αμερικανου ειναι η Ιταλικη, κι ας συχναζει περισσοτερο σε κινεζικα εστιατορια που ειναι τα πιο φτηνα.  Delivery? Κλασσικα και μονο πιτσα!

Αυτα ολα ηθελα να πω στη συνεντευξη, στο Γαβριλακιον, αλλα με αφησε; Που να σταυρωσεις κουβεντα!  😛  🙂  😀

Σας φιλω γλυκα.

 

Πη. Ες. Στο ρολο του καμεραμαν, ο Ερρικος.

 

μπλογκαρουμε η βλογκαρουμε; λαϊβ φρομ Αθενς!

Επεδη το Γαβριλακιον εχει πατησει γκαζια και δε το προλαβαινω, φερνω κι εγω αποψε τα πρωτα λαϊβ βιντεακια της μπλογκοπαρεας.

Σκηνικο: Αθηνα, Θησειο, δευτερη μερα των Χριστουγεννων. Του εχω πει απο την προηγουμενη.. πως θα σου φαινοταν να κανουμε μια κοινη αναρτηση. Ψοφαει για κατι τετοια το παιδι!

Εξοπλισμος: δυο μπλογκοκαμερες η δικια μου η Λουμιξ και η παλιοκαμερα του Γαβριηλ.

Πρωταγωνιστες: Γαβριηλ Κλουνυ και Δεσποιναριον Ντενεβ 😛 😛 😛 !!!!!!!!

Θεμα: Η Γουασινγκτων συναντα την Ροδο για καφε!

Πλοκη: Και καφε ηπιαμε, και βολτες καναμε, και σουβλακια φαγαμε, και τη μιση Αθηνα περπατησαμε, και βραδυνο καφε ηπιαμε και με δυσκολια χωρισαμε γιατι ηταν μια μερα ομορφη γεματη συζητηση και γελιο. Και φυσικα η συμφωνια ηταν να τραβηξουμε βιντεακια και να τα δημοσιευσουμε.

Μπλογκαρουμε η βλογκαρουμε; Εσεις θα αποφασισετε. Προς το παρον ας δουμε τα πρωτα βιντεο. Δυο καμερες, δυο μπλογκερς, ωραιες στιγμες (για μας) και τις μοιραζομαστε με σας.

Γκαμπυ καμεραμαν

Δεσποιναριον καμεραγουμαν

Γαβριλακιον φωτογραφιζον Δεσποιναριον φωτογραφιζον την Ακροπολη

Δεσποιναριον φωτογραφιζον Γαβριλακιον φωτογραφιζον την Ακροπολη

 

 

Οι αναρτησεις με θεμα βλογκινγκ δεν τελειωνουν εδω.  Εχουμε κι αλλα βιντεακια.  Εχουμε διαφορα φωτογραφικα ρεπορταζ.  Ελπιζω να διασκεδασετε λιγο με τα τρελλα μας.

Σας φιλω γλυκα!

ο μπλογκερίκος

Τελεια και παυλα (ποσο πιο απολυτα μπορω να το εκφρασω;). Θελω να παω για καφε στο καφενειο της γειτονιας, αλλα μου λειπει η γειτονια, θελω να παρω το τρολλεϋ να παω Ακαδημιας κι ας στριμωχτω, αλλα δε περνα τρολλεϋ απο δω. Θελω να παω στον Ελευθερουδακη να ξεχαστω εκει μεσα και να με ξυπνησει το τηλεφωνημα απο τη μαμα.. “εβαλα πατατες τι ωρα ειπες οτι θα γυρισεις;;;;; nag nag nag”  , ομως ουτε κι αυτο μπορω να το κανω. Τριτο μπλογκοφθινοπωρο και δε θελω να αρχισω παλι με τα χρωματα και τα φυλλα. Τα εχω ξαναπει, θα με σιχτιρισετε στο τελος. Τα ειπα παλιοτερα εδω και εδω και το 2007 εδω.  Ετσι θα φερω μερικες φωτογραφιες  χτεσινες αλλα, αλλη εκθεση για την αποταμιευση δε γραφω.

PA240017 (1024x767)

το παλιο αουντι μαλλον θα το χασουμε κατω απο ενα βουνο κιτρινα φυλλα

Θελω να κοιταξω εξω απο το παραθυρο για να μου ερθει καποια εμπνευση για μπλογκινγκ,  οπως εκανε το καρτουν που εβαλε ο μπλογκερικος (*) στο φεης μπουκ.  Και παλι ατυχησα, ερημια! Κανεις δε περνα απο κατω.  Πρεπει ομως να ομολογησετε οτι εβαλα μια ρεγουλα στην μπλογκομανια μου.  Δεν κανω αναρτησεις καθε μερα παρ’ ολο που εχω μαζεψει του κοσμου τις φωτογραφιες.  Και εδω και δυο εβδομαδες ξεκουραστηκα,  μου περασαν οι αϋπνιες και το απλαμβανω περισσοτερο.

Χτες μοιραστηκα τις σκεψεις περι μπλογκομανιας με τον  μπλογκερίκο που εχει επισης μουρλα με το γραψιμο.  Λεω.. τρια χρονια τωρα εχω αρχισει να πιστευω οτι αναμασαω τα ιδια και τα ιδια, κι οταν βαριεμαι αλλαζω χρωματα.   Οσοι γραφετε σε καποια γωνια της μπλογκοσφαιρας για τρια χρονια η και παραπανω ισως να με καταλαβαινετε.  Ειναι εκεινη η ρημαδα η ερωτηση.. “Και μετα;”  Εκει δεν βρισκει απαντηση ουτε ο μπλογκερίκος.  Αναλυοντας λοιπον την κατασταση λεπτομερως και παντα ανοιχτη σε προτροπες θα συνεχισω χαλαρα (καθοτι μου απαγορευει ο μπλοκερικος να σταματησω, μονο φαπα που δε μου εδωσε!) και θα σκεφτω τι θα αλλαξω πρωτιστα για να μη με βαρεθω η ιδια.

PA240071 (1024x767)

αρχαιες μποττες παντος καιρου

Ειναι οχι απλα γεγονος αλλα και πολυ φυσικο, τωρα το φθινοπωρο να μας πιανουν τα μπλογκουπαρξιακα. Ολα αλλαζουν, τα δεντρα η φυση, και αλλαζουν οχι απλα γρηγορα αλλα οχι προς το καλυτερο.  Την ανοιξη η αλλαγη φερνει και αισιοδοξια απο τη φυση της, το φθινοπωρο το αντιθετο.  Οσο και να θελουμε να ενθουσιαστουμε με τα χουχουλιασματα και τα φιν φον ζακεττακια,  με αλλη χαρα αγοραζω ενα ζευγαρι πεδιλα και με αλλη ενα.. παλτο, πως να το κανουμε.

Δεν εχεις κατι σταθερο στο μπλογκ δεσποιναριον, μου λεει ο μπλογκερικος, αλλαζεις συνεχεια την εικονα απανω.  Δεν σε αναγνωριζει ο καινουργιος κοσμος που ερχεται. Και οσο κι αν παραδεχομαι οτι εχει δικιο,  ειναι κι αυτο στοιχειο της αστατης προσωπικοτητας μιας παλιοδιδυμης.  Θελω ομως να βρω κατι πιο σταθερο μια φωτοραφια οπως ειχα κανει παλια στην Ταβολα Μπιανκα.  Καθε ανθρωπος εχει μια εικονα να τον αντιπροσωπευει,  εγω γιατι να μην μπορω;  Σε αναζητηση αλλαγης λοιπον, σε αναζητηση σταθεροτητας, θεε μου .. φρικη.. λες να αρχισα να ωριμαζω;;;;

PA240042 (1024x735)

το δεσποιναριον οδηγει σε ερημο δρομο και ψαχνει για ξεφωτα

Δεν αφηνεις τιποτα να πεσει κατω.. μου λεει ο μπλογκερικος κι εχει δικιο. Δεν ειναι αναγκη να απαντας σε ολα τα σχολια. Μα… λεω δεν ειναι αγενεια, ο αλλος ερχεται και μου αφηνει μπιλιετακι, να μη του απαντησω;  Ειναι αγενεια μου απαντα, αλλα στο μπλογκινγκ επιτρεπεται.  Δε συμφωνω παρ’ ολο που δεν με ενοχλει οταν το βλεπω.  Γραφω σε μπλογκς που δεν απαντανε στα σχολια και παρ’ ολα αυτα γραφω γιατι κατι εχω να πω. Και ξερω οτι τα διαβαζουν.  Και ξερω οτι το εκτιμουν.  Διαφωνω σε αρκετα με τον μπλογκερικο αλλα τον ακουω. Γιατι παντα ακουω οταν μου μιλανε. Ο μπλογκερικος δε βαριεται να λεει, κι εγω δε βαριεμαι να ακουω. Χειμαρρος!

PA240068 (1024x767)

γαυροι και βαζελοι αγκαλια, λεπτομερεια απο κηπο δεσποιναριου

Βρε μπλογκερικο του λεω,  η επιτυχια ενος μπλογκ δεν εξαρταται απο τον αριθμο των σχολιων.  Υπαρχουν τοσα μπλογκς που γραφουν πολυ ενδιαφεροντα θεματα, η γραφη τους ειναι εξαιρετικα συγκροτημενη και ομως δεν εχουν σχολια.  Πως εξηγειται αυτο με ρωτα.  Μα ο αλλος που σερφαρει, ειτε δε θελει να προβληματιστει, ειτε ξερει οτι δεν θα μπορεσει να σταθει στο υψος της συζητησης, ειτε βαριεται,  ειτε δεν εχει κατι να πει.  Αυτα τα κανω κι εγω πολλες φορες.  Δε με ενδιαφερει .. προσπερναω.. κομσα!

PA220045 (1024x767)

Μετα μιλαμε για “προμο” μπλογκς, για “ψυχολογικα” μπλογκς, για “ψυχοβγαλτικα” μπλογκς και για “ανουσια” μπλογκς.  Και μετα αφου αποφασιζουμε (με το ετσι θελω) οτι τα δικα μας δεν ανηκουν στις παραπανω κατηγοριες, μου διαβαζει απο τις Κυριακατικες εφημεριδες .. το μοιρα μου οπως το εχουν προκαθορισει τα αστερια και ο Κρονος (π’ αναθεμα κι αν καταλαβαινω τι ρολο παιζει ο Κρονος) που διαγραφεται (λεει) λαμπρο απο ολες τις αποψεις. Και θα κανω σχεση (λεει) με μεγαλυτερο (ακουσον τι λεει.. εγω εδω πηγα και παντρευτηκα μικροτερο)  και τωρα θα παω να κανω μια ανακεφαλαιωση στα “γκομενικα” της Ευης που θεωρειται η κορωνιδα στις διατριβες των διαπροσωπικων σχεσεων.  😛 😛 😛

PA240078 (1024x798)

Παιρνω και λουλουδια να στολισω το σπιτι, φιαχνω και ενα stew στην κοκοττα που ειναι παλι καιρος της (φθινοπωρο γαρ) και μετα ο καιρος στην κεντρικη Ευρωπη αποφασιζει οτι θα το φαω μονη μου.  Ο Ερρικος κολλαει στην Γερμανια γιατι βασικα φταιει μια ομιχλη η Πολωνια.  Και δεν βρισκει θεση παρα μονο Δευτερα βραδυ κι αυτη μεσω Δανιας. Αυτα ειναι τα κομβια του ιντερνασιοναλ τραβελινγκ!

PA240081 (1024x768)

Παμε κουζινα.. προσεξτε δεξια απανω κατι πατατουλες πιτσικουκικες!  Θα σας δειξω μετα πως εγιναν να παθετε πλακα!  Τα υπολοιπα μπηκαν στην κοκοττα μαζι με κομματακια απο Νηου Γιορκ Στεηκ με μονα υγρα λιγο λαδι και μια μπυρα, κι εγινε ο παρακατω πινακας.

PA240095 (1024x768)

Και τωρα κυριες και κυριοι..

PA240092 (1024x767)

πατατακια περλες (εδω ειναι πιο μεγαλα απο την πραγματικοτητα) με λαδι λεμονι αλατι και ριγανη. Καθε μπουκια σε στελνει σε αλλο συννεφο. Αποτελεσε το δειπνο του δεσποιναριου χτες το βραδυ. Τζαστ δις και κρασακι φρασκατανο.

PA240019 (1024x758)

Αυτο τον δρομο αμα τον ακολουθησετε θα καταληξετε στο σπιτι του δεσποιναριου.  Σας περιμενω.  Εχω μια κοκοττα γεματη στιού με μπυρα.  Και τωρα σαμπμιτ γιατι με περιμενει μια ηλιολουστη Κυριακη.  Που θα μπορουσα να παω για καφε στο καφενειο της γειτονιας, αλλα ειπαμε αλλες οι προσδοκιες των ανθρωπων και αλλες  οι βουλες του Μωαμεθ!

(*) Ο μπλογκερικος ειναι υπαρκτο και αγαπημενο παιδι και καλος φιλος.



with the mermaid

mermaid

Παραμενω στο danish concept!  H περιφημη γοργονα ερχεται να στολισει την σημερινη αναρτηση με εξαιρετικα επικαιρο τροπο.  Σημερα συναντησα στην “πρωτευουσα”  την an lu τη γλυκεια γοργονα , πρωτη στη λιστα των Ιντερνασιοναλ Νταρλινγκς.  Επισκεπτεται την πολη μας και βρισκουμε την ευκαιρια να πιουμε μαζι ενα καφε και να συζητησουμε.  Ενα απιστευτα ομορφο πρωϊνο με ενα απιστευτα γλυκο πλασμα.  Και οταν τελειωσαμε το καφεδακι, πηγαμε βολτα στα τριγυρω καταστηματα στα Friendship Heights, και βρηκαμε ενα ωραιο γαλαζιο λινο ταγιερακι  να .. ντυθει λιγο εκει πανω στο βραχακι της.  Vive le blogging!!

*blogging

3330087454_0111e1ea40

The picture of these twitter cupcakes were taken from   Flickr  and they belong to the user  Bakerela

 

Εγινε το blogging καθημερινη συνηθεια, κατεστημενο και ρουτινα. Να γραψω, να απαντησω στα σχολια, να σκεφτω κατι φρεσκο, να κανω τις επισκεψεις μου. Οταν κατι γινεται ρουτινα, οι ρυθμοι του αυτοματα αρχιζουν να μεταβαλλονται. Μεγαλωνουν οι αριθμοι, ελαττωνονται οι ρυθμοι.  Δεν ειναι ομως μονο οι ρυθμοι  που πεφτουν, πεφτει και η διαθεση.   Αρχιζει ο φοβος της επαναληψης.  Αναρωτιεμαι λοιπον  what’s next?

Θα ειναι πανω απο ενας χρονος που ειχα κανει μια αναρτηση με τιτλο pre-blogging , oπου ανεφερα οτι ο Γρηγορης Ξενοπουλος ηταν ισως ο καλυτερος αντιπροσωπος εκεινης της εποχης.  Με το κοινο του, με τα αρθρα του, με την  αλληλογραφια του.

0427bish-a

Τωρα ολοι ξαφνικα γιναμε bloggers.  Οχι υποχρεωτικα γιατι εχουμε κατι να πουμε, αλλα γιατι ειναι ευκολο.  Ειλικρινα πιστευω οτι ο μεσος blogger υπερεκτιμα τον εαυτο του,  αφου μπορει και  παρουσιαζει τις σκεψεις του και τα εργα του καθε μερα σε οποιονδηποτε αλλο χρηστη του ιντερνετ.  Στην πραγματικοτητα, του εχουν δωσει υπεροχα εργαλεια για να κανει τη δουλεια του ευκολα, χωρις να εχει να σκεφτει την τεχνικη λεπτομερεια.  Τα εργαλεια αυτα, οχι μονο τελειοποιουνται οσο περνα ο καιρος ανεβαζοντας τον αριθμο των bloggers κατακορυφα, αλλα συγχρονως αυξανεται και η διαθεσιμοτητα χωρου στο ιντερνετ. Υπαρχουν πολλοι ανθρωποι που  εχουν τεραστιο πλουτο σε γνωσεις, εκφραση και πειρα και δεν ειναι  bloggers γιατι δεν εχουν τα μεσα, τη γνωση η τη διαθεση.  Οπως επισης υπαρχουν και blogs ανοητα και ανουσια. Δε θα προσπαθησω να κατηγοριοποιησω εδω τα blogs, η κατ’  επεκταση τους bloggers. Το εχουν κανει αλλοι στο παρελθον.  Εκει  που θελω να καταληξω ειναι οτι  το blogging γενικα ειναι μια εννοια εκτιμημενη περαν των οριων που θα επρεπε, και εσωθεν (the blogger)  και εξωθεν (the media).

Το τελευταιο ειναι μερικες φορες υπο αμφισβητηση.  Πριν καιρο (πριν αρχισω να γραφω στο μπλογκ, ειχα γνωρισει ενα δημοσιογραφο. Οχι καποιο ονομα μεγαλο, ενας νεαρος δημοσιογραφος σε μια γνωστη εφημεριδα.  Το βρηκα πολυ ευλογο, τοτε στην αρχη του concept of blogging, να ρωτησω:  Εχετε blog;  Και τι μου απαντα ο ανθρωπος;  “Δεν ειμαστε καλα, τα μπλογκς ειναι για τους τεμπεληδες και τους ανεργους!  Εγω δημοσιογραφω σε αληθινη εφημεριδα”!   Εκει φυσικα σταματησε καθε συζητηση περι μπλογκς, κι εγω σκεφτηκα απο μεσα μου. “Ωραια, με την αλλαζονεια που σε δερνει, να δουμε ποτε θα σε κανουν αρχισυντακτη” .  Δε με ενοχλουν οι επιλογες σου, με ενοχλει η απαξιωση σου.

Και γυρναω στο αρχικο ερωτημα:  what’s next?  Πως θα ειναι το meta-blogging; ΧΑ!   Το meta εδω δεν εχει την εννοια που   φανταζεσαι.  Meta-blogging σημαινει οτι δεν κανεις blogging αλλα γραφεις περι αυτου.  Οποτε αυτο που διαβαζετε σημερα ειναι meta-blogging.  (οχι που δε θα εξελισσομουν η μπλογκερινα).  Το meta-blogging ειναι μερικες φορες ενδιαφερον αλλα οχι οταν ειναι μπλογκοσκοπος.

Para-blogging παλι ειναι, ο,τι ασχολειται με τα περιφερειακα και τα τεχνικα κομματια του μπλογκινγκ που εχουν σκοπο την σωστη και ωραια παρουσια (widgets, photographs, supporting software etc.).  Xeno-blogging  ειναι  η παροχη βοηθειας  σε  bloggers, με αλλα λογια ενας  xenoblogger ειναι κατι σαν καθηγητης σε φροντηστηριο. Τελος, xenitemeno-blogging ειναι αυτο που διαβαζετε εδω οσοι ερχεστε καθε μερα. 

Παρατηρω οτι πολλοι bloggers που κουραζονται απο το να διατηρουν ενα δικο τους blog,  αρχιζουν και συχναζουν σε “social networking”  sites.  Μαλιστα ενα μεγαλο ποσοστο απο αυτους απορροφωνται  εκει. Ειναι πιο ευκολα, και πιο παιχνιδιαρικα.  Φυσικα γνωριζετε και πιθανον να ειστε μελος του πιο μεγαλου απο αυτα.  Το Facebook.  To καλο που του βρισκω ειναι οτι εχεις επιλογη σιωπηλα να μη δεχτεις να σε παρακολουθει οποιος ασχετος θελει,  αλλα απο την αλλη τα μεσα εκφρασης δεν ειναι τοσο ωραια οσο στα μπλογκς.  Ειναι σαν να μενεις σε μια πολυκατοικια το Facebook. Μια πολυκατοικια που μερικες φορες δεν ξερεις ποιος νοικιασε το διπλανο διαμερισμα.

dog_facebook_cartoon_n1

Το Δεσποιναριον ανακαλυψε τελευταια το micro-blogging. Το tumblr ειναι ενας χαρακτηριστικος χωρος για συντομες αναρτησεις, με χρηση media και κατα τη γνωμη μου, ενας εξαιρετος χωρος να συμμαζεψει κανεις οτι ασσυμαζευτο εχει στο ιντερνετ. Κατι σαν scrapbook. Τα σχολια δεν επιτρεπονται εκει, αλλα το Δεσποιναριον που ειναι και ψαχουλομπλογκερ βρηκε τροπο να τα ενεργοποιησει.
Ενας αλλος ενδιαφερων χωρος, κατι μεταξυ  blogging και social engine ειναι και το twitter που ομως συνδιαζει και πολλα media outlets με αποτελεσμα οσο βρισκεσαι εκει να ενημερωνεσαι ταυτοχρονα.

new-yorker-cartoon

cartoon from the New Yorker magazine

Ετσι λοιπον παιρνεις το βισμα της Πρες, το βαζεις στο twitter, συνδεεις το twitter με το tumblr,  φερνεις στο  tumblr  το μπλογκ σου,  και μετα πας και στο Facebook μαζευεις τα καλωδια σε μια δεσμη και τα βαζεις στην πριζα κι εκει.  Ετσι εισαι καλωδιωμενος και συνδεδεμενος με της κατω γης τα χωματα.  Πες μου οτι το καταλαβες αυτο και οτι δε χρειαζεται να σου κανω και την ξενομπλογκερ;

 

το δεσποιναριον κατω απο το κιοσκι

ΕΡΤ-Ελληνική ΡαδιοφωνίαΘελω να ευχαριστησω απο την καρδια μου την Νανουλα που χτες στην βραδυνη της εκπομπη “Κάτω από το κιόσκι” ,φιλοξενησε το δεσποιναριον. Η Νανα με την γλυκεια της εκφραστικη φωνη, μιλησε για το μπλογκ και για μενα και στη συνεχεια διαβασε την απιστευτη ιστορια μου απο το facebook, που ειχα αναρτησει πριν μια βδομαδα περιπου.

Ομολογω Νανουλα πως μεχρι τωρα δεν ειχα καταφερει ποτε να συντονιστω στην εκπομπη σου λογω ακαταλληλοτητας της ωρας. Στις 4 μμ ωρα ΗΠΑ που εσυ εκπεμπεις , εγω βρισκομαι ακομα στο γραφειο μου και ειμαι απο τους ανθρωπους που δεν ακουν μουσικη οταν εργαζονται, διαφορετικα θα το ειχα ηδη κανει.

Σημερα ομως εκλεισα την πορτα μου, ανεβασα τον ηχο, και σε απολαυσα ειλικρινα. Και συγκινηθηκα παρα πολυ. Ακομα λοιπον ενα μεγαλο ευχαριστω για την τιμη που εκανες στο μπλογκακι και σε μενα να μας φιλοξενησεις αποψε κατω απο το κιοσκι. Ευχομαι σε σενα οτι επιθυμεις και στην εκπομπη σου τρελλες ακροαματικοτητες. Και για να μη ξεφευγω και πολυ απο τις μπλογκοσυνηθειες.. μμμμμμμμμμμμμμμμακια αμερικεν τα πιο γλυκα που μου βρισκονται με ενα μικρο δακρυ για να σπασει η πολυ γλυκα.

Η Νανα Τσουμα εκπεμπει κάθε βράδυ Δευτέρα με Παρασκευή 11-12 το βράδυ στη ΝΕΤ 105.8.

so far, so good

Αποψε ειχα κατι δουλειες μετα το γραφειο και αργησα να γυρισω sto σπιτι. Παρ’ ολα αυτα θα κανω μια μικρη αναρτηση, για να σας παραπεμπψω να διαβασετε ενα πολυ ομορφο κομματι. Το κομματι το εγραψε η so far και ο λογος που το αναφερω εδω, ειναι για να την ευχαριστησω για την αφιερωση. Περα ομως απο αυτο πιστευω οτι ειναι ενα οδοιπορικο γραμμενο με ψυχη και ευαισθησια. Την so far την πρωτοδιαβασα σε ενα καταπληκτικο χιουμοριστικο κομματι που ειχε γραψει παλια με τον τιτλο ολο το καμα σουτρα σε ενα ποστ . Ομως καποια μερα περασε απο δω και γνωριστηκαμε λιγο περισσοτερο. Της ευχομαι ολοψυχα, να ειναι παντα καλα, και καλη επανοδο. Και ακομα να της πω οτι στο ταξιδι της αυτο με κανει να αισθανομαι σαν συνταξιδιωτισσα.

Σας φιλω γλυκα.