les fleurs d’ ete’

Λουλουδια υποσχεθηκα, λουλουδια φερνω! Οι φωτογραφιες ειναι απο διαφορα μερη. Το ξενοδοχειο Gaylord στο National Harbor που εχει καταπληκτικους κηπους, απο το Σαν Φρανσισκο στην λιμνη Mercede,  τα χαμομηλια απο τον Ομαλο στην λεβεντογεννα,  τα γερανια (παλια φωτογραφια αλλα  η καλυτερη μου)  απο το Erice στη Σικελια,  οι τουλιπες την αγορα Naschmarkt στην Βιεννη, οι νεραγκουλες στο μπαλκονι μου, οι πανσεδες στη γλαστρα μου,  η ορχιδεα, τα τριανταφυλλα,  οι ηλιοι απο μπουκετα που ειχα παρει κατα καιρους.

Σας φιλω γλυκα και υποσχομαι φωτογραφικο οδοιπορικο απο το τετραημερο ταξιδακι μου στην West Virginia.  Φορθ οφ Τζουλαη ιν δε καντρι! Χη χωωω!

Πάλ’ ήλθε καλοκαίρι κ’ οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
Aλλ’ απ’ το παραθύρι δύσκολα φθάνεται.
Και το υαλί μικραίνει-μικραίνει, χάνεται.
Το πονεμένο μάτι θολώνει, πιάνεται.
Βαρυά τα κουρασμένα πόδια, δεν μας στηρίζουν.

(Κ. Καβαφης “Η ελεγεια των λουλουδιων”)

Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου και πάλι φίλε μου απόψε

λουλούδια ο κήπος επλημμύρισε έμπα και μύρισε και κόψε.

Ενα γερανι κοκκινο λουλουδισε στη γλαστρα,

κι ηρθε μια πεταλουδα που πετουσε σαν τρελλη..

και ποιος να ξερει αραγε τι τουπε η ξελογιαστρα,

κι εκεινο εκοκκινισε ακομα πιο πολυ.

Τριαντάφυλλο κλειστό είδε ένα παιδάκι
κι ήταν τόσο γελαστό,
χαρωπό και μυριστό, το τριανταφυλλάκι.
Νέο τριαντάφυλλο, τριανταφυλλάκι.

Αχ! λουλούδι τροφαντό, είπε το παιδάκι,
θα σε κόψω, δε βαστώ.
Αν με κόψεις, σου κεντώ το μικρό χεράκι,
είπε το τριαντάφυλλο, το τριανταφυλλάκι.

Ξεκαρδίζεται, γελά, το τρελό παιδάκι,
το τραβά, το ξεκολλά,.
τι αγκάθια, τι πολλά στο μικρό χεράκι!
Αχ! κακό τριαντάφυλλο, τριανταφυλλάκι.

salix caprea and other spring sprouts

National Geographic στον κηπο μου και παλι, αυτη τη φορα με χλωριδα.  Το πρωτο δεντρο που ανθιζει την ανοιξη εχει το χαριτωμενο ονοματακι, salix caprea.  Σε λεξικο δενδροκομιας το βρισκω και σαν ειδος ιτιας.  Ιτια ομως εμεις λεμε την κλαιουσα η οποια ευδοκιμει στα χωματα της “πρωτευουσας” αλλα οχι στον κηπο του δεσποιναριου.   Τα λουλουδακια ειναι χνουδωτα και γρηγορα τα σκορπα ο αερας δινοντας τοπο σε φρεσκα μικρα καταπρασινα φυλλαρακια.  Τωρα που σας γραφω ηδη το δεντρο εχει γεμισει.  Τελος Απριλη το δεντρακι θα ειναι καταπρασινο.

Αναμεσα απο τα κλαδια της salix caprea το αγαπημενο φοντο της ανοιξης.  Το “καινουργιο πρασινο”.  Αυτο το φωτεινο χρωμα που κρατα μονο λιγες μερες και μετα ξεθωριαζει κατω απο τον ηλιο. Σκεφτομαι οτι ειναι κριμα, πολυ κριμα τα πιο ομορφα χρωματα στη φυση να κρατανε τοσο λιγο.

Και μετα βλεπουμε την λευκη ορχιδεα, το ροζ κυκλαμινο, την κατακοκκινη αμαρυλλιδα,  το καταπρασινο γιασεμακι,  το μωβ ρεικι και τη γαρδενια γεματη μπουμπουκια.   Οι μανολιες δεν ειναι τοσο εντυπωσιακες φετος. Τουλαχιστο οχι οσο τις περασμενες χρονιες.  Εχασαν εξι τεραστια κλαδια με τον παγο και οταν ανθιζαν ειχαμε αλλη μια παγωμενη βροχη που τους εκαψε τις μυτουλες.  Τα δεντρα ειναι εμφανως πιο αραια αλλα ελπιζω να δυναμωσουν.  Το 2011 ηταν κακο και για τις θιβετιανες μανολιες.

..and a bunch of airheads!

Σας φιλω γλυκα,  και παρακαλω αφηστε κατω τις καρφιτσες.

μια αναρτηση ολη δικη τους

Οι κροκοι ειναι τα πρωτα λουλουδακια που σκανε μυτη μεσα απο τον πετικα γυρω απο τα δεντρα μου τελος Φλεβαρη με αρχες Μαρτη.  Μικρες μικρες παρεουλες  σε ασπρο, κιτρινο αλλα κυριως σε ανοιχτο και σκουρο μωβ.  Ειναι το πρωτο σημαδι της ανοιξης και η πρωτη χρωματιστη πινελια στο χωμα οταν ολα ειναι ακομα σταχτια.  Φετος τους ειδα ξαφνικα στην αρχη του Μαρτη και ξαφνιαστηκα. Εδω και δυο εβδομαδες βγαινουν κι αλλα μπουκετακια εκει που περσυ δεν υπηρχαν. Οι μικροι αυτοι βολβοι πολλαπλασιαζονται κατω απο το χωμα και καθε χρονο φερνουν και καινουργια παιδακια. Εδω και δυο εβδομαδες ανοιγουν τα μπουμπουκακια τους το πρωι και κοιτανε τον ηλιο, και μολις σουρουπωσει, τα πεταλα κλεινουν και τα κεφαλακια γερνουν προς τα κατω.  Και ολο λεω, α μαραθηκαν, τι κριμα και την επομενη το πρωϊ παλι με ξαφνιαζουν.

Εν τω μεταξυ εχουν σκασει και τα μπουμπουκακια της μανολιας.  Με λιγη λιακαδα σε μερικες μερες η ανοιξη θα ειναι ορατη παντου.  Και φυσικα οπως καθε χρονο οι τρεις ωυφουλες μου θα κανουν διαδυκτιακη παρελαση.  Γιατι αυτες ειναι ισως η μονη αναρτηση που επαναλαμβανεται καθε χρονο.  Φετος μαλιστα που εκεινες οι  χιονοθυελλες  τους ρημαξαν τα κλαδια και τις τσακισαν,  ελπιζω μετα το κλαδεμα και την περιποιηση να μη μας απογοητευσουν.

Ετσι ενω ο ανθρωπος εχει βαλθει να αυτοκαταστραφει, η φυση δεν αλλαζει το προγραμμα της.  Καθε χρονο πανω κατω την ιδια μερα, η γη θα γενναει πρωτα τους κροκους, υστερα τους ασφοδελους και μετα τις τουλιπες.

Ειναι τοσα πραγματα που θα μπορουσα να γραψω εδω σ’ αυτο το μπλογκ.  Ομως αυτες τις μερες οτι και να σκεφτω ειναι κατι  λυπηρο.  Και δεν ειμαι γενικα ανθρωπος που θα εξορκισει τις λυπες με χαρουλες.  Κι αν σημερα γεμισα το ποστ με μικρους μωβ κροκους, δεν ειναι για να ζαλισω με τα χρωματα την γκριζιλα του κοσμου.  Δεν ειναι για να ξεχασω την πραγματικοτητα. Δεν ειναι για να αποφυγω τους προβληματισμους. Ειναι για να δειτε το πρωϊ οι φιλοι μου, ενα θαυματακι της φυσης και να θυμαστε οτι  ολα ξαναγινονται.


Σας φιλω γλυκα!

Απριλιατικο, Αη Γιωργιτικο

Σημερα παλι κατεβηκα μια βολτα στον κηπο για να δω απο κοντα τους ανθισμενους θαμνους και τα δενδρα.  Ειναι η δευτερη φαση της ανοιξης,  που αρχιζει οταν οι μανολιες ειναι πια καταπρασινες. Οι ασφοδελοι  μαραθηκαν.  Ο αερας ομως μοσχοβολα απο τις πασχαλιες.  Οι αζαλεες ανθιζουν, το δενδρο του Ιουδα γεμιζει μωβ λουλουδακια, και οι κισσοι βγαζουν καινουργια φυλλαρακια.

Οταν αγορασαμε το σπιτι αυτο το 2002,  ηταν κατακαλοκαιρο ο κηπος ηταν  ολος πρασινος. Δεν ειχα ιδεα τι ομορφια εκρυβαν οι Απριληδες, πραγμα που ανακαλυψα την ανοιξη του 2003.  Πρεπει να ομολογησω οτι τοτε ενθουσιαστηκα, και τα πρωτα χρονια προσπαθησα να ασχοληθω με τον κηπο.  Εκτος απο μερικα κλαδεματα (αυτα που εφτανα) γρηγορα αναγκαστηκα να παραιτηθω για τους εξης λογους.  Δεν φτανω το 80% των θαμνων και δενρδων,  η κοπρια και ο πετικας ερχονται σε βαρεια τσουβαλια που δεν μπορω να κουβαλησω,  και αν υποθεσουμε οτι μπορουσα, η δικη μου δουλεια 2 ωρων δε φαινεται.   Ετσι αφου περασα πολλα σαββατοκυριακα με ακαρπες προσπαθειες και ταλαιπωροντας τη σπονδυλικη μου στηλη,   παρεδωσα τα οπλα αλλου.   Η κηπουρικη μου ασχολια εχει περιοριστει στις γλαστρες, αλλα αυτη ειναι μια αλλη αναρτηση.  Το “γλαστρα weekend”  ειναι το επομενο.

Τον κηπο τον λατρευω τους Απριληδες.  Και καθε χρονο θα φερνω τα χρωματα,  τα αρωματα και τα απιστευτα σκηνικα της ανοιξης.  Ελπιζω του χρονου να ειναι πιο “ποιοτικες” οι φωτογραφιες.  Η μικρη Olympus παραδιδει τα οπλα καθε μερα και περισσοτερο.  Εχουμε φτασει να βγαζουμε μαζι 4 φωτογραφιες πριν μας προκυψει η ενδειξη “αδεια μπαταρια “.   Τι καθομαι.. δε θυμαμαι αν σας εχω πει  ποτε,  δυσκολα αποχωριζομαι τα αγαπημενα μου αντικειμενα.

Τελειωνει ο Απριλης,  τρεχει ο χρονος,  ησυχαζουν τα ηφαιστεια.  Ξημερωνει του Αη Γιωργη αυριο.  Δεν εχω κανενα Γιωργο, εκτος απο ενα παπου που δε γνωρισα.  Εχω ομως τρεις φιλους που γνωρισα εδω, και σ’αυτους αφιερωνω τη σημερινη αναρτηση.  Λουλουδια για την μελισσουλα, για τον Γιωργο Βαρβακη και για τον αγαπημενο μου Ζερβουλακο.

Σας φιλω γλυκα.

ω γλυκυ μου εαρ

Μεγαλη Παρασκευη φερνω λιγα απο τα ανοιξιατικα λουλουδια μου.
p4150006-1024x768

βιολεττες

η ευωδια τους θυμιζει εντονα τη βραδια του επιταφιου.

p4150003-768x1024

καλλες

p4150005

ανοιξιατικος πασχαλινος μινι κηπος

p4150015-1024x768

Λεπτομερεια απο κεντημενο τραπεζομαντηλο που κεντησε η κυρια Δαφνη σε ecaille  λινο

p4150014

λεπτομερεια απο κεντημενο τραπεζομαντηλο παλι απο τα χερακια της κυριας Δαφνης. Μαργαριτες σε γαλαζιο λινο.  Αυτα τα δυο παντα τα στρωνω το Πασχα.  Φερνουν την ανοιξη μεσα στο σπιτι.

p4150022

και ενας ευωδιαστος κρινος που μου εφερε χτες η Λετισια.

Μεγαλη Παρασκευη αυριο και θα ειμαι εδω για να ετοιμασω τη γιορτη του Σαββατου. Κοιταζω την Πασχαλια του κηπου αλλα δεν εχει ακομα λουλουδια. Eιναι που πεφτει νωρις το Πασχα.  Κριμα, περσυ ηταν γεματες.

Θα στολισω τα τραπεζια, θα κανω τα τελευταια ψωνια —  μας υποσχονται μια μερα ζεστη και λιακαδερη αυριο —  θα κανω τα προκαταρκτικα μαγειρεματα,  ηρεμα και ξεκουραστα.  Θα τυλιξω τα δωρα των παιδιων. Θα τους φιαξω καλαθακια με  κοκκινα και με σοκολατενια αυγα.  Μου λειπει το σπιτι μου κι ας ειμαι εδω τα βραδυα. Τα πρωϊνα στο σπιτι ειναι αλλη αισθηση.  Αποψε θα κοιμηθω πολυ γλυκα με την προσμονη του αυριο.